Hygg út, mín sál, hygg Harrin her

    Orð: Jákup Olsen
    Lag: Jens Guttesen

    1. Hygg út, mín sál, hygg Harrin her,
    stillur um Kedrons løk hann fer,
    hann fyri syndir líða má,
    syndarin tí kann frelsu fá.
    Lyftist tit upp, tit ævigu dyr!
    Konganna Kongur koma vil.

    2. Sært tú hann í Getsemane
    sveitta í angist fyri teg?
    Sig, áh, hvør var ein sorg, sum tann,
    sorganna maður lýðin fann!
    Lyftist tit upp, tit ævigu dyr!
    Konganna Kongur koma vil.

    3. Leið spott og tornakrýndur varð,
    blóðigi ryggur krossin bar,
    negldur á krossin, deyðan fann,
    syndofrið stóra fram bar hann.
    Lyftist tit upp, tit ævigu dyr!
    Konganna Kongur koma vil.

    4. Men upp hann reis, fullgjørt var verk,
    sigrað varð deyðans megi sterk.
    Hvør tann, sum her nú trýr hann á,
    frelsu og frið og lív skal fá.
    Æviga portur, opnað ver!
    Konganna Kongur kemur her!

    Hin ævinligi ljósi morgun

    Orð: Thomas Ball Barrat
    Lag: S. Foster
    Týtt: Jóhan við Neyst

    1. Hin ævinligi ljósi morgun
    rísa skal brátt.
    Tá hvørvur dalur deyðaskuggans
    og myrka sorgar nátt.
    Tá skal lív og gleði, streyma
    inn í hjørtuni
    ongantíð gleðin er fullkomin
    fyrr enn hjá Jesusi.

    2. Hvítt klædda skaran vit skjótt møta,
    í Himlinum.
    Tá vit um perluportrið fara,
    Jesus vit gleðast um.
    Longsilin hann lyftir okkum
    upp til Frelsaran.
    Á hvør ein ljósur morgun bíðar
    brúðrini sum Hann vann.

    Hygg, hygg nú á Guds Lamb!

    Orð: H. G. Jackson
    Lag: James M. Black
    Týtt: Andrew Thomsen

    1. Ynskir tú frið og hvíld í hjartað fá,
    hygg tá bert á Guds Lamb!
    Hann teg at frelsa doyði krossi á,
    hygg, hygg nú á Guds Lamb!

    Niðurlag: Hygg, hygg nú á Guds Lamb!
    Hygg, hygg nú á Guds Lamb!
    Hann, eina Hann frá synd teg frelsa kann,
    hygg, hygg nú á Guds Lamb!

    2. Tá Satan freistar, ivi hjartað vann,
    hygg tá bert á Guds Lamb!
    Í Jesu navni sigur vinnast kann,
    hygg, hygg bert á Guds Lamb!

    3. Og um tú troyttast, tykist leiðin long,
    hygg tá bert á Guds Lamb!
    Skjótt tú í Himli syngur takkarsong,
    hygg, hygg nú á Guds Lamb!

    4. Um skuggar tyngja og gerst gøtan hál,
    hygg tá bert á Guds Lamb!
    Jesus í øllum alt er tíni sál,
    hygg, hygg nú á Guds Lamb!

    Hvør ein fuglur reiður sær man vita

    Orð: Ókendur
    Týtt: Alfred Petersen (1. 2. og 4. ørindi umframt niðurlagið) og Kajfinn Hammer (3. ørindi)

    1. Hvør ein fuglur reiður sær man vita,
    revurin sær nógvar holur veit!
    Jesus mátti stað úr staði flyta,
    einki heim – tað sárt í hjartað neit.

    Niðurlag: Hoyggj og hálmur javnan var Hans lega,
    oyðimørk Hans bønarstaður var!
    Fram við Jordans á Hann mundi streva,
    Sonur Guðs, til lív at vinna tær!

    2. Fyri frið at fáa til at biðja,
    fór til fjals Hann manga kvøldarstund.
    Meðan alt, ið skapt var kundi tiga,
    unti Hann Sær ikki tryggan blund.

    3. Og tá fólkið nívt til Hann sær vendi,
    altíð kærleiksfullur tó Hann var;
    onga nívda sál Hann burtur sendi,
    børnini Hann eymt at barmi bar.

    4. Tað er synd og skomm, vit okkum gremja,
    um vit minnast, hvør ið Jesus var.
    Gævi Guð, vit heldur munnu fremja
    verkið, Jesus tungt á hjarta bar.

    Harri, leið meg tínar vegir

    Orð: Árni Jacobsen
    Lag: Ókendur

    1. Harri, leið meg tínar vegir
    lær tú meg at kenna teg,
    so eg beri syndasærdum
    vónir um ein betri veg.

    2. Lær tú meg tín kross at bera,
    kenna tína hond á mær,
    sigrandi mítt lív at liva,
    vita, tú ert altíð nær.

    3. Tú, sum vart hitt fulla offur
    fyri mína syndatrongd,
    ert tann sami, sum kann sløkkja
    sálatosta, metta svongd.

    4. Harri, styðja tú tann veika,
    lat hann kenna tína ond,
    so hann ganga kann við treysti,
    sjálvt tá gøtan kennist vond.

    5. Vit í tíni náði ferðast,
    størri hon enn lívið er,
    og tú sigur, hon er ævig,
    inn í Himmalin meg ber.

    Har í sandi við strond Galilea

    Orð og lag: Carles Davis Tillman
    Týtt: Árni Jacobsen

    Har í sandi við strond Galilea
    síggjast fótafet frelsarans ei,
    og hin røddin, ið hótti at bylgjum,
    hoyrist ei meir á Judealeið
    Men á gøtuni, hann okkum legði,
    eg við gleði hans leið gangi her,
    :,:og hvør mótgongd í ljósinum fánar,
    tá í ævinnar dýrd hann meg ber.:,:

    Mangan leiðin man bera ímóti,
    – eftir hvíld mangan tráar mín sál –
    men mín vinur, ið vísti mær vegin,
    veit, hví mær júst hann valdi tann vál.
    Men eg kenni í Orðinum lyftið:
    »Sum tín dagur, so styrki tín er!«
    :,:Og hvør mótgongd í ljósinum fánar,
    tá í ævinnar dýrd ann meg ber.:,:

    Hann meg elskar ov nógv til at gloyma
    ella leggja ov nógv á mín rygg,
    og ans útvaldu dýrt eru signað
    – okkum Satan ei gera kann trygg.
    Tá ið tíðin er farin, eg síggja
    skal mín frelsara júst, sum hann er,
    :,:og hvør mótgongd í ljósinum fánar,
    tá í ævinnar dýrd hann meg ber.:,:

    Tá ið seinasta stigið er stigið,
    og tær himmalsku dyr eg skal sjá,
    tá eg hoyri hin immalska songin
    streyma yndisligt trónuni frá,
    tá ið alt, sum bert lutvís eg kendi,
    verður bjart, eins og ljósið mær er,
    :,:og hvør mótgongd í ljósinum fánar,
    tá í ævinnar dýrd hann meg ber.:,:

    Hovssangurin

    Orð: Finnbjørn Hovsgarð
    Lag: Andras Danielsen

    1. Í forðum skútur stevndu fjørðin inn,
    har høvdingar og reystmenni so stinn,
    teir vildu finna sær eitt fagurt heim,
    teir valdu teg, tú vakrast var av teim.

    2. Í oyggjum fyrst tú frælsismerki bar,
    teir bygdu borg og høgan verndargarð,
    teir reistu Hov, og fluttu fedra sið
    á munni tignarmál og svørð við lið.

    3. Tá fyrsta glæman morgunløtu á,
    seg breiðir yvir dal og kvirru vág,
    mín hugsjón nemur, og eg skilji hví
    teir funnu fram til tín í fornu tíð.

    4. Síggj Leivsgarðin á Brúgv og Oman Lon
    fríð bygdin er, so føgur og so von,
    alt eigur tú, og tey tú hevur kær,
    ein blómulund, sum hvør man ynskja sær.

    5. Um nornan stranga spældi strangir hátt,
    tú átti menn, sum fullu ei í fátt,
    men hildu á og mentust aftur við,
    um sorgin tunga nívdi hart á lið.

    6. Og kvinna tú, sum aldist her á stað
    við tár á kinn og til tín gud tú bað:
    lat aftur teir á fjørðin stevna inn,
    tá dagligt breyð á borðdiskin tú finn.

    7. Hin ungi alvi, sum her býr hjá tær,
    við strendur lærir seg at stýra far,
    hann byggir teg, tá komin mansins ár,
    og trínur lætt í sporum fedra vár.

    8. Á varðhald vestan Borgarknappur enn
    ber frælsiskrúnu, sum tá fornir menn
    hann sóðu og eg síggji enn tað mynd,
    væl livir treyst, her enn ein frælsislynd.

    9. Tá kvøldarroðin litar mannaskarð,
    nú aftanar dagur, hvíldarstund er nær,
    tá legg meg niður, síðstu løtu sov,
    tað verður hjá tær, fagra Hovgríms Hov.

    Hvítari ger meg enn hvítasta snjó

    Orð: Eliza Edmunds Hewitt (1. og 2. ørindi og niðurlagið) og Jóhan við Neyst (3. ørindi)
    Lag: William James Kirkpatrick
    Týtt: Jóhan við Neyst (1. og 2. ørindi og niðurlagið)
    Upprunaheiti: Oh for a heart whiter than snow

    1. Hvítari ger meg enn hvítasta snjó,
    synd mína tváa kann eina títt blóð.
    Reinsa burt sjálvgóðsku, hugmóð og stríð
    í tínum blóði, mín sál hon er frí.

    Niðurlag: Hvítan meg ger, hvítari enn snjó,
    lær tú meg at boða tey tíðindi góð,
    at blóð títt enn er ein frelsandi flóð.
    Hvítari ger meg enn hvítasta snjó.

    2. Hvítari ger meg enn hvítasta snjó,
    lær meg at fylgja tær á tíni slóð.
    Hvílu mær gev nú við trúgv bert á teg,
    tá fari eg hagar, tú sendir meg.

    3. Hvítari ger meg enn hvítasta snjó,
    reinsa mítt sinni í náðinnar flóð.
    Um myrku skýggini leggjast meg á,
    í tínum blóði er megi at fá.

    Hin morgun, tá sólin úr eystri skein

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    1. Hin morgun, tá sólin úr eystri skein,
    úr grøvini myrku Guds Sonur trein,
    burtur fíggindan rak,
    deyðin misti sítt tak
    og kundi ei gera mein.

    Niðurlag: Tí at Jesus, hann livir í dag.
    Syngið tí fagnaðarlag.
    Jesus, vár Frelsari,
    hann doyði, men livir í dag.

    2. Tá vinir hans savnaðust bivandi,
    við friði hann kom, og teir ivandi
    sóu sjón fyri søgn,
    burt var ótti og tøgn,
    hin deyði var livandi.

    3. Maria, hví gongur tú syrgiklødd,
    í dimmi og djúpasta dali stødd,
    navn títt kennir hann væl,
    tú ert signað og sæl,
    hoyr hansara mildu rødd.

    4. Og Pætur, sum sveik hann og skar í grát,
    við vatnið teir fingu eitt tiltrongt prát,
    fyrigeving hann fann,
    Jesus kallaði hann
    til hirða í størri mát.

    5. Og soleiðis hittir hann fólk sítt her,
    við Andanum okkum so nær hann er,
    men hans verk hevur skund,
    tí skjótt kemur tann stund,
    hann heim sína brúður ber.

    Heimurin

    Orð og lag: Uni Arge

    Heimurin er øðrvísi enn heimurin hann var tá tú vart barn
    tað dregur nú á luftina tú hugsar hvat skal henda her sum ikki hendi fyrr
    vindurin er hvassari og ísurin hann tiðnar alt ov skjótt
    men hvat er her at gera tá heimurin sær ræður
    tú ert ein lítil maður sum bert vitjar her

    Tey siga nógvar søgur um at friðurin er úti runt um kring
    tey halda at tað versnaði og óttast fyri øllum tí sum nú henda kann
    vit frætta alt so skjótt men ongin veit at siga longur hvat er satt
    men hvat er her at gera tá valdið ei tú hevur
    tú liggur mest og svevur og so droymir tú

    Har í dreyminum er kærleikin tað størsta sum tú sær
    har í blundinum er skaldskapur og orðini streyma móti tær
    her í lívinum er nærleikin tann uggin sum tú altíð fær
    og tú hugsar at tað góða at enda sigra má

    Ein maður verður valdur til at stýra øllum tí sum stýrast kann
    tú hoyrir hvat hann sigur og tú hugsar at tú hevur lisið alt hann sigur fyrr
    hvør trýstir nú á knøttin man tað henda sum tey siga henda kann
    hvat nyttar her at spyrja tá ongin nú fær svarað
    ja sovna tú nú bara inn í aðra verð

    Har í dreyminum er kærleikin tað størsta sum tú sær
    har í blundinum er skaldskapur og orðini streyma móti tær
    her í lívinum er nærleikin tann uggin sum tú altíð fær
    og tú hugsar at tað góða at enda sigra má