Gunnar Vegmaður

    Orð: Dan Andersson
    Lag: Gunde Johansson
    Týtt: Mortan Weyhe
    Upprunaheiti: Gunnar Vägman

    Millum ungdóm í dansistovu
    dygst við dyrnar á stabba han sat
    Gunnar Vegmaður við fiólu,
    sum bæði læði og græt.

    Jú, eg minnist tann harðbalna finnan
    og hans eygnabrá vakin og blíð,
    tá hann bar fram tey fagrastu minni
    um sín ungdóm í Mattina bý’.

    Tað vóru mest skemtitættir
    og annað, sum heimagjørt var,
    hann var gamal sum bygdin og bergið,
    men sítt gránaða høvur høgt bar.

    Tak og lýð tær á malargrótsrunið
    og javndøgursstormanna brús
    ella hoyr Gunnar Vegmann syngja,
    sum hann sang, tá hann fekk sær ein rús.

    Stundum fór tó ein sorti um enni,
    meðan Gunnar spældi til dans,
    tá hann sang sína vísu um Onnu,
    um Onnu, sum aldri bleiv hans.

    Guds handaverk so alsýnt er

    Orð: Carlton C. Buck
    Lag: John Willard Peterson
    Týtt: Jóhan við Neyst
    Upprunaheiti: I believe in miracles

    1. Guds handaverk so alsýnt er,
    hans dýrd av øllum ber.
    Mong skoða her í ærufrykt
    tey undurverk, hann ger.

    Niðurlag: Undurverk, tey henda enn
    ígjøgnum Golgata,
    har mong ein sál er endurloyst
    úr bondum syndanna.
    Ígjøgnum harða flagið upp
    sær liljan trýsti veg.
    Undurverk, tey henda enn
    áh, Gud, við trúgv á teg!

    2. Eg ivist ei um stórverk Guds,
    sum vit her kunnu sjá.
    Hans undurverk, tey leiða meg
    heilt út á Golgata.

    3. Guds kærleika og megi hans
    eg skoði her um blítt.
    Av náði henda undurverk,
    sum fylla hjarta mítt.

    Gleðiboð góð

    Orð og lag: Petur og Gunrið Simonsen

    1. Gleðiboð góð
    hirðum og tjóð,
    eingilin boðar við Betlehem:
    Frelsari er
    føddur í verð,
    Kristus í Dávids staði.
    Dýrd veri Harranum,
    friður á jørðini,
    menniskja takki bert og frøi seg.

    2. Orðið varð hold,
    bústað á fold,
    sannleik og náði greitt boðaði.
    Ljós er á jørð,
    í menniskjum grør;
    tøkk fyri Sonin, hin einborna.
    Frelsa so dýrabar
    honum, ið trýr, mátt fær
    Guds barn at nevna seg. Undurfult navn.

    3. Gleðiboð kær
    ljóða enn skær:
    Menniskjum góður er tokki í.
    Jólanátt øll
    í smáttu og høll
    kvøða um barn, føtt í fjósi varð.
    Dýrd veri Harranum,
    friður á jørðini,
    menniskja takki bert og frøi seg.

    Gev, Gud, at kærleikans Andi

    Orð og lag: Dave Bilbrough
    Týtt: Øssur Berghamar
    Upprunaheiti: Let there be love

    Gev, Gud, at kærleikans Andi
    nemur við kraft hvørja sál,
    fløðir um land várt við megi,
    birtir nýtt lív og nýggj mál.
    Gev, Gud, at vit skulu kenna
    kærleika Kristusar so,
    at vit við halgaðum hjørtum
    lýða hans boð.

    Gud ynskir alt gott við mær

    1. Gud ynskir alt gott við mær,
    eitt lív fylt við vón og trúgv,
    og eg veit, at eg kann líta á hann,
    mín vinur hann er.
    Tryggur eg eri saman við Jesusi.

    Niðurlag: Lívið er deiligt, lívið er gott;
    gleðast eg kann um stórt og um smátt.
    Jesus er mín – lívið hann gevur mær.
    Sjálvt um eg møti mótgongd viðhvørt,
    so veit eg, at hann sigur satt.
    Hann gleðir meg, tí havi eg tað gott.

    2. Gud ynskir alt gott við tær
    – at geva tær vón og trúgv,
    og eg veit, at hann koma skjótt skal,
    so flyta vit heim
    í ævir at búgva saman við Jesusi.

    Gud er mín havn

    Orð: Ókend/ur
    Lag: Ludwig van Beethoven
    Týtt úr svenskum: Árni av Reyni
    Upprunaheiti: Gud är min hamn

    1. Gud er mín havn, mítt skjól í neyð og vanda.
    Stórt er hans navn, tað skal um ævir standa.
    :,: Og jørð og himmal eru hans. :,:

    2. Meg leiðir Gud ta tíð, á fold eg livi.
    Alt mítt, hvønn lut, mær Harrin hevur givið.
    :,: Tí jørð og himmal eru hans. :,:

    Gud hevur strikað tær út

    Orð: Warren Zorn
    Lag: Harry D. Clarke
    Týtt: Árni Jacobsen
    Upprunaheiti: God has blotted them out

    1. Gud hevur strikað tær út,
    og tað gleðir mína sál.
    Gud hevur strikað tær út,
    Esaias ber tað upp á mál
    í kapitlinum
    fýra og fjøruti.
    Gud strikaði út,
    vann sigur á sút
    og frelsti meg!

    2. Ei nýtist mær ivast meir,
    Guds orð hevur vissu veitt,
    Jóhannes triði kapittul
    og sekstan ger tað jú greitt.
    Skuldi eg ei tá
    frøtt meg, tá eg sá,
    Gud strikaði út,
    vann sigur á sút
    og frelsti meg.

    Gev trænum bert eitt ár aftrat

    Orð og lag: Ókendur
    Týtt: Petur William Háberg
    Upprunaheiti: Lad træet stå endnu et år

    1. „Gev trænum bert eitt ár aftrat!“
    hin víngarðsmaður bønar.
    „Tá skal eg royna alt, so at
    tann friðing væl seg lønar!“

    Niðurlag: „Eitt ár aftrat!“ hann biður nú,
    av kærleika hann brennur,
    og træið – tað er kanska tú,
    sum onga kenslu kennir!

    2. Hygg, hvussu nær hann leggur sær
    at grava og at tøða,
    langt út á kvøldið er hann har,
    má líða sárt og bløða.

    3. Men eingin ávøkstur sjá!
    Hin víngarðsmaður grætur,
    tá Harrans álvars eygnabrá
    nú trænum gevur gætur.

    4. Og rødd hans sigur: „Høgg tað um!
    Til hindurs bert tað stendur!“
    Enn Jesus frelsir hvønn tann, sum
    í trúgv til hann sær vendir!

    5. Sum træið fellur, liggur tað,
    tá einaferð tað hoknar.
    Vel ei, áh, sál, tann pínustað,
    har eldurin ei slóknar!

    Guds kærleiki so stórur er

    Orð: Stuart Townend
    Týtt: Mariann D. Poulsen
    Upprunaheiti: How deep the Father’s love

    Guds kærleiki so stórur er, eg aldri heilt kann fata
    Eitt offur stórt – sín einkarson í deyðan vildi lata.
    Á krossinum var pínan svár – burt faðirin sær vendi.
    Tey sár nú eru vitni um, at eg í Himli lendi.

    Tá Jesus mína syndaskuld á herðum mátti bera.
    Hann líða mátti spott og háð og tornakrýndur verða.
    Mín synd á krossi honum helt, til fullgjørt hoyrdist ljóða.
    Við deyða hans eg liva kann, ja, eg fekk gávu góða.

    Eg ongantíð kann rósa mær av vísdómi og styrki
    men rósi mær av Jesusi og hansar’ stóra verki.
    Hví slíka gávu hann mær gav, eg ongantíð kann svara,
    Men eitt eg veit av hjarta nú, eg eri barn hans kæra.