Sælasta vissa, Jesus er mín

    Orð: Fanny Crosby
    Týtt: Edmund í Garði
    Upprunaheiti: This is my story, this is my song / Han er min glede, Han er min sang

    1. Sælasta vissa, Jesus er mín,
    Hann er mín Hirði, nevnir meg Sín.
    Sælasta vissa, bjartasta mál,
    Jesus meg keypti, likam og sál.

    Niðurlag: Jesus, mín gleði, lovsongur mín
    ljóða skal altíð, altíð til Tín!
    Heima hjá Guði æviga tíð
    sál mín skal frøast fegin og frí.

    2. Alt gav eg Honum, alt tá eg vann,
    frelsunnardagur ljósur upprann!
    Himmalin opin, einglar frá Guð’
    boðaðu foldum dýrasta lut.

    3. Nú kann eg hvíla, sálin er glað,
    tí eg í trúnni klárt havi sæð:
    Hjartað er tváað, goldin mín skuld,
    synd mín í havsins dýpi er huld.

    4. Fyltur við Anda, kærleikans makt,
    doyptur úr erva, sum Hann hevur sagt!
    Eldur á tungu, eld í mítt bróst,
    Hann hevur fylt meg, gjørt alt so ljóst.

    Í Guðs húsi

    Orð og lag: Terje B. Vestergaard

    Í Guðs húsi har er gleði
    Lovsongur har ljómar hátt
    Tá ið Andans fylling kemur
    Og av nýggjum gevur mátt.
    Har í nærveru hansara
    Vit frælsi kunnu fá,
    Vit við gleði vilja heiðra
    Hann, sum øllum valdar á.

    Kom verð við í hesi gleði,
    Komið lovið honum við,
    Tí ein frelsara vit eiga,
    Ja, ein faðir himli í.
    Við vár lovsongi vit byggja
    Eina trónu her í dag,
    At vit hann av hjarta elska
    Vísa Honum vilja glað

    Kom og dansa, kom og klappa
    Kom ber heiður til vár kong.
    Okkar hjørtum frá vit bera
    Til vár Guð ein nýggjan song.
    Fyri nútíð, fyri framtíð
    Harri okkara hann er.
    Ja, hann yvir øllum ræður,
    Alt í Síni hond hann ber.

    Jól eru kærleiki og vón

    Orð og lag: Terje B. Vestergaard

    Jólini nærkast
    Dagarnir styttast
    Skjótt liggur landið
    Klætt í kavaskrúð
    Klokkur ið ringja
    Smábørn ið syngja
    Tónar ið lívga
    Fjálgt um bygd og bý

    Hugnin seg breiðir
    Gleðast eg og tú
    Í okkar hjørtum Kærleikin fær bú

    Jól eru kærleiki og vón
    Ein tíð til at fjálga og bera gleðiboð.
    At geva til onnur av øllum sum er mítt
    Eins og kærleikin av himli givin frítt.

    Mong sita stúrin
    Eina og kúrin
    Myrkur vil fjala
    Vónin svunnin er
    Glóðin tó glógvar
    Kærleikin prógvar
    Boðskapur mildur
    Boð um hetta berð

    Lat ljós títt skína
    Vinur teirra verð
    Úr hjarta tínum kærleik teimum ber.

    Jól eru kærleiki og vón
    Ein tíð til at fjálga og bera gleðiboð.
    At geva til onnur av øllum sum er mítt
    Eins og kærleikin av himli givin frítt.

    At geva til onnur, eins og givið mær
    Eins og kærleikin av himli givin var.

    Á Kristus bert mín vón er bygd

    Orð og lag: Keith Getty og Stuart Townend
    Týtt: Meta av Fløtum
    Upprunaheiti: In Christ alone

    1. Á Kristus bert mín vón er bygd,
    styrki og songur mín hann er;
    mín klettur, har eg hvíli trygt,
    ýla enn stormar, hann meg ber.
    Hvør kærleiki, hvør friður her,
    tá stríð er av, og óttin fer!
    Mín troystari og sterka borg.
    Kristus meg elskar, hann meg ber.

    2. Í Kristusi, sum gjørdist hold,
    Gud opinberaður varð tá.
    Hann rættvísur gekk her á fold,
    tola tó mátti spott og háð:
    Á krossi Jesus dómin bar,
    men vreiði Guds tá stillað varð,
    øll syndaskuld á hann varð løgd,
    og við hans deyða lív eg vann.

    3. Hans likam var í grøv tá lagt,
    fjaldur í myrkrinum var hann,
    Men deyðin hevði onga makt,
    Kristus reis upp, sló fíggindan,
    hann á tí ónda sigraði,
    tí kann nú einki saka meg.
    Eg eri hans, og hann er mín,
    dýrt hann við blóði keypti meg.

    4. Ei óttast vil eg, hvat enn galt,
    Kristus jú alt í øllum er;
    hann leiða vil meg gjøgnum alt
    og meg á sínum herðum ber.
    Ei Satans makt, ei megi mans
    meg ríva kann úr hondum hans,
    Í Kristusi mín sál er trygg,
    inntil í dýrd Hann heintar meg.

    Tíðin fer

    Orð: Hans Jacobsen (Hans á Bakka)
    Lag: Terje B. Vestergaard

    Sum áarstreymur tíðin fer
    So mangan harður strongur
    Og nærri fossinum tað ber
    Tess skjótari tað gongur

    Tað farna eingin broyta kann
    Og orð sum vórðu talað
    Ei heldur nakað megna mann
    At fáa ørv at snara

    Bert dagurin eg fekk í dag
    Tann einasti eg eigi
    Í honum alt mítt eyga sær
    Á rættan veg meg leiði

    Tá signað verið alt mítt verk
    Um hetta eg kann skoða
    At dagurin eg frá tær fekk
    Til onnur meg kann náa

    Sum áarstreymur tíðin fer
    Og harður strongur vunnin
    Tá verið tað ein sigursferð
    Og skeiðið er fullrunnið

    Bert dagurin eg fekk í dag
    Tann einasti eg eigi
    Í honum alt mítt eyga sær
    Á rættan veg meg leiði

    I see you

    Orð: Edgar Struble og Thomas Stipe
    Lag: Petur Háberg Jacobsen

    Every time I see a smilin’ face
    I see you
    Every time I see a warm embrace
    I see you

    And now that I’ve said what I said to you
    I need to know if you feel it too
    I took that step – I’ve crossed that line
    Can’t you give me just a little sign?

    Is it me you’re looking for?
    Would you like to love me more
    Could I be the one for you?
    Could I be your dream come true?

    Every time I see a bride’s bouquet
    I see you
    Every time I see the good Lord’s grace
    I see you

    Three little words and I’ll be right there
    And you’ll see how much one man can care
    It’s in your hands – it’s up to you
    Won’t you tell me that you love me too?

    Is it me you’re looking for?
    Would you like to love me more
    Could I be the one for you?
    Could I be your dream come true?

    Aftur til jørðina

    Orð og lag: Hans Jacob Kollslíð

    Hvørvisjónin sterk er
    men nærveran er her
    gjøgnum teg, eg ferðist nú
    og tú ert mín

    Jørðin er mítt heim í dag
    hon er tað, sum er
    heldur øllum saman her
    tær og mær

    Eitt stig á gangin
    er heilt óendaligt
    heilt óendaligt
    her og nú

    Kanska var tað tú
    sum ikki tordi at
    sum ikki tordi at
    loypa út
    júst nú
    var tað tú

    So eg flýggi aftur til
    jørðina, sum er
    tað eg kenni her
    alt tað, sum er mítt
    fái eg frá tær
    bara vit bæði
    í alla tíð

    Landið handan tokuna
    vísir seg nú har
    var her alla tíðina
    og kanska tú

    Á jørðini skalt finna tað,
    hjarta tínum kært,
    sum øllum fólkum unnast ei
    at finna her

    Eitt stig á gangin er…

    Nærveran

    Orð: Hans Jacob Kollslíð
    Lag: Hans Marius Ziska

    So kom nærveran floymandi
    uttan at siga mær frá
    bara so
    var hon aftur her

    Nemur hjartað mítt vís og góð
    tykist sum um hon er mín
    men eg veit
    at hon býr í tær

    Tá hon fer
    er hon her
    men eg dugi ei
    at liva í løtuni sum er ein treyt
    skal eg vera har

    Og so teskar hin hugsandi mær, at hon er
    ikki til
    uttan tíð
    uttan stað
    ikki sovna nú

    Sterkar kenslur, hold og blóð
    tankar og vilji til
    at verða í
    hesum heiminum

    Tá hon fer
    er hon her
    men eg dugi ei
    at liva í løtuni sum er ein treyt
    skal eg vera har

    Og so teskar hin hugsandi mær, at hon er
    ikki til
    uttan tíð
    uttan stað
    ikki sovna nú

    Villingarsjónin

    Orð og lag: Hans Jacob Kollslíð

    Tá ið meldurin í eitt bil steðgar á
    og tú sært at
    allur heimurin er ein pallur hjá tær
    og hjá hinum

    Ja, so er alt so broytt
    vit eru bara menniskju, sum eru
    saman her
    og tú kanst vera tú
    í hesari steinrunnu gomlu verð,
    sum nú er

    Klettarnir klovna tá brátt
    álvar og trøll trína í dyr
    og vit eru í heilt øðrum
    stað hóast alt er tað sama sum var

    Alt er møguligt, tá tú trýrt at tú kanst
    í tær sjálvum
    flyta øll tey fjøll, ið tær forða í dag
    innan í tær

    Og alt er púra nýtt
    vit eru bara menniskju, sum eru
    saman her
    og alt ber so væl til
    í hesari steinrunnu gomlu verð,
    sum nú er

    Klettarnir klovna tá brátt
    álvar og trøll trína í dyr
    einglarnir vísa seg tá
    at ganga ímillum okkum her
    tey fornisku tysja tá fram
    drekka sær sólargeislaskál
    tey koma úr himli og hel
    tey koma úr tær og so úr mær
    og vit eru í heilt øðrum stað
    hóast alt er tað sama sum var
    og eg vakni og síggi av tær
    eina vónríka sjón djúpt í mær

    Heima í Himli fer eingin at gráta

    Orð og lag: Leonard Gunelius Gudmundsen
    Týtt: Jákup Reinert Hansen
    Upprunaheiti: Hjemme i himlen

    1. Heima í Himli fer eingin at gráta,
    Harrin skal turka av eygum hvørt tár.
    Heima í Himli fer eingin at syrgja,
    deyðin er horvin, og lekt eru sár.

    Niðurlag: Har verður frøi, ja, har verður frøi,
    tí at tey frelstu øll náddu í havn!
    Har verður frøi, ja, har verður frøi!
    Skarin skal lovprísa Frelsarans navn!

    2. Heima í Himli hvør pína er farin.
    eingin skal líða og stynja sum her.
    Heima í Himli hvør klaga er tagnað,
    fullkomin gleði í hjørtunum er.

    3. Heima í Himli skal lovsangur ljóma,
    duna, sum aldan mót klettinum slær.
    Heima ger Gud allar lutirnar nýggjar,
    klædningin hvíta hin bjargaði fær.

    4. Verdigt er Lambið, ja, verdigt er Lambið,
    leyskeypti okkum, tá lívið hann gav.
    Heiður og æru vit Jesusi ofra,
    heima vit eru, nú stríðið er av.