Harri, leið meg tínar vegir

    Orð: Árni Jacobsen
    Lag: Ókendur

    1. Harri, leið meg tínar vegir
    lær tú meg at kenna teg,
    so eg beri syndasærdum
    vónir um ein betri veg.

    2. Lær tú meg tín kross at bera,
    kenna tína hond á mær,
    sigrandi mítt lív at liva,
    vita, tú ert altíð nær.

    3. Tú, sum vart hitt fulla offur
    fyri mína syndatrongd,
    ert tann sami, sum kann sløkkja
    sálatosta, metta svongd.

    4. Harri, styðja tú tann veika,
    lat hann kenna tína ond,
    so hann ganga kann við treysti,
    sjálvt tá gøtan kennist vond.

    5. Vit í tíni náði ferðast,
    størri hon enn lívið er,
    og tú sigur, hon er ævig,
    inn í Himmalin meg ber.

    Har í sandi við strond Galilea

    Orð og lag: Carles Davis Tillman
    Týtt: Árni Jacobsen

    Har í sandi við strond Galilea
    síggjast fótafet frelsarans ei,
    og hin røddin, ið hótti at bylgjum,
    hoyrist ei meir á Judealeið
    Men á gøtuni, hann okkum legði,
    eg við gleði hans leið gangi her,
    :,:og hvør mótgongd í ljósinum fánar,
    tá í ævinnar dýrd hann meg ber.:,:

    Mangan leiðin man bera ímóti,
    – eftir hvíld mangan tráar mín sál –
    men mín vinur, ið vísti mær vegin,
    veit, hví mær júst hann valdi tann vál.
    Men eg kenni í Orðinum lyftið:
    »Sum tín dagur, so styrki tín er!«
    :,:Og hvør mótgongd í ljósinum fánar,
    tá í ævinnar dýrd ann meg ber.:,:

    Hann meg elskar ov nógv til at gloyma
    ella leggja ov nógv á mín rygg,
    og ans útvaldu dýrt eru signað
    – okkum Satan ei gera kann trygg.
    Tá ið tíðin er farin, eg síggja
    skal mín frelsara júst, sum hann er,
    :,:og hvør mótgongd í ljósinum fánar,
    tá í ævinnar dýrd hann meg ber.:,:

    Tá ið seinasta stigið er stigið,
    og tær himmalsku dyr eg skal sjá,
    tá eg hoyri hin immalska songin
    streyma yndisligt trónuni frá,
    tá ið alt, sum bert lutvís eg kendi,
    verður bjart, eins og ljósið mær er,
    :,:og hvør mótgongd í ljósinum fánar,
    tá í ævinnar dýrd hann meg ber.:,:

    Hovssangurin

    Orð: Finnbjørn Hovsgarð
    Lag: Andras Danielsen

    1. Í forðum skútur stevndu fjørðin inn,
    har høvdingar og reystmenni so stinn,
    teir vildu finna sær eitt fagurt heim,
    teir valdu teg, tú vakrast var av teim.

    2. Í oyggjum fyrst tú frælsismerki bar,
    teir bygdu borg og høgan verndargarð,
    teir reistu Hov, og fluttu fedra sið
    á munni tignarmál og svørð við lið.

    3. Tá fyrsta glæman morgunløtu á,
    seg breiðir yvir dal og kvirru vág,
    mín hugsjón nemur, og eg skilji hví
    teir funnu fram til tín í fornu tíð.

    4. Síggj Leivsgarðin á Brúgv og Oman Lon
    fríð bygdin er, so føgur og so von,
    alt eigur tú, og tey tú hevur kær,
    ein blómulund, sum hvør man ynskja sær.

    5. Um nornan stranga spældi strangir hátt,
    tú átti menn, sum fullu ei í fátt,
    men hildu á og mentust aftur við,
    um sorgin tunga nívdi hart á lið.

    6. Og kvinna tú, sum aldist her á stað
    við tár á kinn og til tín gud tú bað:
    lat aftur teir á fjørðin stevna inn,
    tá dagligt breyð á borðdiskin tú finn.

    7. Hin ungi alvi, sum her býr hjá tær,
    við strendur lærir seg at stýra far,
    hann byggir teg, tá komin mansins ár,
    og trínur lætt í sporum fedra vár.

    8. Á varðhald vestan Borgarknappur enn
    ber frælsiskrúnu, sum tá fornir menn
    hann sóðu og eg síggji enn tað mynd,
    væl livir treyst, her enn ein frælsislynd.

    9. Tá kvøldarroðin litar mannaskarð,
    nú aftanar dagur, hvíldarstund er nær,
    tá legg meg niður, síðstu løtu sov,
    tað verður hjá tær, fagra Hovgríms Hov.

    Hvítari ger meg enn hvítasta snjó

    Orð: Eliza Edmunds Hewitt (1. og 2. ørindi og niðurlagið) og Jóhan við Neyst (3. ørindi)
    Lag: William James Kirkpatrick
    Týtt: Jóhan við Neyst (1. og 2. ørindi og niðurlagið)
    Upprunaheiti: Oh for a heart whiter than snow

    1. Hvítari ger meg enn hvítasta snjó,
    synd mína tváa kann eina títt blóð.
    Reinsa burt sjálvgóðsku, hugmóð og stríð
    í tínum blóði, mín sál hon er frí.

    Niðurlag: Hvítan meg ger, hvítari enn snjó,
    lær tú meg at boða tey tíðindi góð,
    at blóð títt enn er ein frelsandi flóð.
    Hvítari ger meg enn hvítasta snjó.

    2. Hvítari ger meg enn hvítasta snjó,
    lær meg at fylgja tær á tíni slóð.
    Hvílu mær gev nú við trúgv bert á teg,
    tá fari eg hagar, tú sendir meg.

    3. Hvítari ger meg enn hvítasta snjó,
    reinsa mítt sinni í náðinnar flóð.
    Um myrku skýggini leggjast meg á,
    í tínum blóði er megi at fá.

    Hin morgun, tá sólin úr eystri skein

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    1. Hin morgun, tá sólin úr eystri skein,
    úr grøvini myrku Guds Sonur trein,
    burtur fíggindan rak,
    deyðin misti sítt tak
    og kundi ei gera mein.

    Niðurlag: Tí at Jesus, hann livir í dag.
    Syngið tí fagnaðarlag.
    Jesus, vár Frelsari,
    hann doyði, men livir í dag.

    2. Tá vinir hans savnaðust bivandi,
    við friði hann kom, og teir ivandi
    sóu sjón fyri søgn,
    burt var ótti og tøgn,
    hin deyði var livandi.

    3. Maria, hví gongur tú syrgiklødd,
    í dimmi og djúpasta dali stødd,
    navn títt kennir hann væl,
    tú ert signað og sæl,
    hoyr hansara mildu rødd.

    4. Og Pætur, sum sveik hann og skar í grát,
    við vatnið teir fingu eitt tiltrongt prát,
    fyrigeving hann fann,
    Jesus kallaði hann
    til hirða í størri mát.

    5. Og soleiðis hittir hann fólk sítt her,
    við Andanum okkum so nær hann er,
    men hans verk hevur skund,
    tí skjótt kemur tann stund,
    hann heim sína brúður ber.

    Heimurin

    Orð og lag: Uni Arge

    Heimurin er øðrvísi enn heimurin hann var tá tú vart barn
    tað dregur nú á luftina tú hugsar hvat skal henda her sum ikki hendi fyrr
    vindurin er hvassari og ísurin hann tiðnar alt ov skjótt
    men hvat er her at gera tá heimurin sær ræður
    tú ert ein lítil maður sum bert vitjar her

    Tey siga nógvar søgur um at friðurin er úti runt um kring
    tey halda at tað versnaði og óttast fyri øllum tí sum nú henda kann
    vit frætta alt so skjótt men ongin veit at siga longur hvat er satt
    men hvat er her at gera tá valdið ei tú hevur
    tú liggur mest og svevur og so droymir tú

    Har í dreyminum er kærleikin tað størsta sum tú sær
    har í blundinum er skaldskapur og orðini streyma móti tær
    her í lívinum er nærleikin tann uggin sum tú altíð fær
    og tú hugsar at tað góða at enda sigra má

    Ein maður verður valdur til at stýra øllum tí sum stýrast kann
    tú hoyrir hvat hann sigur og tú hugsar at tú hevur lisið alt hann sigur fyrr
    hvør trýstir nú á knøttin man tað henda sum tey siga henda kann
    hvat nyttar her at spyrja tá ongin nú fær svarað
    ja sovna tú nú bara inn í aðra verð

    Har í dreyminum er kærleikin tað størsta sum tú sær
    har í blundinum er skaldskapur og orðini streyma móti tær
    her í lívinum er nærleikin tann uggin sum tú altíð fær
    og tú hugsar at tað góða at enda sigra má

    Hin bjarta morgunstjørnan

    Orð: Levi Joensen
    Lag: Torkil Mørkøre

    1. Hin bjarta morgunstjørnan,
    hon morgni boðar frá.
    Hvør troyttur vaktarmaður
    mót eystri hyggja má.
    So knappliga ein lýsing
    Guds børnum bíðar her,
    sum snarljósið tað boðið
    um allan heimin fer.

    2. So latið okkum standa
    ótroyttandi á vakt,
    skjótt kemur Harrin Jesus,
    tað hevur hann jú sagt.
    Hans lyfti svíkja ikki,
    um jørð og himmal brast.
    Skjótt koma skal tann dagur,
    vit flyta heim í hast.

    3. Um portrini av perlum
    Guds børn tá ganga inn.
    Guds Lamb í dýrdarsæti,
    tað gleðir vári sinn.
    Á gullgøtum vit ganga
    við lívsins kláru flóð;
    har syngja vit øll somul
    um Lambsins dýra blóð.

    Himin í favni mínum

    Orð: Erik Hillestad
    Lag: Carola Häggkvist
    Týtt: Rachel Eysturtún
    Upprunaheiti: Himlen i min famn

    Hvør tendraði ta stjørnu, sum lýsir upp títt andlit?
    Hvør rak myrkrið burt frá hirðunum ta fyrstu nátt?
    Hvør hevur sett hoykrúnu kring tína lítlu pannu?
    Hvør leiddi tríggjar vísmenn fram at fjósi okkara?

    Ert tú ein av túsundtal?
    Ert tú hann, ið koma skal?
    Tú mítt lítla barn, ein eingil gav tær navn.
    Ert tú heimsins dýrgripur, eg skal verja framyvir?
    Er tað sjálvur Himin, sum er latin mær í favn?

    Hvat framdi henda ótta, so hjarta fór at duka?
    Hví heldur tú so fast í hárinum hjá mammu nú?
    Kring okkum dansa skuggar, og eingilin er farin.
    Hann segði so nógv vakurt, meira enn eg skilja kann.

    Gævi tínir dagar til gleði verða øðrum.
    Gævi kærleika og umsorgan tær fylgja má.
    Ongantíð eg gloymi, tey orð eg fekk at hoyra,
    hvat ið enn man henda, veita tey mær styrk og mátt.

    Heilaga nátt, so kvirrar stjørnur glampa

    Orð: Placide Clappeau
    Lag: Adolphe Adam
    Týtt: Arnfinnur Setberg
    Upprunaheiti: O Holy Night

    1. Heilaga nátt, so kvirrar stjørnur glampa,
    áh, sæla nátt, eingil boð okkum ber:
    „Gleðist, tí tykkum Frelsari er føddur,
    í staði Dávids Guds salvaði er.“
    Ein dýrdarvón til longsilsfullu hjørtu,
    tí fyri degi nú at lýsa fer.

    Niðurlag: Fell tí á knæ, áh, hoyr nú einglarøddir,
    áh, sæla nátt, hin nátt, tá Kristus kom,
    áh, sæla nátt, hin nátt, áh, sæla nátt.

    2. Hans leiðarstjørna nú so fagurt skínur,
    hjá honum lívgað nú verður vár ond,
    sum stjørnan lýsti vísmonnum í forðum,
    hann leiðir okkum at Himmalsins strond,
    tí Kongur konga, hann, sum lá í krubbu,
    teg frelsa kann, tær rættir vinarhond.

    3. Hann lærir meg her næsta mín at elska,
    hans merki yvir mær kærleiki er,
    boð hans ber frið og loysir trælabandið,
    hans navn nú frían hin kúgaða ger,
    lat yndisligan takkarsong tí ljóða,
    og prís og heiður honum fram nú ber.

    Hoyr, Guds einglar syngja hátt

    Orð: Charles Wesley
    Lag: Jakob Ludwig Felix Mendelssohn Bartholdy
    Týtt: Leif Hansen
    Upprunaheiti: Hark! The herald angels sing

    1. Hoyr, Guds einglar syngja hátt
    heiður til vár himnadrott!
    Frið á jørð, Guds miskunn blíð,
    syndarin nú lut fær í.
    Hvør ein tjóð til reiðar ver,
    sigursong við einglum ber!
    Syng tað út til hjartað møtt:
    Okkum lítið barn er føtt!
    Hoyr, Guds einglar syngja hátt
    heiður til vár himnadrott!

    2. Hægstu himnar heiðra hann,
    ljós av ljósi, nevnast kann,
    vegur hans at foldum bar,
    fátæk móðir hansar’ var.
    Klætt í hold meg Gud nú sær.
    Jesunavnið signing fær,
    at tú hetta klæddi væl,
    Jesus, vár Immanuel!
    Hoyr, Guds einglar syngja hátt
    heiður til vár himnadrott!

    3. Prís tær og tín tignarstól,
    prís, tær bjarta rættferð’sól.
    Lív og ljós tú við tær ber,
    heilsubót til heimin her.
    Milt tú gisti moy og mann
    – føddist og so deyðan vann,
    so hin arma Ádamsætt
    ognast skal tín barnarætt.
    Hoyr, Guds einglar syngja hátt
    heiður til vár himnadrott!