Anna Joensen

Orð: Jacob Hjelte
Týtt: Sverri Egholm

1. Tá vit arbeiddu her saman, Anna Joensen og eg
tá komu nógvir sjeikar inn á okkara kafé
men so ein dagin síggja vit ein sera spelknan mann
grisk andlitsgrein og yvirskegg, ein gjørdur Don Juan.

2. Anna Joensen var pjakut men tá hann so kom á gátt
fleyg hon straks ímóti honum, smikrut sum eitt frell og spott
tó eg royndi alt eg kundi, næstan rann hvørt fótaspor
so var tó altíð Anna Joensen tann fyrra til hans borð.

3. Men hann vitjaði so javnan og so spentar royndu vit
at fáa meira at vita um fýrin – tó við fyrilit
og so ein dagin segði hann seg hava væl lønt starv
á virkinum hjá pápanum og væntaði ein arv.

4. Anna Joensen og eg, vit droymdu hvør í sínum lag
dreym um hús og bil og pengar og ein mann av góðum slag
men eg tordi ei at vóna, at hann hevði hug á mær
tí sjálvsagt hevði Anna Joensen tann besta kjansin har.

5. Hann var høviskur og hevði stóran ring við diamant
vit gingu so við oyrnaklips og øðrum pynt og fjant
og varrapynt og neglalakk á fingrum og á tóm
í sunnudagsklæðum yrkadag og okkara bestu skóm

6. Anna Joensen var vøkur, yndislig í brúm og brá
nøsin hennara var bein, men mín var greflig, reyð og skrá
hon var kløn og snøgg, men eg var meira at siga prúð og rund
so eg kundi einki vænta mær, so tað skilti eg um stund.

7. So ein dagin kendi eg mær ein so meinan hjartasting
tí tá kom Anna Joensen og vísti mær sín ring.
Tá tók eg av mær oyrnaklips og neglalakk og alt
og tað sum síðan hendi, tað er stutt og skjótt fortalt.

8. Anna Joensen seg iðraði, tað skilja vit jú øll
tí hann royndist stórur svindlari, og hann er horvin nú.
“Og eg standi enn við diskin og eg eri bara glað,
tí hevði hann havt biðið meg, so hevði mestur eg sagt ja.”

FavoriteLoadingGoym tekstin