Besti vinur svíkja kann

    Orð og lag: Arthur A. Luther
    Týtt: Zacharias Zachariassen
    Upprunaheiti: Jesus never fails

    1. Besti vinur svíkja kann,
    myrkjast kann tín leið.
    Ein teg støðugt elska man:
    Jesus svíkur ei!

    Niðurlag: Jesus svíkur ei!
    Jesus svíkur ei!
    Himmal, jørð, alt víkja kann,
    men Jesus svíkur ei!

    2. Um tú ongan glotta sær,
    um tín fótur gleið,
    minst, hann er tær altíð nær,
    Jesus svíkur ei!

    3. Mitt í lívsins tyngstu stund
    gøta tín gerst greið,
    kraft tær gevur hann í lund,
    Jesus svíkur ei!

    Burtur mín syndaskuld er

    Orð og lag: John Willard Peterson
    Týtt: Meta av Fløtum
    Upprunaheiti: New life

    1. Burtur mín syndaskuld er,
    Kristus av øllum nú ber;
    eg leit á hann,
    náði tá fann,
    glaða tað sál mína ger.

    Niðurlag: Nýtt lív eg fekk!
    Tað Kristus mær gav!
    Hvør gáva stór,
    mín synd burt fór,
    er søkt í djúpasta hav!
    Hitt gamla hann vil
    nú ei minnast til,
    alt ljóst nú er,
    hann av øllum ber,
    tí nýtt lív eg í honum fekk!

    2. Bjartari ferðin nú er,
    vandar tó hótta meg her;
    gullgøtum á
    hann eg skal sjá,
    tá her er endað mín ferð.

    3. Kom, tú ið syndtyngdur er,
    Kristus teg frían tá ger;
    frelsa hann kann,
    trúgv tí á hann,
    aldri hann frá tær tá fer.

    Bíbliuna les og lat alt annað fara

    Orð: M.J. Smith
    Lag: James R. Murray
    Týtt: Hákun Djurhuus
    Upprunaheiti: Cling to the Bible

    1. Bíbliuna les og lat alt annað fara,
    halt teg til hennara dygdir og ráð,
    hon kann teg leiða og styrkja og varða,
    hennara lyfti tú líta kanst á.

    Niðurlag: Bíbliuna les, ja, Bíbliuna elska.
    Bíbliuna les, hon er lykt tín og ljós!

    2. Bíbliuna les, ævigt lív hon tær gevur,
    frelsir hin falna og syndiga mann.
    Av ríkidømi hon nóg mikið hevur,
    hennara signing søk, meðan tú kann.

    3. Orð títt er lyktin, sum fótinum lýsir,
    ljósið á leiðini, hvar tú so fer,
    sum einum vilstum á beinan veg vísir,
    bókanna Bók hon av sonnum jú er!

    Besta løtan

    Orð og lag: Uni Arge

    Norðlýsið á ferð
    stjørnur lýsa bjart
    kavaklæddar líðir
    allastaðni her tú sært

    Horvin summarsól
    brenna vøkur ljós
    tosa øll um jólini
    um kongin og eitt fjós

    Størsta løtan nakrantíð hjá hesi mannaætt
    ongin hevur størri gleðiboð frá nøkrum frætt
    tað var kvøldið tað besta tað av øllum kvøldum ber
    besta løtan so siga tey hon størst av øllum er

    Mánin hongur har
    verjir hesa verð
    fjálgt er nú í stovunum
    og friður inni er

    Hvussu gekk hjá tær
    hvussu var títt ár
    aftur nú tey spyrja so
    og onkur fellir tár

    Størsta løtan nakrantíð hjá hesi mannaætt
    ongin hevur størri gleðiboð frá nøkrum frætt
    tað var kvøldið tað besta tað av øllum kvøldum ber
    besta løtan so siga tey hon størst av øllum er

    Vit reika gjøgnum lívið millum sorg og gleðiboð
    og um tú nú kennir einsamalla teg so er tað so
    vit eiga altíð í onkran sum i tonkum er á ferð
    og minnist at vit eru her og heilsu okkum ber

    Stjørnuskot á veg
    út í myrka nátt
    reika nú á luftini
    og hvørva aftur brátt

    Lívgandi hon er
    hendan vakra sjón
    heimurin er stórur
    og í heiminum er vón

    Størsta løtan nakrantíð hjá hesi mannaætt
    ongin hevur størri gleðiboð frá nøkrum frætt
    aftur kvøldið nú koma skal tað størst av øllum er
    besta løtan so siga tey hon størst av øllum er
    besta løtan so siga tey hon størst av øllum er
    besta løtan tað vita vit tá jólaaftan er

    Brátt teir ævigu tindar í havsbrúnni síggjast

    Jógvan við Keldu
    Orð: Árni Jacobsen
    Lag: Jógvan við Keldu

    1. Brátt teir ævigu tindar í havsbrúnni síggjast,
    tá veit eg, at nú líður væl,
    til heyggjarnar ljósu mítt eyga skal sjá
    í landi, har øll eru sæl.

    2. Brátt teir ævigu heyggjar mót luftini daga,
    tá fer tað at verða so skjótt,
    at bylgjurnar tagna, og logn legst á sjógv,
    og lotið skal vera mær søtt.

    3. Brátt í silvitni havið skal speglast so fagurt,
    og strondin, hon verður so nær.
    Í havnina stillu eg stevna skal inn
    – mítt lítla og viknandi far.

    4. Tá í havnina stillu mítt far inn er komið,
    og eg eri komin í land,
    tað kennast skal gott hava fast undir fót
    og stíga á glitrandi sand.

    5. Tó størst fer at verða av tí, sum eg skoði,
    og tí, sum eg veikt havi trúð:
    Á strondini fremstur mín Frelsari er,
    mær vísir mítt æviga búð.

    Boðskapin syng nú um Jesus

    Orð og lag: Philip Phillips
    Týtt: Jákup Olsen

    1. Boðskapin syng nú um Jesus
    so einfalt og greitt, sum tú kann.
    Syng um tað blóð og ta náði,
    sum frelsir hin falna mann.

    Niðurlag: Syng, ja, syng henda boðskap,
    teim burtvilstu sálum hann ber.
    Tala við øll um ta náði,
    sum frían hin trælbundna ger.

    2. Boðskapin syng nú um Jesus,
    ja, syng um hitt signaða blóð.
    Syndanna byrði tá svinnur,
    og sálin gerst rein sum snjó.

    3. Boðskapin syng nú um Jesus,
    tí onkran tú frelsa kanst tá.
    Syng um ta náði, sum loysa
    kann sálina dómi frá.

    Blás nú í lúður og boðini ber

    Orð: J.E. Strout
    Týtt: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Týddur okkurt um 1963.

    Blás nú í lúður og boðini ber:
    Frelsarin aftur brátt er!
    Gleð teg, o sál, tí í vónini her:
    Frelsarin aftur brátt er!
    Eygað skjótt sær frelsaran kær´;
    Jesus skjótt aftur er her!

    Vaktari Sions, ber boð vítt um verð:
    Frelsarin aftur brátt er!
    Sí, skjótt hann kemur í dýrd síni her,
    frelsarin aftur brátt er!

    Rópa um havið og víða um lond:
    Frelsarin aftur brátt er!
    Ber henda boðskap til fjarastu strond:
    Frelsarin aftur brátt er!

    Skjálvti og stormur nú sanna tey orð:
    Frelsarin aftur brátt er!
    Valdsgerðir, pínslur nú herja um jørð;
    frelsarin aftur brátt er!

    Blomstrið

    Orð: Johann Wolfgang van Goethe
    Lag: Vísulag
    Týtt: Alexandur Kristiansen

    1. :,: Eg gekk í huga, sum dapur var, :,:
    :,: og mjørkin fjaldi :,:
    :,: mær fót og far – :,:

    2. :,: Og sum eg gekk, eg eitt blomstur sá :,:
    :,: sum stjørnuhimin :,:
    :,: sum kvinnubrá. :,:

    3. :,: Eg tók um leggin, tað at mær leit: :,:
    :,: “Tú veitst, eg doyði,
    um tú meg sleit.” :,:

    4. :,: Eg loysti blomstrið við rót og bar; :,:
    :,: har grør og angar :,:
    :,: tað fyri mær. :,:

    Brót so stillan, bylgjan blá

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Peter Alberg
    Viðmerking: Yrktur í 1908.

    1. Brót so stillan, bylgjan blá,
    syng mær allar tínar sangir,
    syng, so allir mínir streingir
    stilla seg og lýða á.
    Hjarta mítt er sjúkt av iva,
    og eg troyttist av at liva.
    Syng mær mína hugsótt frá!

    2. Kvøð nú, tjaldur, steini á,
    kvæði títt kann hugin frøa,
    eins og tú kann fáur kvøða.
    Stilla teg, mín sjúka trá,
    lýð á alt, og troyst tú finnur,
    pína enn tey ljósu minni,
    eydnu tína skiltu fá.

    3. Snípa, lát í tíni vrá.
    Sig mær, hví tær vónir bresta,
    sig mær, hví at alt tað besta
    legst so brátt á deyðastrá?
    Sig mær, hví at gleðin svinnur,
    hví tey skýggj, ein føgur finnur,
    dáttligt gerast tung og grá?

    4. Streyma stillan, reina á,
    kunnu tínar bylgjur tala?
    Sig mær, um tær kunnu svala,
    sig mær, veitst tú eingi ráð?
    Tú, sum frítt mót havi streymar,
    gev mær aftur ljósar dreymar.
    Lat meg droyma tær íhjá!

    5. Brosa blíðan, baldursbrá!
    Stillið tykkum, mínir streingir!
    Koma tímar, tungir, langir,
    ljóðið, ljóðið aftur tá!
    Syngið um hitt hulda landið,
    har, sum ei finst sálarvandi,
    har, sum eingi eru smá.