Um tú vilt gleði vinna

    Orð: Mikkjal á Ryggi
    Lag 1: Martin Restorff Jacobsen
    Lag 2: Melchior Teschner
    Lag 3: Niels Wilhelm Gade

    1. Um tú vilt gleði vinna,
    søk ei til hægsta sal!
    Nei, eydnan er at finna,
    har grannar semjast væl,
    har kærleiki man ráða,
    har blídni er við borð,
    har mildar tungur sáa
    tey mjúku troystarorð.

    2. Tey, sum Guðs vilja gera,
    og elska fólk og land,
    tey signing við sær bera,
    sum sløkkir hatskan brand.
    Tey lýsa gjøgnum strevið,
    tey bjarga lond úr neyð,
    tey sigra alt. Guð gevi,
    vit teljast millum tey.

    So mangan eg síggi, at bylgjurnar bróta

    Petur Jacob Sigvardsen
    Orð: Petur Jacob Sigvardsen
    Lag (5. mars 2007): Knút Olsen
    Viðmerking: Yrktur okkurt um 1960, broyttur í 2007.

    So mangan eg síggi, at bylgjurnar bróta,
    at far mítt kann søkka, og trúgvin man tróta.
    Eg standi og stari við bivandi hjarta,
    nær hann til mín kemur, ið stormin kann harta.

    Tá brotini miklu frá grunni seg skjóta,
    tá er tað ei gaman við báti at flóta.
    Men ein er tó trygdin, mín vón og mín vegur,
    at Frelsarin tryggur í bátinum svevur.

    Tá ódnirnar leika, og stormarnir súsa,
    og ófrættabylgjan várt lívsfar vil knúsa,
    tá rópa á hann, sum í skutinum svevur,
    straks ódnin umskiftist til fagrasta veður.

    Men brýtur enn ógævis brotið frá grunni,
    so borðini brotna, og lívið er runnið.
    Tá Jesus hjá neyðstøddum monnum vil vera
    og heima hjá tykkum, sum sorg mega bera.

    Kann vera hann drálar, tó altíð hann kemur,
    í ivandi hjørtum hann undurverk fremur.
    Hann vantrúgv og ótta úr sinninum rekur,
    so trúgvin í hjartanum bústað sín tekur.

    Hví tora vit sigla, har ódnirnar valda?
    um ongan vit lata í róður várt halda?
    Tað eru jú einans tær krossfestu hendur,
    ið stýra oss kunnu til himmalsins strendur.

    Nærri, mín Guð til tín

    Orð: Sarah Adams
    Lag: Lowel Mason
    Týtt: Jógvan Nolsøe

    1. Nærri, mín Guð til tín,
    nærri at tær!
    Má eg enn krossin mín
    bera á mær,
    ljóða skal harpa mín:
    Nærri, mín Guð, til tín,
    nærri at tær!

    2. Um enn í sorgartíð
    eina eg sat,
    í barmi hjarta mítt
    syrgjandi græt,
    ber meg tá dreymur mín,
    nærri, mín Guð, til tín,
    nærri at tær!

    3. Lat sálareyga mítt
    leiðina sjá,
    ið gongur heim til tín,
    eingil tín tá
    veittri meg upp til sín,
    nærri, mín Guð, til tín,
    nærri at tær!

    4. Fyri hvørt fótaspor
    nærri at tær
    vil eg eitt »Bethel« her
    upp byggja mær;
    ljóðar tá harpa mín:
    Nærri, mín Guð, til tín,
    nærri at tær!

    5. Og tá mítt tímaglas
    her rennur út,
    sálin seg lyftir upp
    móti tær, Guð,
    syngjandi sálmin sín:
    Nærri, mín Guð, til tín,
    nærri at tær!

    Miskunnarsami Guð, mildi Harri mín

    Thomas KingoJóannes Patursson
    Orð: Thomas Kingo
    Lag 1: Gamalt føroyskt sálmalag
    Lag 2: Knút Olsen
    Týtt: Jóannes Patursson

    1. Miskunnarsami Guð, mildi Harri mín,
    so syndatyngdur eg komi til tín,
    og kæri mína neyð fyri tær,
    tú einasti, sum mær bjargað fær.

    2. Misgerningar mínar fara lat,
    Gloym mína synd, tak meg tær aftrat,
    og tváa meg reinan og hvítan sum lín
    av øllum ódygdum, Harri mín.

    3. So kært, Guð, tær einki knæfall er
    sum iðrandi hjarta, ið bønandi ber
    tær boð fyri sær, og lítur á teg:
    Miskunna mær Guð og náða tú meg.

    Harri, bøt mítt ringa sinn!

    Mikkjal á RyggiJohan Peter Emilius Hartmann
    Orð: Mikkjal á Ryggi
    Lag: Johan Peter Emilius Hartmann

    1. Harri, bøt mítt ringa sinn!
    Spiltur er mín hugur,
    illir tankar troka inn,
    lítil er mín dugur.
    Falla vil eg tær til fót;
    reinsa meg og gev mær mót;
    einans tú tað orkar.

    2. Heimsins gøta sløtt og breið,
    maklig her at ganga,
    upp til frelsu førir ei,
    leiðin er hin ranga.
    Himlagøtan trong og brøtt,
    tó hon ikki fellur løtt,
    lív mær ber og sælu.

    3. Ofta roynist trúgvin veik,
    sálin stødd í vanda
    óttast heimsins ódnarleik,
    tú manst hjá mær standa;
    alt á jørð má lýða teg,
    rætt út hond og sig við meg
    blítt: «Eg vil; verð reinur!»

    4. Styrknar tá mín sjúka sál,
    syndasorgir linna,
    prísar Guði glatt mítt mál:
    «Hjálp her er at finna;
    sæla fyllir nú mítt bróst,
    myrkt var fyrr, og nú er ljóst!
    Góð er Harrans gleði!»

    Eg veit ein góðan seyðamann

    Orð: Mikkjal á Ryggi
    Lag: Genéve (Lat hurðar upp, ger borglið)

    1. Eg veit ein góðan seyðamann,
    og fylgi síni elskar hann;
    tey teljast í mong túsundtal,
    tó røktar hann øll líka væl.

    2. Hans hond er sterk og eym hans sál,
    hans seyðir kenna væl hans mál,
    til skaða hann teir beitir ei,
    tí elta tryggir teir hans leið.

    3. Tey lomb, ið skjótast burtur frá,
    at beina aftur er hans trá,
    og finnast tey, við miklum gleim’
    á herðunum hann ber tey heim.

    4. Um ørn og ravnur koma nær,
    hann verjir tey so væl hjá sær;
    í neyð hann aldri svíkja vil,
    men fegin leggur lívið til.

    5. Um oyðimørk sum albeitt lond
    tey fáa føði úr hans hond,
    tey veiku vermast við hans favn,
    og Jesus er hans dýra navn.

    6. Tú hirði góði, røkta meg,
    og leið meg á tí bratta veg,
    sum gongur til ta góðu jørð,
    har iglagrasið ikki grør.

    7. Av leysum upsum manga stund
    tú hjálpti mær á trygga grund,
    eg títt í fjøru fastur stóð,
    tín hond meg hevjaði frá flóð.

    8. Tí prísar tær mín sál so fró
    og eltir fegin tína slóð,
    á fagurt land tú vísir mær,
    har altíð summarsólin sær.

    Eg hoyrdi Jesu kærleiksorð

    Orð: Horace Bonar
    Lag: Enskt fólkalag
    Týtt: Jákup Dahl

    1. Eg hoyrdi Jesu kærleiksorð:
    Kom, hvíld eg veiti tær;
    mótt er títt hjarta, høvur troytt,
    legg teg at brósti mær!

    2. Eg kom til Jesus, synd og sorg
    meg hevði lúgvað út,
    og nú er troytta hjartað hvílt
    og horvin øll mín sút.

    3. Eg hoyrdi Jesu kærleiksorð:
    Kom, eg man geva tær
    at drekka, tystum, lívsins vatn,
    títt lív í veði er!

    4. Eg kom til Jesus, deyðtyst ond
    har allan lætta fann,
    hjá honum drakk eg lívsins vatn,
    mítt lív er sjálvur hann.

    5. Eg hoyrdi Jesu kærleiksorð:
    Hygg heimsins ljós er her,
    lít tú til mín, og myrkrið fer,
    og dagur ljómar tær!

    6. Eg leit til Jesus, ljós mær skein;
    tað ljós er nú mín sól,
    ið lýsir mær um deyðans dal
    til Drottins náðarstól.

    Gakk tú fram við góðum treyst

    Christian RichardtChristoph Ernst Friedrich Weyse
    Orð: Christian Richardt
    Lag: Christoph Ernst Friedrich Weyse
    Týtt: J.H. Poulsen og Niels Winther
    Upprunaheiti: Altid frejdig, når du går

    1. Gakk tú fram við góðum treyst,
    tú ert ei aleina;
    Harrin tó er tann, ið best
    leiðirnar kann beina.

    2. Firnast ikki myrkur svart,
    bjartar stjørnur standa;
    hevur faðirvár tú lært,
    óttast tú ei vanda.

    3. Fyri tí, tú veitst, er rætt,
    doyggj, um so má vera;
    tá skal lívið falla lætt,
    deyðin einki gera.

    Deyði! hvar er nú broddur tín?

    Orð: Fríðrikur Petersen
    Lag 1: Hans Jacob Højgaard
    Lag 2: Kirkjan hon er eitt gamalt hús

    1. Deyði, hvar er nú broddur tín?
    Helviti, hvar er tín sigur?
    Risin er aftur frelsari mín,
    áður í grøv lagdur niður.
    Roðar nú páskasól um fjøll,
    vermir og gleðir hjørtu øll!
    Tøkk havi Guð fyri lívið!

    2. Lívsleiðin er ei meira tung;
    livandi Jesus meg leiðir;
    bæði hann styðjar gomul og ung,
    breytina fyri teim greiðir.
    Fylgir hann við á míni ferð,
    einki mær tá til skaða er.
    Tøkk havi Guð fyri lívið!

    3. Songur tí berst um lond og høv
    um páskaboðskapin bjarta,
    fagurt hann ljóðar við opna grøv
    inn í tað trúgvandi hjarta:
    «Risin av grøv er frelsari mín,
    deyði, hvar er nú broddur tín?»
    Tøkk havi Guð fyri lívið!