Harri, halt míni hond

    Orð: Thomas Andrew Dorsey (1. og 3. ør) og Árni Jacobsen (2. ør.)
    Lag: Thomas Andrew Dorsey
    Týtt: Árni Jacobsen (1. og 3. ør.).
    Upprunaheiti: Precious Lord, take my hand

    1. Harri, halt míni hond
    gjøgnum myrkursins lond,
    máttur viknar, og tung eru stig.
    Gjøgnum storm, gjøgnum nátt
    lat títt ljós lýsa hátt,
    rætt mær hond, Harri Jesus, leið meg fram!

    2. Tá ið myrk tykist ferð,
    ósløtt gøta mín er,
    og tá málið bert kámt eg kann sjá,
    drag meg at tíni lið,
    har eg finna kann frið,
    rætt mær hond, Harri Jesus, leið meg fram!

    3. Tá ið styttist mín ferð,
    tá ið kvøld komið er,
    og hin æviga havnin er nær,
    tak tú hond mína tá,
    tína dýrd lat meg sjá,
    sál mín æviga heimið trygt kann ná!

    Hann varð særdur, tók míni misbrot

    Orð: Thomas Obadiah Chisholm
    Lag: Merrill E. Dunlop
    Týtt: Árni Jacobsen
    Upprunaheiti: He was wounded for our transgressions

    1. Hann varð særdur, tók míni misbrot,
    synd mína bar hann, hann tók tað alt á seg.
    Skuldartyngdan reisti hann,
    syndaleinkjur loysti hann.
    :,: Í sárum hans, :,:
    ja, sárum hans
    vit eru grødd.

    2. Eins og ránsmaður mettur varð hann,
    slignan av Gudi vit hildu, at hann var.
    Fyri okkum doyði hann,
    so at loyst varð lógarbann,
    :,: og øll mín synd :,:
    ja, øll mín synd
    á hann var løgd.

    3. Øll vit viltust av leið sum seyðir,
    langt frá tí leið, har hin góði hirði gekk,
    men hann leitaði og fann
    tað, sum vilst á fjøllum rann
    :,: og bar tað heim, :,:
    ja, bar tað heim
    í faðirhús.

    Hann skal koma, dýrdarkongurin

    Orð: Oswald Jeffrey Smith
    Lag: Daniel Brink Towner
    Týtt: Árni Jacobsen
    Upprunaheiti: Christ is coming back again (He will come, the Lord of glory)

    1. Hann skal koma, dýrdarkongurin,
    handan skýggj av Himli brátt.
    Hann skal koma, stórt tað lyftið er,
    hóast loftið tykist grátt.
    Róp skal hoyrast: „Æru fái tú,
    Lambið Guds, sum syndir ber!“
    Boygd í tign vit skulu syngja tá
    honum prís, sum komin er:

    Niðurlag: „Halleluja, halleluja,
    heiður, dýrd til konga Kong.
    Halleluja, halleluja,
    hválvið ljómi henda song.
    Einglaherur syngi sigursljóð,
    sum um allan Himmal fer:
    Halleluja, halleluja!
    Kristus aftur komin er!“

    2. Dag um dag vit standa bíðandi
    mitt í heimsins brúsi stødd,
    eftir løtuni, tá hoyrast skal
    hátt av Himli Harrans rødd.
    Kærum vinum aftur møta vit
    handan heimsins sorg og stríð.
    Tá av sonnum verður undurfult
    dýrdarstaðin trína í.

    Hygg út, mín sál, hygg Harrin her

    Orð: Jákup Olsen
    Lag: Jens Guttesen

    1. Hygg út, mín sál, hygg Harrin her,
    stillur um Kedrons løk hann fer,
    hann fyri syndir líða má,
    syndarin tí kann frelsu fá.
    Lyftist tit upp, tit ævigu dyr!
    Konganna Kongur koma vil.

    2. Sært tú hann í Getsemane
    sveitta í angist fyri teg?
    Sig, áh, hvør var ein sorg, sum tann,
    sorganna maður lýðin fann!
    Lyftist tit upp, tit ævigu dyr!
    Konganna Kongur koma vil.

    3. Leið spott og tornakrýndur varð,
    blóðigi ryggur krossin bar,
    negldur á krossin, deyðan fann,
    syndofrið stóra fram bar hann.
    Lyftist tit upp, tit ævigu dyr!
    Konganna Kongur koma vil.

    4. Men upp hann reis, fullgjørt var verk,
    sigrað varð deyðans megi sterk.
    Hvør tann, sum her nú trýr hann á,
    frelsu og frið og lív skal fá.
    Æviga portur, opnað ver!
    Konganna Kongur kemur her!

    Hin ævinligi ljósi morgun

    Orð: Thomas Ball Barrat
    Lag: S. Foster
    Týtt: Jóhan við Neyst

    1. Hin ævinligi ljósi morgun
    rísa skal brátt.
    Tá hvørvur dalur deyðaskuggans
    og myrka sorgar nátt.
    Tá skal lív og gleði, streyma
    inn í hjørtuni
    ongantíð gleðin er fullkomin
    fyrr enn hjá Jesusi.

    2. Hvítt klædda skaran vit skjótt møta,
    í Himlinum.
    Tá vit um perluportrið fara,
    Jesus vit gleðast um.
    Longsilin hann lyftir okkum
    upp til Frelsaran.
    Á hvør ein ljósur morgun bíðar
    brúðrini sum Hann vann.

    Hygg, hygg nú á Guds Lamb!

    Orð: H. G. Jackson
    Lag: James M. Black
    Týtt: Andrew Thomsen

    1. Ynskir tú frið og hvíld í hjartað fá,
    hygg tá bert á Guds Lamb!
    Hann teg at frelsa doyði krossi á,
    hygg, hygg nú á Guds Lamb!

    Niðurlag: Hygg, hygg nú á Guds Lamb!
    Hygg, hygg nú á Guds Lamb!
    Hann, eina Hann frá synd teg frelsa kann,
    hygg, hygg nú á Guds Lamb!

    2. Tá Satan freistar, ivi hjartað vann,
    hygg tá bert á Guds Lamb!
    Í Jesu navni sigur vinnast kann,
    hygg, hygg bert á Guds Lamb!

    3. Og um tú troyttast, tykist leiðin long,
    hygg tá bert á Guds Lamb!
    Skjótt tú í Himli syngur takkarsong,
    hygg, hygg nú á Guds Lamb!

    4. Um skuggar tyngja og gerst gøtan hál,
    hygg tá bert á Guds Lamb!
    Jesus í øllum alt er tíni sál,
    hygg, hygg nú á Guds Lamb!

    Hvør ein fuglur reiður sær man vita

    Orð: Ókendur
    Týtt: Alfred Petersen (1. 2. og 4. ørindi umframt niðurlagið) og Kajfinn Hammer (3. ørindi)

    1. Hvør ein fuglur reiður sær man vita,
    revurin sær nógvar holur veit!
    Jesus mátti stað úr staði flyta,
    einki heim – tað sárt í hjartað neit.

    Niðurlag: Hoyggj og hálmur javnan var Hans lega,
    oyðimørk Hans bønarstaður var!
    Fram við Jordans á Hann mundi streva,
    Sonur Guðs, til lív at vinna tær!

    2. Fyri frið at fáa til at biðja,
    fór til fjals Hann manga kvøldarstund.
    Meðan alt, ið skapt var kundi tiga,
    unti Hann Sær ikki tryggan blund.

    3. Og tá fólkið nívt til Hann sær vendi,
    altíð kærleiksfullur tó Hann var;
    onga nívda sál Hann burtur sendi,
    børnini Hann eymt at barmi bar.

    4. Tað er synd og skomm, vit okkum gremja,
    um vit minnast, hvør ið Jesus var.
    Gævi Guð, vit heldur munnu fremja
    verkið, Jesus tungt á hjarta bar.

    Harri, leið meg tínar vegir

    Orð: Árni Jacobsen
    Lag: Ókendur

    1. Harri, leið meg tínar vegir
    lær tú meg at kenna teg,
    so eg beri syndasærdum
    vónir um ein betri veg.

    2. Lær tú meg tín kross at bera,
    kenna tína hond á mær,
    sigrandi mítt lív at liva,
    vita, tú ert altíð nær.

    3. Tú, sum vart hitt fulla offur
    fyri mína syndatrongd,
    ert tann sami, sum kann sløkkja
    sálatosta, metta svongd.

    4. Harri, styðja tú tann veika,
    lat hann kenna tína ond,
    so hann ganga kann við treysti,
    sjálvt tá gøtan kennist vond.

    5. Vit í tíni náði ferðast,
    størri hon enn lívið er,
    og tú sigur, hon er ævig,
    inn í Himmalin meg ber.

    Har í sandi við strond Galilea

    Orð og lag: Carles Davis Tillman
    Týtt: Árni Jacobsen

    Har í sandi við strond Galilea
    síggjast fótafet frelsarans ei,
    og hin røddin, ið hótti at bylgjum,
    hoyrist ei meir á Judealeið
    Men á gøtuni, hann okkum legði,
    eg við gleði hans leið gangi her,
    :,:og hvør mótgongd í ljósinum fánar,
    tá í ævinnar dýrd hann meg ber.:,:

    Mangan leiðin man bera ímóti,
    – eftir hvíld mangan tráar mín sál –
    men mín vinur, ið vísti mær vegin,
    veit, hví mær júst hann valdi tann vál.
    Men eg kenni í Orðinum lyftið:
    »Sum tín dagur, so styrki tín er!«
    :,:Og hvør mótgongd í ljósinum fánar,
    tá í ævinnar dýrd ann meg ber.:,:

    Hann meg elskar ov nógv til at gloyma
    ella leggja ov nógv á mín rygg,
    og ans útvaldu dýrt eru signað
    – okkum Satan ei gera kann trygg.
    Tá ið tíðin er farin, eg síggja
    skal mín frelsara júst, sum hann er,
    :,:og hvør mótgongd í ljósinum fánar,
    tá í ævinnar dýrd hann meg ber.:,:

    Tá ið seinasta stigið er stigið,
    og tær himmalsku dyr eg skal sjá,
    tá eg hoyri hin immalska songin
    streyma yndisligt trónuni frá,
    tá ið alt, sum bert lutvís eg kendi,
    verður bjart, eins og ljósið mær er,
    :,:og hvør mótgongd í ljósinum fánar,
    tá í ævinnar dýrd hann meg ber.:,:

    Hovssangurin

    Orð: Finnbjørn Hovsgarð
    Lag: Andras Danielsen

    1. Í forðum skútur stevndu fjørðin inn,
    har høvdingar og reystmenni so stinn,
    teir vildu finna sær eitt fagurt heim,
    teir valdu teg, tú vakrast var av teim.

    2. Í oyggjum fyrst tú frælsismerki bar,
    teir bygdu borg og høgan verndargarð,
    teir reistu Hov, og fluttu fedra sið
    á munni tignarmál og svørð við lið.

    3. Tá fyrsta glæman morgunløtu á,
    seg breiðir yvir dal og kvirru vág,
    mín hugsjón nemur, og eg skilji hví
    teir funnu fram til tín í fornu tíð.

    4. Síggj Leivsgarðin á Brúgv og Oman Lon
    fríð bygdin er, so føgur og so von,
    alt eigur tú, og tey tú hevur kær,
    ein blómulund, sum hvør man ynskja sær.

    5. Um nornan stranga spældi strangir hátt,
    tú átti menn, sum fullu ei í fátt,
    men hildu á og mentust aftur við,
    um sorgin tunga nívdi hart á lið.

    6. Og kvinna tú, sum aldist her á stað
    við tár á kinn og til tín gud tú bað:
    lat aftur teir á fjørðin stevna inn,
    tá dagligt breyð á borðdiskin tú finn.

    7. Hin ungi alvi, sum her býr hjá tær,
    við strendur lærir seg at stýra far,
    hann byggir teg, tá komin mansins ár,
    og trínur lætt í sporum fedra vár.

    8. Á varðhald vestan Borgarknappur enn
    ber frælsiskrúnu, sum tá fornir menn
    hann sóðu og eg síggji enn tað mynd,
    væl livir treyst, her enn ein frælsislynd.

    9. Tá kvøldarroðin litar mannaskarð,
    nú aftanar dagur, hvíldarstund er nær,
    tá legg meg niður, síðstu løtu sov,
    tað verður hjá tær, fagra Hovgríms Hov.