Hvørjum man tykja vakurt hjá sær

    Orð: Fríðrikur Petersen
    Lag: Alexander Enniberg
    Viðmerking: Yrktur til gullbrúdleypsveitslu fyri Christiani IX í Havn 26. mai 1892

    1. Hvørjum man tykja vakurt hjá sær,
    vakrast í Føroyum tykir mær.

    Tað er so vakurt í Føroyum at búgva.

    2. Føroyar, mín móðir, víst ert tú fríð
    í grønum stakki um summartíð.

    3. Tá kvøld og morgun á vinahátt
    blídliga heilsast um miðjunátt.

    4. Og havið, troytt av at berjast við teg,
    við tínar føtur hvílir seg.

    5. Føroyar, mín móðir, víst ert tú prúð,
    tá ið tú klæðist í vetrarskrúð.

    6. Víst ert tú, móðir, føgur og fín,
    klædd í hitt skínandi hvíta lín.

    7. Tá glampar á himli stjørnulind,
    norðlýsið blaktrar um fjallatind.

    8. Uppal tíni børn sum móðir rætt,
    lat tey ei bregða burtur úr ætt.

    9. Gev teimum Tróndar skarpa vit,
    men Sigmunds bjarta hjartalit.

    10. Gev teimum tolgóða, sterka sál,
    gev teimum Sverris vilja sum stál.

    Tað er so vakurt í Føroyum at búgva

    Móðurland vil eg teg kalla

    Orð: Jóannes Patursson
    Lag: Alexander Enniberg
    Viðmerking: Yrktur eftir 50 ára starvsveitslu hjá sýslumanninum í Havn, har onkur hevði hildið røðu og biðið fólk rópa hurrá fyri móðurlandinum Danmark. Hetta vildi Jóannes Patursson ikki vera við til – og nógv blaðkjak stóðst av hesum tilburði.

    1. Móðurland vil eg teg kalla,
    føðilandið mítt!
    Eg vil vera ævi alla
    trygdarbarnið títt.
    Móðurlandið! tær í favni
    ungi alvi tín
    rópti teg við hjartans navni:
    einkarmamma mín.

    2. Móðurlandið, móðurlandið,
    Føroyar, ert tú mær.
    Móðir mín! eg barnabandið
    bindi fast at tær.
    Ættarhugurin hann dregur
    meg at elska teg;
    einans tú sum móðir hevur
    føtt og fostrað meg.

    3. Lat, ja lat so aðrar siga,
    at teir eiga tvær;
    einkarmóðir! eg vil biðja,
    einans ver tú mær!
    Eina móður vil eg eiga
    her á fríðu fold;
    hon skal lak á barn sítt breiða,
    tá tað legst í mold.