Hvør trygg er tann grundin, tit Guds børn, sum er

    Orð: George Keith og Richard Keen
    Lag 1: Joseph Funk
    Lag 2: Valisiskt sálmalag
    Týtt: Jákup Olsen
    Upprunaheiti: How firm a foundation

    1. Hvør trygg er tann grundin, tit Guds børn, sum er
    í orðinum løgd, henda grund tykkum ber.
    Hvat meir kann har sigast enn tað, sum er sagt?
    Gud við tykkum gjørt hevur æviga pakt.

    2. „Miss tí ikki mótið, eg eri við tær,
    eg eri tín Gud og vil vera tær nær.
    Eg styrki teg, hjálpi tær, haldi tær fast,
    mín armur skal bjarga, hvat annars enn brast.

    3. Um tú gjøgnum vøtnini fara her skal,
    um sorgarflóð djúpu eg leiði teg væl,
    tí eg eri við og skal vera tín borg,
    so halgað skal verða tín djúpasta sorg.

    4. Um gøta tín ber gjøgnum eldroyndir her,
    mín náði er við tær og uppi teg ber.
    Ei eldurin sakar, mín ætlan er bert,
    at reinur sum gull gjøgnum eldin tú fert.

    5. Um gráhærdur, gamal tú verður, tó fer
    mín kærleiki altíð at fylgja tær her.
    Um ellin teg boyggir, mín armur tó skal
    hvønn dag her á ferðini bera teg væl.

    6. Ta sál, sum til Jesus her fór og fann frið,
    ei fíggindin nakrantíð nema skal við.
    Tann sál, sum í trúnni er bjargað og sæl,
    ei svikin í ævirnar verða hon skal.“

    Hjartans ynski, kæri frændi

    Jákup Zachariassen
    Orð: Zacharias Zachariassen
    Lag: Jákup Zachariassen

    1. Hjartans ynski, kæri frændi,
    hjartans bøn mín er til Gud,
    at tú frelstur verða skalt í dag,
    ognast henda sæla lut.

    Niðurlag: Ikki ein, ið lítur á hann,
    skal til skammar verða, nei!
    Tí hvør og ein, ið kallar á hann,
    í allar ævir glatast ei!

    2. Um við munninum tú játtar
    Jesus sum tín Frelsara,
    um í hjartanum tú trýrt á hann,
    eiga skalt tú frelsuna.

    3. Gud er góður, Gud er mentur,
    ja, nóg ríkur fyri teg.
    Tær hann lovar lív og rættvísi,
    kraft at liva fyri seg.

    Her hoyrist heyst

    Orð: Sólrun Michelsen
    Lag: Julian Rasmussen

    her hoyrist heyst á rútunum
    og leyv ber brá av brandi
    brátt vindurin um nætur lær
    og burturi har eingin sær
    nú brýtur fram við landi

    vit goyma horvna summarverð
    við sól og løtum vátum
    eitt sorgblítt ljóð frá eini lógv
    og silvurblankan bláan sjógv
    við spjaddum fjarðarbátum

    her kólnar lot og fýkur leyv
    um kenslur tún og føtur
    og gráin gjøgnum veggir fer
    hitt ljósa niðurballað er
    í skýming stillar løtur

    Hvør stórt at vera barn títt, Gud

    Orð: Kirstin Andreasen
    Lag: Jens Guttesen

    1. Hvør stórt at vera barn títt, Gud,
    øll signing rík mær fall í lut,
    mín æra Kristus eina er.
    Tær lov og tøkk mín sál fram ber,
    ja, fyri myrka Golgata
    og stóru, djúpu náðina.

    2. Í heiminum ei friður er,
    her deyðin, syndin valdið ber,
    men Jesus, sum av Himli steig,
    á krossins træi deyðan leið,
    tí syngur sál mín glað og fró,
    við sigri upp úr grøv hann stóð.

    3. Gleð teg í Gudi, dýra sál,
    skjótt vil hann føra teg á mál.
    Vit takka fyri lyfti mong
    og syngja Gudi fagnarsong,
    í allar ævir vera sæl
    við endurloystum uttan tal.

    Heilagur, heilagur, heilagur er Gud

    1. Heilagur, heilagur, heilagur er Gud,
    heilagur er Alveldis Drottur,
    sum var, sum er, sum koma skal.
    Heilagur, heilagur, heilagur er Gud.

    2. Verdigur, verdigur, verdigur er Gud,
    verdigur er Alveldis Drottur,
    sum var, sum er, sum koma skal.
    Verdigur, verdigur, verdigur er Gud,

    3. Jesus, Jesus, Jesus, hann er Gud,
    Jesus, hann er Alveldis Drottur,
    sum var, sum er, sum koma skal.
    Jesus, Jesus, Jesus, hann er Gud.

    4. Heilagur, heilagur, heilagur er Gud,
    heilagur er Alveldis Drottur,
    sum var, sum er, sum koma skal.
    Heilagur, heilagur, heilagur er Gud.

    Hitt vermandi sólskin og fuglanna ljóð

    Orð og lag: R.J. Hughes
    Týtt: Jákup Olsen
    Upprunaheiti: The Lord is watching over me

    1. Hitt vermandi sólskin og fuglanna ljóð,
    hin blóman á vári, sum angandi stóð,
    og songur á heiðum, tú gevi tí ans.
    – Alt sigur frá náði og kærleika hans.

    Niðurlag: Tað kenst sum andadrag,
    eg greitt kann kenna tað,
    at Harrin vakir yvir mær.
    Hans góðska, kærleiki,
    tað kenst frá dýrdini,
    at Harrin vakir yvir mær.

    2. Tú sært ælabogan og stjørnurnar hátt,
    avkavaðu foldina, hválvið so blátt,
    hin veldiga skógin og fjøllini her
    – alt sigur, hann er, og hann varðveitslu ber.

    Havnasangur

    Orð: Kemm Poulsen
    Lag: Á leikvøllum funnust í forðum

    Tá sólin í eystri rísur
    og kagar inn Nólsoyarfjørð,
    tá er tú mín heimbýur Havnin,
    vakrasta stað á jørð.

    Ein stormdag av Landssyningi,
    tá ódnirnar herja um lond,
    meg bergtekur brimi tað harða,
    sum leikar í Yviri vð Strond.

    Tað fólki, ið her settist niður,
    tað átti ei fæ og jørð,
    útróður var teirra álit,
    teir róðu út Nólsoyarfjørð.

    Teir Stóragarð reistu um býin,
    í støðum stendur hann enn,
    ein varði hann er um tykkum,
    ið vit kalla Traðarmenn.

    Teir veltu og løgdu inn haga,
    skjótt mentu teir býin upp,
    úr kargari jørð teir vunnu,
    sær pening til bát og slupp.

    Havið var teirra álit,
    har drógu teir fiskin upp,
    Trappubrøður og aðrir,
    ið silgdu og fingu sær slupp.

    Hvar ið eg enn eri staddur,
    her heima og úti í verð,
    mín longsul til heimbýin Tórshavn,
    innast í hjartanum er.

    Í dag er tú Føroya depil
    og Skansin stendur har enn,
    vit forfedrunum kunnu takka,
    at vit eru havnarmenn.

    Heima í Himli fer eingin at gráta

    Orð og lag: Leonard Gunelius Gudmundsen
    Týtt: Jákup Reinert Hansen
    Upprunaheiti: Hjemme i himlen

    1. Heima í Himli fer eingin at gráta,
    Harrin skal turka av eygum hvørt tár.
    Heima í Himli fer eingin at syrgja,
    deyðin er horvin, og lekt eru sár.

    Niðurlag: Har verður frøi, ja, har verður frøi,
    tí at tey frelstu øll náddu í havn!
    Har verður frøi, ja, har verður frøi!
    Skarin skal lovprísa Frelsarans navn!

    2. Heima í Himli hvør pína er farin.
    eingin skal líða og stynja sum her.
    Heima í Himli hvør klaga er tagnað,
    fullkomin gleði í hjørtunum er.

    3. Heima í Himli skal lovsangur ljóma,
    duna, sum aldan mót klettinum slær.
    Heima ger Gud allar lutirnar nýggjar,
    klædningin hvíta hin bjargaði fær.

    4. Verdigt er Lambið, ja, verdigt er Lambið,
    leyskeypti okkum, tá lívið hann gav.
    Heiður og æru vit Jesusi ofra,
    heima vit eru, nú stríðið er av.

    Hvørja ferð eg síggi stjørnurnar

    Orð: Arnold Børud
    Lag: Thomas Børud
    Týtt: Herborg og Jóhannes Simonsen
    Upprunaheiti: Han glemmer aldri meg

    Niðurlag: Hvørja ferð, eg síggi stjørnurnar,
    hugsi eg um hann, sum skapti tær.
    Hann hevur so nógv at hugsa um,
    men hann gloymir aldri meg.

    1. Hann, sum skapti sól og mána,
    allar stjørnurnar,
    tonk, at hann kann hugsa um
    eitt lítið menniskja sum meg.

    2. Fylt av gleði eg jú eri,
    tí hann elskar meg.
    Gud í Himli hevur sagt,
    at hann skal aldri gloyma meg.

    Hann gevur meir náði, tá byrðarnar tyngjast

    Orð: Annie Johnson Flint
    Lag: Hubert Mitchell
    Týtt: Meta av Fløtum (ørindini) og Øssur Berghamar (niðurlagið)
    Upprunaheiti: He giveth more grace

    1. Hann gevur meir náði, tá byrðarnar tyngjast,
    hann styrkir enn meir, tá ið tung gerast stig.
    Er kreppan enn stór, er hans miskunn enn størri;
    um royndirnar økjast, hann økir sín frið.

    Niðurlag: Guds náði er botnleys, ómáldur hans friður,
    og aldri hans megi kann svinna avstað;
    tí av sínum veldigu, ævigu skattum
    hann gevur og gevur og gevur hvønn dag.

    2. Tá vit eru ovbyrjað, orka ei meira,
    útlúgvað og gevast á hálvari leið,
    ei ment eru longur í stríðnum at standa,
    Gud styrki tá sendir, hann svíkja kann ei.