Eg byrðina beri við brosi

    Orð: Andreas Andreassen (umyrktur úr donskum eftir Jeppe Aakjær)
    Lag: Carl Nielsen

    1. Eg byrðina beri við brosi,
    við songi eg knógvi mítt ok.
    Eg errist upp fyri hvørt nosið,
    eg firrist ei storm og strok.

    2. Meg tyngir ei tunga byrðin,
    meg nívir ei sleip og slit,
    eg eri sum villini hirðin,
    ið fylgini beinir á bit.

    3. Fer mjørkafleyr eftir korni
    á gróðrarbúnari jørð,
    og sólin rísur á morgni
    ímillum tindar og skørð.

    4. Hoyr keldurnar ringla í giljum,
    hoyr hamranna dvørgamál,
    hoyr alt, sum tutlar í hyljum,
    hoyr gróður um vøll og vál.

    5. Tú sært gjøgnum fjallaskarðið
    í fjarleika blánandi skor.
    At mjørkaflókum eg stari,
    men finni ei loysunarorð.

    6. Hví lemur tú teg av øði,
    so leingi sum luftin er blá?
    Mítt hjarta titar av frøi,
    bert døggin nemur eitt strá.

    Gleði, gudagáva bjarta

    Friedrich von SchillerLudvig van Beethoven
    Orð: F. von Schiller
    Lag: Ludvig van Beethoven
    Týtt leysliga: Andreas Andreassen

    1. Gleði, gudagáva bjarta,
    dóttir úr Elysium,
    stíga vit av heilum hjarta
    innar í títt halga rúm,
    skoða har títt vakra høvur,
    øvundin tá fánar burt,
    menniskju øll verða brøður,
    har tú sáar tína urt.

    2. Hann, sær vinir hevur vunnið,
    kennir onga tunga tíð.
    Hevur kæra vív ein funnið,
    kann hann lovsong tríva í,
    frøast yvir vinu sína
    her í hesi føgru verð.
    Hann, tað ikki már, má dvína
    grátandi á síni ferð.

    Vit skulu ei sova burt summarnætur

    Orð: Aslaug Låstad Lygre
    Lag: Geirr Tveitt
    Týtt: Andreas Andreassen

    1. Vit skulu ei sova burt summarnætur
    her er ov ljóst til tað.
    Tá skulu vit sita, vit bæði, úti
    :/: undir tí leyvtunga træ :/:

    2. Tá skulu vit ferðast tilsamans úti,
    har børk’vísan vaks í vár.
    Vit skulu ei sova um summarnætur,
    :/: sum purla við døgg várt hár :/:

    3. Vit skulu ei sova frá hoysátuanga
    og firvaldaflákran um ong,
    men spáka fram undir bláum himni,
    :/: til fuglurin spennir vong :/:

    4. Og kenna, at vit eru skyld við heimin,
    við vindin og ský á ferð,
    og vita, at vit nú verða tilsamans,
    :/: líka til alljóst er :/:

    Tá í eystri sólin tignar nýggjan dag

    Orð: Andreas Andreasen
    Lag: B.A. Weber

    1. Tá í eystri sólin
    tignar nýggjan dag,
    sveimar lætt um hólin
    summarfuglavað.

    2. Morgunfegin flýgur
    fuglur til og frá.
    Maðkapirran smýgur
    undir stein í á.

    3. Rembast rangir runnar;
    blómur breiða bløð!
    Bíta mangir munnar
    heiðafjøll og bø.

    4. Vit, sum søtan sovið
    hava blíðan blund,
    harra várum lovið
    fyri fríða stund.

    Nú sprettur á fold og spírar

    Orð: Andreas Andreassen
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    1. Nú sprettur á fold og spírar,
    brátt summar í hondum er;
    nú grønkast heiðar og mýrar,
    brátt búnast øll krákuber.

    2. Nú tysja túsundtals urtir
    av burðarbúnari jørð.
    Nú kámast minnini burtur
    um storm og stálfrystan svørð.

    3. Nú láta láir í lyngi
    og æður um ytstu sker;
    nú lundin flýgur í ringi,
    og ternan um heiðar fer.

    4. Nú pisur úr koppi kaga,
    – Gud signi tey smáu nev –
    í lofti, bergi og haga
    fæst fuglur við fegið strev.

    5. Nú leikar seiður á íðum;
    av æti er sundið reytt.
    Nú hongur mjørkin í líðum,
    og havið er stoytt við klett.

    6. Alt ljómar á ljósum degi
    og teskar um miðju nátt:
    Far út og nør tína megi,
    hoyr summarsins andadrátt.

    Ein genta fór í bøin

    Orð og lag: Ókendur (donsk vísa)
    Týtt: Andreas Andreasen

    1. Ein genta fór í bøin
    at skera akurin.
    Tá kom ein drongur ríðandi
    – á ja, ríðandi –
    og segði: “Statt nú still!”

    2. “Og hví skal eg ei skera meir,
    men standa púra still?
    Í kvøld, tá ið eg komi heim
    – á ja, komi heim –
    tá verður mamma ill.”

    3. “So bint tær bert ein lítlan klút
    um tína tá so fast
    og sig bert, at tú skart teg so
    – á ja, skart teg so –
    tí stráið var so hvast.”

    4. “Tú lærir meg at lúgva,
    tað er ljótt, tað haldi eg.
    Nógv heldur vil eg siga
    – á ja, siga –
    ein drongur elskar meg.”

    5. Ein genta fór í bøin
    at skera akurin.
    Tá kom ein drongur ríðandi
    – á ja, ríðandi –
    og segði: “Statt nú still!”

    Óli sat á breyt og kvað

    Orð: Jeppe Aakjær
    Lag: Alfred Tofft
    Týtt: Andreas Andreasen

    1. Óli sat á breyt og kvað.
    Smálamb spældi við garðalag.

    2. Mangt har fram fyri hugin rann.
    Í hjartanum útferðarlongsil brann.

    3. Sólin stavar á fles og flúr.
    “Óli, sit ikki her og kúr.”

    4. Spenti so Óli ein dag av stað;
    órdi tað ikki lambamæ.

    5. Hirðin sigldi um allan sjógv;
    gloymdi tó ikki lá og lógv.

    6. Við ongum oyra kom Óli heim.
    Lombini hildu sær á gleim.

    7. Út á Dal hann raggar sær.
    Nú røktar hann aftur lamb og ær.

    Á myrku vetrarnátt

    Orð: Andreas Andreassen
    Lag: Fólkalag frá Neapel
    Viðmerking: Yrktur í 1979 eftir hugskoti úr Santa Lucia-vísuni.

    1. Á myrku vetrarnátt
    mong sita og kúra,
    men fell nú ei í fátt,
    legg av at stúra.

    Niðurlag: Einaferð kemur hon
    aftur so ljós og von,
    Santa Lusia, Santa Lusia.

    2. Her í tí lágu lon
    mangur seg gremur.
    Vónina vekur hon,
    áræðið fremur.

    3. Áðrenn vit varnast tað,
    er hon her aftur.
    Ernast tá fólk og fæ,
    hugin gerst lættur.

    4. Tá kemur lív í alt,
    sum lá í dvala,
    og var so stirt og kalt;
    tá fer at næla.

    5. Tokuni lættir í,
    livnar í lyngi,
    grønkast í lág og líð,
    meðan vit syngja:

    Í bankum liggja nógvar milliónir

    Orð: Halfdan Rasmussen
    Lag: Vagn Skovlund
    Umyrkt úr donskum: Andreas Andreasen

    1. Í bankum liggja nógvar milliónir,
    í mínum lumma liggur ikki ein.
    Har liggur bert ein pungur uttan krónur,
    eitt álkunev og fýra lundabein.

    2. Har liggja tríggir tinnusteinar smáir,
    eitt lítið krit, ein proppur og ein tonn,
    ein nagli og tveir kúvingar so gráir
    og felliknívur til at flysa hvonn.

    3. Í bankanum har telja teir og telja,
    tað mátti verið bankað keðiligt,
    í lummanum er meira í at velja,
    og alt er ymiskt og er ymiskt litt.

    Fræið

    Orð: Inger Hagerup
    Lag: Ø. Sommerfeldt
    Týtt úr norskum: Andreas Andreasen

    1. Nú lotið lítla fræið ber
    fram eftir fummum langa ferð.
    Út yvir gróðrarríku fold
    tað dalaði í døkku mold.

    2. Tað liggur nú so har og grør
    og etur, drekkur vatn úr jørð.
    Har er so fjálgt og myrkt og vátt,
    har er so friðarligt og gott.

    3. Í nátt kom regn, tað gekk á tá,
    og regnið baknaði uppá;
    tað segði: “Sært tú, lítli mín,
    tú mennist eins og bróðir tín.

    4. Og tá tú hol á takið fært,
    tá eina heila verð tú sært,
    har sólin vermir hól og hógv;
    hon kínir lítla kinn so flógv.”