Alt er míns Faðirs verk

    Orð: Maltbie Davenport Babcock
    Lag: Franklin L. Sheppard
    Týtt: Arnfinnur Setberg
    Upprunaheiti: This is my Father’s world

    1. Alt er míns Faðirs verk,
    øll skapan ljómar her,
    alt, eygað sær,
    alt, oyrað fær,
    úr rúmd mær tónleik ber.
    Alt er míns Faðirs verk,
    hvør hugsan hevur ró,
    um hamrar, skóg,
    um himin, sjó –
    hans handaverk – øll góð.

    2. Alt er míns Faðirs verk,
    kát fuglaljóð um ong,
    hvør sóljuveit
    og sólin heit
    ber Gudi takkarsong.
    Alt er míns Faðirs verk,
    mær birtast – sálin frí –
    um grønan vøll,
    um brøttu fjøll,
    hann talar øllum í.

    3. Alt er míns Faðirs verk,
    tað minnast má eg, men
    rætt tykist mangt,
    um tað er rangt,
    Gud øllum valdar enn.
    Alt er míns Faðirs verk,
    alt stríð tað enda vil,
    tí Jesus vann
    og burtvilst fann,
    tey hoyra honum til.

    Eg veit ei, hvat tað næsta er

    Týtt úr enskum: Arnfinnur Setberg

    1. Eg veit ei, hvat tað næsta er
    á míni lívsins leið,
    ei upp um dagin síggi, hvat
    í morgin hendir, nei;
    men eitt eg veit – mín Harri veit,
    um gøtan torfør er,
    hans særda hond meg leiðir trygt.
    Hann slóðar míni ferð.

    2. Eg veit ei, hvat ið verður næst,
    eitt ælið ella sól,
    um gleðin ella sorgin tá
    skal reiða mær sítt ból;
    men eitt eg veit – mín Harri veit,
    júst hvat, ið hendir mær,
    hans kærleiksfavnur fevnir meg,
    og best eg hvíli har.

    3. Eg veit ei hvat, ið bíðar mær,
    hvat morgunin mær ber,
    tó honum heilsi eg í trúgv
    og prísi hvørja ferð;
    tí eitt eg veit – í Harranum
    øll fylling Guds har býr,
    og aldri nakran svíkur hann,
    sum á hans kærleik trýr.

    Kom, Andi Guds, sum í mær festi búgv

    Orð: George Croly
    Lag: Frederick C. Atkinson
    Týtt: Arnfinnur Setberg (1. og 2. ørindi) og Zacharias Zachariassen (3. og 4. ørindi)
    Upprunaheiti: Spirit of God, descend upon my heart

    1. Kom, Andi Guds, sum í mær festi búgv,
    heimin burt rek, og styrk tú mína trúgv.
    Alvaldi, virka við hvørt hjartaslag,
    at eg teg elski meiri dag um dag.

    2. Alt tú nú eigi, styrki, sál og skil,
    og um eg søki teg, eg finna vil.
    Teg vil eg elska, Gud og Harri mín,
    hjarta við ljómi fylli krossur tín.

    3. Lær meg at kenna, at tú ert mær hjá,
    so hvørjum fígginda eg sigri á.
    Iva og treiskni flýggja lat frá mær,
    tolnan meg ger, um bøn mín ei fær svar.

    4. Lær meg av sonnum, Gud, at elska teg,
    kærleika tín lat altíð tvinga meg.
    Lat Andans ávøkst fylla lív og sál,
    hjartað tá gerst eitt Andans kærleiksbál.

    Um lívið tað nýggja so mangan

    Orð og lag: Hans-Inge Fagervik
    Týtt: Arnfinnur Setberg

    1. Um lívið tað nýggja so mangan
    tað sigist, at songur mín er,
    um gleði, um frið og um signing,
    um Hann, sum bert alt gott mær ber.
    Um sorgir meg enn kunnu níva,
    og tað meir enn so henda kann,
    men um enn á nátt og í myrkri,
    tá gleða ein songur meg man:

    Niðurlag: Tað líður mót sumri,
    mót ljósari tíð,
    alt verður betri
    og vakrari hví?
    Um ljósið, tað ræður,
    alt myrkt svinnur brátt,
    vit nærkast tí sumri,
    tá alt verður gott.

    2. Tann vónin, eg eigi, meg styrkir,
    um trupult enn alt tykist – hví?
    – eg veit eitt – at tá tað er myrkast,
    ber aftur mót ljósari tíð,
    um náttin enn long er, so havi
    eg fingið eitt lyfti um tað
    – Jesus er ljósið –
    og ljósið skal sigra ein dag.

    Niðurlag: Tað líður mót sumri,
    mót ljósari tíð,
    alt verður betri
    og vakrari hví?
    Um ljósið tað ræður,
    alt myrkt svinnur brátt,
    vit nærkast tí sumri,
    tá alt verður gott.

    3. Tað líður mót sumri,
    mót ljósari tíð,
    alt verður betri
    og vakrari hví?
    Um Jesus, Hann ræður,
    alt myrkt svinnur brátt,
    vit nærkast tí sumri,
    tá alt verður gott.

    Tá eg standi við Kristusar dómstól

    Orð og lag: Martha Snell Nicholson
    Týtt: Arnfinnur Setberg
    Upprunaheiti: When I stand at the judgement seat of Christ

    1. Tá eg standi við Kristusar dómstól,
    ætlan hans á teldu gekk,
    ja, tann ætlan, sum hon kundi verið,
    um hann tá sín vilja fekk
    – legði hindring her, sáddi iva har
    – ei mín vilja boygdi eg
    – verður tá í Frelsarans eygum sorg
    – og tó – enn hann elskar meg.

    Niðurlag: Áh, Harri, tey ár, tú enn gevur mær,
    tær í hond tey gevi eg,
    tak meg og brót meg, evna meg
    til ta mynd, tú ætlaði.

    2. Ríkdóm rætti mær, fátæk standi eg,
    nakin – tó í náði hans,
    minni jagstra meg oman gøtuna,
    har at venda – ongan kjans,
    tá mítt hjarta einsama nærum brast
    í tár, sum ei eyga fær,
    vil mítt andlit fjala við tómu hond,
    boyggja ókrýnt høvur har.

    Hvønn ein andadrátt, vit draga

    Orð og lag: Gary S. Paxton
    Týtt: Arnfinnur Setberg
    Upprunaheiti: Breath goes in and breath goes out

    1. Hvønn ein andadrátt, vit draga,
    ein teir verða færri – tíðin slær,
    løta kom, og tími svann,
    eins og fannir – vársól bræðir tær.
    Fólk av ótta eru nívd,
    men kletturin er lívd –
    og eg ei verði eldri – men skjótari heim.

    Niðurlag: Nærri mítt heim – í frið um ævir liva.
    Nærri mítt heim – í allar ævir hvíld.
    Nærri mítt heim – í Jesu hond at halda.
    Nei, vit ei verða eldri – men skjótari heim.

    2. Fólk tey flakka – og tey undrast,
    tó tey vita, jørðin – hon er dømd –
    bíðandi og ivandi,
    tey geva ikki Sannleikanum sømd.
    Áh, hoyr nú! – Harrin bjóðar tær
    – einsamur ei far –
    tí vit ei verða eldri – men skjótari heim.

    Av hæddum himmalskum klárum

    Orð: Friedrich Wilhelm Krummacher
    Lag: Theodora Nicoline Meldal Cormontan
    Týtt: Arnfinnur Setberg
    Upprunaheiti: Høyt fra det himmelske høye

    1. Av hæddum himmalskum klárum
    Faðirsins eyga kann sjá
    smíl títt – um tyngdur av tárum
    – hjarta, hví óttast tú tá?

    2. Alt, sum teg tyngir og tærir,
    gremju og sorg lýðir á,
    lekja kann alt, sum teg særir
    – hjarta, hví óttast tú tá?

    3. Um á teg stormar teir herja,
    fíggindaherur leyp á,
    vil hann teg varða og verja
    – hjarta, hví óttast tú tá?

    4. Lýð á hann, tráa og stunda
    krúnu og stjørnu at fá!
    Skjótt við hans bróst skalt tú blunda
    – hjarta, hví óttast tú tá?

    Kúr ei sál, sum av vónloysi, longsli ert skerd

    Orð: Arnfinnur Setberg
    Lag: Jens Guttesen

    1. Kúr ei sál, sum av vónloysi, longsli ert skerd,
    tú, hvørs flog var so lætt einaferð.
    Í Guds eygum tú nógv meir enn spurvur ert verd,
    móti hæddunum Andin teg ber.
    Farin veturin er, prýða blómur nú vøll
    – hoyr á heiðini fuglaljóð hvøll.
    Eins og dúvan í gjónni fann verju og lívd
    – er mín sál ei av fíggindum nívd.

    2. Harrin hirði mín er, einki fattast mær her,
    rætt meg leiðir í líðir hvønn dag,
    ótti, ivi burt svinnur, mín sál lívgað er,
    lívsins lind er í turki mítt vað,
    keppur, stavur tín ugga meg – ei nøkur makt
    kann meg saka, tá tú heldur vakt.
    Eins og hjørtur á fjøllum mín Vin sálin sær
    – kærleiki er hans merki á mær.

    Gev Jesusi rúm á jólum

    Orð og lag: Arnfinnur Setberg

    1. Gev Jesusi rúm á jólum,
    krýn Kristus sum jóladrott,
    hann kom til so lágar lonir,
    nú býr hann í Himli hátt.
    Gev Jesusi rúm á jólum,
    lat hann verða heiðursgest,
    tá kunnu vit aftur frøast,
    og jól verða gleðifest.

    2. Gev Jesusi pláss á jólum
    – øll tjóðin tær lovsong ber
    – tá jól er í hvørjum hjarta
    – á jørðini friður er.
    Um hann kvað himmalskur skari
    á Betlehems ong ta nátt,
    og hirðar reistust at leita,
    teir Frelsaran funnu brátt.

    3. Hon forðum vísmonnum lýsti,
    tann stjørna var teimum best;
    men Jesusbarnið at finna
    tað gleddi teir allarmest.
    Vit prísa nú og tilbiðja,
    at hann vildi koma her.
    Tað barnið, reivað í krubbu,
    hann sæla okkara ver!

    Harri, tú meg tókst í tína hond

    Orð: Benny Drewsen
    Lag: Knud Vad Thomsen
    Týtt: Arnfinnur Setberg
    Upprunaheiti: Herre, du mig tager i din hånd

    1. Harri, tú meg tókst í tína hond,
    leiðir meg á vegnum fram í náði,
    mær nú halda tíni sterku bond,
    og tín kærleiki mær altíð ráði.

    2. Tú ein dag meg tekur upp til tín,
    Harri, tá eg altíð hjá tær eri,
    sum á krossi doyði deyða mín,
    ævigt, ævigt, altíð hjá tær verði.

    3. Havi eg í Himli, Harri, teg,
    kenni eg ei sakn á lívsins vegi,
    við tí endurloysta skara meg
    dregur burt av foldini tín megi.

    4. Tá eg har títt andlit skoða skal,
    ei títt høvur tornir longur stinga,
    samfelt, við teim frelstu uttan tal,
    prís til Lambið tá skal ævigt klinga.

    5. Áh, tá sál mín loyst til Himmals fer,
    sorg og pína, ótti, alt er svunnið,
    Harri, deyð í synd er henda verð,
    tú mær lívið ævigt hevur vunnið.