Lívið nýtt mær varð givið

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    1. Lívið nýtt mær varð givið,
    tá meg Frelsarin fann,
    og so leingi, eg livi,
    vil eg tilbiðja hann.
    Hann er nær allar staðir,
    kennir leið mína væl.
    Eg kann kalla hann faðir,
    trygt hann leiða meg skal.

    2. Orð hans sál mína leskar,
    føði finni eg har,
    rødd hans frið til mín teskar,
    hond hans trygt heldur mær.
    Hann, ið føðir og klæðir,
    og meg ber hvønn ein dag,
    eg kann kalla hann faðir
    og mín sál vera glað.

    3. Hann er hjá mær í royndum,
    veika barn sítt hann sær,
    bønin, biðin í loyndum,
    verður hoyrd uppi har.
    Tá ið myrkrið meg ræðir,
    tá ið lívið ger ilt,
    eg kann kalla hann faðir,
    og hann sigur: Ver stilt.

    4. Hann við blóði meg keypti,
    dýri Frelsari mín,
    hann mær ongantíð slepti,
    og hann kallar meg sín.
    Skjótt teir lívsælu staðir
    eg skal flyta upp til,
    tá mín himmalski faðir
    heim sítt barn kalla vil.

    Lær meg av hjarta at biðja

    Orð: Britt Gerda Hallquist
    Lag 1: Sven-Eric Johanson
    Lag 2: Carl-Bertil Agnestig
    Týtt úr svenskum: Ismar Joensen
    Upprunaheiti: Lär mig att bedja av hjärtat

    1. Lær meg av hjarta at biðja,
    ikki í kvøld bert – men nú!
    Hjálp mær at gera tín vilja,
    ikki í morgin – men nú!

    2. Hjálp mær at elska mín næsta,
    ikki langt frá mær – men her!
    Nú, ið hann biður meg hjálpa,
    nú, hann til ónáðir er.

    3. Hjálp mær at trúgva tær, Faðir,
    ei bert í Himli – men her,
    í hesi ráðvillu verøld.
    Tá prís mítt hjarta tær ber!

    Lær meg at kenna leiðir tínar

    Orð: Jakob Peter Mynster Paulli
    Lag 1: Ókendur
    Lag 2: Sigurd Lunde
    Týtt: Edmund í Garði
    Upprunaheiti: Lær mig at kende dine veje

    1. Lær meg at kenna leiðir tínar,
    við treysti fúsur ferðast tær;
    eg veit, at allar ognir mínar
    er borgað góðs, tú lænti mær.
    Men vil tín sterka hond meg leiða,
    eg altíð málið grant kann sjá
    og nýggja himlavón man eiga,
    so hvørt ein vón her fellur frá.

    2. Lær meg at kenna tínar tankar,
    teir venjast til at hugsa her;
    um hjarta mítt í angist bankar,
    so treyst tú mær í barmin ber.
    Tá eg kann ongan útveg skoða,
    sig mær so útveg tín, áh, Gud!
    Tá kann eg síggja morgunroða
    her gylla sút og sorgarlut.

    3. Men lær meg fram um alt at kenna
    tín kærleika, sum mark ei ber;
    hann stjørnufjøld fær bjart at brenna,
    tá eydnusól til viðar fer.
    Tað tár, hann elvdi, burt hann kysti,
    tað sár, hann slerdi, grøðir hann,
    hans leið ber gjøgnum tað, vit mistu,
    so sálin himladýrd har fann.

    Livandi Trúgv

    Orð: Bjarne Knudsen
    Týtt: Ókendur

    Komi títt ríki til okkum
    Andi tín til okkar’ verð
    Hjálp okkum vera tann kirkja
    Sum í tíni mynd skapað er

    Guð hoyr mína bøn, hjálp mær røkka vítt
    Guð hoyr mína bøn, kærleiksboðið títt

    Lær meg at elska av hjarta so kært
    Lær meg at tæna, sum tú hevur lært
    Lær meg at ganga, har tú bygdi brúgv
    Lær meg livandi trúgv

    Gev mær eitt hjarta sum logar
    Eitt brennandi kærleikans bál
    Brúka mítt lív til at verma
    Ta køldu og einsomu sál

    Lítil vármynd

    Orð: Jens Dam Jacobsen
    Lag: Knút Háberg

    1. Vaknaður vársins songur.
    Á hestbaki genta og drongur
    hvørva um lyngbrúnan hól.
    Feta á fjalli, eygleiðandi varðar,
    syngjandi sprund, meðan silvitnisskærar
    vágirnar kyssast av sól.

    2. Kúrandi vetrarljóð horvið.
    Konur og menn í torvi;
    nýkynt bál teimum hjá.
    Skóleys børn seg á vøllin tveita.
    Lombini skimast, mót løkinum leita.
    Grøsini leiftra í lág.

    3. Jótra í grønum dali
    kýrnar, í marglittum tali.
    Í lýkkutámi hvør tjørn.
    Ljómar í rúmdini spóssongur fríði.
    Blómurnar spelknar sýna sítt prýði.
    Í ánni vaðandi børn.

    4. Rokmiklir piltar í báti
    veittra til genturnar kátu
    á seiðabergi við strond.
    Nørast við eldhuga sólja og dái.
    Høgt er til loftið: Himinin blái.
    Jarmandi smálomb í nánd.

    5. Várvónir vakna í barmi.
    Skúta við fullum farmi
    siglir fjørðin við ferð.
    Velturnar lidnar og breitt er á bøin.
    Fríðkast í sólglæmu hagin og trøðin.
    Leið móti sumrinum ber.

    Lýtt og gott

    Orð: Sólrun Michelsen
    Lag: Simme Arge Jacobsen

    lýtt og gott
    stundum vátt
    summarið seina
    smýgur millum steina
    bøurin flekkutur
    niðan í brekkurnar
    angin frá hoynum við lotinum fer

    vøkur er
    summarverð
    sólin ið sígur
    út nú øllum býður
    stjalandi huga tín
    argandi álvalín
    fuglaljóð fjara við lotinum fer

    kvirt um teig
    alla leið
    verurnar hvíla
    kvøldartíma síðla
    døggin nú leggur seg
    vát yvir bø og veg
    friðurin víða við lotinum fer

    Lívssólin er risin, og náttin er av

    Orð: Fanny Crosby
    Lag: George Coles Stebbins
    Týtt: Hákun Djurhuus
    Upprunaheiti: The day-star hath risen

    1. Lívssólin er risin, og náttin er av,
    hon ævigt skal skína og fer ei í kav,
    hon ljós er á leið míni, á mínum veg,
    lívssólin er risin, hon skínur á meg.

    Niðurlag: Hon skínur, ja, hon skínur, skínur á meg,
    Lívssólin er risin, hon skínur á meg.

    2. Lívssólin er risin í dýrdleika fríð,
    hon lívgar og gleðir hvønn dag, hvørja tíð,
    har sum fyrr var myrkur, nú klárt síggi eg,
    Lívssólin er risin, hon skínur á meg.

    3. Lívssólin er risin, hon fyllir mítt bróst,
    í hjarta og sál míni er vorðið ljóst,
    áh, Frelsari kæri, eg æra vil teg.
    Tú æviga Lívssól, sum skínur á meg

    Lov og prís um allar himlar

    Orð: Jógvan Gerðalíð
    Lag: Jón Hilmar Magnússon

    1. Lov og prís um allar himlar,
    dýrdarsong til Dýrdarkong!
    Verið við, tit tjóðir allar,
    høga borg og smátta trong.
    Fellið í við djúpum tónum,
    hevjið fram eitt fagnarlag,
    samfelt syngið takkarsongin,
    alt og øll á hvørjum stað!

    2. Hvør er hesin Dýrdarkongur,
    hann, ið allir stara á,
    hann, hvørs øksl ber harraveldið,
    sum í andgletti skal stá?
    Hann er tann, profetar, Skriftin,
    høg og lág, hvørt kykt á jørð
    prógva sum Guds Son, Messias,
    hóast ódnarálop hørð.

    3. Barn er føtt, oss Sonur givin,
    navnið hans av øllum ber,
    Jesus, Sonur Guds, Alvalda,
    bjarta ljós til myrku verð.
    Einglaherskarar hátt syngja
    halleluja, lov og prís.
    Gull við roykilsi og myrra
    hátt at Himmals hæddum rís!

    Lítli vinur

    Orð og lag: Petur Háberg Jacobsen
    Viðmerking: Ognaður til Barnahjálp Føroyar.

    Hví er so grønt her og hví er luftin blá
    Hví er so gott her og hví er einki stríð
    Hvar so er fari í heimi finni eg
    børn í hungri og deyð á gøtuni

    Tað sker í hjarta
    tey gráta hungrandi
    Góði Gud í Himli
    Hjálp okkum við at rætta hond

    Hjálp til ein er hjálp í neyð munar eini sál
    Mangan verður sagt hvat nýttar hjálp til ein
    Byrjað vit við eini sál hjálpin fullgjørd er
    Tú og eg vit rættað hond mett tá øll í verð

    Lívsins stríð

    Orð: Niclas Johannesen og Petur Háberg Jacobsen
    Lag: Petur Háberg Jacobsen

    So inniligt alt tykist her, øll smílandi og fró,
    savnaði í semjuni um høgu himnaglóð.
    Føgur eru orðini, sangur ljómar væl,
    hann durvar burt í dreyminum til vakurt orgulspæl.

    Vaknar hann við kaldan dreym, maður boðar frá,
    orgulspælið tagnað er, sek er mansins trá,
    tøgnin skurrar, hvat er her, gevur nakar gætur?
    Aftan fyri smílini mangt eitt hjarta grætur.

    Hann stillisliga fer útum og droymir um ein stað,
    hinumegin hetta lívsins tronga garðarlag,
    skýggj av lofti hvørva tá, og sólin hitar kinn,
    tekur hann í egnan barm, og fer so aftur inn.

    Hann setir seg og syngur við um frelsu og tað navn,
    ið bjóðar lív og sálarfrið ein sunnudag í Havn.
    Skilir nú at aftanfyri hvørt eitt hvat og hví,
    býr ein fjøtrað mannasál, ið stríðist lívsins stríð.