Anima

Orð: Anker Eli Petersen
Lag: Terji Rasmussen

Tíðin leið, lívið fór framvið,
eg havi leita eftir tær,
í so mong ár, og tá eg kendi at tú vart nær,
vaknaðu duldar kenslur
tregi at eiga teg,
vónin at hava teg hjá mær.

Eitt lítið bros, bert eitt lítið brá,
eg havi bíða eftir tær.
So langa tíð, og nú tú liggur her, tætt at mær,
vil eg bert kenna angan,
av tínum andadrátti,
gloyma at morgunin er nær.

– Men tú ert ikki komin
til at støðast her hjá mær,
tú hevur mann og børn
sum altíð bíða heima eftir tær.

Tíðin leið, náttin fór framvið,
tú stendur ivandi og nær,
men tú skalt heim, og tá tú vendur tær burt frá mær,
kenni eg beiska stingin
innast við hjartarøtur:
Tú verður altíð nær men fjar.

– Nei, tú ert ikki komin til…

Tíðin lei, og lívið fór…

FavoriteLoadingGoym tekstin