Skuggatám

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Tá ið fjáltur er á sálum
    og eitt duldarljóð so hvølt.
    Er tú tá eitt skuggatám.
    Tá ið hurðar latast aftur
    kenslan rystir í tín heim
    er tað tá títt kensluspæl.

    Yvir heimin streymar luftin
    gevur mátt í hvørja gøgn.
    Tó er tú eitt skuggatám.
    Inn hon kemur ”er tú Eros”
    kendur máttur kemur frámm
    er tað tá títt lagnuspæl.

    Niðurlag

    Tað var tú ið søkti vandan
    var á myrkurs dreymaferð
    trælur tín í hafti handa
    sá ei lysing fyri stavn

    Verða varðar tínir vardir
    her í verðøld trúgv tí ei.
    Tú er bert eitt skuggatám.
    Hvat í eftirtíðin metir
    tú kanst neyvan líta á
    men í kvøld er alt so fjalt.

    Framman tromina

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Har tú stendur framman styrisvøl
    Og hyggur fram um stavn
    Tað tykist sum tú leitar tær í havn
    Men hvar eru tíni virði
    og hvar er tín kabal
    Tú spyrjandi har stendur
    Og knýtur saman hendur
    um tey virði ið tú eigur
    Vilja hjálpa tær á mál

    Nú tú lítur á ta farnu tíð
    Og alt tað tú fekk gjørt
    Tú í hugaheimi heldur verða stórt
    Men hvar eru tó tey virði
    ið trælbinda títt mál
    Tú spyrjandi har stendur
    Og knýtir saman hendur
    Um tey virði ið tú eigur
    vilja hjálpa tær á mál

    Er nú sessur tín á tromuni títt mál
    Eg trúgvi ei -eg trúgvi ei
    er tín hugsjón sokkin langt
    av lívsins leið
    Tú trýrt tí ei-tú trýrt tí ei

    Er nú mammon vorðin kongur tín
    er lívsleið tín so trygg
    men hvat hjálpir hetta tíni stirdu sál
    Tí undir høvdapútu lívsins
    Ein bankabók so stór
    tú spyrjandi tá stendur
    Og rættir upp tær hendur
    Um tey jarðarinar virði
    Vilja hjálpa tær á mál

    Yvir havið

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Vit líta fjallatindar á
    og spegilsblanka hav
    Og gleðast yvir skapanarverk
    ið Harrin okkum gav
    Ùr fjarðum londum flytifuglar
    koma langa leið
    yvir havið tey finna sær heim

    Hygg líðirnar so grønar
    himnaloftið vakurt blátt
    Ein angi er av gróðri
    og ein sól av himni hátt
    Og fólkið kemur søkjandi
    sum fuglurin á ferð
    Yvir havið tey finna sær heim

    Vit eru mannabørn eg og tú
    Hvør ert tú,og hvør eri eg
    Er eitt havdýpi millum her
    Tað er tó bara okkara verð

    Er menniskjan ov torskild
    ella verðin alt ov stór
    Vit stemba eftir ókendum
    og syngja ei í kór
    Men náa vit tó nakað
    lagnan er so kensluleys
    Yvir havið tey leita sær heim.

    Lagnunnar býli

    Orð og lag: Holgar Jacobsen
    Viðmerking: Tekstrin er skrivaður við íblástri av veruligari hending í Sørvági fyri árum síðani.

    Og lagnunnar býli so tómt og kalt stendur tú
    rópan av ræðslu var aðalmáli títt
    múrar í fjaldu tín skaðandi serk
    deyðaangist í dreiv út títt skakandi verk.

    Og lagnunnar býli ei altíð so tómt sum nú
    synir og døtur burturoyddi tú
    eingin teg kendi, føldu bert tín mátt
    neistan har tú kveikti, birti stóran brand.

    Og lagnunnar býli vit síggja ikki meira teg
    farin í vindin og ond tín helst sama veg
    eingin enn teg kennir, vit leggja neyvan í
    deyðseingil í fjalir, goymur helst teg

    Syneta

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Millun jóla og nýár á kolsvørtu niðu
    kuldi og óveður var har á leið
    Syneta var skipi í rak móti landi
    við brotnum róðri og ongari kraft

    Við eysturstrondina stóðu og stærdu
    hjálparleysir á vanlukkustund
    rokstormur hoyrdist í fjøllinum tala
    og bønin kvaldist av myrkari mátt

    niðurlag

    Djúpt á fjarðarbotni sóðu teir ljósini lysa
    ljós í komu bygdini frá
    umsíðir tey hvurvu í rokinum mikla
    og vón um bjarging svann burtur tá

    Hesa nátt skipi á Skrúður rendi
    ótti og maktloysi tóku alt vald
    í bátarnar komu teir kaldir og troyttir
    tó aldan var náðisleys tók alla vón

    Ì havsins bylgju Harrin mín góði
    druknaðu mennirnir ein eftir ein
    himmal og hav tyktist saman renna
    teirra sísti teinur var rógvin tað nátt

    niðurlag

    Við leiting lík funnust men fimm enn íresta
    í fjóruni aldan bar tey á land
    til hús á børu bornir vóru
    við blánandi liti eftir havsins koss

    Um tú siglir um summari vinur
    og sær við Skrúðin brimbardu sker
    minnist tá teir í lívi her mistu
    og teir fimm í ikki komu á land

    Hovssangurin

    Orð: Finnbjørn Hovsgarð
    Lag: Andras Danielsen

    1. Í forðum skútur stevndu fjørðin inn,
    har høvdingar og reystmenni so stinn,
    teir vildu finna sær eitt fagurt heim,
    teir valdu teg, tú vakrast var av teim.

    2. Í oyggjum fyrst tú frælsismerki bar,
    teir bygdu borg og høgan verndargarð,
    teir reistu Hov, og fluttu fedra sið
    á munni tignarmál og svørð við lið.

    3. Tá fyrsta glæman morgunløtu á,
    seg breiðir yvir dal og kvirru vág,
    mín hugsjón nemur, og eg skilji hví
    teir funnu fram til tín í fornu tíð.

    4. Síggj Leivsgarðin á Brúgv og Oman Lon
    fríð bygdin er, so føgur og so von,
    alt eigur tú, og tey tú hevur kær,
    ein blómulund, sum hvør man ynskja sær.

    5. Um nornan stranga spældi strangir hátt,
    tú átti menn, sum fullu ei í fátt,
    men hildu á og mentust aftur við,
    um sorgin tunga nívdi hart á lið.

    6. Og kvinna tú, sum aldist her á stað
    við tár á kinn og til tín gud tú bað:
    lat aftur teir á fjørðin stevna inn,
    tá dagligt breyð á borðdiskin tú finn.

    7. Hin ungi alvi, sum her býr hjá tær,
    við strendur lærir seg at stýra far,
    hann byggir teg, tá komin mansins ár,
    og trínur lætt í sporum fedra vár.

    8. Á varðhald vestan Borgarknappur enn
    ber frælsiskrúnu, sum tá fornir menn
    hann sóðu og eg síggji enn tað mynd,
    væl livir treyst, her enn ein frælsislynd.

    9. Tá kvøldarroðin litar mannaskarð,
    nú aftanar dagur, hvíldarstund er nær,
    tá legg meg niður, síðstu løtu sov,
    tað verður hjá tær, fagra Hovgríms Hov.

    Særdi syndatrælur

    Orð og lag: Chris Rice
    Týtt: Árni Jacobsen

    1. Særdi syndatrælur, fjart á vandaveg,
    hoyr, Jesus kallar – ynskir hitta teg.
    Áh, kom til Jesus, kom til Jesus,
    kom til Jesus og liv.

    2. Tína syndabyrðu lyfti hann av tær,
    og við hans blóði synd tín reinsað var.
    So syng um Jesus, syng um Jesus,
    syng um Jesus og liv.

    3. Tá sum barn tú stetlar tíni fyrstu stig,
    og um tú fellur – minst, vit snáva við.
    Kom, lít á Jesus, lít á Jesus,
    lít á Jesus og liv.

    4. Kanska tú í løtum eina kennir teg,
    um stormur er og myrkt á tínum veg,
    tá bið til Jesus, bið til Jesus,
    bið til Jesus og liv.

    5. Flýtur sálin yvir, tónar sveima hátt,
    tá tær í barmi leikar hjartað kátt,
    ber prís til Jesus, prís til Jesus,
    prís til Jesus og liv.

    6. Tá ið dagur svinnur, lívið liðið er,
    tá flyt við fagnað inn í aðra verð,
    flyt heim til Jesus, heim til Jesus,
    heim til Jesus og liv.

    Í himmalin á fold vit longu eru sett

    Orð: Árni Jacobsen
    Lag: Torkil Mørkøre

    Í himmalin á fold vit longu eru sett
    í Kristusi, vit kalla vár frelsara og klett.
    Av Jesu dýrd at skoða her aldri gerast mett
    — tí, hann er tann, ið frelsa sálir kann.

    Dýr er Guds ríka náði, sum fyrigevur synd,
    og setur tey í frælsi, í myrkri trivla blind.
    Hann fyri okkum letur upp ta føgru himmalgrind
    — tí, hann er tann, ið frelsa sálir kann.

    Tú sál sum uttan vissu í lívi ferðast her
    og støðugt óttast fyri, hvat framtíðin tær ber,
    legg lív títt nú í Jesu armar, bjargaður nú verð
    – tí, hann er tann, ið frelsa sálir kann.

    Smílið

    Orð: Páll Isholm
    Lag: Eyðun á Lakjuni

    Eg siti aftur her í míni egnu verð,
    alt melur runt í ring, eg geri skúlating.
    Eg skriva skal ein stíl um lítla orðið smíl,
    kann skriva, hvat eg vil, men veit tó ikki, hvat skal til.
    Eg hoyri so nógv tos, men hómi einki bros,
    nógv fólk, sum sýnast glað, men tó í ringum lag.
    Ein dag eg skilja man, hvat gleði skapa kann,
    tá pennur fer á flog, eg skrivi hesi boð.

    Eitt smíl kann fáa øll at smílast aftur,
    eitt smíl kann kveikja vón, har eingin var,
    eitt smíl kann gerast tær ein kærur skattur,
    eitt smíl kann geva spurningum eitt svar.

    Og soleiðis tað gekk, eg nýggjar vónir fekk,
    sum hjálptu mær á ferð úr míni dreymaverð.
    Eg hugdi upp og sá eitt vinsælt eygnabrá,
    frá lærara eitt smíl fyri góðan stíl.

    Eitt smíl kann fáa …..

    Eitt smíl kann gera nógv, tað finnast túsund prógv,
    eitt mál, sum allur heimurin kann skilja.
    So nógv tað hava sæð, sum síðan blivu glað,
    tí skalt tú ikki smílið burtur dylja.

    Eitt smíl kann fáa …..

    Nú eru aftur jól

    Orð: Páll Isholm
    Lag: Jens Marni Hansen

    Komin er nú løtan
    alt livnar upp í vættraverð
    hygg nú jólagøtan
    har tendrast ljós, so vakurt er
    ljóma nú bæði trompet og fiól
    tí nú eru aftur jól

    Komin er nú tíðin
    har tú verk títt fegin ger
    børn so sera íðin
    grenj og grýsl ei rúmast her,
    gloym slatur, sleyg og skálkaskjól
    tí nú eru aftur jól

    Vit tendra nú jólaljós
    og børnini syngja
    vit heiðra tað jólafjós
    hoyr klokkurnar ringja

    Komin er nú tímin
    tá gleðin tekur ræði her
    Jólafriður trín inn
    ljósið sigrar enn einaferð
    grýt tína stúran um heyg og hól
    tí nú eru aftur jól