Kristus reis upp triðja dag – halleluja

    Orð: Charles Wesley
    Lag: H. Carey (Lyra Davidica)
    Týtt: Arnfinnur Setberg
    Upprunaheiti: Christ the Lord is risen today

    1. Kristus reis upp triðja dag – halleluja!
    Fólk og einglar prísa glað – halleluja!
    Rópa hátt, gev sigursljóð – halleluja!
    Jørð og himlar svara fró – halleluja!

    2. Frelsuverkið gjørdi hann – halleluja!
    Stríddi stríðið, sigur vann – halleluja!
    Myrkur varð um heyg og hól – halleluja!
    men brátt reis upp Lívsins sól – halleluja!

    3. Steinur, segl ei halda kann – halleluja!
    Deyðans portur sprongdi hann – halleluja!
    Sigursharrin fái prís – halleluja!
    Latið upp er Paradís – halleluja!

    4. Livir aftur Kongur mín – halleluja!
    Deyði, hvar er broddur tín – halleluja!
    Sál – hann doyði einaferð – halleluja!
    Grøvin myrka tóm nú er – halleluja!

    5. Dýrdarkongur! – Sælur tú – halleluja!
    Livir allar ævir nú – halleluja!
    Um tín vísdóm, heiður, mátt – halleluja!
    syngja skulu skarar hátt – halleluja!

    Deyður við tær, Harri, tú ert nú mín

    Orð: Daniel Webster Whittle
    Lag: May Whittle Moody
    Týtt: Arnfinnur Setberg og Zacharias Zachariassen
    Upprunaheiti: Moment by moment

    1. Deyður við tær, Harri, tú ert nú mín,
    lívið tú gavst mær, tú kallar meg tín.
    Vend mær mót tær, og mær dýrd tína sýn
    – dag eftir dag, Harri, á meg tú skín!

    Niðurlag: Dag eftir dag, Harri, elskar tú meg,
    dag eftir dag, Harri, lív eigi eg.
    Vend mær mót tær, so tín dýrd lýsir mær
    – dag eftir dag, Harri, ert tú mær nær.

    2. Hótti meg freisting, tú altíð vart nær,
    tyngdu meg byrðar, tú við mær tær bar,
    skar sorgin hjartað, eg troyst fekk og svar
    – dag eftir dag, Harri, vernd vart tú mær.

    3. Hjørtu, sum suffa í trongd og í neyð,
    sorgtyngd, sum knógva um einsligan heyg,
    alt, sum tey sakar, at flýggja tú beyð
    – dag eftir dag, Harri, varði tú tey.

    4. Er nakar veikleiki, tú ikki vann,
    er nøkur sjúka, tú grøða ei kann?
    Í øllum umstøðum vegin tú fann
    – Jesus, mín troyst, hvat so baga enn man.

    Tú ert so glaður

    Týtt úr enskum: Arnfinnur Setberg

    1. Tú ert so glaður,
    og eg eri glaður,
    ja, soleiðis vera skal tað.

    Niðurlag: Gud elskar teg,
    eg elski teg,
    soleiðis vera skal tað.
    Gud elskar teg,
    eg elski teg,
    tá verða vit øll so glað.

    2. Tú ert so syrgin,
    og eg eri syrgin,
    ei soleiðis vera skal tað.

    3. Vit elska onnur
    sum systrar og brøður,
    ja, soleiðis vera skal tað.

    Tann, ið ikki eigur Jesus

    Orð og lag: Arnfinnur Setberg

    Tann, ið ikki eigur Jesus,
    hann til dómin heimfallin er,
    tann, ið ikki eigur Jesus,
    hann við skund’ mót’ fortapilsi fer,
    tann, ið ikki eigur Jesus,
    ei til himmals sleppa kann,
    tann, ið ikki eigur Jesus,
    onga sigursløn fær hann.

    Alt er míns Faðirs verk

    Orð: Maltbie Davenport Babcock
    Lag: Franklin L. Sheppard
    Týtt: Arnfinnur Setberg
    Upprunaheiti: This is my Father’s world

    1. Alt er míns Faðirs verk,
    øll skapan ljómar her,
    alt, eygað sær,
    alt, oyrað fær,
    úr rúmd mær tónleik ber.
    Alt er míns Faðirs verk,
    hvør hugsan hevur ró,
    um hamrar, skóg,
    um himin, sjó –
    hans handaverk – øll góð.

    2. Alt er míns Faðirs verk,
    kát fuglaljóð um ong,
    hvør sóljuveit
    og sólin heit
    ber Gudi takkarsong.
    Alt er míns Faðirs verk,
    mær birtast – sálin frí –
    um grønan vøll,
    um brøttu fjøll,
    hann talar øllum í.

    3. Alt er míns Faðirs verk,
    tað minnast má eg, men
    rætt tykist mangt,
    um tað er rangt,
    Gud øllum valdar enn.
    Alt er míns Faðirs verk,
    alt stríð tað enda vil,
    tí Jesus vann
    og burtvilst fann,
    tey hoyra honum til.

    Eg veit ei, hvat tað næsta er

    Týtt úr enskum: Arnfinnur Setberg

    1. Eg veit ei, hvat tað næsta er
    á míni lívsins leið,
    ei upp um dagin síggi, hvat
    í morgin hendir, nei;
    men eitt eg veit – mín Harri veit,
    um gøtan torfør er,
    hans særda hond meg leiðir trygt.
    Hann slóðar míni ferð.

    2. Eg veit ei, hvat ið verður næst,
    eitt ælið ella sól,
    um gleðin ella sorgin tá
    skal reiða mær sítt ból;
    men eitt eg veit – mín Harri veit,
    júst hvat, ið hendir mær,
    hans kærleiksfavnur fevnir meg,
    og best eg hvíli har.

    3. Eg veit ei hvat, ið bíðar mær,
    hvat morgunin mær ber,
    tó honum heilsi eg í trúgv
    og prísi hvørja ferð;
    tí eitt eg veit – í Harranum
    øll fylling Guds har býr,
    og aldri nakran svíkur hann,
    sum á hans kærleik trýr.

    Kom, Andi Guds, sum í mær festi búgv

    Orð: George Croly
    Lag: Frederick C. Atkinson
    Týtt: Arnfinnur Setberg (1. og 2. ørindi) og Zacharias Zachariassen (3. og 4. ørindi)
    Upprunaheiti: Spirit of God, descend upon my heart

    1. Kom, Andi Guds, sum í mær festi búgv,
    heimin burt rek, og styrk tú mína trúgv.
    Alvaldi, virka við hvørt hjartaslag,
    at eg teg elski meiri dag um dag.

    2. Alt tú nú eigi, styrki, sál og skil,
    og um eg søki teg, eg finna vil.
    Teg vil eg elska, Gud og Harri mín,
    hjarta við ljómi fylli krossur tín.

    3. Lær meg at kenna, at tú ert mær hjá,
    so hvørjum fígginda eg sigri á.
    Iva og treiskni flýggja lat frá mær,
    tolnan meg ger, um bøn mín ei fær svar.

    4. Lær meg av sonnum, Gud, at elska teg,
    kærleika tín lat altíð tvinga meg.
    Lat Andans ávøkst fylla lív og sál,
    hjartað tá gerst eitt Andans kærleiksbál.

    Um lívið tað nýggja so mangan

    Orð og lag: Hans-Inge Fagervik
    Týtt: Arnfinnur Setberg

    1. Um lívið tað nýggja so mangan
    tað sigist, at songur mín er,
    um gleði, um frið og um signing,
    um Hann, sum bert alt gott mær ber.
    Um sorgir meg enn kunnu níva,
    og tað meir enn so henda kann,
    men um enn á nátt og í myrkri,
    tá gleða ein songur meg man:

    Niðurlag: Tað líður mót sumri,
    mót ljósari tíð,
    alt verður betri
    og vakrari hví?
    Um ljósið, tað ræður,
    alt myrkt svinnur brátt,
    vit nærkast tí sumri,
    tá alt verður gott.

    2. Tann vónin, eg eigi, meg styrkir,
    um trupult enn alt tykist – hví?
    – eg veit eitt – at tá tað er myrkast,
    ber aftur mót ljósari tíð,
    um náttin enn long er, so havi
    eg fingið eitt lyfti um tað
    – Jesus er ljósið –
    og ljósið skal sigra ein dag.

    Niðurlag: Tað líður mót sumri,
    mót ljósari tíð,
    alt verður betri
    og vakrari hví?
    Um ljósið tað ræður,
    alt myrkt svinnur brátt,
    vit nærkast tí sumri,
    tá alt verður gott.

    3. Tað líður mót sumri,
    mót ljósari tíð,
    alt verður betri
    og vakrari hví?
    Um Jesus, Hann ræður,
    alt myrkt svinnur brátt,
    vit nærkast tí sumri,
    tá alt verður gott.

    Tá eg standi við Kristusar dómstól

    Orð og lag: Martha Snell Nicholson
    Týtt: Arnfinnur Setberg
    Upprunaheiti: When I stand at the judgement seat of Christ

    1. Tá eg standi við Kristusar dómstól,
    ætlan hans á teldu gekk,
    ja, tann ætlan, sum hon kundi verið,
    um hann tá sín vilja fekk
    – legði hindring her, sáddi iva har
    – ei mín vilja boygdi eg
    – verður tá í Frelsarans eygum sorg
    – og tó – enn hann elskar meg.

    Niðurlag: Áh, Harri, tey ár, tú enn gevur mær,
    tær í hond tey gevi eg,
    tak meg og brót meg, evna meg
    til ta mynd, tú ætlaði.

    2. Ríkdóm rætti mær, fátæk standi eg,
    nakin – tó í náði hans,
    minni jagstra meg oman gøtuna,
    har at venda – ongan kjans,
    tá mítt hjarta einsama nærum brast
    í tár, sum ei eyga fær,
    vil mítt andlit fjala við tómu hond,
    boyggja ókrýnt høvur har.

    Hvønn ein andadrátt, vit draga

    Orð og lag: Gary S. Paxton
    Týtt: Arnfinnur Setberg
    Upprunaheiti: Breath goes in and breath goes out

    1. Hvønn ein andadrátt, vit draga,
    ein teir verða færri – tíðin slær,
    løta kom, og tími svann,
    eins og fannir – vársól bræðir tær.
    Fólk av ótta eru nívd,
    men kletturin er lívd –
    og eg ei verði eldri – men skjótari heim.

    Niðurlag: Nærri mítt heim – í frið um ævir liva.
    Nærri mítt heim – í allar ævir hvíld.
    Nærri mítt heim – í Jesu hond at halda.
    Nei, vit ei verða eldri – men skjótari heim.

    2. Fólk tey flakka – og tey undrast,
    tó tey vita, jørðin – hon er dømd –
    bíðandi og ivandi,
    tey geva ikki Sannleikanum sømd.
    Áh, hoyr nú! – Harrin bjóðar tær
    – einsamur ei far –
    tí vit ei verða eldri – men skjótari heim.