Piparbússukvæðið

    Orð og lag: Frank J. Dam

    Gangi mót teim tredivu, tori ikki longur
    vil ei verða kallaður gamal drongur
    hvat skal eg gera, hvar finni eg ein maka
    teir kjansir, o teir kjansir, hví skuldi eg teir vraka

    Sjálvgjørt er vælgjørt, hví er tað so forbannað
    hví kundi mín lagna ikki rakt onkran annan
    sum tilkomin kanst tú bert ganga í frið
    sum trúgvur drongur undir konufólkalið

    Situr aleinaður kvøld eftir kvøld
    ein piparbússusveinur í tjúgundu øld
    ergrar seg grønan hvørja einastu nátt
    um allar tær hann kendi, sum hvurvu so brátt

    Vinir og kenningar, familja og grannar
    tey geva mær ráðini, hvørt verri enn annað
    fá tær eina, gift teg góði, sig bara til,
    vit skulu nokk hjálpa tær, um bara tú vil
    Eitt stríð er, hví er man sum leysur so bundin,
    í himmalsins navni, nær kemur tann stundin
    hvar ert ttú, mín genta, nær trínur tú inn
    nær manst tú vísa teg, hví ert tú so svinn

    Situr aleinaður…

    Eg skuldi kanska gjørt, sum teir ótrúgvu flest:
    gloyma alt um kærleika og binda meg sum best
    so kundi eg gingið runt við frið í míni sál
    brúkt kjaft um allar hinar sum ei náddu sítt mál

    Situr aleinaður…

    P.M. Dam

    Orð: Tummas Napoleon Djurhuus
    Lag: Skal kvøðast

    Hvør veitir føroyingum mat inn í munnin
    – pressugerð, sukur, siropp og »jam« –
    vínið, teir drekka, breyðið, teir eta?
    – Tað er ikki Poulsen á Strondum, men Dam.

    Hvør veitir føroyingum pengar til gávu
    – bert við at senda eitt fitt telegramm –
    so teimum ei nýtist arbeiða longur?
    – Tað er ikki Poulsen á Strondum, men Dam.

    Hvør gevur føroyingum klæði á kroppin
    – klæði av nylon, og annað fínt kramm –
    so ikki teir ganga naknir og skelva?
    – Tað er ikki Poulsen á Strondum, men Dam.

    Hvørjum er tað, høvundar rósa
    – meira enn Churchill og onkul Sam –
    meira enn Nasser og Adenauer?
    – Tað er ikki Poulsen á Strondum, men Dam.

    Hvønn er tað, føroyingar allir tilbiðja
    – sum ísraelsfólk tilbað sín Ábraham –
    tilbiðja fyri undir- og uppskot?
    – Tað er ikki Poulsen á Strondum, men Dam.

    Um hvønn er tað føroyskir fiskimenn kvøða
    – serliga tá ið teir fáa ein dramm –
    at hann eigur lívið í teimum og teirra?
    – Ikki um Poulsen á Strondum, men Dam.

    Hvør hugsar ongantíð fyrst um seg sjálvan?
    Hvør roynir ongantíð troðka seg fram?
    Hvør hugsar bert um tað besta hjá øðrum?
    – Tað er ikki Poulsen á Strondum, men Dam.

    Hvør letur sólina skína í Føroyum?
    Hvør lokkar mánan um náttina fram?
    Hvør er á jørðini næstur Várharra?
    – Tað er ikki Poulsen á Strondum, men Dam.

    Puff, mín loynidreki

    Orð: Leonard Lipton
    Lag: Peter Yarrow
    Týtt leysliga: Steintór Rasmussen
    Upprunaheiti: Puff, the Magic Dragon

    Puff, mín loyni dreki
    Við fjørubakkan býr
    Eg gangi gjøgnum djúpan dal
    Inn í eitt ævintýr
    Puff eg gav tær gávur
    Segl og stuttlig ting
    Og Puff vit vinir blivu skjótt
    Vit komu vítt umkring

    Puff, tá eg var lítil
    Reið eg á tær
    Eg veitraði við halanum
    Tú svam so langt við mær
    Bláhvalir og nýsir
    Heilsa uppá teg
    Og skip við ránarum umborð
    Tey yvirgeva seg

    Puff, á fjørusandi
    Sól í havi søkk
    Ein skjaldbøka kom upp á land
    Hon fjalir síni egg
    Tropuvindur sjóðar krunkasvørt er nátt
    Við eydnuportrið tú og eg
    Lívið tað er gott

    Puff vit komu víða
    Vit sóu vøkur slott
    Har prinsar og prinsessur livdu
    Stórbært og so flott
    Kongur og hans drotning
    Ein ring frá teimum fekk
    Ein gandaringur hetta var
    Nú ringurin er vekk

    Puff, nú er tú eina
    Eg veit tú fellur tár
    Børn tey gerast vaksin skjótt
    Men drekar túsund ár
    Tær dámdi væl at spæla
    Altíð í góðum lag
    Men, Puff mín vinur burtur er
    Og barnalyndi, ja

    Piparsangurin

    Jákup VeyheSjúrður Skaale
    Orð: Jákup Veyhe og Sjúrður Skaale
    Lag: Gamalt fólkalag

    Kenni ein piparsvein,
    sneiðir um ein marknaðstein.
    Kenni ein gamlan drong,
    liggur eina í síni song.

    Kenni ein piparsvein,
    hevur eingi damubein.
    Tá man etur kjøt og breyð,
    tá er best at vera tvey.

    /: Hann er 30 ár í dag :/
    /: Hann er 30 ár í dag :/

    Um náttina, tá tað er kalt,
    hevur pipar, manglar salt.
    Hevur onga konu valt,
    hevur pipar manglar salt.

    Tíðin tú, flýgur nú,
    til man syngur næsta vers.
    Men hvør skuldi hesum trúð
    – skjønnan dag er man 70.

    Petur Kyll

    Orð: Ókendur
    Lag: Vísulag

    Eg ein sang nú syngja vil,
    sum jú nú er blivin til,
    um ein flokk av føroyingum, sum fór til Íslands.
    Gentur, dreingir, konur, menn
    fóru øll avstað í senn
    fyri fimtanhundrað danskar kall um mánan.

    Tað var “Dronningin”, sum fór,
    hon var bæði flott og stór,
    og har vóru tey øll fjøruti í tali.
    Klokkan sjey fór hon avstað,
    og alt gekk í besta lag,
    inntil sjóverkurin spilti heila spælið.

    Men tú kann tilhugsa tær,
    at tá barrin opin var,
    ei um rull og sjóverk meira nakar tosar.
    Í salónini er tætt,
    ja, sum seyður er í rætt,
    og alt fylgið brátt av øl og whisky osar.

    Har var dansur, har var spæl,
    har varð drukkið tætt og væl,
    konufólkini brátt flenna øll í kíki.
    Tænarin á borðið ber,
    um tú fullur, einki ger –
    og tey føla seg sum mitt í Himmiríki.

    Tvær so fittar vóru har,
    segði Petur fyri mær,
    lagaligar sóu tær út til at vera.
    Onnur var úr Rituvík,
    hon var Marilyn Monroe lík,
    grønan hatt á høvdinum hon mundi bera.

    Eg nú bjóða vil ein drink,
    sigur Petur við eitt blink,
    og hann rópar “tjener, lad os få en lille.”
    Tænarin á leistum sprakk,
    Petur sigur: “Takk-takk-takk!
    Det var dejligt, for jeg føler mig så ilde.

    Har du aldrig set mig før?
    Petur Kyll fra Oyndarfjørð.
    Jeg er bonde og har femogtybe køer,
    men der er så kedeligt,
    der er ingen Akvavit,
    derfor rejser jeg nu op til Vestmanøer.

    Hør De tjener, ved De hvad?
    Jeg for kvindfolk er så glad,
    men på Ondefjord, der findes bare køer.
    Jeg om hjertet bli’r så blød,
    og det kribler i mit kød –
    når jeg ser på alle disse kønne møer.”

    Men hjá Petur illa gekk,
    einki konufólk hann fekk,
    men tó fylstur hann av øllum mundi vera.
    Millum borð og stólar datt,
    til teir tóku í hann fatt:
    átta fullir mans til koys hann máttu bera.

    Best at kvæðið endar her,
    tí nú barrin lokað er,
    hesin túrur hevur nú ein enda tikið.
    Tá eg Petur seinast sá,
    hann í taxabili lá,
    og hann rópti: koyrið Petur Kyll í “Ríkið”.

    Per Jákup Mikal

    Orð (1894): Sverre Patursson
    Lag: Norskt fólkalag
    Viðmerking: Tátturin sipar til, at ein skylddrongur hjá høvundanum var nakað stórur, tá ið hann varð doyptur, av tí at foreldrini og prestur ikki kundu semjast um, hvussu navnið skuldi skrivast, á donskum ella føroyskum.

    1. Ja, á Streymoynni eri eg føddur,
    tey meg nevndu Per Jákup Mikal,
    tá var vetur og vátakavi og rusk.
    Ja, tann dagin, hann minnist eg so væl.

    2. Tummas hann lænti mær hálsklút,
    hartil hettu og vøttir aftrat,
    so ballaðu tey meg inn í ommusa sjal,
    og tað hjálpti ei, hvussu eg græt.

    3. Lítið skilti eg av føroyskum orðum,
    enn minni av prestmansins tal’;
    uttan einans tað vóru tey orðini trý,
    tá hann nevndi meg Per Jákup Mikal.

    4. So gingu tey frá kirkjuni niðan,
    tá stóð borðið fullrokað við mat,
    kjøt og epli og dypp í stóra trog,
    og súpan í dyllum afturat.

    5. Brátt tey tveittu meg við grúgvuna niður,
    sum eg var “eitt ,eg veit ikki hvat,”
    síðan troðkaðu tey móti átinum fram,
    og so lá eg har og gapaði og græt.

    6. So lá eg har og grundaði og tonkti:
    Tit sum virða so lítið um meg nú,
    eg sýna skal tykkum manndómsbragd,
    sum tit aldri skuldu til mín trú.

    7. Eftir gólvinum fram mundi tita
    ein tvísterta stór og so gramm;
    alt fólkið rópti: “Koyr út, koyr út,”
    men eingin tordi móti henni fram.

    8. Lítið eg dugdi at ganga,
    men grulva tað var mær so lætt,
    við hondum og fótum eg titaði títt,
    og umsíðir fekk eg rovdjórið fatt.

    9. Tá kendi eg meg sum ein krígsmann,
    ja, tað stundina minnist eg enn,
    eg dvøldi ei leingi við lívið at taka,
    men myrdi hana millum mínar tenn.

    10. Upp leyp faðir so bilsin við gleði:
    “Nei, nú trúgvi eg ei mínum eygum væl,
    tú ert frægasti maður, ið inni er,
    ja, tað ert tú, Per Jákup Mikal!”

    11. Svaraði Hans Petur Niklái:
    “Mín-sann ert tú maðurin meir;
    tvístertan leyt at geva upp ond,
    hennar hjarta, tað smellir ikki meir.”

    12. Síðan tey meg væl ærdu,
    mjólk, súpan og kjøt, tað var mín løn,
    slíkan kost eg tørdi mína ungdómstíð,
    sum mín sæli navni Jákup á Møn.

    13. Nú eri eg ein tilkomin maður,
    eg roysni havi gjørt uttan tal,
    tann frægasti maður í okkara bygd,
    tað eri eg, Per Jákup Mikal.

    Politikarin

    Orð og lag: Steintór Rasmussen

    Mín vinur hvar er tín revsandi rødd
    Títt dirvi og livandi sangur
    Mótmæli tíni um geilar og tún
    Í býnum ein eftirklangur
    Frá hjartanum orð um fólksins kor
    Um heimin og samfelagsvirði
    Tín provokatión og samfelagvón
    Ja alt sum tú brendi fyri

    Mín vinur slagorð um frælsi og breyð
    Brátt tagnaðu tínar kanónir
    Sum tíðin alt lagar og føðir so tey
    Sum hava ambitiónir
    At koma sær fram flokkin tú fann
    Sum tú vildi reformera
    Eitt hugsjónartap at sleppa framat
    Og ávirkan tína gera

    Mín vinur tú vildi koma á ting
    Og verða tað fríska lotið
    Men politiskir vindar mala í ring
    Úr skotgrøvum verður skotið
    Hvat leiðir á mál og hvør eigur moral
    Á valdsins uppboðssølu
    Rødd tín varð kvirr og ikki sum fyrr
    Tí á tindunum er kølið

    Ei vald og kærleiki ganga í takt
    Í leiki hvønnannan at dálka
    Og tíðindafólk standa ikki á vakt
    Men í gerðini sær válka
    Fólkið er við leiðslan fær frið
    Journalistarnir svølgja sín iva
    Er yrkið til fals ella tíðindi fræls
    Øll royna at yvirliva

    Um maktin mín vinur er súr ella sølt
    Er søtur hvør sigandi sigur
    Á vegnum beiskar kamelar fekk svølgt
    Tað meirlutin át og fekk niður
    Um kósin er bein og samvitskan rein
    So fortíðin ikki teg fangar
    Men ein nýpussað mynd ongin avgomul synd
    Tí søgurnar eru so mangar

    At seta í fokus sín egna persón
    Og sína meining markera
    Og fella yvir mótpartin dóm
    Hvønn annan at niðurgera
    Okkara ting lít teg í kring
    Tað mesta er tokutala
    Politisk visión og kritisk missión
    Er nú bert líkasæla

    Mín vinur hvar er tann dreymur í tær
    Tað sum tú einaferð vildi
    Vælkomin til valdið nú situr tú har
    Er hugsan tín í gildi
    Øll vilja alt og gera sær dælt
    Hvør megnar har ómegdin ræður
    Er demokrati vel og bind frið
    Tí Føroyar er besti staður

    Pálsmessuvísa

    Orð: Olivar á Ryggi
    Lag: Veturin kom við kulda og kava

    1. Tað suðar í lofti á hávetursnátt,
    og vindurin leikar á villasta hátt,
    og guvurnar fjøllini fjala –
    alt landið er oyðið og berligt at sjá,
    á lofti valda tey snjóskýggj grá –
    tá kemur hin fuglurin sæli.

    2. Hann kemur úr londum, har untist hann ei;
    og einki man tálma hansara leið,
    so frítt gjøgnum loftið hann sveimar.
    Hann bygdi sær ból á landi hjá mær,
    og ikki mundi hann eira sær,
    fyrr enn aftur hann kendi seg heima.

    3. Og kemur tú, súlan, rankut og frí,
    og leggur tú leið tína hátt millum ský
    við várvónum blíðum á baki,
    og spennir tú flogið á pálsmessunátt,
    leggur tú á bæði dirvi og mátt,
    fram gongur fyri hvørt takið.

    4. Um brimið enn leikar á ups og rók,
    og sjálvt um tað bergið í favnin tók,
    og mangan tær bjóðaði vanda –
    so hækkar nú sólin dag eftir dag,
    og brátt skalt tú kenna so heimligt eitt lag,
    tá drangar í gullglæmu standa.

    Pynta jólamann

    Orð: Regin D. Patursson
    Lag: Enskt fólkalag

    Nú skulu vit gera ein lítlan fittan jólamann.
    Ímeðan vit syngja, skulu vit skiftast um at pynta hann.
    Troyggjuna fyrst vit lata hann í, og hon skal vera reyð.
    Alt hetta stríð, tað tekur jú tíð, men her er ongin neyð.
    Á, á, nú sær út til, at hon er eitt sindur víð.
    Tað ger kanska minni, tí tá er hon góð at dansa í.

    Reis teg nú upp, gev onkrum eitt klemm, tað gera jólamenn.
    Set teg so aftur, tí at vit eru ikki liðug enn.
    Nøsin er bleik. Hon fær ein blett av reyðum, so hon sæst.
    Og nú er klárt at fara í holt við tað, sum kemur næst.
    Eru øll til reiðar? Hetta her má ganga væl.
    Syngja vit ímeðan, gongur hesin leikur sum eitt spæl.

    Hosurnar vit draga upp á tey nakað stuttu bein.
    Eisini má hann frá okkum fáa eina góða reim.
    Kemur eitt lot, fær hann eitt kot at hita kroppin við.
    Skeggið er hvítt, ja, og tað er sítt og húgvan jólalig.
    Nú er hann í „galla“, hann má fáa vøttir við.
    Tí hann skal ígjøgnum skalvar, kanska vaða heilt upp undir mið.