Brót so stillan, bylgjan blá

Orð: Hans Andrias Djurhuus
Lag: Peter Alberg
Viðmerking: Yrktur í 1908.

1. Brót so stillan, bylgjan blá,
syng mær allar tínar sangir,
syng, so allir mínir streingir
stilla seg og lýða á.
Hjarta mítt er sjúkt av iva,
og eg troyttist av at liva.
Syng mær mína hugsótt frá!

2. Kvøð nú, tjaldur, steini á,
kvæði títt kann hugin frøa,
eins og tú kann fáur kvøða.
Stilla teg, mín sjúka trá,
lýð á alt, og troyst tú finnur,
pína enn tey ljósu minni,
eydnu tína skiltu fá.

3. Snípa, lát í tíni vrá.
Sig mær, hví tær vónir bresta,
sig mær, hví at alt tað besta
legst so brátt á deyðastrá?
Sig mær, hví at gleðin svinnur,
hví tey skýggj, ein føgur finnur,
dáttligt gerast tung og grá?

4. Streyma stillan, reina á,
kunnu tínar bylgjur tala?
Sig mær, um tær kunnu svala,
sig mær, veitst tú eingi ráð?
Tú, sum frítt mót havi streymar,
gev mær aftur ljósar dreymar.
Lat meg droyma tær íhjá!

5. Brosa blíðan, baldursbrá!
Stillið tykkum, mínir streingir!
Koma tímar, tungir, langir,
ljóðið, ljóðið aftur tá!
Syngið um hitt hulda landið,
har, sum ei finst sálarvandi,
har, sum eingi eru smá.