Lagnunnar býli

    Orð og lag: Holgar Jacobsen
    Viðmerking: Tekstrin er skrivaður við íblástri av veruligari hending í Sørvági fyri árum síðani.

    Og lagnunnar býli so tómt og kalt stendur tú
    rópan av ræðslu var aðalmáli títt
    múrar í fjaldu tín skaðandi serk
    deyðaangist í dreiv út títt skakandi verk.

    Og lagnunnar býli ei altíð so tómt sum nú
    synir og døtur burturoyddi tú
    eingin teg kendi, føldu bert tín mátt
    neistan har tú kveikti, birti stóran brand.

    Og lagnunnar býli vit síggja ikki meira teg
    farin í vindin og ond tín helst sama veg
    eingin enn teg kennir, vit leggja neyvan í
    deyðseingil í fjalir, goymur helst teg

    Lítið lamb hjá Jesusi

    Orð og lag: C. Ahnström
    Týtt: Ókend/ur
    Upprunaheiti: Jesu lille lam jeg er

    Lítið lamb hjá Jesusi
    eri eg, hann eigur meg.
    Hann meg ber um fjøll og dalar
    – heim í himmals ljósu salar.
    Lítið lamb hjá Jesusi
    eri eg, hann eigur meg.

    Lyftið eygum okkara móti fjøllum

    Orð og lag: Felix Mendelssohn
    Týtt: Charlotta á Váli Olsen
    Upprunaheiti: Lift thine eyes

    Lyftið eygum okkara móti fjøllum,
    tí hvaðani kemur hjálp okkara?
    Mín hjálp kemur frá Harranum,
    sum skapt hevur himmal og jørð!
    Fótur mín skal aldri, aldri snáva.
    Mín Verji skal aldri blunda,
    aldri, skal aldri blunda,
    aldri blunda!
    Lyftið eygum okkara móti fjøllum,
    tí hvaðani kemur hjálp okkara?
    Tí hvaðani kemur hjálp okkara?

    Lívið nýtt mær varð givið

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    1. Lívið nýtt mær varð givið,
    tá meg Frelsarin fann,
    og so leingi, eg livi,
    vil eg tilbiðja hann.
    Hann er nær allar staðir,
    kennir leið mína væl.
    Eg kann kalla hann faðir,
    trygt hann leiða meg skal.

    2. Orð hans sál mína leskar,
    føði finni eg har,
    rødd hans frið til mín teskar,
    hond hans trygt heldur mær.
    Hann, ið føðir og klæðir,
    og meg ber hvønn ein dag,
    eg kann kalla hann faðir
    og mín sál vera glað.

    3. Hann er hjá mær í royndum,
    veika barn sítt hann sær,
    bønin, biðin í loyndum,
    verður hoyrd uppi har.
    Tá ið myrkrið meg ræðir,
    tá ið lívið ger ilt,
    eg kann kalla hann faðir,
    og hann sigur: Ver stilt.

    4. Hann við blóði meg keypti,
    dýri Frelsari mín,
    hann mær ongantíð slepti,
    og hann kallar meg sín.
    Skjótt teir lívsælu staðir
    eg skal flyta upp til,
    tá mín himmalski faðir
    heim sítt barn kalla vil.

    Lær meg av hjarta at biðja

    Orð: Britt Gerda Hallquist
    Lag 1: Sven-Eric Johanson
    Lag 2: Carl-Bertil Agnestig
    Týtt úr svenskum: Ismar Joensen
    Upprunaheiti: Lär mig att bedja av hjärtat

    1. Lær meg av hjarta at biðja,
    ikki í kvøld bert – men nú!
    Hjálp mær at gera tín vilja,
    ikki í morgin – men nú!

    2. Hjálp mær at elska mín næsta,
    ikki langt frá mær – men her!
    Nú, ið hann biður meg hjálpa,
    nú, hann til ónáðir er.

    3. Hjálp mær at trúgva tær, Faðir,
    ei bert í Himli – men her,
    í hesi ráðvillu verøld.
    Tá prís mítt hjarta tær ber!

    Lær meg at kenna leiðir tínar

    Orð: Jakob Peter Mynster Paulli
    Lag 1: Ókendur
    Lag 2: Sigurd Lunde
    Týtt: Edmund í Garði
    Upprunaheiti: Lær mig at kende dine veje

    1. Lær meg at kenna leiðir tínar,
    við treysti fúsur ferðast tær;
    eg veit, at allar ognir mínar
    er borgað góðs, tú lænti mær.
    Men vil tín sterka hond meg leiða,
    eg altíð málið grant kann sjá
    og nýggja himlavón man eiga,
    so hvørt ein vón her fellur frá.

    2. Lær meg at kenna tínar tankar,
    teir venjast til at hugsa her;
    um hjarta mítt í angist bankar,
    so treyst tú mær í barmin ber.
    Tá eg kann ongan útveg skoða,
    sig mær so útveg tín, áh, Gud!
    Tá kann eg síggja morgunroða
    her gylla sút og sorgarlut.

    3. Men lær meg fram um alt at kenna
    tín kærleika, sum mark ei ber;
    hann stjørnufjøld fær bjart at brenna,
    tá eydnusól til viðar fer.
    Tað tár, hann elvdi, burt hann kysti,
    tað sár, hann slerdi, grøðir hann,
    hans leið ber gjøgnum tað, vit mistu,
    so sálin himladýrd har fann.

    Livandi Trúgv

    Orð: Bjarne Knudsen
    Týtt: Ókendur

    Komi títt ríki til okkum
    Andi tín til okkar’ verð
    Hjálp okkum vera tann kirkja
    Sum í tíni mynd skapað er

    Guð hoyr mína bøn, hjálp mær røkka vítt
    Guð hoyr mína bøn, kærleiksboðið títt

    Lær meg at elska av hjarta so kært
    Lær meg at tæna, sum tú hevur lært
    Lær meg at ganga, har tú bygdi brúgv
    Lær meg livandi trúgv

    Gev mær eitt hjarta sum logar
    Eitt brennandi kærleikans bál
    Brúka mítt lív til at verma
    Ta køldu og einsomu sál

    Lítil vármynd

    Orð: Jens Dam Jacobsen
    Lag: Knút Háberg

    1. Vaknaður vársins songur.
    Á hestbaki genta og drongur
    hvørva um lyngbrúnan hól.
    Feta á fjalli, eygleiðandi varðar,
    syngjandi sprund, meðan silvitnisskærar
    vágirnar kyssast av sól.

    2. Kúrandi vetrarljóð horvið.
    Konur og menn í torvi;
    nýkynt bál teimum hjá.
    Skóleys børn seg á vøllin tveita.
    Lombini skimast, mót løkinum leita.
    Grøsini leiftra í lág.

    3. Jótra í grønum dali
    kýrnar, í marglittum tali.
    Í lýkkutámi hvør tjørn.
    Ljómar í rúmdini spóssongur fríði.
    Blómurnar spelknar sýna sítt prýði.
    Í ánni vaðandi børn.

    4. Rokmiklir piltar í báti
    veittra til genturnar kátu
    á seiðabergi við strond.
    Nørast við eldhuga sólja og dái.
    Høgt er til loftið: Himinin blái.
    Jarmandi smálomb í nánd.

    5. Várvónir vakna í barmi.
    Skúta við fullum farmi
    siglir fjørðin við ferð.
    Velturnar lidnar og breitt er á bøin.
    Fríðkast í sólglæmu hagin og trøðin.
    Leið móti sumrinum ber.

    Lýtt og gott

    Orð: Sólrun Michelsen
    Lag: Simme Arge Jacobsen

    lýtt og gott
    stundum vátt
    summarið seina
    smýgur millum steina
    bøurin flekkutur
    niðan í brekkurnar
    angin frá hoynum við lotinum fer

    vøkur er
    summarverð
    sólin ið sígur
    út nú øllum býður
    stjalandi huga tín
    argandi álvalín
    fuglaljóð fjara við lotinum fer

    kvirt um teig
    alla leið
    verurnar hvíla
    kvøldartíma síðla
    døggin nú leggur seg
    vát yvir bø og veg
    friðurin víða við lotinum fer