Eg eygunum lyfti mót fjøllunum

    Orð: Levi Joensen
    Lag 1: Ira David Sankey
    Lag 2: William James Kirkpatrick

    1. Eg eygunum lyfti mót fjøllunum –
    mín hjálpari, hvar er hann?
    Hvør kann meg varða frá føllunum,
    so standa í stríði eg kann?
    Frá Harranum hjálp mín kemur øll,
    sum forðum skapaði dalar og fjøll.

    2. Um fótur mín nærum gliðin er,
    so ekur hann ikki – nei!
    Tí Harrin mín hirði góður er,
    ei svevur hann – blundar ei.
    Hann hyggur til mín úr Himli hátt,
    um hádagur er ella niða og nátt.

    3. Ei sól ella máni mær skaða ger,
    tað illa meg nemur ei,
    tí Jesus, mín hirði, skuggin er,
    meg leiðir ta beinu leið.
    Tá ferð mín er lokin um deyðskuggadal,
    í ævirnar sál mína varða hann skal!

    Eg kenni hann, og hann kennir meg

    Orð: Ismar Joensen
    Lag: Eyðun á Lakjuni

    1. „Eg kenni hann, og hann kennir meg“
    – tann størsta lukka, ein sál kann náa.
    Hann sjálvur leitaði á mín veg
    og hevur reinan frá synd meg tváað.

    2. Ei so at skilja, at eg í dag
    júst eri reinur í mannaeygum,
    men tá eg komi inn í Guds stað,
    er skikkjan fullrein í blóði reyðum.

    3. Tað blóð, sum tváar vanhalgar menn,
    tað rann á Golgataheyggi niður
    og er mín reinsan og tváttur enn,
    sum Gud í orðinum sjálvur sigur.

    4. Ja, tað er rós mítt og heiður mín,
    at blóð Guds Sonar er loysigjaldið.
    Við tí vann Jesus stórsigur sín
    á deyðahøvdingans ónda valdi.

    5. Hav trúgv tí, sál mín, á krossins blóð,
    so ber tað framá á halgum vegi.
    Við tí tú stinn kanst tær bróta slóð
    og standa óskemd á evsta degi.

    6. So lat bert háða og spotta teg
    teir menn, sum líta á lærdómssnildi;
    nógv størri er, at Gud kennir meg
    og blóðsins vegna mær vísir mildi.

    7. Sjá, tað er náðin frá Harrans hond,
    er sigurskraftin, sum ber av øllum,
    er vísdómskeldan, er lív og ond,
    er tað, sum reisir meg upp av føllum.

    Eg eri, Harri, sum tú sær

    Orð: Ókend/ur
    Lag 1: Johan Henrik Nebelong
    Lag 2: Týskt fólkalag um 1640
    Týtt úr donskum: Hanus S. Hansen

    1. Eg eri, Harri, sum tú sær,
    ein fremmandur og gestur;
    leið tú meg tí og ver mær nær.
    Tú ert mín vinur besti.

    2. Eg stundi eftir hjálp frá tær
    og troyst, sum tú vilt senda,
    tí um eitt lítið bil kanst tú
    til gleði sorgir venda.

    3. Og um ein neyð her niðri man
    út hond til aðra rætta,
    so veit eg, Harri, hondin tín
    kann hvørja bylgju slætta.

    4. Gev tú mær her ein halgidóm
    á hesum turra vegi,
    har eg so troyttur hvíla kann
    og finna teg, mín gleði.

    5. Tá vil eg æra navnið títt,
    tær tøkk og prís fram bera,
    til eg har heima síggi teg
    og skal tær líkur vera.

    Ei nakað kann metast við heimstaðin fríða

    Orð: Elisabeth Olsen

    1. Ei nakað kann metast við heimstaðin fríða,
    væl Klaksví ker vard millum hábærslig fjøll.
    Her fólkið í skúla og vinnu man stríða,
    og húsini standa so snotilig øll.

    2. Mangt gjørd er av mannahond býin at prýða,
    alt merkt er av framgongd og vælferðarlag.
    So nøgg eftir Pllinum førini glíða,
    á asfalti bilarnir strúka avstað.

    3. Á vetri er vakurt í búnanum hvíta
    tær frostnætur norðlýsið bleiktrar so frítt,
    og mánin sæst bjartur um Oyrafjall líta,
    sær aldurnar spæla á Borðoyarvík blítt.

    4. Tó trølsligt tá regnar og stormarnir herja,
    strítt áirnar skola úr fjalli til fles.
    Mót norðættaródnum er Kunoyggin verja,
    og brim rundar Núpin og Borðoyarnes.

    5. Brátt mjørkin við lýkku man tindarnar fjala,
    í grønkandi líð leika lombini góð.
    Kátt fuglanir láta, og børnini spæla,
    á Brúnaskarð, Klakk leita ungfólk sær fró.

    6. Á sumri sín lívgandi mátt sólin sendir
    á blóm’skrýddan bø og á glitrandi vág.
    Tá Háfjall sær spelkið mót Kjølinum vendir,
    eitt hugnaligt lag kvøður tutlandi á.

    7. So vøkur ein mynd, tá ið nátt sýgur niður,
    við lívsvónum sorgleys framvið fara tvey.
    Tá legst yvir Klaksvík tann sælasti friður,
    mót Nestindum luftin er roðandi reyð.

    Eg veit ei, hvat tað næsta er

    Týtt úr enskum: Arnfinnur Setberg

    1. Eg veit ei, hvat tað næsta er
    á míni lívsins leið,
    ei upp um dagin síggi, hvat
    í morgin hendir, nei;
    men eitt eg veit – mín Harri veit,
    um gøtan torfør er,
    hans særda hond meg leiðir trygt.
    Hann slóðar míni ferð.

    2. Eg veit ei, hvat ið verður næst,
    eitt ælið ella sól,
    um gleðin ella sorgin tá
    skal reiða mær sítt ból;
    men eitt eg veit – mín Harri veit,
    júst hvat, ið hendir mær,
    hans kærleiksfavnur fevnir meg,
    og best eg hvíli har.

    3. Eg veit ei hvat, ið bíðar mær,
    hvat morgunin mær ber,
    tó honum heilsi eg í trúgv
    og prísi hvørja ferð;
    tí eitt eg veit – í Harranum
    øll fylling Guds har býr,
    og aldri nakran svíkur hann,
    sum á hans kærleik trýr.

    Ein hvíla trygg í Himli er

    Orð og lag: Hallgrim Miðberg

    1. Ein hvíla trygg í Himli er,
    har sálin hevur ró.
    Til lyftislandið leiðin ber,
    lat brenna kærleiksglóð!
    Ein stokkut tíð, so heima har,
    ei meir vit skiljast tá;
    meg Jesus tekur inn at sær,
    í ævir honum hjá.

    2. Eitt betri land, ein betri ogn,
    har einki verður mist!
    Um tap er her, í ódn sum logn,
    tær hjálpir Harrin Krist.
    Sum móðir uggar barnið sítt,
    hann troysta okkum skal!
    Tá lívsins sjógvar bróta hátt,
    hann verjir okkum væl.

    3. So gleð teg, sál, og fegnast um
    Guds stórverk her á fold,
    at Gud til jarðar kom sum barn
    og klæddi seg í hold.
    Hann doyði her, av grøv upp stóð,
    hann fyri øllum bað;
    her fleyt Guds Sonar dýra blóð,
    hann doyði í mín stað!

    Eg droymdi, við himmalsins portur eg stóð

    Orð: Ókendur
    Lag: Hákun Djurhuus
    Týtt úr norskum: Petur William Háberg

    1. Eg droymdi, við himmalsins portur eg stóð
    við teimum, sum litu á Jesusar blóð;
    men millum alt fólkið tó kendi eg meg
    so einsaman, eina – eitt saknaði eg!

    Niðurlag: Einsamur, eina við portrið at stá!
    Einsamur, eina við portrið at stá!
    So álvarsamt aldri eg áður tað sá
    við himmalska portrið so eina at stá!

    2. Eg eingilin spurdi, hví kenna eg tó
    meg skuldi so eina, tá øll vóru fró.
    „Var eingin á fold, fyri Jesus eg vann,
    sum aftur eg hitta við gleði her kann?“

    3. Men eingilin segði: „Tað sást ei á tær,
    tú saman við Jesusi dagliga var.
    Gud bað teg um alt – ofrið var tær ov stórt.
    – Tað einsaman hevur við portrið teg gjørt!“

    4. Eg vaknaði aftur so tungur í lund
    og segði: „Áh, Harri, frá hesari stund
    ei partvíst, men heilt, skal eg fylgjast við tær,
    so ikki eg einsamur standa skal har!“

    Eg einsamur gekk og uttan mál og mið

    Orð og lag: Ira Forest Stanphill
    Týtt: Øssur Berghamar
    Upprunaheiti: Jesus and me

    1. Eg einsamur gekk og uttan mál og mið,
    mítt hjarta var byrðað, eg fann ongan frið,
    óvitandi um tann vinin, sum eg
    ei søkti – og tó – hann elskaði meg.

    Niðurlag: Í felag Jesus og eg nú ferðast saman,
    hann trygt meg leiðir í sorg og gaman,
    eg veit, hann svíkur meg ei,
    hvar enn mín fótur steig,
    og inntil lokin er leið,
    fylgjast Jesus og eg.

    2. Gerst løgin og long og vandafull mín ferð,
    um boðar og íður á leiðini er,
    so er hann mær nær, og hansara hond
    meg leiða skal trygt til himmalsins strond.

    3. Við songi hvønn dag eg framá ferðast kann,
    á landi og sjógvi eg vitni um hann,
    við hansara lið har vera eg skal,
    tí lív mítt er hans, og sál mín er sæl.