Áh, Jesus, signa hetta heim

    Orð: John Withy
    Lag: William Henry Havergal
    Týtt: Victor Danielsen
    Upprunaheiti: Lord Jesus, let Thy favour rest upon this bond of love

    1. Áh, Jesus, signa hetta heim
    og hesa kærleikspakt,
    lat kennast greitt, at yvir teim
    títt friðarorð er sagt!

    2. Tú himmalbrúðgómur, tín veg
    lat vera teirra við,
    og lat í tær tey gleða seg
    og hjá tær finna frið!

    3. Tey gjørdust eitt í náðini,
    ger tú tey sameint so,
    at felags trúgv og kærleiki
    um frið kann bera boð!

    4. Ja, gjøgnum hvønn ein lívsins dag,
    í sorg og gleði við,
    lýs, Harri, yvir hetta stað
    tín kærleik og tín frið!

    Áh, Golgata krossur, tú kærur mær ert

    Orð og lag: Petur Oluf Skorá

    1. Áh, Golgata krossur, tú kærur mær ert,
    eg ynski teg elska, at tæna tær bert.
    Hjá tær fann eg gleði, mær verðin ei gav,
    har synd mín hon søkt varð í djúpasta hav.

    2. Áh, vanvirdi krossur, við tær fekk eg alt;
    tú stóð tína roynd, tá ið stríðið tað galt.
    Á tær var tað Jesus, hann bar mína neyð,
    hann tók mína synd, og hann doyði mín deyð.

    3. Áh, hataði krossur, hvør løta tað var,
    tá ið Jesus, Guds Sonur, varð negldur at tær.
    Hvør sál, nívd av synd, sum til tín leita man,
    hon í Jesusar blóði sær frelsu víst fann.

    4. Áh, krossur, ei vart tú eitt tekin um makt,
    tá Frelsarin doyði til háð og foragt.
    Mong sál tó man sanna, hvør kraft í tær er,
    tá ið Jesusar blóð hana syndfría ger.

    5. Áh, krossur, tú mongum ein meinbogi var,
    teg menniskju vraka, tey flenna at tær,
    men enn man tín sigur tó lýsa so bjart,
    enn Jesusar navn mongum vera so kært.

    6. Áh, bannaði krossur, tín beiskleiki er
    mær mangan meir søtur, enn alt her í verð.
    Tín skomm og tín pína, tín kvøl og títt spott
    mær gleði her veitir á degi sum nátt.

    7. Áh, krossur, eg minnist, tá fyrst eg teg sá,
    hvør signað var sjónin, ið mær birtist tá;
    har Frelsari heimsins á Satani vann,
    og mær, falna syndara, náðin upprann.

    8. Eg elski teg, krossur, eg elski teg bert,
    tú fyri mær meir enn alt annað víst ert.
    Hjá tær fann eg lívið og sálanna frið,
    tá eg boygdi mítt hjarta, bað Jesus um grið.

    9. Áh, krossur, tú stríðsmerki mítt vera skal,
    tá sigur er vísur, og ferðin so sæl.
    Ei nýtist mær óttast – við krossmerki hátt
    má fíggindin falla í stríðnum so brátt.

    10. Takk, signaði krossur, fyri alt, tú mær gav,
    við fót tín mín syndanna byrði fall av.
    Eg altíð á foldum við lið tær vil stá,
    til heima í Himli eg krúnu skal fá.

    11. Tá fult skal eg sanna, hvør søtt ið tað var
    at kenna tann Harra, ið krossin her bar.
    Var krossurin tungur, og voldi hann stríð,
    hans signing eg heysta skal Himlinum í.

    Áh, kann tað vera satt, at eg fekk lív í blóði Frelsarans?

    Orð: Charles Wesley
    Lag: Thomas Campbell
    Týtt: Anna Fuglø Rodda
    Viðmerking: Upprunaliga yrktur í 1738.
    Upprunaheiti: And can it be that I should gain

    1. Áh, kann tað vera satt, at eg
    fekk lív í blóði Frelsarans?
    Læt hann sítt lív, júst fyri meg,
    sum voldi kvøl og deyða hans?
    Áh, undurfulli kærleiki:
    Tú, doyði, Gud mín, fyri meg!
    Áh, undurfulli kærleiki:
    Tú doyði, Gud mín, fyri meg!

    2. Í deyðan Lívsins Harri fer:
    Ein gáta, ei kann greiðast frá!
    Guds einglaherur undrast her
    og fatar ei Guds kærleiksráð!
    Alt er bert náði! Jørðin: Hoyr!
    Lat einglar Guds ei spyrja meir!
    Alt er bert náði! Jørðin: Hoyr!
    Lat einglar Guds ei spyrja meir!

    3. Av trónu Faðirs síns hann steig:
    Áh, undurfulla kærleikshav!
    Hann fyri Ádams ætt jú leið
    og lýðin seg í deyðan gav!
    Ja, náði bert, so rík og frí,
    hon fann meg, bundnan leinkjum í!
    Ja, náði bert, so rík og frí,
    hon fann meg, bundnan leinkjum í!

    4. Fjøtrað mín sál so leingi lá
    í døpru, myrku syndanátt!
    Tú kveikti ljós, so klárt eg sá,
    tú vakti meg og gavst mær mátt.
    Leinkjurnar loystust tá av mær,
    eg reistist upp og fylgdi tær!
    Hvør leinkja loystist tá av mær,
    eg reistist upp og fylgdi tær!

    5. Eingin fordøming hóttir nú,
    tí Jesu rættferð er nú mín!
    Í mær Guds Sonur festi bú
    og gav mær allan ríkdóm sín!
    Djarvur eg Gudi komi nær,
    og Jesus krúnu rættir mær!
    Eg djarvur Gudi komi nær,
    og Jesus krúnu rættir mær!

    Alsamt longdist mær at fáa

    Orð: Clara T. Williams
    Lag: Ralph E. Hudson
    Týtt: Jóhan við Neyst
    Upprunaheiti: Satisfied

    1. Alsamt longdist mær at fáa
    sløktan sálartosta mín,
    okkurt, sum meg kundi fylla,
    veita troyst og ugga sín.

    Niðurlag: Halleluja, eg fann Jesus,
    aldri aftur tysti eg.
    Hann mín longsil hevur stillað,
    dýra blóð hans frelsti meg.

    2. Heimsins gleði royndist stokkut,
    veitti ongan sannan frið.
    Stútt mær longdist eftir onkrum
    til at sløkkja tostan við.

    3. Tó eg troytti heimsins leiðir,
    helt, tær kundu stilla meg,
    sárt av mínum egnu føllum
    tíðum vónbrot kendi eg.

    4. Lívsins kelda ævigt vellir,
    lívsins breyð meg mettar her.
    Ævigt ríkidømi bíðar
    uppi har, sum Jesus er.

    Alt er míns Faðirs verk

    Orð: Maltbie Davenport Babcock
    Lag: Franklin L. Sheppard
    Týtt: Arnfinnur Setberg
    Upprunaheiti: This is my Father’s world

    1. Alt er míns Faðirs verk,
    øll skapan ljómar her,
    alt, eygað sær,
    alt, oyrað fær,
    úr rúmd mær tónleik ber.
    Alt er míns Faðirs verk,
    hvør hugsan hevur ró,
    um hamrar, skóg,
    um himin, sjó –
    hans handaverk – øll góð.

    2. Alt er míns Faðirs verk,
    kát fuglaljóð um ong,
    hvør sóljuveit
    og sólin heit
    ber Gudi takkarsong.
    Alt er míns Faðirs verk,
    mær birtast – sálin frí –
    um grønan vøll,
    um brøttu fjøll,
    hann talar øllum í.

    3. Alt er míns Faðirs verk,
    tað minnast má eg, men
    rætt tykist mangt,
    um tað er rangt,
    Gud øllum valdar enn.
    Alt er míns Faðirs verk,
    alt stríð tað enda vil,
    tí Jesus vann
    og burtvilst fann,
    tey hoyra honum til.

    Á gøtunum í Sao Paulo, har liva børn í neyð

    Týtt: Hanus M. Hansen

    1. Á gøtunum í Sao Paulo, har liva børn í neyð
    og teljast fleiri hundrað túsund, sum ikki eiga breyð.
    Men alt, sum eg kann gera, so lítlan mun tað ger.
    Tað tykist sum ein dropi, í stóra havið fer.

    Niðurlag: Trupult er neyð at lætta,
    øllum tó býðst eitt høvi
    hjálpandi hond at rætta.
    Egið sinni legg í støvið,
    trupult at hjálpa,
    øllum tó býðst eitt høvi.

    2. Um samverjan vit kunnu lesa, sum falna mannin fann.
    Og Jesus sigur, at vit skulu vera eins og hann.
    Hann hjálpti hesum eina, sum staddur var í neyð,
    og syrgdi fyri, at hann fekk innivist og breyð.

    3. Tað lítla, sum vit kunnu gera, tað gerast má í dag,
    menniskju í angist rópa, og tíðin fer avstað.
    Um bert eitt glas av vatni ein neyðstaddur her fær,
    so sigur Harrin sjálvur: „Tað gjørt er móti Mær“.

    At leypa og at renna

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    At leypa og at renna,
    at spæla og at flenna
    um tún og teig við javnaldrum hvønn dag –
    so stuttligt tað kann vera
    og lætt mítt hjarta gera,
    eg syngi hart og frítt í góðum lag.
    Men best av øllum var tað,
    at Jesus fekk mítt hjarta,
    hann frelsti meg og gjørdi meg til sín.
    Og nú á hvørjum degi
    eg syngja kann við gleði
    :,: um Jesus, sum er besti vinur mín. :,:

    Allar mínar byrðar

    Orð: Göte Sandsjö
    Týtt: Jákup R. Hansen

    Allar mínar byrðar, tær leggi eg á Harran.
    allar mínar byrðar, tær leggi eg á Harran,
    og eg líti á, at hann vil hjálpa mær.
    Eg vil leggja mínar byrðar á Harran.

    Áin

    Orð: Karsten Hoydal
    Lag: Frits Johannesen

    1. Fóru dagar handan bak,
    teir sum bygdu mína barnaverð,
    men alt stórt, sum inn í hugan rak,
    livir frískt og fult av undurgerð.

    2. Hond, ið ráddi míni leið,
    varin hond, hon følist enn so eym,
    hond mín var í henni, tá eg steig
    fyrsta sinni út í áarstreym.

    3. Fyrsti kaldi hvøkkur av,
    undrandi eg síggi mínar tær,
    báðir føtur farnir undir kav,
    skaptir um og stórir standa har.

    4. Flættar streymur seg um bein,
    lokkar eygað við sær longur út
    hagar áin dýpist møk og rein –
    nú er slóknað øll mín fyrsta sút.

    5. Vígdur ánni har eg stóð,
    hoyrdi fossin kvøða skamt ífrá, –
    hond, ið helt mær, vatnsins ríka ljóð
    eru nærri enn tey vóru tá.