Alt for længe har jeg vandret

    Orð: Ásmundur Sóloy
    Lag: Allan vegin Hann meg leiðir

    1. Alt for længe har jeg vandret
    på den mørke, brede strand,
    været ensom, været tøjret
    af den grimme, onde mand.

    2. Gennem livet har jeg vandret
    med den tanke i behold,
    at min Gud, Han vil tilgive
    al min synd, jeg har forvoldt.

    3. I de treti år af kampen
    mellem Satan og min Gud,
    har jeg fået fred i sjelen,
    som Gud sejret har fuldtud.

    4. Fra den dag, jeg modtog gaven
    fra den hellige Guds Ånd,
    den for evig tid skal vokse
    gennem Jesu Kristi bånd.

    5. Nu jeg prise vil min Konge,
    som regerer over alt,
    for min synd Han Sønnen ofred’,
    dermed er min gæld betalt.

    6. Tak for gaven, jeg har fået
    ganske gratis fra min Gud.
    Ham til pris og Ham til ære
    vil jeg holde Kongens bud.

    7. Mine arme vil jeg løfte
    op mod Dig, min kære Far:
    Tak for gaven, Du har givet,
    den for evigt lyser klar.

    At vera barn í Føroyum

    Orð: Øssur Berghamar
    Lag: Eyðun á Lakjuni
    Viðmerking: Yrktur í 2013.

    At vera barn í Føroyum er ein signing undurfull,
    ein gáva stór, sum mær varð givin við.
    At ganga frítt á eingjum grønum, hoyra áartutl
    frá løki rennandi við garðalið.

    Eg gleðast kann um lívið og um sólina sum sær.
    og fuglar fríar, flúgvandi í nánd.
    Og fjallatindin, sum seg hevjar yvir dal og skarð
    her omanfyri føgru sjóvarstrond.

    Lív og leikur í dreymanna landi,
    børn ið spæla á sandi.

    Tá vetur er og kavi legst, tá frøist hjarta mítt,
    í mánalýsi hómast stjørnuskot.
    Men tá ið várið kemur, klipp frá tjøldrum hoyrast frítt,
    Tá gleðist eg um vársins milda lot.

    Tó, fjálgt er innandurað, hugnaligt í stovu er,
    har saman eru tey, mær standa nær.
    Vit luta ymsar dreymar, um hvat framtíðin, hon ber,
    tey biðja Harran um at fylgja mær.

    Hann, sum ynskir at vera mín faðir,
    veit um alt tað, ið bagir.

    Tí Jesus barnavinur var, tá hann gekk niðri her,
    hann kærleiksfult tók børnini í favn.
    Og hann er nú mín frelsari, sum trygt og væl meg ber
    ígjøgnum lívið inn í himmalhavn.

    Á fold meg byrðar tyngja

    Orð og lag: Doyle Lawson
    Týtt: Árni Jacobsen
    Viðmerking: Yrktur 10. november 2017.

    Á fold meg byrðar tyngja,
    og mín leið her tykist long,
    so mangan hjálpin tykist mær so fjar.
    Men ein ljósur dagur kemur,
    tá eg nái himmalstrond,
    aldri meira tá óttast nýtist mær.

    Ei nýtist mær óttast,
    tá eg landið nái har.
    Jesus stendur tá við portrið,
    og mín sál har hvíldu fær.
    Dýrt verður hann at skoða,
    og at vera honum hjá.
    Aldri meira tá óttast nýtist mær.

    Ein dag, tá lív er lokið,
    tá eg havi sagt farvæl,
    og frelsarin skal taka móti mær.
    Hann skal bjóða mær vælkomnan
    í sítt nýggja dýrdarheim,
    aldri meira tá óttast nýtist mær.

    Áh, Jesus, signa hetta heim

    Orð: John Withy
    Lag: William Henry Havergal
    Týtt: Victor Danielsen
    Upprunaheiti: Lord Jesus, let Thy favour rest upon this bond of love

    1. Áh, Jesus, signa hetta heim
    og hesa kærleikspakt,
    lat kennast greitt, at yvir teim
    títt friðarorð er sagt!

    2. Tú himmalbrúðgómur, tín veg
    lat vera teirra við,
    og lat í tær tey gleða seg
    og hjá tær finna frið!

    3. Tey gjørdust eitt í náðini,
    ger tú tey sameint so,
    at felags trúgv og kærleiki
    um frið kann bera boð!

    4. Ja, gjøgnum hvønn ein lívsins dag,
    í sorg og gleði við,
    lýs, Harri, yvir hetta stað
    tín kærleik og tín frið!

    Áh, Golgata krossur, tú kærur mær ert

    Orð og lag: Petur Oluf Skorá

    1. Áh, Golgata krossur, tú kærur mær ert,
    eg ynski teg elska, at tæna tær bert.
    Hjá tær fann eg gleði, mær verðin ei gav,
    har synd mín hon søkt varð í djúpasta hav.

    2. Áh, vanvirdi krossur, við tær fekk eg alt;
    tú stóð tína roynd, tá ið stríðið tað galt.
    Á tær var tað Jesus, hann bar mína neyð,
    hann tók mína synd, og hann doyði mín deyð.

    3. Áh, hataði krossur, hvør løta tað var,
    tá ið Jesus, Guds Sonur, varð negldur at tær.
    Hvør sál, nívd av synd, sum til tín leita man,
    hon í Jesusar blóði sær frelsu víst fann.

    4. Áh, krossur, ei vart tú eitt tekin um makt,
    tá Frelsarin doyði til háð og foragt.
    Mong sál tó man sanna, hvør kraft í tær er,
    tá ið Jesusar blóð hana syndfría ger.

    5. Áh, krossur, tú mongum ein meinbogi var,
    teg menniskju vraka, tey flenna at tær,
    men enn man tín sigur tó lýsa so bjart,
    enn Jesusar navn mongum vera so kært.

    6. Áh, bannaði krossur, tín beiskleiki er
    mær mangan meir søtur, enn alt her í verð.
    Tín skomm og tín pína, tín kvøl og títt spott
    mær gleði her veitir á degi sum nátt.

    7. Áh, krossur, eg minnist, tá fyrst eg teg sá,
    hvør signað var sjónin, ið mær birtist tá;
    har Frelsari heimsins á Satani vann,
    og mær, falna syndara, náðin upprann.

    8. Eg elski teg, krossur, eg elski teg bert,
    tú fyri mær meir enn alt annað víst ert.
    Hjá tær fann eg lívið og sálanna frið,
    tá eg boygdi mítt hjarta, bað Jesus um grið.

    9. Áh, krossur, tú stríðsmerki mítt vera skal,
    tá sigur er vísur, og ferðin so sæl.
    Ei nýtist mær óttast – við krossmerki hátt
    má fíggindin falla í stríðnum so brátt.

    10. Takk, signaði krossur, fyri alt, tú mær gav,
    við fót tín mín syndanna byrði fall av.
    Eg altíð á foldum við lið tær vil stá,
    til heima í Himli eg krúnu skal fá.

    11. Tá fult skal eg sanna, hvør søtt ið tað var
    at kenna tann Harra, ið krossin her bar.
    Var krossurin tungur, og voldi hann stríð,
    hans signing eg heysta skal Himlinum í.

    Áh, kann tað vera satt, at eg fekk lív í blóði Frelsarans?

    Orð: Charles Wesley
    Lag: Thomas Campbell
    Týtt: Anna Fuglø Rodda
    Viðmerking: Upprunaliga yrktur í 1738.
    Upprunaheiti: And can it be that I should gain

    1. Áh, kann tað vera satt, at eg
    fekk lív í blóði Frelsarans?
    Læt hann sítt lív, júst fyri meg,
    sum voldi kvøl og deyða hans?
    Áh, undurfulli kærleiki:
    Tú, doyði, Gud mín, fyri meg!
    Áh, undurfulli kærleiki:
    Tú doyði, Gud mín, fyri meg!

    2. Í deyðan Lívsins Harri fer:
    Ein gáta, ei kann greiðast frá!
    Guds einglaherur undrast her
    og fatar ei Guds kærleiksráð!
    Alt er bert náði! Jørðin: Hoyr!
    Lat einglar Guds ei spyrja meir!
    Alt er bert náði! Jørðin: Hoyr!
    Lat einglar Guds ei spyrja meir!

    3. Av trónu Faðirs síns hann steig:
    Áh, undurfulla kærleikshav!
    Hann fyri Ádams ætt jú leið
    og lýðin seg í deyðan gav!
    Ja, náði bert, so rík og frí,
    hon fann meg, bundnan leinkjum í!
    Ja, náði bert, so rík og frí,
    hon fann meg, bundnan leinkjum í!

    4. Fjøtrað mín sál so leingi lá
    í døpru, myrku syndanátt!
    Tú kveikti ljós, so klárt eg sá,
    tú vakti meg og gavst mær mátt.
    Leinkjurnar loystust tá av mær,
    eg reistist upp og fylgdi tær!
    Hvør leinkja loystist tá av mær,
    eg reistist upp og fylgdi tær!

    5. Eingin fordøming hóttir nú,
    tí Jesu rættferð er nú mín!
    Í mær Guds Sonur festi bú
    og gav mær allan ríkdóm sín!
    Djarvur eg Gudi komi nær,
    og Jesus krúnu rættir mær!
    Eg djarvur Gudi komi nær,
    og Jesus krúnu rættir mær!

    Alsamt longdist mær at fáa

    Orð: Clara T. Williams
    Lag: Ralph E. Hudson
    Týtt: Jóhan við Neyst
    Upprunaheiti: Satisfied

    1. Alsamt longdist mær at fáa
    sløktan sálartosta mín,
    okkurt, sum meg kundi fylla,
    veita troyst og ugga sín.

    Niðurlag: Halleluja, eg fann Jesus,
    aldri aftur tysti eg.
    Hann mín longsil hevur stillað,
    dýra blóð hans frelsti meg.

    2. Heimsins gleði royndist stokkut,
    veitti ongan sannan frið.
    Stútt mær longdist eftir onkrum
    til at sløkkja tostan við.

    3. Tó eg troytti heimsins leiðir,
    helt, tær kundu stilla meg,
    sárt av mínum egnu føllum
    tíðum vónbrot kendi eg.

    4. Lívsins kelda ævigt vellir,
    lívsins breyð meg mettar her.
    Ævigt ríkidømi bíðar
    uppi har, sum Jesus er.

    Alt er míns Faðirs verk

    Orð: Maltbie Davenport Babcock
    Lag: Franklin L. Sheppard
    Týtt: Arnfinnur Setberg
    Upprunaheiti: This is my Father’s world

    1. Alt er míns Faðirs verk,
    øll skapan ljómar her,
    alt, eygað sær,
    alt, oyrað fær,
    úr rúmd mær tónleik ber.
    Alt er míns Faðirs verk,
    hvør hugsan hevur ró,
    um hamrar, skóg,
    um himin, sjó –
    hans handaverk – øll góð.

    2. Alt er míns Faðirs verk,
    kát fuglaljóð um ong,
    hvør sóljuveit
    og sólin heit
    ber Gudi takkarsong.
    Alt er míns Faðirs verk,
    mær birtast – sálin frí –
    um grønan vøll,
    um brøttu fjøll,
    hann talar øllum í.

    3. Alt er míns Faðirs verk,
    tað minnast má eg, men
    rætt tykist mangt,
    um tað er rangt,
    Gud øllum valdar enn.
    Alt er míns Faðirs verk,
    alt stríð tað enda vil,
    tí Jesus vann
    og burtvilst fann,
    tey hoyra honum til.