Mána og sól, vindar og skýggj

    Orð: Frits Johannesen
    Lag: Egil Hovland

    1. Mána og sól, vindar og skýggj
    og blómur og børn skapti vár Gud.
    Himmal og jørð, alt eigur hann.
    Harri, vár Gud, vit tær takka.

    Niðurlag: Harri, vit takka tær.
    Harri, vit prísa tær.
    Harri, vit syngja títt heilaga navn.

    2. Jesus, Guds sonur, krossdeyðan leið
    for meg og for teg, livir í dag.
    Ja, hann er her, ja, hann er her.
    Harri, vár Gud, vit tær takka.

    3. Andin, vár troyst, vermir – gav lív,
    sum heilagur er, talar um Gud,
    fylgir við tær hvønn einasta dag.
    Harri, vár Gud, vit tær takka.

    Meg kalla halgu heimlands hæddir

    Orð og lag: Dottie Rambo
    Týtt: Flóvin Tyril
    Upprunaheiti: The holy hills of heaven call me

    1. Meg kalla halgu heimlands hæddir
    til fagran bústað handan hav,
    mær bíða kær, og krúnur latast,
    har skyggir dýrd, sum heilt ber av.

    Niðurlag: Mítt likams tjald er sum í fongsli,
    sál mín enn býr hylkinum í,
    men tess leirdyr brátt skulu bresta úr stongsli,
    tá ið einglar loysa mína sál.
    Eg flúgvi heim sum á arnarveingjum,
    dýrdin veittrar mær, skjótt ber tað á mál.

    2. Mong kær eg hómi hinumegin,
    øll sorg er burt, hvørt tár, ið rann.
    At síggja Krist gerst størsta gleðin,
    tann dýrdarsjón ei lýsast kann.

    Meðan saman her vit sita

    Orð: Petur William Háberg
    Lag: James Langran

    1. Meðan saman her vit sita
    glað og fró í veitslulag
    við teim hjúnum, sum nú halda
    her sín stóra merkisdag,
    er tað vert at hyggja aftur
    á ta tíð, sum farin er,
    takksom móti lívsins Harra,
    hann, sum verður, var og er.

    2. Ísrael væl mátti fjakka
    ár um ár í oyðimørk,
    men tey høvdu altíð hjá sær
    halgidómin, Harrans ørk.
    Klæði teirra slitust ikki,
    skógvar vórðu ei á hol,
    yvir teim var Harrans náði,
    kærleiki og ríka tol!

    3. Øll tey frelstu hava sannað,
    hvussu stór Guds náði er,
    hann læt upp tey stongdu portur,
    uppihelt so manga ferð.
    Og tey hús, sum ærað hava
    Harrans navn í trúgv og bøn,
    eins og teirra, vit nú fagna,
    missa ikki sína løn.

    4. Tey eitt „Ebenezer“ kunnu
    reisa nú á hesum stað,
    og vit ynskja, Harrans signing
    teim skal fylgja dag um dag,
    teirra heimi, teirra virki,
    teirra gerðum, teirra ferð,
    og so eina ríka inngongd,
    tá ið tíðin liðin er!

    Mangan her tykist myrkt og kalt

    Orð: Zacharias Zachariassen
    Lag: Jákup Zachariassen

    1. Mangan her tykist myrkt og kalt,
    tú finnur ongan frið.
    Tú leitar, men ljósið burt er fjalt,
    tær leiðist lívið við.
    Áh, hevði bert onkur uggað meg
    og víst mær rættan veg.

    Niðurlag: Men Jesus, tín vinur, er tó nær,
    hann bíðar eftir tær.
    Hann bankar á tínar hjartadyr,
    og eftir tær hann spyr.
    Hann elskar teg, kom til hann í dag
    áh, svara honum ja,
    svara ei nei, men svara honum ja!

    2. Soleiðis var í farnu tíð,
    eg onga lukku fann.
    Men nú syngur sál mín glað og frí
    um hann, sum lív mítt vann.
    Áh, hevði tú viljað trúð á hann,
    so syngja við tú kann:

    Mær birtist í huga, eg stóð ein dag

    Orð og lag: Lelia Naylor Morris
    Týtt: Øssur Berghamar
    Upprunaheiti: The Stranger of Galilee

    1. Mær birtist í huga, eg stóð ein dag
    við Genezarets strond, tí har
    varð savnað ein fjøld um ein fremmandan,
    sum úr Galilea var.
    Eg sá, at hann nam við ein blindan mann,
    sum brátt síggjandi, fróur gekk.
    Hin lamni, sum einsamur, bundin sat,
    nýggja styrki í øklar fekk.

    Niðurlag: Áh, eg kendi meg drignan at honum,
    hans náði, hans signaða brá.
    Hesum fremmanda úr Galilea
    gav eg hjarta mítt heilt júst tá.

    2. Hann talaði orð, sum fekk bylgjurnar
    við eitt til at leggja seg.
    Hans myndugleiki fekk stormarnar
    at bráðtagna beinanveg.
    Í hond hans eg legði mítt lív, mítt alt,
    tá hann talaði til mín milt.
    Hvør bylgja brátt legðist, hvørt boðabrot
    fyri orðum hans: Tig, ver stilt.

    3. Tann náði, sum andlit hans lýsti av,
    eg ongantíð gloyma kann,
    tá eg í syndanna myrkri gekk,
    og undurfult hann meg fann.
    Eg eyguni fekk á tey merki djúp,
    hann í hondum og fótum ber.
    Mín Frelsari gjørdist hin fremmandi,
    sum nú vinur mín vorðin er.

    Mangan koma royndartíðir

    Orð og lag: Mosie Lister
    Týtt: Ingolf Rasmussen
    Upprunaheiti: His grace is sufficient for me

    1. Mangan koma royndartíðir,
    sum eg ferðist dag um dag,
    skjótt kann gleðisongur gerast
    til eitt tungligt sorgarlag,
    men ein tryggleika eg eigi:
    Harrin varðar mína sál,
    og hjá honum er kraft, sum ber á mál.

    Niðurlag: Ja, Guds náði er ómáld og frí,
    kærleiksflóð hans er botnleys og víð.
    Og nú gleðist mín sál, tí eg veit, tí eg veit,
    at Guds náði er ómáld og frí.

    2. Tá ið freistingar meg herja,
    og eg veikan kenni meg,
    nígi eg í bøn til Jesus,
    hann meg ber á verndarveg,
    broytir máttloysi til sigur,
    allur ivi fer avstað,
    tí hjá honum er vón til hvønn ein dag.

    Mót vári

    Janus Djurhuus
    Orð: Janus Djurhuus
    Lag: Eg byrðina beri við brosi

    1. Hví stúrir tú, hjarta, mót vári,
    tá sól vermir blómprýddan heim,
    og gentan við rósum í hári
    sæl droymir um lukku og gleim?

    2. Tað er, tí eg hoyri lilju
    teska so kvøldsligt eitt ljóð:
    Sjá fagrast eg eri av blómum,
    men líkbleik og køld eins og snjó.

    Milt eg hoyri Jesus kalla

    Orð: Ernest W. Blandy og Zacharias Zachariassen (4. ørindi)
    Lag: John S. Norris
    Týtt: Zacharias Zachariassen
    Upprunaheiti: Where He leads me

    1. Milt eg hoyri Jesus kalla,
    :,: milt eg hoyri Jesus kalla: :,:
    Tak tú kross tín upp og fylg so mær.

    Niðurlag: Har tú leiðir, vil eg fylgja,
    :,: har tú leiðir, vil eg fylgja, :,:
    allan vegin vil eg fylgja tær.

    2. Fert tú gjøgnum táradalin,
    :,: fert tú gjøgnum táradalin, :,:
    allan vegin vil eg fylgja tær.

    3. Tú mær gevur kraft og náði,
    :,: tú mær gevur kraft og náði :,:
    tær at fylgja allan vegin heim.

    4. Har tú leiðir, vil eg fylgja,
    skínur sól og brýtur bylgja.
    Har tú leiðir, vil eg fylgja,
    allan vegin vil eg fylgja tær.

    Meidansur

    Orð: Tummas Napoleon Djurhuus
    Lag: Johann Abraham Peter Schulz

    1. Ungmoy í mai so kvøður:
    Luftin blá er og føgur,
    sólskin um alla leið,
    baldursbráir og dáar,
    liljur fínar og smáar
    – nú, ið komin er alfagri mai.

    2. Komið, dansið og syngið,
    dansið við mær í ringi,
    stígið ein feginsdans,
    dansið við mær á vári,
    dansið við sól í hári
    – setið saman av maiblómum krans.

    3. Nú er stundin at finnast,
    nú er stundin at ynnast,
    nú er sólmildur mai;
    gævi sveinin eg finni,
    sum mær fylgja skal lívslanga leið.