Mær í Guðs Orði birtist so skakandi ein sjón

    Orð: Kajfinn Hammer
    Lag: Í tíðarinnar skýming eg í undran standi her
    Viðmerking: Yrktur í 2002.

    1. Mær í Guðs Orði birtist so skakandi ein sjón,
    eg sá ein heim so spiltan og falnan uttan vón;
    eg sá teir vraka Jesus og negla Hann á kross,
    eg skalv, tá Hann varð svikin og fekk ein judaskoss.

    2. So skifti sjónin aftur, eg trongdartíðir sá,
    mong Antikristsins merki á ennið tóku tá;
    og bróðir gav upp bróður, eg skalv av sorg og sút,
    um ei teir dagar Guð hevði stytt helt eingin út!

    3. So stóð eg mitt í Himli, á Trónu Guðs Hann sat,
    hitt slagtaða Guðs Lambið hvørt innsigli upplat;
    tá misti sólin skin sítt, hvørt fjall, hvør oyggj veik burt,
    og havsins bylgjur reistust og brutu upp á turt.

    4. Tá sá eg Jesus koma við einglum skýggjum á,
    Hann heintaði øll síni – og hini skildi frá;
    tey bóðu fjøll og hamrar og heyggjar fjala seg,
    tí fyri vreiði Lambsins ei nakar stendur seg.

    5. Eg skalv, tá øll tey glataðu burtur vórðu leidd
    og heystaðu ta lagnu, tey sjálv sær høvdu reitt!
    Men, á, hvør gleðirómur, tá frelsti skarin har
    til Lambið fram varð leiddur, sum syndir teirra bar.

    6. Av ærufrykt og nøtran mítt veika hjarta skalv,
    hvør øgiligt er ei hetta endatíðartalv!
    Skal Trongdina eg smakka, í hond Guðs eri eg,
    um likam mítt teir bróta, mín sál fer betri veg.

    7. Á, sál, sum ófrelst gongur, bert søkir hesa verð,
    hvør skal tín lagna verða, tá lív títt endar her?
    Á, vend tær nú til Kristus, tað er tín bjarging bert,
    við blóði, vatni, Anda tú einans frelstur gerst.

    Meistari, loysnari, heimsins Frelsari

    Arvid Hansen
    Orð og lag: Dottie Rambo
    Týtt: Arvid Hansen
    Upprunaheiti: I call Him Lord

    1. Meistari, loysnari, heimsins Frelsari,
    undurfullur, ráðgevi, morgunstjørna klár,
    dalsins hvíta lilja, vinur, hjálpari,
    hann í gjár, í dag, eins og í morgin
    upphav als og endi er.

    Niðurlag: Einglar nevndu hann Jesus,
    og av moyggj varð hann føddur,
    av Mariu nevndur Jesus,
    men eg nevni hann drott.

    2. Jehova, Messias, mikil kongur, Gud,
    hann er lívsins breyð, hitt lívsins orð,
    hitt ljós, ið birtist mær,
    eitt ljós í myrkri,
    dyr til Himmals,
    mítt býli handan ský.
    Hann er keldan við lívsins vatni,
    sum aldri tornar upp.

    Mær leingist til hin signaða dag, tá Jesus koma skal

    Orð: Alfred Smith
    Lag: I’m longing for the glorious day when Jesus shall come back
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Mær leingist til hin signaða dag, tá Jesus koma skal,
    eg síggja skal Hann sum Hann er;
    tá øll tey heilagu ígjøgnum øldir kallast heim,
    sum tóku móti frelsu her.

    Niðurlag: Mær leingist, mær leingist, síggja Hann,
    mín Kong og Frelsara og Guð!
    Hann skal meg føra heim til landið, Hann mær vann,
    har einglar ævigt prísa Guð’.

    2. Við hvørt gerst gøtan brøtt og knortlut og hon tykist long,
    men Jesus stendur mær við lið,
    Hann eymligt teskar orð til mín, so trúgv mín verður sterk,
    at Hann á ferðini er við.

    3. Hvør undurfull tann stund, tá upp mót skýggjum leiðin ber,
    at møta Honum, sum meg vann;
    tá sjúka, neyð og tár um allar ævir horvin er,
    mín ferðarstav eg leggja kann.

    Mítt himmalheim so fagurt er

    Orð: William Hunter
    Lag: James David Vaughan
    Týtt: Zacharias Zachariassen
    Upprunaheiti: I feel like traveling on

    1. Mítt himmalheim so fagurt er,
    nú dýrdin stavnhald mítt er!
    Ei deyði, synd har skaða ger,
    nú dýrdin stavnhald mítt er!

    Niðurlag: Ja, nú dýrdin stavnhald mítt er!
    Nú dýrdin stavnhald mítt er!
    Mítt himmalheim so fagurt er,
    nú dýrdin stavnhald mítt er!

    2. So góður Harrin er mót mær,
    nú dýrdin stavnhald mítt er!
    Inntil eg heimið síggi har,
    nú dýrdin stavnhald mítt er!

    3. Nú langt á málið ikki er,
    nú dýrdin stavnhald mítt er!
    Og liðug er mín himmalferð,
    nú dýrdin stavnhald mítt er!

    Móses fólk Guðs leiddi

    Orð og lag: Jeff Gibson
    Týtt: Ingolf Rasmussen
    Viðmerking: Týddur 18. november 1999.
    Upprunaheiti: Canaanland is just in sight

    1. Móses fólk Guðs leiddi,
    vegin teimum greiddi
    yvir oyður, gjøgnum nátt;
    tá tey vildu venda,
    Móses bað tey ganga,
    Kánansland vit síggja brátt.

    Niðurlag: Har ei sorg vit minnast,
    har vit saman finnast,
    koma fram so við og við;
    mjólk og hunang fáa,
    har vit loksins náa,
    Kánansland vit síggja brátt.

    2. Ferðast vit um líðir,
    upp um fjøll umsíðir,
    falla mugu ei í fátt;
    eins og Móses verða,
    mótloysi ei bera,
    Kánansland vit síggja brátt.

    Morgun millum fjalla hoyrist løk og á

    Orð: B. E. Posse
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Morgun millum fjalla
    hoyrist løk og á
    móti hellu falla,
    tutla keldu frá:
    – Guð er nær!

    2. Sí, nú myrkrið dragnar,
    vellir ljósins flóð;
    líðin grøna vaknar,
    syngur morgunljóð:
    – Guð er nær!

    3. Lítla lambið káta
    lívligt spælir sær,
    fuglarnir teir láta,
    syngja: Guð er nær!
    – Guð er nær!

    4. Til Guð tín hug lat fara,
    sum veg Sín kennir tær;
    lat tín lovsang æra
    Guð, sum er so nær!
    – Guð er nær!

    Mítt gamla land

    Orð: Sólrun Michelsen
    Lag: Knút Olsen

    mítt gamla land
    við tíni fyrndarkendu tign
    ei nýtist tær at smæðast
    tí eittans valt ímillum mong
    tú reiddi tínum fólki song
    í allar hesar øldir
    og dýrdarkvøld tær kagar
    í havsins stóra spegil
    sum aldursleysa kvinnan
    í grønum blonkum silki
    so yndisligt og friðsælt tá
    mítt vakra land

    mítt váta land
    tá regn og mjørki sveipar teg
    í dagar sum eitt teppi
    so eiturfínt sum vovin ull
    so mjúk og bleyt av dropum full
    og smáir løkir trilkast
    og streyma niður bergið
    sum hárið loyst úr flættu
    har droymir tú teg burtur
    í tínar gomlu dreymar
    so hulisligt og inntonkt tá
    mítt grøna land

    mítt sterka land
    tá vetraródnir herja á
    tú ikki undan víkur
    so háandi tú stendur har
    og upp í villa stormin lær
    hann altíð fyrstur dvínur
    tó um hann megnar øsa
    ta havbylgju sum roynir
    at skaða teg og týna
    tú letur teg ei ræða
    so bringubratt og egið tá
    mítt stolta land

    mítt lítla land
    so dragandi í summarskrúð
    við áartutli lívi
    og náttarsól á himli stóð
    við vón um ævinleika tó
    kom heyst við brúnum heiðum
    har fuglalátur tagdi
    við vetrarhvítum oyggjum
    har vónin fjald man dvøla
    um vár og lívsins morgun
    tí allar tíðir standa má
    mítt egna land

    Mong til heimin sær venda og har søkja frið

    Orð og lag: Gladys Gale Alvi
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Mong til heimin sær venda og har søkja frið,
    men til fánýtis søkja tey har;
    ei tey leita til Jesus, sum kann veita teim frið,
    tí at eingin Guðs Orð teimum bar!

    Niðurlag: Gert tú tað, sum tú kanst, berst tú teimum eitt orð
    um at Jesus kann alt gera væl?
    Rætti tú teimum hond,
    bant um sárini vánd,
    roynt at koma við tey uppá tal?

    2. Kann væl Hirðin hin burtvilsta seyð líta í
    tínar hendur at leita upp teir?
    Eigur tú onga troyst? Sært tú neyð teirra ei?
    Ert tú fúsur at uppsøkja teir?

    3. Jesus elskar tey so, fyri tey gav sítt lív
    fyri frelsu at vinna til tey!
    Elska vit Hann tað sama, breiða út Hansar’ ljós,
    so í okkum Hann síggja nú tey?

    Mín sál var í angist og stórari neyð

    Orð: Óli Reinert
    Lag: Jens Guttesen

    1. Mín sál var í angist og stórari neyð,
    eg rópti til Gud mangan dag.
    Eg fekk tá at hoyra um Jesusar deyð,
    at dómin hann bar í mín stað.

    Niðurlag: Hans dýra blóð hevur loyst meg,
    hans dýra blóð hevur loyst meg.
    Ja, Jesus hevur goldið mína syndaskuld –
    hans dýra blóð hevur loyst meg.

    2. Sum ungur eg bað: „Harri, frels mína sál!“
    Eg Jesus á krossinum sá.
    Hann hekk har í deyðanum, drakk mína skál
    og vreiðini frelsti meg frá.

    3. Ómetalig náði, at Jesusar blóð
    fult loysigjald er fyri meg.
    Í syndarans stað hann í dóminum stóð
    – og syndari júst eri eg.

    4. Ein bjargaður syndari eri eg nú,
    so stór er Guds náði mót mær.
    Á deyða hans fyri meg havi eg trúð,
    tað sælu og vissu mær ber.

    Mítt lív Eg fyri teg á krossins træi gav

    Orð og lag: Frances R. Havergal
    Týtt: Edmund í Garði

    1. Mítt lív Eg fyri teg á krossins træi gav,
    eg vildi bjarga tær úr synd og deyðans kav’.
    Mítt lív, Mítt lív tað gav Eg tær,
    – men tú, hvat gavst tú Mær?

    2. Míns Faðirs ljósu búð og himnasælan frið,
    á Míni foldarferð Eg mátti sakna við!
    Eg fór frá øllum fyri teg,
    – hvat gerst tú fyri Meg?

    3. Eg leið nógv fyri teg, meir enn tú fata kann;
    og heimsins synd Eg bar, Mítt blóð á krossi rann!
    Eg bar, ja, bar alt fyri teg,
    – hvat bert tú fyri Meg?

    4. So hevði Eg til tín frá Faðir Mínum við,
    ein ríkan dýrdargrip av náði og av frið!
    Ein sælan arv Eg beri tær,
    – hvat vilt tú bera Mær?

    5. Á, sál, gev Guði alt títt lív og tíni ár!
    Slepp heimsins gleði nú, hon ber tær sakn og sár!
    Gev Jesusi nú sjálvan teg,
    so greiðir Hann tín veg!