Andøvur

    Orð: Anker Eli Petersen
    Lag: Arnold Ludvig

    Vit sita kvirr í køkinum
    og útvarpið spælir eitt lag.
    Tú kveitir, heldur troytt at mær,
    tað sama hvønn einasta dag.
    Hvat varð av tí gleði og trá,
    ið vit einaferð høvdu saman.
    Hvat varð av dreymunum,
    hví stendur lívið í stað?
    Hví sita vit her saman enn,
    so tunglynt og líkaglað.

    Eg veit væl, at eg ikki helt
    alt ið eg lovaði tær.
    Og tú manst, heldur ikki hava
    gjørt alt eg væntaði mær.
    Men hvørgin mælir hálvtalað orð,
    hóast vit kanska vildu.
    Hvørgin torir at siga sum er:
    hví flyta vit ikki hvør sær?
    Vit sita heldur still og kvirr
    og látast alt er sum tað var.

    Screw it!

    Anker Eli PetersenTerji RasmussenLeivur ThomsenMagnus JohannessenRógvi á RógvuArnold Ludvig
    Orð: Anker Eli Petersen
    Lag: Terji Rasmussen, Leivur Thomsen, Magnus Johannessen, Rógvi á Rógvu og Arnold Ludvig

    1. Eg sitið og stari
    í glasið í kvøld,
    ølin er dovin
    og luftin er køld.
    Hugmyndir úr eini
    hálvari øld,
    fjara í hesari
    sprøklutu fjøld.

    2. Roykur og reyp
    og darrandi bróst,
    herliga hugspjaðing,
    rund og so føst.
    Elvgrenskar kvinnur
    tá neyðin er størst,
    at liggja í skeið
    til tað verður ljóst.

    3. Kanska eg burdi
    fari til hús,
    áðrenn eg villist
    inn í mín rús.
    Samrøðan er nú
    bert óhøpi brús,
    og hugurin spælir
    ein tunglyntan blues.

    4. Ahh – Screw it, eg tími
    ikki at ganga,
    náttin er alt
    ov trupul at fanga.
    Lat bara hugmynd
    og sálarfrið hanga.
    – Stari í glasið, hond undir vanga.

    Tú alfagra land mítt

    Orð: Símun av Skarði
    Lag: Peter Alberg
    Viðmerking: Yrktur 1. februar 1906 í Føgrulíð í Borðoy. Lagið varð skrivað í 1907. Tjóðsangur føroyinga.

    1. Tú alfagra land mítt, mín dýrasta ogn!
    á vetri so randhvítt, á sumri við logn,
    tú tekur meg at tær so tætt í tín favn.
    Tit oyggjar so mætar, Guð signi tað navn,
    sum menn tykkum góvu, tá teir tykkum sóu.
    Ja, Guð signi Føroyar, mítt land!

    2. Hin roðin, sum skínur á sumri í líð,
    hin ódnin, sum týnir mangt lív vetrartíð,
    og myrkrið, sum fjalir mær bjartasta mál,
    og ljósið, sum spælir mær sigur í sál:
    alt streingir, ið tóna, sum vága og vóna,
    at eg verji Føroyar, mítt land.

    3. Eg nígi tí niður í bøn til tín, Guð:
    Hin heilagi friður mær falli í lut!
    Lat sál mína tváa sær í tíni dýrd!
    So torir hon vága – av Gudi væl skírd –
    at bera tað merkið, sum eyðkennir verkið,
    ið varðveitir Føroyar, mítt land!