Ei nakað kann metast við heimstaðin fríða

    Orð: Elisabeth Olsen

    1. Ei nakað kann metast við heimstaðin fríða,
    væl Klaksví ker vard millum hábærslig fjøll.
    Her fólkið í skúla og vinnu man stríða,
    og húsini standa so snotilig øll.

    2. Mangt gjørd er av mannahond býin at prýða,
    alt merkt er av framgongd og vælferðarlag.
    So nøgg eftir Pllinum førini glíða,
    á asfalti bilarnir strúka avstað.

    3. Á vetri er vakurt í búnanum hvíta
    tær frostnætur norðlýsið bleiktrar so frítt,
    og mánin sæst bjartur um Oyrafjall líta,
    sær aldurnar spæla á Borðoyarvík blítt.

    4. Tó trølsligt tá regnar og stormarnir herja,
    strítt áirnar skola úr fjalli til fles.
    Mót norðættaródnum er Kunoyggin verja,
    og brim rundar Núpin og Borðoyarnes.

    5. Brátt mjørkin við lýkku man tindarnar fjala,
    í grønkandi líð leika lombini góð.
    Kátt fuglanir láta, og børnini spæla,
    á Brúnaskarð, Klakk leita ungfólk sær fró.

    6. Á sumri sín lívgandi mátt sólin sendir
    á blóm’skrýddan bø og á glitrandi vág.
    Tá Háfjall sær spelkið mót Kjølinum vendir,
    eitt hugnaligt lag kvøður tutlandi á.

    7. So vøkur ein mynd, tá ið nátt sýgur niður,
    við lívsvónum sorgleys framvið fara tvey.
    Tá legst yvir Klaksvík tann sælasti friður,
    mót Nestindum luftin er roðandi reyð.

    Eg veit ei, hvat tað næsta er

    Týtt úr enskum: Arnfinnur Setberg

    1. Eg veit ei, hvat tað næsta er
    á míni lívsins leið,
    ei upp um dagin síggi, hvat
    í morgin hendir, nei;
    men eitt eg veit – mín Harri veit,
    um gøtan torfør er,
    hans særda hond meg leiðir trygt.
    Hann slóðar míni ferð.

    2. Eg veit ei, hvat ið verður næst,
    eitt ælið ella sól,
    um gleðin ella sorgin tá
    skal reiða mær sítt ból;
    men eitt eg veit – mín Harri veit,
    júst hvat, ið hendir mær,
    hans kærleiksfavnur fevnir meg,
    og best eg hvíli har.

    3. Eg veit ei hvat, ið bíðar mær,
    hvat morgunin mær ber,
    tó honum heilsi eg í trúgv
    og prísi hvørja ferð;
    tí eitt eg veit – í Harranum
    øll fylling Guds har býr,
    og aldri nakran svíkur hann,
    sum á hans kærleik trýr.

    Ein hvíla trygg í Himli er

    Orð og lag: Hallgrim Miðberg

    1. Ein hvíla trygg í Himli er,
    har sálin hevur ró.
    Til lyftislandið leiðin ber,
    lat brenna kærleiksglóð!
    Ein stokkut tíð, so heima har,
    ei meir vit skiljast tá;
    meg Jesus tekur inn at sær,
    í ævir honum hjá.

    2. Eitt betri land, ein betri ogn,
    har einki verður mist!
    Um tap er her, í ódn sum logn,
    tær hjálpir Harrin Krist.
    Sum móðir uggar barnið sítt,
    hann troysta okkum skal!
    Tá lívsins sjógvar bróta hátt,
    hann verjir okkum væl.

    3. So gleð teg, sál, og fegnast um
    Guds stórverk her á fold,
    at Gud til jarðar kom sum barn
    og klæddi seg í hold.
    Hann doyði her, av grøv upp stóð,
    hann fyri øllum bað;
    her fleyt Guds Sonar dýra blóð,
    hann doyði í mín stað!

    Eg droymdi, við himmalsins portur eg stóð

    Orð: Ókendur
    Lag: Hákun Djurhuus
    Týtt úr norskum: Petur William Háberg

    1. Eg droymdi, við himmalsins portur eg stóð
    við teimum, sum litu á Jesusar blóð;
    men millum alt fólkið tó kendi eg meg
    so einsaman, eina – eitt saknaði eg!

    Niðurlag: Einsamur, eina við portrið at stá!
    Einsamur, eina við portrið at stá!
    So álvarsamt aldri eg áður tað sá
    við himmalska portrið so eina at stá!

    2. Eg eingilin spurdi, hví kenna eg tó
    meg skuldi so eina, tá øll vóru fró.
    „Var eingin á fold, fyri Jesus eg vann,
    sum aftur eg hitta við gleði her kann?“

    3. Men eingilin segði: „Tað sást ei á tær,
    tú saman við Jesusi dagliga var.
    Gud bað teg um alt – ofrið var tær ov stórt.
    – Tað einsaman hevur við portrið teg gjørt!“

    4. Eg vaknaði aftur so tungur í lund
    og segði: „Áh, Harri, frá hesari stund
    ei partvíst, men heilt, skal eg fylgjast við tær,
    so ikki eg einsamur standa skal har!“

    Eg einsamur gekk og uttan mál og mið

    Orð og lag: Ira Forest Stanphill
    Týtt: Øssur Berghamar
    Upprunaheiti: Jesus and me

    1. Eg einsamur gekk og uttan mál og mið,
    mítt hjarta var byrðað, eg fann ongan frið,
    óvitandi um tann vinin, sum eg
    ei søkti – og tó – hann elskaði meg.

    Niðurlag: Í felag Jesus og eg nú ferðast saman,
    hann trygt meg leiðir í sorg og gaman,
    eg veit, hann svíkur meg ei,
    hvar enn mín fótur steig,
    og inntil lokin er leið,
    fylgjast Jesus og eg.

    2. Gerst løgin og long og vandafull mín ferð,
    um boðar og íður á leiðini er,
    so er hann mær nær, og hansara hond
    meg leiða skal trygt til himmalsins strond.

    3. Við songi hvønn dag eg framá ferðast kann,
    á landi og sjógvi eg vitni um hann,
    við hansara lið har vera eg skal,
    tí lív mítt er hans, og sál mín er sæl.

    Eg síggja kann á fjallinum

    Orð: Levi Joensen
    Lag: Svenskt fólkalag

    1. Eg síggja kann á fjallinum
    ein lítlan flokk at stá.
    Nú skilnarstundin komin er,
    og Harrin fara má.
    So tung, so tung tann løtan var,
    tað í hvørt hjarta skar.
    Men Jesus til teir teskaði:
    „Vit síggjast aftur har.

    2. Vit síggjast í tí ljósu borg,
    har gleði, friður er.
    Har kennir eingin skilnarsorg –
    hvør søtt tað plássið er.
    Og har við lívsins føgru á
    ei renna skilnartár.
    Í ljósinum við lívsins træ,
    har grøðast hjartasár.

    3. Nú má eg fara tykkum frá;
    so svárt tað tykir mær.
    Mítt hjarta heitt í kærleika,
    tað fyri tykkum slær.
    Men faðir mín, sum sendi meg –
    hann bíðar mær í dag.
    Tí lyfti eg upp hendurnar
    og fari nú avstað.“

    4. Og sum hann móti skýnum fór –
    teir síggja kunnu hann,
    sum stríddi her á Golgata
    og sigur stóran vann.
    Nú upp um skýggini hann fer,
    hin merkti vinurin.
    Og Himmalin hátt fegnaðist,
    tá Jesus har kom inn.

    5. Tað fyrsta, Harrin Jesus bað
    sín kæra Faðir, var:
    „Send teimum nøkur troystarorð,
    sum standa eftir har.
    Send út tveir einglar Himli frá
    og boðini ber teim.
    Sig, at eg komi aftur skjótt
    og taki tykkum heim!“

    Endað er stríð og málið nátt

    Lag: Giovanni Pierluigi da Palestrina
    Týtt úr enskum: Árni av Reyni
    Upprunaheiti: The strife is o’er

    1. Endað er stríð og málið nátt;
    sigurin veitti lív og mátt;
    fagnaðarsongur tónar hátt.
    Halleluja!

    2. Svikafult leikti deyðans vøld,
    syndraði Kristus vándu fjøld;
    prísið tí honum øld um øld.
    Halleluja!

    3. Sigrað varð grøv, burt sorgin svann;
    Kristus reis upp – á deyða vann;
    heiður og dýrd nú fái hann!
    Halleluja!

    4. Myrkursins vald hann feldi brátt,
    opnaði leið mót Himli hátt;
    syngið um megi hans og mátt.
    Halleluja!

    5. Harri, tú leið á døpru stund;
    vit fingu frið í lív og lund
    – prísa tær hátt av hjartans grund.
    Halleluja!
    Amen.

    Eg eri títt barn

    Orð og lag: Maibritt H. Johansen og Johnny Mikkelsen

    Jesus takk, at tú ert her
    Fyri meg, vinur mín
    Lat títt ljós vísa veg, á míni ferð, her á jørð

    Tú ert mítt skjól og trygga borg
    Styrki mín, í ævir Gud
    So leið tú meg, Rabbi

    Jesus takk, at tú ert her
    Fyri meg, faðir mín
    Lat títt ljós vísa veg, á míni ferð, her á jørð

    Eg eri títt barn
    Eg eri títt barn
    So leið tú meg