Gud ynskir alt gott við mær

    1. Gud ynskir alt gott við mær,
    eitt lív fylt við vón og trúgv,
    og eg veit, at eg kann líta á hann,
    mín vinur hann er.
    Tryggur eg eri saman við Jesusi.

    Niðurlag: Lívið er deiligt, lívið er gott;
    gleðast eg kann um stórt og um smátt.
    Jesus er mín – lívið hann gevur mær.
    Sjálvt um eg møti mótgongd viðhvørt,
    so veit eg, at hann sigur satt.
    Hann gleðir meg, tí havi eg tað gott.

    2. Gud ynskir alt gott við tær
    – at geva tær vón og trúgv,
    og eg veit, at hann koma skjótt skal,
    so flyta vit heim
    í ævir at búgva saman við Jesusi.

    Gud er mín havn

    Orð: Ókend/ur
    Lag: Ludwig van Beethoven
    Týtt úr svenskum: Árni av Reyni
    Upprunaheiti: Gud är min hamn

    1. Gud er mín havn, mítt skjól í neyð og vanda.
    Stórt er hans navn, tað skal um ævir standa.
    :,: Og jørð og himmal eru hans. :,:

    2. Meg leiðir Gud ta tíð, á fold eg livi.
    Alt mítt, hvønn lut, mær Harrin hevur givið.
    :,: Tí jørð og himmal eru hans. :,:

    Gud hevur strikað tær út

    Orð: Warren Zorn
    Lag: Harry D. Clarke
    Týtt: Árni Jacobsen
    Upprunaheiti: God has blotted them out

    1. Gud hevur strikað tær út,
    og tað gleðir mína sál.
    Gud hevur strikað tær út,
    Esaias ber tað upp á mál
    í kapitlinum
    fýra og fjøruti.
    Gud strikaði út,
    vann sigur á sút
    og frelsti meg!

    2. Ei nýtist mær ivast meir,
    Guds orð hevur vissu veitt,
    Jóhannes triði kapittul
    og sekstan ger tað jú greitt.
    Skuldi eg ei tá
    frøtt meg, tá eg sá,
    Gud strikaði út,
    vann sigur á sút
    og frelsti meg.

    Gev trænum bert eitt ár aftrat

    Orð og lag: Ókendur
    Týtt: Petur William Háberg
    Upprunaheiti: Lad træet stå endnu et år

    1. „Gev trænum bert eitt ár aftrat!“
    hin víngarðsmaður bønar.
    „Tá skal eg royna alt, so at
    tann friðing væl seg lønar!“

    Niðurlag: „Eitt ár aftrat!“ hann biður nú,
    av kærleika hann brennur,
    og træið – tað er kanska tú,
    sum onga kenslu kennir!

    2. Hygg, hvussu nær hann leggur sær
    at grava og at tøða,
    langt út á kvøldið er hann har,
    má líða sárt og bløða.

    3. Men eingin ávøkstur sjá!
    Hin víngarðsmaður grætur,
    tá Harrans álvars eygnabrá
    nú trænum gevur gætur.

    4. Og rødd hans sigur: „Høgg tað um!
    Til hindurs bert tað stendur!“
    Enn Jesus frelsir hvønn tann, sum
    í trúgv til hann sær vendir!

    5. Sum træið fellur, liggur tað,
    tá einaferð tað hoknar.
    Vel ei, áh, sál, tann pínustað,
    har eldurin ei slóknar!

    Guds kærleiki so stórur er

    Orð: Stuart Townend
    Týtt: Mariann D. Poulsen
    Upprunaheiti: How deep the Father’s love

    Guds kærleiki so stórur er, eg aldri heilt kann fata
    Eitt offur stórt – sín einkarson í deyðan vildi lata.
    Á krossinum var pínan svár – burt faðirin sær vendi.
    Tey sár nú eru vitni um, at eg í Himli lendi.

    Tá Jesus mína syndaskuld á herðum mátti bera.
    Hann líða mátti spott og háð og tornakrýndur verða.
    Mín synd á krossi honum helt, til fullgjørt hoyrdist ljóða.
    Við deyða hans eg liva kann, ja, eg fekk gávu góða.

    Eg ongantíð kann rósa mær av vísdómi og styrki
    men rósi mær av Jesusi og hansar’ stóra verki.
    Hví slíka gávu hann mær gav, eg ongantíð kann svara,
    Men eitt eg veit av hjarta nú, eg eri barn hans kæra.

    Gud góður er

    Gud góður er og hans náði, hon varir í ævir
    Gud góður er og hans náði, hon varir í ævir

    Frá øllum tjóðum og ættum á jørð
    hoyrist nú songur tí Guð góður er

    Vit prísa tær
    Halleluja, halleluja
    Vit prísa tær
    tí tú ert Gud
    Vit prísa tær
    Halleluja, halleluja
    Vit prísa tær
    tí tú ert Gud
    Gud góður er

    Gud góður er
    Hvønn dag

    Góði Gud, eg takki tær

    Orð: Marius Absalonsen
    Lag: Jens Guttesen

    1. Góði Gud, eg takki tær,
    at tú ert mær altíð nær,
    og tú elskar meg sum eingin annar ger.
    Tú mín eina hjálp í neyð,
    øll mín vón í lív og deyð.
    Tú mín leiðari á lívsins vandaferð.

    Niðurlag: Góði Gud, stóri Gud,
    lat meg altíð hava eygað vent á teg.
    Tú, sum talaði og bjóð’,
    og tað hendi, har tað stóð,
    áh, tú lívsins ljós á deyðans myrka veg.

    2. Góði Gud, eg takki tær,
    tí títt eyga altíð sær
    tað, sum hendir tínum børnum niðri her.
    Alt, sum hendir tey í loynd,
    hvørja freisting, hvørja roynd
    sjálvur royndi tú av hesi óndu verð.

    3. Góði Gud, eg takki tær
    fyri heimið uppi har,
    sum tú okkum nú í náði gert í stand.
    Synd og sorg er ikki meir,
    eingin eldist, eingin doyr.
    Eingin døpur mynd skal myrkja lívsins land.

    Gev Jesusi rúm á jólum

    Orð og lag: Arnfinnur Setberg

    1. Gev Jesusi rúm á jólum,
    krýn Kristus sum jóladrott,
    hann kom til so lágar lonir,
    nú býr hann í Himli hátt.
    Gev Jesusi rúm á jólum,
    lat hann verða heiðursgest,
    tá kunnu vit aftur frøast,
    og jól verða gleðifest.

    2. Gev Jesusi pláss á jólum
    – øll tjóðin tær lovsong ber
    – tá jól er í hvørjum hjarta
    – á jørðini friður er.
    Um hann kvað himmalskur skari
    á Betlehems ong ta nátt,
    og hirðar reistust at leita,
    teir Frelsaran funnu brátt.

    3. Hon forðum vísmonnum lýsti,
    tann stjørna var teimum best;
    men Jesusbarnið at finna
    tað gleddi teir allarmest.
    Vit prísa nú og tilbiðja,
    at hann vildi koma her.
    Tað barnið, reivað í krubbu,
    hann sæla okkara ver!

    Gamal

    Orð: Niclas Johannesen og Petur Háberg Jacobsen
    Lag: Petur Háberg Jacobsen

    Tak og leið meg til ta tíðarleysu tíð.
    Tú var her, vit eydnurík og lukkan hon var blíð.
    Nú tú farin er út í stóru verð.
    Ung og frí tú spelkin fór um gátt.

    Sólin niður fer, eg siti eina her,
    tú í minni lítil fitt og ker,
    fyri hvørt eitt klokkuslag lívið fer avstað,
    nú er tíðin tín, vakri eingil mín.

    Minnist aftur á tín eyma barnagrát,
    tá stormar skryktu teg úr tíni føgru dreymaverð.
    Tók teg inn at mær, ruraði og bar.
    Í tryggum favni alt varð aftur gott.

    Náttarkvirra er, eg siti eina her,
    tú í minni lítil fitt og ker,
    fyri hvørt eitt klokkuslag lívið fer avstað,
    nú er tíðin tín vakri eingil mín.

    Rurandi nú sjálvur gamal siti eg,
    kvøldið kastar skuggar yvir heiðar og um tún,
    mítt farna gráa hár, farin øll tey ár,
    tú vaksin men í ævir dóttir mín.