Krýningsløtan

    Orð: Daniel Webster Whittle
    Lag: James McGranahan
    Týtt: Flóvin Tyril

    1. Nú vanvirdur er Harrin,
    so illa kendur her,
    tey mongu velja heimin
    hann fáur dýrur er,
    men skjótt í dýrd hann birtist,
    tann hending er so nær,
    tá ið krýningsløtan verður uppi har.

    Niðurlag: Á, hon kemur, krýningsløtan,
    hon nærkast nú so brátt,
    tá hann sæst í mekt og mæti
    av Himli koma hátt.
    Á tann dýra sjón
    skal gleða mong
    bíðandi og kær,
    tá ið krýningsløtan
    verður uppi har.

    2. Tá stjørnufjøld við sóma
    skal glampa himli á,
    men bjartari enn ljóma
    tey frelstu Gudi hjá;
    dýrd Frelsarans skal skyggja
    í eygum teirra skær,
    tá ið krýningsløtan verður uppi har.

    3. Tá tagna suff og gremja,
    burt pínan er og gloymd,
    ei sorg skal longur lemja,
    tí troyst er okkum goymd.
    Vár gleði verður Harrin,
    sum offurlamb várt var,
    tá ið krýningsøtan verður uppi har.

    4. Lat øll, ið síggja fram til
    ta gleðimiklu stund,
    við halgum sinni velja
    tað mál, ið hevur skund,
    at vinna mist og glatað,
    hvørs misgerð Kristus bar,
    tí at krýningsløtan verður uppi har.

    Krákukvæði

    Orð: Poul F. Joensen
    Lag 1: Stígum fast á várt gólv
    Lag 2: Påskeklokken kimed mildt
    Viðmerking: Vígt heimkomu Fischer Heinesens.

    1. Hundaliðið vendi heim,
    danir bóru sorg,
    ilt var á at herja,
    tá kappar vardu borg.

    Niðurlag: Klakksvíksfólk fagnar tær,
    Fischer Heinesen.
    Søgan skal teg goyma
    millum merkismenn.

    2. Løgdu saman svikarráð
    grammir stjórnarmenn
    um við snildum tøla
    og vinna klakksvíksmenn.

    3. Bóru blíðir uppskot fram,
    semju, brøðralag,
    klakksvíkingar litu
    á Kampmanns vinarlag.

    4. Kappar løgdu vápn frá sær,
    valdu friðarleið;
    landsins oddafiskar
    brátt svíktu orð og eið.

    5. Ikki var at undrast á,
    kappar vístu tenn:
    svíkjarar á hondum
    tá tóku klakksvíksmenn.

    6. Kravdu hildna sáttargerð.
    Landsstjórn bliknaði;
    neyðarróp tá hoyrdust
    úr Føroyum langan veg.

    7. Kampmann helt á loftið upp,
    »Krákan« aftaná.
    Nýhavnsliðið legði
    við hundum landi frá.

    8. Varligt mátti fram,
    krógva úlvatenn,
    so á kattabóli
    at taka klakksvíksmenn.

    9. Úlvurin í roði kom,
    blíð var skon at sjá,
    inntil krákuskipið
    við klakksvíksbryggju lá.

    10. Tusti so á landið upp
    grefligt nýhavnslið,
    blóðhundar og kristnir
    teir nýttu sama sið.

    11. Vápnaleysir klakksvíksmenn
    toldu neyð og sorg,
    svikalist var eydna,
    tí eingin vardi borg.

    12. Gloymt teir høvdu Hitlers hond,
    men hin fransaskikk
    úr Algier-Marokko
    teir dugdu pá ein prikk.

    13. Nýhavnsgarpar knokkroyttu,
    bardu børn og sprund,
    lamdu barnakonur
    á fríu Føroya grund.

    14. Tryggur eingin, dag sum nátt,
    kundi vera tá,
    blóðhundar so kátir
    í Klakksvík áttu ráð.

    15. Myrkastova Tinganes
    fylt við kappum varð.
    Fischer hann varð settur
    sum syndabukkur har.

    16. Danir sýndu lyndi ilt,
    undraðist øll verð.
    Aldri slættast skommin
    av hesi heljargerð!

    17. Myrkrið lætti, Fischer, ver
    nú vælkomin heim,
    tú bart tyngstu byrði,
    men nú vit halda gleim.

    18. Fylkjast vit, tú merkið ber;
    nærkast hevndarstund,
    valdralið skal stevna
    á val sum vápnafund.

    19. Fyrr skal blóðið farga jørð,
    Klakksvík øll í brand,
    enn at villmenn aftur
    her seta fót á land!

    Niðurlag: Klakksvíksfólk fagnar tær,
    Fischer Heinesen.
    Søgan skal teg goyma
    millum merkismenn.

    Krákuliðið á herferð

    Orð: Poul F. Joensen
    Lag 1: Langt burt frá øðrum londum
    Lag 2: Ack Värmeland, du sköna
    Viðmerking: Annað heitið á sanginum er »Barnið á Klakksvíksgøtum«.

    1. Á, neyðars barn, hví liggur tú á gøtuni í nátt,
    hvar er tín faðir, og hvar er tín móður,
    og eigur ongan góðan tú, lítli mín, á fold
    og hevur hvørki systur ella bróður?
    Kom, reis teg, góða barnið, og kom tú heim við mær.
    Eg orki ikki, góði, so lat meg hjálpa tær,
    eg geva skal tær alt, sum tú kanst líka.

    2. Nú eru vit við hús; sig, hvat skal eg bjóða tær,
    alt, sum tú peikar á, tað skalt tú fáa;
    nú, et og drekk, mín vinur, og sig mær síðan frá,
    hvat tær er hent. Eg tína sorg skal ráða.
    Nei, aldri víkir frá mær tann heljargerð, eg sá.
    Gud gævi, eg var stórur – hart hevnt eg skuldi tá,
    at villmenn friðarfólk so bardu niður.

    3. Eg fór við móður míni eitt ørindi í kvøld;
    vit og mong onnur fylgdust har í friði;
    tá herjar fram við blóðhundum, vápn og gassum hátt
    av Krákuskipi danska nýhavnsliðið,
    og uttan orð teir slógu øll niður, børn og sprund.
    Og hevði eg havt byrsu, eg skuldi somu stund
    sent hesar heidnu hundar heim til heljar!

    Kærleiki – trúfesti vóru lívssterkar røtur

    Orð: Øssur Berghamar
    Lag: Richard Charles Rodgers (Edelweiss)

    1. Kærleiki – trúfesti
    vóru lívssterkar røtur
    á tí ferð,
    sum jú ber
    gjøgnum krókutar gøtur.
    Harrans hond tykkum trygt og væl
    bar um brot og boðar.
    Sáað varð;
    her og har
    Andans ávøkstur logar.

    2. Kærleiki – trúfesti
    bóru tykkum um tindar.
    Summartíð
    hjørtum í
    blástu kaldligir vindar.
    Men hann, sum er Immanuel,
    aldri hvarv hans megi.
    Hann var nær,
    uppi bar
    tykkum á hvørjum degi.

    3. Kærleiki – trúfesti
    yvir heimið enn lýsi!
    Orðið kært
    – ljós so bjart –
    tykkum kósina vísi,
    sum tit ferðina halda fram,
    vard av sterkum hondum
    – stevnandi,
    fevnandi
    ljósu himmalsins londum.

    Kristus, tú ert keldan góð

    Orð: Levi Joensen
    Lag: Torkil Mørkøre

    1. Kristus, tú ert keldan góð,
    ber mær hvíld, er sálin móð.
    Hvør kann gleða meg sum tú?
    Fagrastur av øllum nú,
    :,: Kristus, ert tú fyri mær.
    – Tak meg, Jesus, tætt at tær. :,:

    2. Eingin rødd var søt sum tín,
    Kristus, tá tú komst til mín.
    Syndamyrkrið fór avstað,
    sál mín sang eitt fagnarlag,
    :,: tá mín synd, so tung og stór,
    í hitt djúpa havið fór. :,:

    3. Landið ljóst nú bíðar mær
    – øll tey frelstu møtast har.
    Songur eins og fossaføll,
    tá tey frelstu syngja øll.
    :,: Gjøgnum gyltar hallir har
    Lambið ævigt lovsong fær. :,:

    Kom til Jesus, særda hjarta

    Orð: Hanus S. Hansen
    Lag: Franskt fólkalag

    1. Kom til Jesus, særda hjarta,
    grætst tú um eitt vónleyst stríð.
    Ikki sást tú dagin bjarta,
    ikki gjørdist eydnan blíð.
    Fast hann sló og særdi teg,
    lógarinnar hamari;
    mong í tali stríðið kenna,
    vónleys eftir eydnu renna.

    2. Ikki fanst tú sanna gleði,
    fekst ei sannan sálarfrið,
    um tú nýtti alla megi,
    dugnaskap og vilja við.
    Mannaverk alt dálkað er,
    aldri nakran reinan ger,
    tað av Gudi vrakað verður –
    bloytir ei, men hjartað herðir.

    3. Kristus kom, og alt við honum
    gjørdist nýtt ein páskadag.
    Aftanfyri dómur, deyði,
    rættvísgering kom í lag.
    Nú er frelsa rein og frí,
    júst í dag er náðitíð.
    Kom til hann, og tú skalt síggja
    ljósið birtast – dagin nýggja!

    4. Tá skal ljóða gleðisongur,
    lov og tøkk úr tíni sál,
    nú vár Harri, lívsins Kongur,
    vísti tær á rætta mál,
    kveikti ljós á dimmu nátt,
    nú er sólskin, ljóst og gott,
    vónin bjørt um mál at náa.
    Harrin alla tøkk skal fáa.

    Kristus reis upp triðja dag – halleluja

    Orð: Charles Wesley
    Lag: H. Carey (Lyra Davidica)
    Týtt: Arnfinnur Setberg
    Upprunaheiti: Christ the Lord is risen today

    1. Kristus reis upp triðja dag – halleluja!
    Fólk og einglar prísa glað – halleluja!
    Rópa hátt, gev sigursljóð – halleluja!
    Jørð og himlar svara fró – halleluja!

    2. Frelsuverkið gjørdi hann – halleluja!
    Stríddi stríðið, sigur vann – halleluja!
    Myrkur varð um heyg og hól – halleluja!
    men brátt reis upp Lívsins sól – halleluja!

    3. Steinur, segl ei halda kann – halleluja!
    Deyðans portur sprongdi hann – halleluja!
    Sigursharrin fái prís – halleluja!
    Latið upp er Paradís – halleluja!

    4. Livir aftur Kongur mín – halleluja!
    Deyði, hvar er broddur tín – halleluja!
    Sál – hann doyði einaferð – halleluja!
    Grøvin myrka tóm nú er – halleluja!

    5. Dýrdarkongur! – Sælur tú – halleluja!
    Livir allar ævir nú – halleluja!
    Um tín vísdóm, heiður, mátt – halleluja!
    syngja skulu skarar hátt – halleluja!

    Kvøða til pinkubarnið

    Orð og lag: M.C. Restorff

    Brosið klæðir tær,
    sum tú liggur har,
    Einki prát, bert vas,
    einfalt barna fjas.
    Men eyguni sýna ein slíkan frið,
    sum fáur man kennast við,
    og tað, eg hoyri, mær sigur meir
    enn vælmælt fólkatos.
    Eg skoði eitt lívsins undur,
    kærleiksfruktin búgvin er.

    Vælkomin veri tú nýborna barn,
    so fegin vit heilsa tær.

    Trygt við móður barm,
    einki veldir harm,
    mjólkin stimbur ber,
    út í vøddar fer.
    So mjúkt er at kenna títt ljósa hold,
    stórt er at hugsa sær:
    Kærleiki bindur saman tvey,
    kveikir lívið, sum er í tær.
    Av hjarta vit nú frøast
    og kvøðu bera fram.

    Vælkomin veri tú nýborna barn,
    so fegin vit heilsa tær.

    Gud, skapari takk,
    at tú gavst lív
    til eitt gjøgnum okkum tvey.
    Gev okkum nú hegni
    at ala tað.
    Signa børnini, varða tey,
    so taka vit saman hendur
    og stevna á hægstu mál.
    Leið okkum fram, leska vaksin og smá
    av keldum, ið renna tær frá.

    Varðveit og síggj til hvørt nýborið barn,
    av sonnum tað vart er tá.

    Vælkomið veri tú nýborna barn,
    tolin vit bíðaðu tær.
    Vælkomið veri tú nýborna barn,
    vit kenna at lívið lær.
    Vit kenna, at lívið lær.
    Kenna, at lívið lær.

    Kom, Andi Guds, sum í mær festi búgv

    Orð: George Croly
    Lag: Frederick C. Atkinson
    Týtt: Arnfinnur Setberg (1. og 2. ørindi) og Zacharias Zachariassen (3. og 4. ørindi)
    Upprunaheiti: Spirit of God, descend upon my heart

    1. Kom, Andi Guds, sum í mær festi búgv,
    heimin burt rek, og styrk tú mína trúgv.
    Alvaldi, virka við hvørt hjartaslag,
    at eg teg elski meiri dag um dag.

    2. Alt tú nú eigi, styrki, sál og skil,
    og um eg søki teg, eg finna vil.
    Teg vil eg elska, Gud og Harri mín,
    hjarta við ljómi fylli krossur tín.

    3. Lær meg at kenna, at tú ert mær hjá,
    so hvørjum fígginda eg sigri á.
    Iva og treiskni flýggja lat frá mær,
    tolnan meg ger, um bøn mín ei fær svar.

    4. Lær meg av sonnum, Gud, at elska teg,
    kærleika tín lat altíð tvinga meg.
    Lat Andans ávøkst fylla lív og sál,
    hjartað tá gerst eitt Andans kærleiksbál.

    Kom øll og verið klovnar

    Orð: Ásbjørn Bertholdsen, Finn Johannesen og Eyðbjørn Jacobsen
    Lag: Ásbjørn Bertholdsen

    Kom øll og verið klovn,
    kom øll og verið klovnar
    kom øll og verið klovn,
    kom øll og verið klovnar

    Vit mála okkum eina stóra reyða nøs,
    bæði eg og tú,
    og klossast runt í mega stórum skóm
    og hava tað stuttligt nú

    Upp á høvd leggja vit ein flottan hatt,
    á krúllut hár
    Og upp úr tasku hála vit eina stóra
    – lítla guitar

    Úr Bókini vit lesa
    og hoyra mangt sagt frá
    Har læra vit at liva
    og liva okkum við