Bjargafuglurin kvøður

Orð: Mikkjal á Ryggi
Lag 1: Vísulag (Brúðarvísan)
Lag 2: Eg gekk mær ein dagin á bøin út

1. Vit flakkaðu víða um Ermarsund,
um Fraklandshavið hitt flógva,
har brandar sólin um háveturs stund,
men fuglur ei tørvar seg krógva,
í mildum fleyri vit flúgva um nes,
meðan sildatorvurnar smúgva um fles,
og byrsa ei at okkum gellir.

2. Ja, lættliga vinna vit føðina tá;
men hvørt sum mót vári líður,
so veksur í barmi hin bylgjandi trá.
“Mót norði! mót norði!” hon býður.
Vit leiðast við sild og við sólarbrand
og leingjast til okkara ættarland,
til Føroya skútar og røkur.

3. Við bjartastu vónum vit strúka av stað
í lofti so væl sum á bylgju,
vit stremba norður bæði nátt og dag,
so funnvís, fleiri í fylgi.
Vit róptu, tá vit fingu bergini sjá,
tey miklu, ið rísa úr havinum há:
“O, Føroyar, Føroyar, tit prúðu!”

4. Lat aðrar gíggja tey lýggju lond
og berligu bergini niðra,
várt elskaða heim, vár Føroya strond,
vit hátt yvir alt teg virða.
Her vappaðu vit tey fyrstu stig,
ehr væntaðu vit at liva í frið,
men – byrsan, byrsan hon gellir.

5. Ja, fagurt er landið við vík og vág,
við brøttum bergi og vøllum,
og reystligt er dreingjanna lið at sjá,
ið stevna frá Føroya fjøllum;
men okkum er fjøldin vorðin so gramm,
og býttlingar erpa sær av síni skamm,
tá byrsan, byrsan hon gellir.

6. Enn reiðrast vit tó á tí gomlu rók
í torvu, í urð og í eyga.
Vit kenna hvønn skort, vit finna hvønn krók
og fagna teir til vár deyða.
Her aldist upp okkara ættarlið,
vit royna at ala eitt komandi við,
men – byrsan, byrsan hon gellir.

FavoriteLoadingGoym tekstin