Sól um sýnu dregur

    Orð og lag: Jógvan við Keldu

    Sól um sýnu dregur,
    lotið lagt seg hevur:
    Tindar fjøll í roða,
    stórbart er at skoða.

    Oyggjaland í kvirru,
    fjørututl í kyrru.
    Hoyrist suð á sundi,
    langtandi eg blundi.

    Bjørg og fjøll úr havi
    reyst og rúm í vavi.
    Tey í hátign prýða
    umhvørvið so blíða.

    Oyggjafjøld so vøkur
    dalar, fjøll og røkur.
    Gud, tú mikli, sterki
    skapti valaverkið.

    Hómast fjart tey flenna,
    børn sum spæla renna.
    Sorgarleysar løtur
    kennast hesar gøtur.

    Troytt av dagsins byrði.
    “Tøkk tú góði Hirði!”
    Leggjast – sovna, droyma,
    “teg í hjørtum goyma”.

    Skyggir um sólbjørt skørð

    Orð: Hannes Hafsteinn
    Týtt: Símun av Skarði (1. og 3. ørindi) og Árni Jacobsen (2. ørindi)
    Lag: Jógvan Waagstein

    Skyggir um sólbjørt skørð
    sólskinið niður á jørð.
    Stavar á bleikan svørð,
    sæst kyssa lygnisfjørð.

    Fannir um tind og røð,
    nælir í líð og í bø,
    grønkandi bygdaløg,
    súgar um nes og støð.

    Fjallgyrda, fagra vík,
    fosturlandsstøðum lík.
    Vársólin veki teg,
    várblóman teki teg.

    Vit føroyingar fingu frá fornari tíð

    Orð: Símun av Skarði
    Lag: L. M. Ibsen
    Viðmerking: Til fólkafundar á Klakki, 2. hvítusunnudag í 1903.

    1. Vit føroyingar fingu frá fornari tíð
    ein arv frá fedrunum várum;
    tann arvur er farið, vit øll eru í
    her úti á Atlantshavs bárum.
    Og farið dygdargott, vakurt at sjá,
    er Føroyar, fosturland okkara.

    2. Um skvatlut var oftani framman stavn,
    og sjókappar brotasjógv fingu,
    teir óræddir stýrdu mót somu havn
    á bylgjunnar ørbrøttu bringu;
    teir søgdu: Vit taka eina havn,
    har frælsi grør fyri Føroya navn.

    3. Tá myrknar um stræti á torføru leið,
    og møðin á menninar nívir,
    teir síggja, at gøtan er ikki greið,
    ei borð móti bárunum lívir.
    Tá hoyrdist brak, so hvør maður hvapp,
    og stýrisvølur úr hondum glapp.

    4. Hin djarvasti sveinur sum minsta kind
    tá duttu í vónloysi døkka;
    vit reka tí enn fyri vág og vind
    og undrast á, at vit ei søkka;
    tí róðurleys nú vár skúta fer,
    og innanborðs lítil semja er.

    5. O føroyingar, sum enn koma á fund
    við myrkum og ivandi huga,
    tit lítið á líðir og glitrandi sund,
    har báran nú brýtur á boða!
    Hoyr! hav og land tey nú teska hátt:
    “Man føroyingur taka róðrið brátt?”

    6. Vit tveita tí burtur alt smáligt kjak
    og fylkjast við treysti í barmi,
    tí væl er tað vert nú eitt ódnartak
    at bjarga tær, land várt, úr harmi.
    Um máttur tykist tær lítil um stund,
    minst til, at vit finnast fleiri á fund!

    7. Vit fylkja nú liðið á fosturjørð,
    og ónýtar siðir vit blaka;
    øll trøllabørn koyra vit langt um fjørð,
    og róður í hond vit so taka
    og stýra beint móti bjørtu havn,
    har frælsi grør fyri Føroya navn.

    Nú árið tað líður

    Orð: Robert Joensen
    Lag: Vilhelm Gregersen

    Nú árið tað líður,
    skjótt sigur “farvæl”,
    so ganga enn tíðir,
    so vera tað skal.
    Hoyr suðið á tindi
    av hastandi vindi,
    teir fúka avstað.
    Tað er eins eg hoyrdi,
    náttúran nú gravsongin kvað.

    Eg stund her skal dvølja,
    hon fýkur so løtt,
    sum avryktað sólja,
    hon følnar so skjótt.
    Hygg, vangarnir grána,
    og javningar fána,
    og grøv eftir grøv
    skal gravast at goyma tað likam,
    sum skjótt bert er støv.

    Hygg, dagarnir flýggja
    og vikur og ár;
    eins sum eg kann síggja,
    at tað var í gjár,
    at várið við blómum
    og fjósunum tómum
    á land setti fót;
    men nú er bert vetranna kuldi
    og kavi um grót.

    Lat dagarnar fara
    og árini við,
    bert vit mega læra
    at hýsa Guds frið’.
    Eg bendi meg niður,
    mín Gud, so tín friður
    kann hvíla á mær;
    Í løtum – í árum og ævi
    tú halt meg at tær!

    Í summarhýri

    Jógvan við Keldu
    Orð og lag: Jógvan við Keldu

    Upp um hamrar, ígjøgnum illgongda lendi,
    fram eftir fløtum tú sólina kendi.
    Dalurin grønur, so lættur og slættur.
    Seyðurin hyggur og snarar sær aftur.
    – Upp um hamrar er tungt.

    Fram við ánni, ígjøgnum skurrandi grasið,
    fossandi flóð gerst til glitrandi glasið –
    stríðandi, strembandi stoytist á brøttum,
    mutlandi, tutlandi spælir á sløttum.
    – Fram við ánni er hvíld.

    Yvir ánni sæst dansandi lív eins og támið,
    verur so smáar í summarsins dámi.
    Tunnligur roykur úr hyljunum stendur,
    kuldan til hita brátt sólskinið bendir.
    – Yvir ánni er lív.

    Har frá tindi og røðini landið seg spennir.
    Áin úr fjalli í sjógvin seg rennur.
    Oyggjar frá eini til aðra tær hyggja,
    fuglurin friðsamt á tjarnum sæst liggja.
    – Hetta landið er títt.

    Tað er vakurt í Klaksvík á sumri

    Orð: Bernhard Brim
    Lag 1: Sigfús Halldórsson
    Lag 2: Amerikanskt fólkalag

    1. Tað er vakurt í Klaksvík á sumri,
    tá ið sólin hon kyssir hvørt stráð,
    og ei skýkloddi hómast á himli,
    og ei fleyr sæst á speglblonki vág.
    Tá hvør smáblóma tárar av gleði,
    og hvør títlingur syngur við gleim,
    og av hjarta lovprísar tí degi,
    tá hann valdi sær Klaksvík til heim.
    Ja, eg elski teg Klaksvík á kvøldi,
    tá ið roðin um Nestindar fer,
    og hvørt fjall eins og reyðargull skínur,
    ert tú paradís mitt her í verð.

    2. Tað er vakurt í Klaksvík á vetri,
    tá í brúðarlín klæðast øll fjøll,
    og tá flerfrynsar hanga í hamri,
    meðan norðættin strýkur um vøll.
    Tá er Klaksvík ein tryggjandi staður
    fyri skipum, ið søkja sær havn,
    og tí smílist hvørt sjómaður glaður,
    tá ið Klaksvíkin er fyri stavn.
    Ja, eg elski teg Klaksvík á kvøldi,
    tá ið stjørnurnar blunka so blítt,
    og tá mánin um Oyrarfjall stígur,
    ger hann Klaksvík til dreymaland mítt.

    3. Her er stuttligt á Norðoyastevnu,
    tá ið ungfólkið møtist til leik
    her at royna sær kynstur og evni,
    her hvar blíðskapurin aldri sveik.
    Tí at Klaksvík er Norðoya móðir,
    hon er norðoyinga álit og trygd,
    her er menning og nørandi gróður,
    her í Norðoya prúðastu bygd.

    Tann Gud, sum valdar

    Símun av Skarði
    Orð: Símun av Skarði
    Lag 1: Regin Dahl
    Lag 2: Hamburg 1690
    Lag 3: Niels Midjord

    1. Tann Guð, sum valdar ævum øllum
    og mansins dagar hevur talt,
    hin sami, sum á Sinai fjøllum
    læt ljóða: «Tú skalt ei, tú skalt!»
    – hann árið eitt nú enda læt
    og leggjast míni lívstíð at.

    2. Hvat er eitt ár, ein mansins aldur
    í øldum øllum ótaldum?
    Hvat er ein maður einsamaldur
    í endaleysa rúminum?
    Eitt fon, ið hvørvur burt sum hjóm,
    men Guð er út um tíð og rúm.

    3. Tó sær hann meg, sítt barnið veika,
    hans eyga altíð vaka man,
    og tá ið ódnir um meg leika,
    hans faðirhond best hjálpa kann;
    tí var eg tryggur síðsta ár,
    mær fylgdi sjálvur faðir vár.

    4. O, undur størsta, gleði mesta!
    at Guð, sum valdar rúmi, tíð,
    mær foni lítlum, gav hitt besta –
    gav boðskapin, tey orð so blíð:
    «Tú ert mítt barn, eg faðir tín,
    um ævir allar ert tú mín!»

    5. Hvat nýggja árið vil mær veita,
    tað fjalt og dult er fyri mær.
    Men, Guð mín, eg vil á teg heita
    og biðja eina bøn av tær:
    Lat verk mítt, lítið ella stórt,
    til tína æru verða gjørt.

    6. Mín Guð, sum valdar ævum øllum
    og av ger mansins dagatal,
    tú varði væl mín fót frá føllum
    ta stuttu stund, eg liva skal.
    Og kallar tú meg heim til tín,
    so leið meg, kæri faðir mín.

    Hugveking

    Jógvan við Keldu
    Orð: Simon Michael Zachariasen
    Lag 1: Jógvan við Keldu
    Lag 2: C.E.F. Weyse
    Lag 3: Vísulag

    Føroyingar, landsmenn! Hvar vit koma saman,
    lat’ okkum samlast til gleði og gagn;
    lat’ okkum tala við skemtun og gaman,
    lat’ okkum uppliva Føroyalands sagn.

    Væl man tað loyvast, at landinum bjarta,
    her hvar vit spældu sum piltar í líð,
    goymsla enn veitist í okkara hjarta,
    bæði í leiki og gerandis stríð.

    Lítið er landið, tó væl ber tað høvur,
    fjøllini standa so høg og so stinn;
    skurvut tey eru, men grønur er bøur,
    fagur er dalur, og føgur er kinn.

    Streymurin rennur frá nesi til tanga,
    trokar seg inn gjøgnum sund, gjøgnum fjørð;
    brimið tað sjóðar um veturin langa,
    stormurin leikar um klettar og skørð.

    Norðlýsið blaktrar, og ísurin glinsar,
    fjøllini skína sum silvur í skál;
    hamrarnir prýðast við glerpípufrynsar,
    tá hoyrist ljóðfagrast Føroya mál.

    Føroyingar, landsmenn! Vit málið ei gloyma,
    hvar vit so ferðast í bygd ella stað,
    altíð í barmi vit trúfast tað goyma,
    rópið tí øll nú eitt fýrfalt “Hurrá!”.

    Lítla flugan

    Jógvan Høj
    Orð: Sigurður Elíasson
    Lag: Sigfús Halldórsson
    Týtt: Jógvan Høj

    Lækur tifar létt um máða steina,
    lítil fjóla grær við skriðufót,
    bláskel liggur brotin milli hleina
    í bænum hvílir íturvaxin snót.
    Ef ég væri orðin lítil fluga
    ég inn um gluggann þreytti flugið mitt,
    og þó ég ei til annars mætti duga
    ég eflaust gæti kitlað nefið þitt.

    Løkur tutlar fram við lækjusteini.
    Fjallablóma grør við skriðugrund.
    Øvuskeljabrot í eini kleivi.
    Í býli hvílir seg væl vaksið sprund.
    Um eg var ein framlig lítil fluga,
    og inn um gluggagloppið smeyg eg mær,
    og mundi eg til annað lítið duga,
    eg kundi kitla snáina á tær.

    Móðurland vil eg teg kalla

    Orð: Jóannes Patursson
    Lag: Alexander Enniberg
    Viðmerking: Yrktur eftir 50 ára starvsveitslu hjá sýslumanninum í Havn, har onkur hevði hildið røðu og biðið fólk rópa hurrá fyri móðurlandinum Danmark. Hetta vildi Jóannes Patursson ikki vera við til – og nógv blaðkjak stóðst av hesum tilburði.

    1. Móðurland vil eg teg kalla,
    føðilandið mítt!
    Eg vil vera ævi alla
    trygdarbarnið títt.
    Móðurlandið! tær í favni
    ungi alvi tín
    rópti teg við hjartans navni:
    einkarmamma mín.

    2. Móðurlandið, móðurlandið,
    Føroyar, ert tú mær.
    Móðir mín! eg barnabandið
    bindi fast at tær.
    Ættarhugurin hann dregur
    meg at elska teg;
    einans tú sum móðir hevur
    føtt og fostrað meg.

    3. Lat, ja lat so aðrar siga,
    at teir eiga tvær;
    einkarmóðir! eg vil biðja,
    einans ver tú mær!
    Eina móður vil eg eiga
    her á fríðu fold;
    hon skal lak á barn sítt breiða,
    tá tað legst í mold.