Á gøtunum í Sao Paulo, har liva børn í neyð

    Týtt: Hanus M. Hansen

    1. Á gøtunum í Sao Paulo, har liva børn í neyð
    og teljast fleiri hundrað túsund, sum ikki eiga breyð.
    Men alt, sum eg kann gera, so lítlan mun tað ger.
    Tað tykist sum ein dropi, í stóra havið fer.

    Niðurlag: Trupult er neyð at lætta,
    øllum tó býðst eitt høvi
    hjálpandi hond at rætta.
    Egið sinni legg í støvið,
    trupult at hjálpa,
    øllum tó býðst eitt høvi.

    2. Um samverjan vit kunnu lesa, sum falna mannin fann.
    Og Jesus sigur, at vit skulu vera eins og hann.
    Hann hjálpti hesum eina, sum staddur var í neyð,
    og syrgdi fyri, at hann fekk innivist og breyð.

    3. Tað lítla, sum vit kunnu gera, tað gerast má í dag,
    menniskju í angist rópa, og tíðin fer avstað.
    Um bert eitt glas av vatni ein neyðstaddur her fær,
    so sigur Harrin sjálvur: „Tað gjørt er móti Mær“.

    At leypa og at renna

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    At leypa og at renna,
    at spæla og at flenna
    um tún og teig við javnaldrum hvønn dag –
    so stuttligt tað kann vera
    og lætt mítt hjarta gera,
    eg syngi hart og frítt í góðum lag.
    Men best av øllum var tað,
    at Jesus fekk mítt hjarta,
    hann frelsti meg og gjørdi meg til sín.
    Og nú á hvørjum degi
    eg syngja kann við gleði
    :,: um Jesus, sum er besti vinur mín. :,:

    Allar mínar byrðar

    Orð: Göte Sandsjö
    Týtt: Jákup R. Hansen

    Allar mínar byrðar, tær leggi eg á Harran.
    allar mínar byrðar, tær leggi eg á Harran,
    og eg líti á, at hann vil hjálpa mær.
    Eg vil leggja mínar byrðar á Harran.

    Áin

    Orð: Karsten Hoydal
    Lag: Frits Johannesen

    1. Fóru dagar handan bak,
    teir sum bygdu mína barnaverð,
    men alt stórt, sum inn í hugan rak,
    livir frískt og fult av undurgerð.

    2. Hond, ið ráddi míni leið,
    varin hond, hon følist enn so eym,
    hond mín var í henni, tá eg steig
    fyrsta sinni út í áarstreym.

    3. Fyrsti kaldi hvøkkur av,
    undrandi eg síggi mínar tær,
    báðir føtur farnir undir kav,
    skaptir um og stórir standa har.

    4. Flættar streymur seg um bein,
    lokkar eygað við sær longur út
    hagar áin dýpist møk og rein –
    nú er slóknað øll mín fyrsta sút.

    5. Vígdur ánni har eg stóð,
    hoyrdi fossin kvøða skamt ífrá, –
    hond, ið helt mær, vatnsins ríka ljóð
    eru nærri enn tey vóru tá.

    Ársins fyrstu stevnu vit í Klaksvík halda

    Orð: Ókendur
    Lag: Skamlingsbanken

    1. Ársins fyrstu stevnu vit í Klaksvík halda
    fegnast yvir summar nærkast okkum skjótt.
    Gloyma veturin tann langa, myrka, kalda,
    goyma burtur kunnu knarvakot og vøtt
    Fagnaðarkvøðuna av Bernhard B. vit syngja
    og við Óla D. um sunna sál og skinn,
    Hoyra røður – fegnast yvir kór sum syngja,
    skreyteld, kyndlagongd og dansistev so stinn.

    2. Eina løtu gloyma dagligt stríð, er lætti,
    stríð um heildarloysn, um skittfisk og um sild
    Gloyma menn ið snýttu túsundvís í skatti,
    og at okkum ikki alt gekk eftir vild.
    Vit í Klaksvík hava nógv til gestir vísa,
    svimjihøll, ei betri til í Føroyum er.
    Fótbóltsvøll vit upp í myrkri kunnu lýsa,
    men í steyrahædd enn Havnin sigur ber.

    3. Onki slatur – góðsligt prát við perspektivi,
    hvør á bláman leggja skal at svimja kapp.
    Rukkulakkin hevur tilfar – ongin ivi,
    ikki illa meint, so takið tit tað lætt.
    Kenningar tú hittir, onkur hevur kenning,
    dúgliga vit heilsast tá og spyrja nýtt.
    Ei vit gloyma tað, sum hoyrir við til menning
    sjónleik – tónleik – myndalist skal fáa sítt.

    4. Klapp á herðar, “Hey kom her eg løgg tær bjóði”
    hondin niður millum buksurkvaðran fer.
    Upp við fløsku, “Kom nú her og fá tær góði”
    Óført slag um heldur lunkaður hann er.
    Eitt tó er, vit ikki yvir kunnu ráða,
    eisini í Klaksvík regnið kennist vátt.
    Vit tó ynskja tykkum góða stevnu fáa,
    og at sól á bláum himli stendur hátt.

    Av hæddum himmalskum klárum

    Orð: Friedrich Wilhelm Krummacher
    Lag: Theodora Nicoline Meldal Cormontan
    Týtt: Arnfinnur Setberg
    Upprunaheiti: Høyt fra det himmelske høye

    1. Av hæddum himmalskum klárum
    Faðirsins eyga kann sjá
    smíl títt – um tyngdur av tárum
    – hjarta, hví óttast tú tá?

    2. Alt, sum teg tyngir og tærir,
    gremju og sorg lýðir á,
    lekja kann alt, sum teg særir
    – hjarta, hví óttast tú tá?

    3. Um á teg stormar teir herja,
    fíggindaherur leyp á,
    vil hann teg varða og verja
    – hjarta, hví óttast tú tá?

    4. Lýð á hann, tráa og stunda
    krúnu og stjørnu at fá!
    Skjótt við hans bróst skalt tú blunda
    – hjarta, hví óttast tú tá?

    Á ferð og á einsligum vegi

    Orð: John Willard Peterson
    Lag: John Willard Peterson og Alfred B. Smith
    Týtt: Dagny Tróndheim (ørindini) og Øssur Berghamar (niðurlagið)
    Upprunaheiti: Surely goodness and mercy

    1. Á ferð og á einsligum vegi
    í kulda og myrkri gekk eg,
    tá Jesus, mín Frelsari, fann meg,
    í hond tók og leiðir sín veg.

    Niðurlag: :,: Bert góðska og náði skal fylgja mær
    allar dagar, eg fold eri á. :,:
    Og eg skal búgva um ævir í húsi Harrans,
    og eg skal sita við borðið honum hjá.
    Bert góðska og náði skal fylgja mær
    allar dagar, eg fold eri á.

    2. Mær hvílu til sálina troyttu
    hann gevur og varðveitir meg.
    Hann leiðir til vøtnini stillu,
    mær fylgir hvørt stig henda veg.

    3. Ber leið mín um deyðskuggadalin,
    við lið mína Frelsarin er,
    og tryggur í hond hans eg eri,
    mær bústað til reiðar hann ger.

    Á lívsins havi sigli eg

    Orð og lag: Marius K. Magnusson

    1. Á lívsins havi sigli eg
    ímillum sker, sum ræða meg.
    Harri, tú mær loðsur ver,
    inntil mítt akker kastað er.

    2. Í havsbrúnni eg síggi ljós;
    frá tíni dýrd vís tú mær kós.
    Uttan teg eg einki kann,
    tí eina tú mær frelsu vann.

    3. Skjótt himmalheimið eygað sær
    – og brátt ein dag eg lendi har;
    sorg og saknur enda tá,
    og eg skal míni kæru sjá.

    Áh, tú, ið komst úr hægstu dýrd

    Orð: Charles Wesley
    Lag: Samuel Stanley
    Týtt: Flóvin Tyril
    Upprunaheiti: O thou who camest from above

    1. Áh, tú, ið komst úr hægstu dýrd
    at birta ljós í myrku verð,
    at loysa sál, av lystum stýrd,
    at veita fangum frælsi her.

    2. Kynd tú í mær eitt kærleiksbál,
    ið støðugt brennur fyri teg
    og er eitt himmalljós tí sál,
    ið trilvar fram á myrkursveg.

    3. Áh, Jesus, míni tráan vend
    at tæna, toknast, líkjast tær,
    so náðin stór gerst mongum kend,
    og nýggja sjón hin blindi fær.

    4. Tín halga vilja við mær frem
    og ger meg ílat, tær til prís,
    mítt treka, kalda hjarta nem,
    so góðska tín gerst øllum vís.

    5. Eg aldri fult tær takka kann,
    at tú mær birti lívsins ljós.
    Tú tókst mín dóm, mítt syndabann,
    og nú mót Himli ber mín kós.

    Áh, Harri, tá mítt eyga sær

    Orð: Avis B. Christiansen
    Lag: John Willard Peterson
    Týtt: Zacharias Zachariassen
    Upprunaheiti: How can it be? How can it be?

    1. Áh, Harri, tá mítt eyga sær
    øll megnarundur, framd av tær,
    ta miklu stjørnufjøld á nátt,
    tín guddómsríka skaparmátt
    – at hugsa tá: „Tú elskar meg!“,
    er fyri meg ófatandi!

    Niðurlag: Ófatandi, ófatandi,
    at Gud skal enntá elska meg,
    er ófatandi!

    2. Tá eg við krossin boyggi meg
    og tornakrýndan síggi teg
    og skoði særda likam títt,
    títt blóð úr síðu renna strítt,
    – og veit, tú leið alt fyri meg,
    tá rópi eg: ófatandi!

    3. Ófatandi, ófatandi,
    nei, ei finst slíkur kærleiki!
    Frá hægstu dýrd til djypsta vei
    í guddómskærleika tú steig,
    frá synd og skomm at frelsa meg,
    ófatiligi kærleiki!