Hovssangurin

    Orð: Finnbjørn Hovsgarð
    Lag: Andras Danielsen

    1. Í forðum skútur stevndu fjørðin inn,
    har høvdingar og reystmenni so stinn,
    teir vildu finna sær eitt fagurt heim,
    teir valdu teg, tú vakrast var av teim.

    2. Í oyggjum fyrst tú frælsismerki bar,
    teir bygdu borg og høgan verndargarð,
    teir reistu Hov, og fluttu fedra sið
    á munni tignarmál og svørð við lið.

    3. Tá fyrsta glæman morgunløtu á,
    seg breiðir yvir dal og kvirru vág,
    mín hugsjón nemur, og eg skilji hví
    teir funnu fram til tín í fornu tíð.

    4. Síggj Leivsgarðin á Brúgv og Oman Lon
    fríð bygdin er, so føgur og so von,
    alt eigur tú, og tey tú hevur kær,
    ein blómulund, sum hvør man ynskja sær.

    5. Um nornan stranga spældi strangir hátt,
    tú átti menn, sum fullu ei í fátt,
    men hildu á og mentust aftur við,
    um sorgin tunga nívdi hart á lið.

    6. Og kvinna tú, sum aldist her á stað
    við tár á kinn og til tín gud tú bað:
    lat aftur teir á fjørðin stevna inn,
    tá dagligt breyð á borðdiskin tú finn.

    7. Hin ungi alvi, sum her býr hjá tær,
    við strendur lærir seg at stýra far,
    hann byggir teg, tá komin mansins ár,
    og trínur lætt í sporum fedra vár.

    8. Á varðhald vestan Borgarknappur enn
    ber frælsiskrúnu, sum tá fornir menn
    hann sóðu og eg síggji enn tað mynd,
    væl livir treyst, her enn ein frælsislynd.

    9. Tá kvøldarroðin litar mannaskarð,
    nú aftanar dagur, hvíldarstund er nær,
    tá legg meg niður, síðstu løtu sov,
    tað verður hjá tær, fagra Hovgríms Hov.

    Hvítari ger meg enn hvítasta snjó

    Orð: Eliza Edmunds Hewitt (1. og 2. ørindi og niðurlagið) og Jóhan við Neyst (3. ørindi)
    Lag: William James Kirkpatrick
    Týtt: Jóhan við Neyst (1. og 2. ørindi og niðurlagið)
    Upprunaheiti: Oh for a heart whiter than snow

    1. Hvítari ger meg enn hvítasta snjó,
    synd mína tváa kann eina títt blóð.
    Reinsa burt sjálvgóðsku, hugmóð og stríð
    í tínum blóði, mín sál hon er frí.

    Niðurlag: Hvítan meg ger, hvítari enn snjó,
    lær tú meg at boða tey tíðindi góð,
    at blóð títt enn er ein frelsandi flóð.
    Hvítari ger meg enn hvítasta snjó.

    2. Hvítari ger meg enn hvítasta snjó,
    lær meg at fylgja tær á tíni slóð.
    Hvílu mær gev nú við trúgv bert á teg,
    tá fari eg hagar, tú sendir meg.

    3. Hvítari ger meg enn hvítasta snjó,
    reinsa mítt sinni í náðinnar flóð.
    Um myrku skýggini leggjast meg á,
    í tínum blóði er megi at fá.

    Hin morgun, tá sólin úr eystri skein

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    1. Hin morgun, tá sólin úr eystri skein,
    úr grøvini myrku Guds Sonur trein,
    burtur fíggindan rak,
    deyðin misti sítt tak
    og kundi ei gera mein.

    Niðurlag: Tí at Jesus, hann livir í dag.
    Syngið tí fagnaðarlag.
    Jesus, vár Frelsari,
    hann doyði, men livir í dag.

    2. Tá vinir hans savnaðust bivandi,
    við friði hann kom, og teir ivandi
    sóu sjón fyri søgn,
    burt var ótti og tøgn,
    hin deyði var livandi.

    3. Maria, hví gongur tú syrgiklødd,
    í dimmi og djúpasta dali stødd,
    navn títt kennir hann væl,
    tú ert signað og sæl,
    hoyr hansara mildu rødd.

    4. Og Pætur, sum sveik hann og skar í grát,
    við vatnið teir fingu eitt tiltrongt prát,
    fyrigeving hann fann,
    Jesus kallaði hann
    til hirða í størri mát.

    5. Og soleiðis hittir hann fólk sítt her,
    við Andanum okkum so nær hann er,
    men hans verk hevur skund,
    tí skjótt kemur tann stund,
    hann heim sína brúður ber.

    Heimurin

    Orð og lag: Uni Arge

    Heimurin er øðrvísi enn heimurin hann var tá tú vart barn
    tað dregur nú á luftina tú hugsar hvat skal henda her sum ikki hendi fyrr
    vindurin er hvassari og ísurin hann tiðnar alt ov skjótt
    men hvat er her at gera tá heimurin sær ræður
    tú ert ein lítil maður sum bert vitjar her

    Tey siga nógvar søgur um at friðurin er úti runt um kring
    tey halda at tað versnaði og óttast fyri øllum tí sum nú henda kann
    vit frætta alt so skjótt men ongin veit at siga longur hvat er satt
    men hvat er her at gera tá valdið ei tú hevur
    tú liggur mest og svevur og so droymir tú

    Har í dreyminum er kærleikin tað størsta sum tú sær
    har í blundinum er skaldskapur og orðini streyma móti tær
    her í lívinum er nærleikin tann uggin sum tú altíð fær
    og tú hugsar at tað góða at enda sigra má

    Ein maður verður valdur til at stýra øllum tí sum stýrast kann
    tú hoyrir hvat hann sigur og tú hugsar at tú hevur lisið alt hann sigur fyrr
    hvør trýstir nú á knøttin man tað henda sum tey siga henda kann
    hvat nyttar her at spyrja tá ongin nú fær svarað
    ja sovna tú nú bara inn í aðra verð

    Har í dreyminum er kærleikin tað størsta sum tú sær
    har í blundinum er skaldskapur og orðini streyma móti tær
    her í lívinum er nærleikin tann uggin sum tú altíð fær
    og tú hugsar at tað góða at enda sigra má

    Hin bjarta morgunstjørnan

    Orð: Levi Joensen
    Lag: Torkil Mørkøre

    1. Hin bjarta morgunstjørnan,
    hon morgni boðar frá.
    Hvør troyttur vaktarmaður
    mót eystri hyggja má.
    So knappliga ein lýsing
    Guds børnum bíðar her,
    sum snarljósið tað boðið
    um allan heimin fer.

    2. So latið okkum standa
    ótroyttandi á vakt,
    skjótt kemur Harrin Jesus,
    tað hevur hann jú sagt.
    Hans lyfti svíkja ikki,
    um jørð og himmal brast.
    Skjótt koma skal tann dagur,
    vit flyta heim í hast.

    3. Um portrini av perlum
    Guds børn tá ganga inn.
    Guds Lamb í dýrdarsæti,
    tað gleðir vári sinn.
    Á gullgøtum vit ganga
    við lívsins kláru flóð;
    har syngja vit øll somul
    um Lambsins dýra blóð.

    Himin í favni mínum

    Orð: Erik Hillestad
    Lag: Carola Häggkvist
    Týtt: Rachel Eysturtún
    Upprunaheiti: Himlen i min famn

    Hvør tendraði ta stjørnu, sum lýsir upp títt andlit?
    Hvør rak myrkrið burt frá hirðunum ta fyrstu nátt?
    Hvør hevur sett hoykrúnu kring tína lítlu pannu?
    Hvør leiddi tríggjar vísmenn fram at fjósi okkara?

    Ert tú ein av túsundtal?
    Ert tú hann, ið koma skal?
    Tú mítt lítla barn, ein eingil gav tær navn.
    Ert tú heimsins dýrgripur, eg skal verja framyvir?
    Er tað sjálvur Himin, sum er latin mær í favn?

    Hvat framdi henda ótta, so hjarta fór at duka?
    Hví heldur tú so fast í hárinum hjá mammu nú?
    Kring okkum dansa skuggar, og eingilin er farin.
    Hann segði so nógv vakurt, meira enn eg skilja kann.

    Gævi tínir dagar til gleði verða øðrum.
    Gævi kærleika og umsorgan tær fylgja má.
    Ongantíð eg gloymi, tey orð eg fekk at hoyra,
    hvat ið enn man henda, veita tey mær styrk og mátt.

    Heilaga nátt, so kvirrar stjørnur glampa

    Orð: Placide Clappeau
    Lag: Adolphe Adam
    Týtt: Arnfinnur Setberg
    Upprunaheiti: O Holy Night

    1. Heilaga nátt, so kvirrar stjørnur glampa,
    áh, sæla nátt, eingil boð okkum ber:
    „Gleðist, tí tykkum Frelsari er føddur,
    í staði Dávids Guds salvaði er.“
    Ein dýrdarvón til longsilsfullu hjørtu,
    tí fyri degi nú at lýsa fer.

    Niðurlag: Fell tí á knæ, áh, hoyr nú einglarøddir,
    áh, sæla nátt, hin nátt, tá Kristus kom,
    áh, sæla nátt, hin nátt, áh, sæla nátt.

    2. Hans leiðarstjørna nú so fagurt skínur,
    hjá honum lívgað nú verður vár ond,
    sum stjørnan lýsti vísmonnum í forðum,
    hann leiðir okkum at Himmalsins strond,
    tí Kongur konga, hann, sum lá í krubbu,
    teg frelsa kann, tær rættir vinarhond.

    3. Hann lærir meg her næsta mín at elska,
    hans merki yvir mær kærleiki er,
    boð hans ber frið og loysir trælabandið,
    hans navn nú frían hin kúgaða ger,
    lat yndisligan takkarsong tí ljóða,
    og prís og heiður honum fram nú ber.

    Hoyr, Guds einglar syngja hátt

    Orð: Charles Wesley
    Lag: Jakob Ludwig Felix Mendelssohn Bartholdy
    Týtt: Leif Hansen
    Upprunaheiti: Hark! The herald angels sing

    1. Hoyr, Guds einglar syngja hátt
    heiður til vár himnadrott!
    Frið á jørð, Guds miskunn blíð,
    syndarin nú lut fær í.
    Hvør ein tjóð til reiðar ver,
    sigursong við einglum ber!
    Syng tað út til hjartað møtt:
    Okkum lítið barn er føtt!
    Hoyr, Guds einglar syngja hátt
    heiður til vár himnadrott!

    2. Hægstu himnar heiðra hann,
    ljós av ljósi, nevnast kann,
    vegur hans at foldum bar,
    fátæk móðir hansar’ var.
    Klætt í hold meg Gud nú sær.
    Jesunavnið signing fær,
    at tú hetta klæddi væl,
    Jesus, vár Immanuel!
    Hoyr, Guds einglar syngja hátt
    heiður til vár himnadrott!

    3. Prís tær og tín tignarstól,
    prís, tær bjarta rættferð’sól.
    Lív og ljós tú við tær ber,
    heilsubót til heimin her.
    Milt tú gisti moy og mann
    – føddist og so deyðan vann,
    so hin arma Ádamsætt
    ognast skal tín barnarætt.
    Hoyr, Guds einglar syngja hátt
    heiður til vár himnadrott!

    Hátíðarlag var á himli og fold

    Orð: Ismar Joensen
    Lag: Eyðun á Lakjuni

    1. Hátíðarlag var á Himli og fold.
    Jesus, Guds Sonur, til jarðar var stigin,
    klæddist í menniskjalíki og hold
    gudskaptum sálum at veita tann friðin,
    sum teimum dyggasti tørvur var á.
    Guds var tað ráð.

    2. Einglar, Guds sendiboð, sungu um hann,
    sum higar niður til vesaldóms tráddi.
    Ljómandi dýrd yvir jarðknøtti brann,
    songur Guds eingla at hjartarót náddi
    jødiskum hirðum, sum lýddu har á.
    Guds var tað ráð.

    3. Fóru so hirðar, sum eingil teim beyð,
    oman í staðin at fregnast og vita,
    hvørt hetta boðið var satt ella leyg;
    títt mundu hjørtu og føturnir tita.
    Funnu Guds Son, har í krubbu hann lá.
    Guds var tað ráð.

    4. Fullu til kníggja og tilbóðu hann,
    skiltu, at Harrin sítt fólk hevði vitjað.
    Hjarta hvørt einstakt tá brendi og brann
    eftir at kunna tey tíðindi flytja,
    sum tey nú vistu sær fullgreiðu á.
    Guds var tað ráð.

    5. Tá ið so hirðarnir hildu avstað
    aftur í hagan, har fylgini lógu,
    bóru teir Gudi tøkk fyri tað,
    sum teir ta náttina hoyrdu og sóu.
    So ger ein sál, sum kann frelsuna sjá.
    Guds er tað ráð.

    Hvør er Hann, sum fer har berandi kross Sín

    Orð og lag: Reidar Holberg
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Hvør er Hann, sum fer har berandi kross Sín
    á steinsettum gøtum mót Golgata heyg?
    Hann stutt síðan ríðandi kom inn í staðin,
    sum “Dávids son” Honum fagnaðu tey!

    Niðurlag: Hygg, tað er Jesus, konganna Kongur,
    harrana Harri og syndarans troyst!
    Hann, sum læt rødd Sína ljóða um landið,
    grøddi tey sjúku so tey vórðu loyst!

    2. Til krossin varð negldur í svárari pínu,
    leið háðan og spott, men sum lamb tegir Hann!
    Í veð fyri syndarar blóð Sítt læt flóta,
    eitt “Fullgjørt!” Hann rópti so andaðist Hann!

    3. Í grøv teir Hann løgdu, hon væl varð innsiglað,
    og keisarans hermenn har stóðu á vakt!
    Men deyðan Hann breyt og av grøv aftur reis Hann,
    og skjótt vit Hann síggja, sum Hann hevur sagt!