Hvaðan kemur regnið

    Rói PaturssonAnnika Hoydal
    Orð: Rói Patursson
    Lag: Annika Hoydal

    hvaðan kemur regnið
    hvaðan kemur regnið
    úr neðra
    kemur regnið

    hvagar rennur áin
    hvagar rennur áin
    til himmals
    rennur áin

    hvar skalt tú sova
    hvar skalt tú sova
    hjá henni
    skal eg sova

    hvar skal eg sova
    hvar skal eg sova
    hjá ongum
    skalt tú sova

    hvaðan kemur myrkrið
    hvaðan kemur myrkrið
    úr erva
    kemur myrkrið

    hvat skal eg droyma
    hvat skal eg droyma
    um meg
    skalt tú droyma

    Dropin

    Orð: Karsten Hoydal
    Lag: Annika Hoydal

    1. Tók at losna regnið summarlýtt,
    brast á enni mínum fyrsti dropi,
    tá varð hjartað døgg og eygað ljóst,
    hugur livandi sum kvæmur stropi.

    2. Lítið rúmdartekin reint og blankt,
    loyst eitt bil úr vatnsins veldishondum,
    kom av leið ígjøgnum hav og loft,
    birti dag og lív á mínum strondum.

    3. Fon á ferð í mold eitt stokkut bragd
    funnust vit, og alt var ljóst og eldað,
    geislaði mín sál sum tinna í sól,
    innan í mær sungu hav og kelda.

    Steinstólpan

    Orð: Mikkjal á Ryggi
    Lag: Annika Hoydal

    1. Ein steinstólpa í morgun glað
    nýkomin heim av ferð
    so blídlig bað mær “Góðan dag!
    enn ert tú gamli her.
    – Tjipp tjirri jirri ji –
    Eg eri komin við.”

    2. Á varðarnar og garðarnar
    hon festir fríðan fót
    og snarar sær til stararnar:
    “Ja, gott er Føroya grót,
    – tjipp tjirri jirri ji –
    her hvílast vit í frið.

    3. Mær gjørdist leitt við landið heitt,
    men leiðin heim var long,
    og havið breitt er ikki greitt,
    tað lúgvar lítlan vong,
    – tjipp tjirri jirri ji –
    tað var eitt strævið stig.

    4. So frísk og fró eitt fagnarljóð
    eg leggi í mín song,
    um troytt og móð, ein mola tó
    eg finni mær til fong,
    – tjipp tjirri jirri ji –
    ein mýggjabita við.

    5. Úr suðurætt eg veit mín skatt
    nú stevna yvir skørð,
    eitt reiður tætt í gomlu rætt
    vit gera sum í fjør,
    – tjipp tjirri jirri ji –
    tú gev oss góðan grið.

    6. Tey smáu egg, tey bláu egg,
    tey livna so ein dag,
    og uttan steðg í rættarvegg
    vit bera føði glað
    – tjipp tjirri jirri ji –
    upp í tey lítlu kvið.”

    Dansa, dansa

    Orð og lag: Sidney Carter
    Týtt úr amerikonskum: Karsten Hoydal
    Upprunaheiti: Lord of the dance

    1. Eg dansaði tann morgunin,
    verðin varð til,
    eg dansaði við mána, sól og stjørnum undir lið,
    kom niður av himni á jørð at dansa har,
    í Betlehems bygdini borin varð.

    Niðurlag: Dansa, dansa, har ið tú kann,
    dansins harri eri eg, segði hann,
    eg vil leiða øll, hvønn einasta mann,
    eg vil skipa í dansinum, segði hann.

    2. Fyri skriftlærdum eg dansaði og farisearum,
    teir vildu ikki dansa og fylgja stevinum,
    men Jóhannes og Jákup, teir fiskimenn, eg sá,
    teir tóku undir við mær, so dansurin helt á.

    3. Eg dansaði á sabbat og lekti lamnan mann,
    og gýðingarnir róptu og vildu mær ann,
    teir góvu mær koyrilin og nektaðu meg
    og negldu meg á krossin, har doyði eg.

    4. Eg dansaði ein fríggjadag, loftið gjørdist svart,
    at dansa við devlinum á bakinum er hart,
    teir løgdu meg í grøvina, og øll tey hildu tá,
    at nú var spælið úti, men dansurin helt á.

    5. Tey nívdu meg niður, men eg til hæddir fleyg,
    tí eg eri sjálvt lívið og ongan kenni deyð,
    og vilt tú í mær liva, eg liva skal í tær,
    eg eri dansins harri, eg sigi tær.

    Rottur

    Hans Andrias DjurhuusAnnika Hoydal
    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Annika Hoydal

    Raa-ba-ba-ba
    Raa-ba-ba-ba
    Ra-ba-ba-ba-baa, ba-ba-ba-baa
    Ra-ba-ba-ba-baa, ba-ra-ba-ba-ba-baa-baa
    Ra-ba-ba-ba-baa, ba-ra-ba-ba-ba-baa

    Rottur gnaða,
    rottur spjaða.
    Rottur gnaða – rottur spjaða.
    Rottur gera stóran skaða.
    Rottur gera stóran skaða.

    Rottur slíta,
    rottur spýta,
    eta tað, ið onnur drýta.

    Trýnisslaknar,
    halanaknar –
    hvørva, tá ið maður vaknar.

    Ennisbrattar –
    fótum lættar.
    Høvdu vit bert rottukattar.

    Summarkvøld

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Jógvan Waagstein

    1. Ein skortlitt kúgv við garðaliðið
    leingist heim og beljar,
    í ánni spæla skóleys børn,
    tey floyta fliðuskeljar.
    Nú fellur døgg á gras og sev,
    ið á og tjarnir kransa,
    og fram við mýri, millum húsa,
    mýggjabitar dansa.

    2. Í túninum ein sprøklut høna
    skrukkar enn og skavar
    og skeitir eftir sólini,
    ið skeivt á fjallið stavar.
    Ein maðkamola stund um stund
    úr skavinum hon tekur.
    Um høga tindin spakuliga
    mjørkatámið rekur.

    3. Og starin flákrar syngjandi
    í kring á grønum taki.
    Har kemur maður gangandi
    við torvleypi á baki.
    Ein lítil piltur fet um fet
    man móti honum tita.
    Hann puttin ber í vinstru hond,
    í høgru køkubita.

    4. Ein kráka sær so friðarlig
    á kirkjuspíri situr,
    hon lítur móti vestri út,
    har skiftandi er litur;
    tí hvørt sum sól av loftarhædd
    at havinum seg flytur,
    so fáa skýggini teir føgru
    reyðu, gyltu litir.

    5. Í kvøldarglæmu glógva enn
    hvør nøva og hvør tangi.
    Um allar leiðir er ein fínur,
    frískur summarangi.
    Nú hvørvur ljós, nú kámast land,
    nú gránar víða havið,
    og tagnar eina stund alt ljóð,
    tí sólin fer í kavið.

    Blunda, blunda, lítli mín

    Orð: Annika Hoydal
    Lag: Trad.

    Mánin skínir á okkar’ jørð
    melur í kring, so vit verða ør.
    Sov í frið undir mammulið
    Nema teg dreymaeinglar.

    Blunda, blunda, lítli mín
    Blunda, blunda, lítla mín.
    Sov í frið undir mammulið.
    Nema teg dreymaeinglar.

    Hygg nú handan hasi hús
    titar fram ein lítil mús.
    Sov í frið undir mammulið.
    Nema teg dreymaeinglar.

    Stóra rossið, tað er svart
    áh, sum faksið skínur bjart.
    Sov í frið undir mammulið.
    Nema teg dreymaeinglar.

    Sást tú handa rottukatt
    streyk framvið so tætt, so tætt.
    Sov í frið undir mammulið.
    Nema teg dreymaeinglar.

    Nú liggur ein kavafonn tindi á

    Orð: Símun av Skarði
    Lag: Vísulag

    1. Nú liggur ein kavafonn tindi á
    og gler er í áum og tjørnum
    og stormurin leikar um fjøllini há,
    nú er einki veður hjá børnum.

    2. Nú dagurin líður og nátt er long,
    og glerpípur hanga í taki,
    og títtlingur høvur sítt undir vong
    nú stingur hálvdeyður í raki.

    3. Nú sita smábørn í stovu still
    og lurta so væl eftir søgum
    um menn so góðar og trøll so ill,
    sum livdu í avgomlum døgum.

    4. Vit hoyra um Øskudólg, dreingin tann,
    ið kongsdóttur fekk sær til brúður,
    um krákudóttir, ið fekk ein mann,
    ið var sær ein kongssonur prúður.

    5. Og vit hoyra sagnir úr fornu tíð
    um Trónd og um Sigmund hin reysta,
    um bardagar miklar og harðligt stríð,
    um vápnaleikin hin mesta.

    6. Tær søgur, tær søgur, tær ljóða væl,
    tær leggja vit okkum í minni,
    tær læra vit fegin í hópatal
    á kvøldi í stovuni inni.

    7. Men uppaftur sólin vil ljóma á fjøll
    á fagrasta hásummardegi
    og blómubros leikar um víðan vøll,
    tá fáa vit almikla gleði.

    Eitt kvøldið so síðla

    Orð: Annika Hoydal
    Lag: Norskt fólkalag

    Eitt kvøldið so síðla, til hvíldar eg fór
    sorg visti eg meg ei at hava.
    Frá gentu míni tá komu eini boð
    til hennara eg noyddur var at fara.
    Ongan meir enn hana havi eg elskað.

    So gekk eg mær innar í hennara búð
    sum altíð eg var vanur at gera.
    Har stóðu tær moyggjar í stórari sorg:
    gentu mína deyðin hevði tikið.
    Onga meir enn hana havi eg elskað.

    So gekk eg mær út á ta grønu ong
    har hoyrdi eg klokkurnar ringja.
    Eit annað eg kendi – ei øðrum visti av
    enn hjarta mítt sundur fór at støkka.
    Onga meir enn hana havi eg elskað.

    Hulduríma

    Annika Hoydal
    Orð: Steingrímur Weihe
    Lag: Annika Hoydal

    1. Burtur á heiði sat huldan og spann,
    meðan hon ynskti sær mann.

    Niðurlag: Trumm trumm trumm
    trumm trumm trumm
    trumm trumm tra la lei
    trumm trumm trumm tra la lei

    2. Oman í bygdina stunandi rann
    huldan at finna sær mann.

    3. Bóndan á bríkini huldan brátt fann:
    “Teg skal eg taka til mann!”

    4. Svaraði bóndin: “Nei, so mín sann,
    ikki eg festa teg kann.”

    5. Kvendið í øðini njelti: “Kom ann!”
    syfti og jarðlegði hann.

    6. Huldan á bóndanum lættliga vann,
    trettandu festi hon hann.