Opna mítt eyga, biði eg

    Meta av Fløtum
    Orð og lag: Clara H. Fiske Scott
    Týtt: Meta av Fløtum
    Upprunaheiti: Open my eyes that I may see

    1. Opna mítt eyga, biði eg,
    sannleika tín tá síggi eg.
    Leið meg hin undurfulla veg,
    tá vil ei freisting hótta meg.
    Stillur eg bíði eftir tær,
    vilji tín ráði bert í mær.
    Opna mítt eyga, skín á meg,
    heilagi Gud!

    2. Opna mítt oyra, bøn mín er,
    rødd tín mær sannleika tín ber,
    og tá títt orð eg hoyri her,
    falslæti alt tá burtur fer.
    Stillur eg bíði eftir tær,
    vilji tín ráði bert í mær.
    Opna mítt oyra, skín á meg,
    heilagi Gud!

    3. Opna mín munn, tá beri eg
    sannleikans boðskap fyri teg.
    Opna mítt hjarta, leið meg tín veg,
    kærleiki tín tá lívgar meg.
    Stillur eg bíði eftir tær,
    vilji tín ráði bert í mær.
    Opna mítt hjarta, skín á meg,
    heilagi Gud!

    O, ljósins Gud, lov veri tær

    Matthías JochumssonPetur Jacob Sigvardsen
    Orð: Matthías Jochumsson
    Týtt: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Týddur í 2007.

    1. O, ljósins Gud, lov veri tær,
    at lív og heilsu tú gavst mær
    og faðir mín og móður.
    Eg fari upp, nú sólin skín,
    tú sendir ljós títt inn til mín.
    O, sum tú, Gud, ert góður!

    2. Tú eigur høga himnastól
    og hevur skapað hesa sól
    og alla verøld víða.
    Tú klæðir grøs á føgru fold,
    tú føðir veikan orm í mold
    og dýr og fuglin fríða.

    3. Teg lovprísa øll lívsins mál,
    teg hálova hvør mannasál,
    hon kennir góðsku tína.
    Eg veit, mín Gud, tú verjir meg,
    eg eigi at tilbiðja teg,
    ið skapti tungu mína.

    4. Títt lívsins ljós tað lýsi mær,
    so livi eg og fylgi tær
    á sonnum vísdóms vegi,
    men styrk tú mína dygd og dáð,
    lat búnast meg í Jesu náð
    til skurð á heystardegi.

    5. Tak, Gud, mín faðir, hug og hond,
    mítt hjarta, vilja, lív og ond,
    so tíni boð eg goymi.
    Í lýdni lær meg elska teg,
    nógv heldur ganga trúarveg
    enn fylgja holdi´ og heimi.

    Oman fyri alla fatan manna

    Orð og lag: Haldor Lillenas
    Týtt: Flóvin Tyril
    Upprunaheiti: Far beyond all human comprehension

    1. Oman fyri alla fatan manna,
    markleysur – sum himmalin at spanna,
    stórfingin í ætlan, tú mást sanna,
    er Guds mikli kærleiki.

    Niðurlag: Kærleiki, sum mannatunga aldri týða kann,
    hvørki her og ævinleika í,
    hægri enn tær hæddir, har ið ørnin reiðrast man,
    djúpari enn stormbard stórhøv, víð.
    Kærleiki, sum fagnar syndarum, ger fjøtrað frí,
    so endaleysur, ómáldur sum ævitíð.

    2. Ofrar fúsur og til tess nóg ríkur,
    gávumildur – ongum øðrum líkur,
    pínslusteypið tremfult tømir – slíkur
    er Guds ríki kærleiki.

    3. Mentur mína syndaskuld at greiða,
    førur fyri frelstan meg at leiða,
    so at eg kann himmalgleði eiga –
    er Guds mæti kærleiki.

    4. Víður, so hvør tjóð á fold kann náast,
    ríkur, so at frelsa frí kann fáast,
    reinur, at hin ringasti kann tváast –
    er Guds mikli kærleiki.

    O, sælasti dagur, tá brúðrin skal síggja

    Petur Jacob Sigvardsen
    Orð: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Yrktur í adventini 2009.

    O, sælasti dagur, tá brúðrin skal síggja
    her himin og jørð og Jerúsalem nýggja,
    tá foldin hin fyrra er farin í kavið,
    – alt samalt er burtur, og horvið er havið.

    O, sælasti dagur, tá eingin skal syrgja,
    tá sjúka og deyði ei hjørtuni tyngja,
    tá tár meir ei renna, øll pínsla er farin,
    tá lovsongin syngur hin snjóhvíti skarin.

    Tá staðurin halgi frá Gudi skal stíga
    sum brúður, ið seg fyri manni vil prýða,
    – Jerúsalem nýggja, Guds livandi staður,
    har dýrd hans skal skína, so altíð er dagur.

    Tá sæl øll tey eru, sum skikkjurnar tváa,
    so atgongd tey mega til lívstræið fáa.
    Gud gevi, at øll vit, ið her saman liva,
    tann dag mega standa í Lívsins bók skrivað.

    O, kærasti Kristus, mín frelsari góði:
    tú reinsi mín búna í heilagum blóði
    og fjal meg í frelsuni av tíni náði,
    so heimvist tann dag eg í himlinum fái.

    O, signaði staður í Eden tí nýggja

    Petur Jacob Sigvardsen
    Orð: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Yrktur 31. august 2007

    O, signaði staður í Eden tí nýggja,
    har lívsvatnið streymar, sum krystal at síggja,
    frá hásæti Guds og frá lambsins tað rennur
    úr ánni, sum lívsins træ stimbrar og mennir,
    so tólv ferðir ávøkst hvønn mánað, tað hevur,
    og heilsubót bløð tess tað fólkunum gevur.

    Hátt hásæti Guds várs og lambsins har stendur,
    í staðinum halga við gullgyltu strendur,
    har tænarar trúgvir Guds gerningar gera,
    og navn hans teir allir á enninum bera.
    Har náttin er horvin, og myrkrið má dvína,
    tí Gud, Harrin sjálvur, í staðnum skal skína.

    Og andin og brúðurin samsint nú siga:
    “Hoyr, komið nú øll!” so tey bøna og biðja.
    “Tit lívsins vatn drekki, tað einki skal kosta!”
    tað svala og sløkkja kann allan vár tosta!
    Ja, sæl øll tey eru, ið skikkjuna tváa,
    tey atgongd til staðin og lívsins træ fáa.

    Tí øll tey, sum standa í lívsins bók skrivað,
    tey skulu um ævir í himlinum liva.
    Tí verdugt er lambið, vár Frelsari góði,
    ið menniskju keypti við heilagum blóði.
    Við hásæti Guds tey nú lambinum æra
    og lovsangir syngja í snjóhvítum skara.

    O, særda sál, sum fallin er í fátt

    Petur Jacob Sigvardsen
    Orð: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Yrktur 25. november 2009.

    O, særda sál, sum fallin er í fátt,
    tí kring teg alt er vorðið myrka nátt,
    tú lít tó á, tí tað er satt og vist,
    at mitt í myrkrinum er Jesus Krist.

    Og situr tú enn einsamøll í høll
    og kennir teg, sum farin eru øll,
    tí bond, tey brustu, vón ei var at sjá,
    so lít tó á, at Jesus er tær hjá.

    Og hugsar tú: Hví hendi hetta meg,
    sum altíð vildi ganga trúarveg?
    so gevur Skriftin tær so greitt eitt svar:
    Gud agar hvørt eitt barn, hann hevur kær!

    Guds sonur lærdi lýdni, tí hann leið*,
    ein líðing long var alt hans æviskeið.
    Í líðing framdi hann sítt frelsuverk,
    í trongdum gjørdist trúgvin mangan sterk.

    Hví himnafaðir velur hesa leið,
    tað fjart er okkum, vit tað skilja ei.
    Men roynda trúgvin gjøgnum eld skal gá,
    til meistarin sítt bílæt sjónskt skal sjá.

    Við gleði frelsarin tá síggja skal,
    at hansar frelsuverk er eydnast væl.
    Lít á, o, sál, at eitt sinn lýsnar í,
    tá nátt er av, og svarað hvørt eitt hví.

    O, tú, sum uttan Jesus gekk

    Petur Jacob Sigvardsen
    Orð: Ókendur
    Lag: O, du som uden Jesus gik
    Týtt: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Leysliga týddur úr norskum. Helst týddur í 1970-árunum.

    1. O, tú, sum uttan Jesus gekk
    á heimsins villa veg,
    o, kom, úr náðar keldu drekk,
    tí Jesus elskar teg.

    Niðurlag: Ei seymir, negldir í ein kross,
    teir binda kundu Krist;
    – av góðsku síni móti oss
    brast hjarta hans so vist.

    2. O, Kristus, eg tær beri boð
    og biði í hans stað:
    Kom, gerið okkum sátt við Gud
    nú henda frelsudag!

    3. Og hann, ið visti ei um synd,
    sum tín synd deyðan leið,
    teg tváa kann í lívsins lind.
    Kanst tú tá siga nei!

    Onkur skal stíga um himnalið

    Orð: Ókendur
    Týtt: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Úr norskum. Týddur í november-desember 1982.

    1. Onkur skal stíga um himnalið,
    :/: – tú ella eg? :/:
    syngja um frelsu og sælan frið,
    – skalt tú, skal eg?
    Onkur skal gullgøtum ganga á
    syngjandi fyri Guds trónu stá;
    burtur um ævir er syndin tá.
    :/: – Skalt tú, skal eg? :/:

    2. Onkur skal skjótt leggja krossin sín,
    :/: – tú ella eg? :/:
    krýnast og íklæðast brúðarlín,
    – skalt tú, skal eg?
    Onkur skal Frelsarans ásjón sjá
    ævigt í dýrdini himni á;
    sloppin tey tá eru sorgum frá.
    :/: – Skalt tú, skal eg? :/:

    3. Onkur skal banka á læstar dyr,
    :/: – tú ella eg? :/:
    iðra seg, at tey ei komu fyrr,
    – skalt tú, skal eg?
    Onkur skal rópa: “Tú upp lat mær!”
    “Eg teg ei kenni,” so ljóðar svar;
    grátur og eymkan tá hoyrist har
    :/: – frá tær, frá mær? :/:

    4. Onkur skal lovsyngja sigursljóð:
    :/: – tú ella eg? :/:
    “Lambið oss keypti við sínum blóð´!”
    – skalt tú, skal eg?
    Onkur skal heilsa: “Vælkomin heim!”
    hoyra frá frelstum ein dýrdargleim.
    – Harri, man eg verða ein av teim?
    :/: – Manst tú, man eg? :/:

    O, Harra Gud, lat hjá oss vera

    Orð: Helgi Hálfdanarson
    Týtt: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Týddur í 1990-árunum.

    O, Harra Gud, lat hjá oss vera
    títt halga orð og sanna trúgv,
    og hvønn tann ávøkst burtur skera,
    sum ikki eigur í tær búgv.
    Tú burt hvønn lygilærdóm rek,
    og sannleiks lív í hjørtum vek.

    Lat falslæru ei sálir villa
    av sannleiksbreyt á myrku leið,
    ei fyri hjørtum lívsvón spilla,
    sum Jesu deyði veitti teim,
    rek úlv í seyðahami burt,
    legg vandans breiða dýpi turt.

    Nú orð títt vára ogn kann vera,
    tað váttar, Krist, títt dýra blóð.
    Vit lov og tøkk tær her fram bera,
    at henda perla dýr og góð,
    sum farin, aftur funnin er,
    og ævinliga ljóma ber.

    O, Harri Jesus, hjá oss ver

    Orð: Helgi Hálfdánarson
    Týtt: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Týddur í 1990-árunum.

    O, Harri Jesus, hjá oss ver,
    tí heimsins vegur dimma fer,
    títt orðsins ljós halt okkum hjá
    við ljóma reinum skinið fá.

    Um vond er tíð, og øldin spilt,
    lat oss, títt fólk, ei fara vilt,
    varðveit hjá oss títt halga orð
    og halgu skírn og náðarborð.

    Statt kirkju tíni, Krist, við lið,
    um kuldi, svøvnur loða við,
    og boðum tínum gøtu greið,
    um verøld vítt tú út hann breið.

    Títt orð er perlan dýr og klár,
    títt orð er svørð og skjøldur vár,
    og fer enn verøld øll í sor,
    Gud, halt tó okkum við títt orð.

    Títt halga orð í heimsins neyð
    tað, góði Gud, er dagligt breyð,
    oss leiðir trygt um harmadal
    og inn í himna gleðisal.