O, tann dag, tá Jesus kemur

    Orð: Joel Blomqvist
    Týtt: Hjalmar Joensen

    1. O, tann dag, tá Jesus kemur,
    Hann, sum mínar syndir bar;
    tekur móti mær í skýnum
    og meg leiðir heim við Sær.

    Niðurlag: Jesus hond í hond meg leiðir
    gjøgnum Perluportrið heim
    í hvítum klæðum, sigurskrýndur,
    einglar syngja: Vælkomin heim!

    2. Nýggja heim Hann okkum bjóðar,
    fruktirnar av Lívsins Træ;
    Lívsins kelduvatn tað reina
    í Jerusalems nýggja Stað!

    3. Stóra lið at heimi gongur,
    har ímillum teljist eg!
    Heima, heima allar ævir,
    sum ein brúður gleðist eg!

    4. Fyri Trúnuni vit standa,
    nýggjan song vit syngja har:
    Heilagur ert Tú, Guðs Sonur!
    brúsar songurin heima har.

    O, reinsa mítt hjarta, eg biði teg, Guð

    Orð og lag: Finn-Arne Imsen
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. O, reinsa mítt hjarta, eg biði Teg, Guð,
    ja, tváa meg í Tínum blóð.
    Kom, frels meg frá synd, Tú enn finnur hjá mær,
    tær søkk í ta reinsandi flóð!

    2. Um reinsan eg rópi, o, Frelsari mín,
    í djúpastu neyð hjartað er!
    Mítt hjarta so óreint og óverdugt er,
    men syndarum frelsu Tú ber.

    3. Eg knústur nú nígi við krosstræið her,
    móttaki frá Tær lekidóm.
    Títt ljós skínur fram og Títt blóð lív mær ber,
    Tú bar mína synd, mína skomm.

    4. O, markleysa náði, sum fatast ei kann!
    Ei menniskjaorð røkka til,
    at tulka, hvat syndarin uppliva fær
    hjá Honum, – ei fata kann skil.

    5. Tað størsta, sum hent hesum heiminum er,
    Guðs Sonur várt offurlamb varð!
    Ein ævigan sáttmála gjørdi Hann her,
    várt skuldabræv útstrikað varð.

    6. Tí fríur og sælur eg ferðist nú heim,
    har synd aldri meira meg nær;
    í ævir eg syngja skal saman við teim,
    sum endurloyst væl náddu har.

    O, mín sál hon leingist aftur síggja

    Orð: Ókendur
    Týtt: Hjørleif Gaard

    1. O, mín sál hon leingist aftur síggja
    mangar sálir søkja Harran Guð,
    og í syndaneyð til Kristus flýggja
    og av náði hoyra Harrans boð.
    :,:Eg vildi so fegin, eg aftur nú sá,
    ein sál kom til krossin og har boygdi knø.:,:

    2. O, eg vil av hjarta aftur biðja
    hesa bøn, sum mær er vorðin kær:
    Harri, Tú mást nógvar sálir leiða
    á Tín veg, sum jú tann besti er.
    :,:Tú elskaði øll, ja, eisini meg,
    hjálp sálum at finna á frelsunnar veg.:,:

    3. Mangur kennir lívið tungt at vera,
    sálin hungrar og hon líður neyð.
    Men kom við til Hann, tann Góða Hirðan,
    sum tær geva vil sítt Lívsins Breyð!
    :,:Hví skalt tú tá stúrin og mótleysur gá?
    So ivast ei longur, men frelsuna fá:,:

    O, mín Guð, Tú sum býrt í Tí Høga

    Orð: W. S.
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. O, mín Guð, Tú sum býrt í Tí Høga,
    Tú sum trónar í dýrd og í gleim;
    Títt Jerusalem sær nú mítt eyga
    hevjað hátt yvir skugganna heim.

    Niðurlag: Set mín fót á profetiskar tindar,
    halt meg fjaldan í Frumkletsins flóð;
    har mín sál kann í Tær seg fordjúpa,
    loyst frá heiminum vegna Títt blóð.

    2. Halt meg langt burt frá vantrúardølum,
    og frá snávingarsteinunum har,
    einans Tú kanst mítt hjarta fullnøkta
    gjøgnum Andan og Orðið frá Tær.

    3. Halt meg langt burt frá trætunar gøtum,
    har mær væntar bert myrkur og neyð.
    Lat meg kenna Tín fullkomna sigur,
    so mítt eg og mín heimstrá gerst deyð.

    4. Halt meg reinan av øllum sum forðar
    og her kámar Títt heilaga ljós;
    so Tú sjálvur ígjøgnum meg lýsir,
    og meg varðar frá fráfalsins kós.

    5. Lat meg standa í krosstræsins skugga,
    Tína dýrd har nú síggja kann eg.
    Eina har vil eg liva og doyggja
    í teim sárum, Tú fekst fyri meg.

    6. Gev mær dirvi á múrinum standa,
    um enn túsundtals falla Tær frá!
    Gev mær olju á frelsunnar lampu,
    so at onnur Teg greitt kunnu sjá.

    O, Lambsins blóð, tað dýrabara blóð

    Orð: M. Giverholt
    Týtt: Ingrid Gregersen

    1. O, Lambsins blóð, tað dýrabara blóð,
    sum gav mær frið, tá eg við krossin stóð.
    Tað er mín uggi her í sorg og neyð,
    mítt skýli og mín akkersgrund í deyð.

    2. Tá stødd í falli, synd og skomm eg var,
    ein fátæk sál, sum ónt bert í sær bar;
    eg síggja fekk tann kross, har blóðið rann,
    har lekidóm og sálarfrið eg fann.

    3. Nú í mín munn ein sangur lagdur er,
    sum fylgir mær á míni lívsins ferð,
    um Lambið, sum varð slaktað og við blóð’
    meg keypti, tá ið deyðin fyri stóð.

    4. Um syndin stundum enn mær gerst ov sterk,
    eg flýggi aftur til tað stóra verk.
    Tí blóðið geldur enn, tað er mín troyst,
    tá eg frá loyndu synd vil verða loyst.

    5. Og gongur smátt tað enn frá dag til dag,
    eg syngi ørindið við sama lag
    um slaktað Lamb, um blóð, á krossi rann,
    við tí í hjarta glað eg doyggja kann.

    O, Jesus lat upp míni eygu

    Orð: Lina Sandell
    Týtt: Edmund í Garði

    1. O, Jesus lat upp míni eygu,
    at mína ogn eg síggja kann!
    Eg eigi Faðir, sum mær segði,
    :,:Hann barn Sítt aldri gloyma man.:,:

    2. Eg eigi bróður við Guðs sæti,
    sum altíð fram í bøn meg ber.
    Eg eigi náðiflóð so mæta,
    :,:sum himnahválvið víða fer.:,:

    3. Eg eigi Talsmann, sum í neyðum
    ber troyst og vón, o, sæla góð!
    Eg eigi ævigt lív í deyða,
    :,:mær frið og treyst ber Jesu blóð.:,:

    4. Eg kenni Ævinleikans Ríki,
    ein náðifavn, eg opnan fann;
    og dýrdarkrúnu, ei finst líki,
    :,:ein arvur, sum mær Jesus vann.:,:

    5. Eg eigi tí ei syrgin vera,
    sum slíka sælu fekk í lut;
    og vil mær ivin ótta bera,
    :,:eg kenni Lívsins ríka Guð.:,:

    6. O, Jesus Krist, lær meg at goyma
    Tín trúarlovsang barmi í;
    og lat meg krúnuna ei gloyma,
    :,:Tú goymdi mær frá fyrstu tíð.:,:

    O, Guð, send lívsins Halga Anda

    Orð: William Booth
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. O, Guð, send lívsins Halga Anda,
    :,:send Tín eld,:,:
    lat undir blóðsins kraft oss standa,
    :,:send Tín eld.:,:
    Gev styrki til Títt stóra lið,
    og falla lat á einhvønn við
    Tín Hvítusunnueld og frið,
    :,:send Tín eld.:,:

    2. Gev kraft, o, Guð, til Orðsins tolk,
    :,:send Tín eld,:,:
    ger okkum skikkað sum Títt fólk,
    :,:send Tín eld.:,:
    Brenn burtur alt sum óreint var,
    ei endurnýggjan í sær bar,
    so virkisfús vit tæna Tær,
    :,:send Tín eld.:,:

    3. Við halgum longsli vit Teg biðja:
    :,:Send Tín eld,:,:
    Tín eld vit treingja inniliga,
    :,:send Tín eld.:,:
    Gev styrki undir krossins træ,
    so sigra vit í hvørjum slag
    at liva heilagt dag um dag,
    :,:send Tín eld.:,:

    O, eitt land eg veit um

    Orð: F. A. F. White
    Týtt: Elias Hansen

    1. O, eitt land eg veit um,
    tað so vakurt er, sum
    í Guðs Orði oss sagt er um tað!
    Har ei sorg kemur inn,
    einki myrkir várt sinn,
    og tíðin har ei fer avstað.

    Niðurlag: Hetta fagra land er
    ei sum okkara verð,
    ei oyðandi stormur nær tað;
    tess gøtur og lið
    eru gullløgd øll við,
    og har sólin ei setur ein dag.

    2. Ævig trø vaksa har,
    sum ei veturin nær,
    og tess fruktir meir glitra enn gull!
    Og við hørpu í hond
    á tí skínandi strond
    vár gleði skal tá vera full.

    3. Frelsarin, ið har er,
    elskaði hesa verð
    og doyði í syndara stað;
    og eg veit, eg skal ná
    hetta land og har sjá
    hin vin, trúgvin her hevur sæð.

    4. Har eitt heim er í gerð
    til hvønn syndara her,
    sum trýr á hitt frelsandi blóð;
    ævigt summar er har,
    ein og hvør lovar Tær,
    Tú, Guðs Lamb, sum í stríðinum stóð.

    O, botnleysa Frelsa, o, kærleikans hav

    Orð: William Booth
    Týtt: Ókendur

    1. O, botnleysa Frelsa, o, kærleikans hav,
    o, náði djúp, Kristus av Himlinum gav!
    Við boðum um bjarging hon finnur sær veg
    um verðina alla, – kom, floym yvir meg!

    2. Mín synd var so stór, míni misbrot so svár,
    og nyttuleys eru øll angursins tár.
    O, Flóð, eins og purpur, mín sál nú sær teg,
    tú eina kanst reinsa, – kom, floym yvir meg!

    3. Mítt hjarta er friðleyst, mín lyst heftist ei,
    tað fjøtrar mær sálina, villir av leið.
    Bert loystur í Flóðini verða kann eg,
    um einaferð Hon hevði floymt yvir meg!

    4. Nú royndur av freisting, nú píndur av frykt,
    nú mótleysur – lív mítt er ongantíð trygt.
    Eg veit, alt tað hvarv, sum nú mær skaða ger,
    um Flóðin hin reina fekk floymt yvir meg!

    5. O, náðihav mikla, hvør mangan eg stóð,
    við langtan dygst við hesa dýrmettu Flóð.
    Nú aftur tey reinsandi vøtn síggi eg,
    eg fari ei, fyrr enn tey floyma um meg!

    6. Hygg, Flóðin hon veksur, hon fram at mær fann!
    Eg hoyri Ein rópa: “Eg frelsa teg kann!”
    Mín trúgv hátt seg hevjar og loystur nú eg
    meg tveiti í vatnið – tað floymir yvir meg!

    7. Og nú, halleluja, mítt framtíðarskeið
    skal ofrast við gleði á Hansara leið,
    sum sjálvkravdur bløddi og ofraði Seg,
    o, botnleysa Frelsa fyri teg, fyri meg!

    Opin stendur blóðsins kelda

    Orð: M. J. Harris
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Opin stendur blóðsins kelda
    fyri sjúku, synd og mein!
    Sál mín hoyrdi Andans talu,
    tá Hann segði: Kom, verð rein!

    Niðurlag: Eg vil ævigt prísa Jesus,
    fyri meg Hann særdur varð;
    geva Honum prís og æru,
    tí Hans blóð hvønn syndablett burt fær.

    2. Mínar dreymar, planir, æra,
    alt eg Honum yvirgav;
    alt mítt egna mátti fara,
    eins og dustið fall tað av.

    3. Á mítt altar fall Hans eldur,
    alt mítt hjarta kom í brand!
    Ævigt vil eg Honum prísa,
    til eg nái lívsins land.

    4. Lov og prís Tær veri Jesus,
    Tær nú prísar sál mín glað;
    mína synd Tú burturbeindi,
    reint gert Tú mítt sinnalag.