Kom, Andi Guds, sum í mær festi búgv

    Orð: George Croly
    Lag: Frederick C. Atkinson
    Týtt: Arnfinnur Setberg (1. og 2. ørindi) og Zacharias Zachariassen (3. og 4. ørindi)
    Upprunaheiti: Spirit of God, descend upon my heart

    1. Kom, Andi Guds, sum í mær festi búgv,
    heimin burt rek, og styrk tú mína trúgv.
    Alvaldi, virka við hvørt hjartaslag,
    at eg teg elski meiri dag um dag.

    2. Alt tú nú eigi, styrki, sál og skil,
    og um eg søki teg, eg finna vil.
    Teg vil eg elska, Gud og Harri mín,
    hjarta við ljómi fylli krossur tín.

    3. Lær meg at kenna, at tú ert mær hjá,
    so hvørjum fígginda eg sigri á.
    Iva og treiskni flýggja lat frá mær,
    tolnan meg ger, um bøn mín ei fær svar.

    4. Lær meg av sonnum, Gud, at elska teg,
    kærleika tín lat altíð tvinga meg.
    Lat Andans ávøkst fylla lív og sál,
    hjartað tá gerst eitt Andans kærleiksbál.

    Kom øll og verið klovnar

    Orð: Ásbjørn Bertholdsen, Finn Johannesen og Eyðbjørn Jacobsen
    Lag: Ásbjørn Bertholdsen

    Kom øll og verið klovn,
    kom øll og verið klovnar
    kom øll og verið klovn,
    kom øll og verið klovnar

    Vit mála okkum eina stóra reyða nøs,
    bæði eg og tú,
    og klossast runt í mega stórum skóm
    og hava tað stuttligt nú

    Upp á høvd leggja vit ein flottan hatt,
    á krúllut hár
    Og upp úr tasku hála vit eina stóra
    – lítla guitar

    Úr Bókini vit lesa
    og hoyra mangt sagt frá
    Har læra vit at liva
    og liva okkum við

    Komið nú og lýðið á

    Orð og lag: Eyðbjørn Jacobsen

    Komið nú og lýðið á
    søguna, sum sigur frá:
    Lítil maður stóð á tá,
    einki petti hann tó sá.

    Tí at mannamúgvan stúgva saman
    og hann visti eingi ráð,
    enn at klúgva upp í træið,
    haðani hann Jesus sá.

    “Vinur, skunda tær kom niður higar,
    eg vil koma á gátt hjá tær!”,
    mælti Jesus við Sakeus,
    glaður maður hann tá var.

    Jesu rødd enn ljóðar so,
    kom og hoyr teg gleðiboð:
    “Eg vil koma á gátt hjá tær!
    Vinur, vilt tú fylgja mær?”

    Komið, alt er til reiðar!

    Orð: Eliza E. Hewitt
    Lag: William James Kirkpatrick
    Týtt: Zacharias Zachariassen
    Upprunaheiti: Come, for all things are ready

    1. Komið, alt er til reiðar! Búgvið brúdleypsborð er!
    Hesa gjaldsleysu innbjóðing Jesus tær ber.
    Hon er skrivað við skarlak úr tí reinsandi flóð,
    ið kann sál tína tváa sum hin hvítasta snjó.

    Niðurlag: Áh, hvør fylling í Kristi,
    áh, hvør gleði og ró!
    Er tín synd reyð sum purpur,
    hon verður sum snjó!

    2. Komið, alt er til reiðar! Tit, sum eru í neyð,
    takið frelsunnar bikar, etið livandi breyð!
    Komið fátæk og kryplar, komið lamin og blind,
    tí hann býður júst tykkum, sum nívast av synd.

    3. Kom, tí alt er til reiðar! Far í reint brúðarlín,
    í ein snjóhvítan klædning, sum er gjørdur til tín.
    Kristi rættvísibúni, Kristi reinleikaskrúð
    er í stundini títt, um tú trýrt á hann nú!

    Kvøða til Klaksvíkina

    Orð: Brynjálvur Bringubratti

    Smidliga inn millum hávaksnu fjøll
    smoyggir seg vágin í vænasta yndi,
    fríð, tá hon glógvar í silvitni øll,
    sterk, tá hon øsist av harðasta vindi.
    Vaks her við vágna upp Klaksvíkar bygd,
    gjørdist ein býur, men liggur enn trygt
    – Kunoyggin breiða, tann brimgarður treysti
    veitir enn kyrru og líkindi bestu.

    Morgunsins glæma á Borðoyarvík,
    roði um Háfjall og glitran í áum,
    hásummarstund – ikki aðrari lík,
    dagurin mennist í grønum og bláum.
    So kemur vetur, og alt verður hvítt,
    fjøllini brúðarskrýdd brosa sot blítt,
    frøist mítt hjarta, og Guði eg takki
    fullmánin skyggir á snjóklæddum Klakki.

    Her millum hóttandi ódnir og lop
    ættarlið aldust við sveitta um enni,
    stríddust og vildu ei missa sítt hop,
    settu mót svongdini føtur í spenni.
    Havið var álitið, sum tað er enn,
    venur upp dreingir til raskastu menn,
    søkja teir frama í havdýpsins gripum,
    leggja at landi við fullfermdum skipum.

    Virksemi eyðkennir Klaksvíkar bý,
    hendur og høvd skapa samfelagsvirði,
    ongin til fánýtis stríðir sítt stríð,
    hvør ber sín partin av býarins byrði.
    Flakafólk, lærarar, útróðrarmenn,
    læknar og krambúðarfólk, øll í senn
    gera, at hjólini lættari mala,
    so nýggjar hugsjónir skjótari næla.

    Vakurt tað er, tá ein sólbjartan dag
    før stevna inn eftir speglblonkum Polli,
    unglingar rógva í kappingarlag,
    skúmar frá árum og grenjar í tolli.
    Norðoyastevna – og eydnurík fjøld
    savnast í Vágstúni dýrdmjúka kvøld.
    Alføgur blaktran og ljómandi songur
    – finna í lógvatak genta og drongur.

    Klaksvík, hjá tær varð eg borin á fold,
    lærdi hjá tær lívsins undur at fata,
    alt til hjá tær eg skal leggjast í mold,
    vil eg teg elska, mítt firðarpláss mæta.
    Boyggi meg niður og takki tær, Guð,
    fyri ta sælu, ið fall mær í lut,
    tá ið tú meg inn í alheimin setti,
    her, mitt á veraldar vakrasta bletti.

    Kærleiki – trúfesti heim og hjúnalag fylli

    Orð: Øssur Berghamar
    Lag: Richard Charles Rodgers (Edelweiss)

    1. Kærleiki – trúfesti
    heim og hjúnalag fylli.
    Trygd í lund –
    stund um stund –
    lívsleið tykkara gylli.
    Orðsins barlast í sál og sinn
    tykkum góð vil vera.
    Ljós so bjart –
    nær og fjart –
    orðið uppi vil bera.

    2. Kærleiki – trúfesti
    framtíð tykkara myndi.
    Andans glóð,
    megi góð
    merki hjørtu og lyndi.
    Leiði tykkum um lívsins hav
    Harrans hond og megi.
    Ferðin sæl
    gerast skal
    – vard í sorg sum í gleði.

    Kærleiki Krists, hátt yvir fatan manna

    Orð: Dorothy Frances Bloomfield Gurney
    Lag: Joseph Barnby
    Týtt: Zacharias Zachariassen
    Upprunaheiti: O perfect love

    1. Kærleiki Krists, hátt yvir fatan manna,
    Harri, vit eyðmjúkt bøna teg í dag,
    at hesi tvey tín djúpa kærleik sanna
    sum eitt í eydnuríkum hjúnalag.

    2. Fullkomna Lív, ver teirra fulla vissa
    um eyman kærleik, støðufasta trúgv,
    um tol, um vón, so tey ei treystið missa,
    um barnsligt álit, tykist leiðin drúgv.

    3. Gleði teim gev, so gylt gerst enntá sorgin,
    gev teimum frið, sum stillar lívsins stríð.
    Lívsdagin fyll, so hvør ókendur morgin
    fullnøktast tíni kærleikskeldu í.

    Kúr ei sál, sum av vónloysi, longsli ert skerd

    Orð: Arnfinnur Setberg
    Lag: Jens Guttesen

    1. Kúr ei sál, sum av vónloysi, longsli ert skerd,
    tú, hvørs flog var so lætt einaferð.
    Í Guds eygum tú nógv meir enn spurvur ert verd,
    móti hæddunum Andin teg ber.
    Farin veturin er, prýða blómur nú vøll
    – hoyr á heiðini fuglaljóð hvøll.
    Eins og dúvan í gjónni fann verju og lívd
    – er mín sál ei av fíggindum nívd.

    2. Harrin hirði mín er, einki fattast mær her,
    rætt meg leiðir í líðir hvønn dag,
    ótti, ivi burt svinnur, mín sál lívgað er,
    lívsins lind er í turki mítt vað,
    keppur, stavur tín ugga meg – ei nøkur makt
    kann meg saka, tá tú heldur vakt.
    Eins og hjørtur á fjøllum mín Vin sálin sær
    – kærleiki er hans merki á mær.

    Kom, hvør sál, syng fagnaðarsong

    Orð: John Milton
    Lag 1: John Antes
    Lag 2: Arthur Seymour Sullivan
    Týtt: Árni av Reyni
    Upprunaheiti: Let us with a gladsome mind

    1. Kom, hvør sál, syng fagnaðarsong
    til vár Harra, Gud og Kong.

    Niðurlag: Skjól hann er mót myrku vøld,
    trúføst verja øld um øld.

    2. Latið okkum boða her
    Drottin, sum av øllum ber.

    3. Skaparverk hans ljómar hátt,
    boðar okkum miklan mátt.

    4. Og hann kennir vára neyð,
    veitir okkum dagligt breyð.

    5. Trygt hann varðar síni børn,
    verjir, tá ið leikar ódn.

    6. Syng, hvør sál, tí fagnaðarsong
    til vár Harra, Gud og Kong.

    Kanska um 1000 ár

    Orð: Niclas Johannesen og Petur Háberg Jacobsen
    Lag: Petur Háberg Jacobsen

    Hygg sólin, hon skýnur í mai,
    hon lýsir á okkara leið.
    Alt tað, eg elski so høgt,
    ger lívið so einfalt tó fløkt.

    Eg skilji, men skilji ei hví,
    alt her er avmarkað tíð.
    Ein byrjan, ið endar so brátt,
    tá dagur gerst náðileys nátt.

    Niðurlag: Ikki veit eg, hvat tað er,
    og ei heldur, hvar tað ber,
    men um kanska túsund ár
    Gud fær turkað míni tár.

    Brátt sólin, hon søkkur í kav,
    og skip tey sigla um hav,
    eg ein dag skal við á ferð,
    har víddin endaleys er.

    Niðurlag: Ikki veit eg nær og hvar,
    um vit síggjast aftur har,
    men um kanska túsund ár,
    Gud fær turkað míni tár