Roynt eg havi heimsins brunnar

    Orð: C.W. Waggoner
    Lag: Carl Harold Lowden
    Týtt: Henny Gerðalíð
    Upprunaheiti: Christ is not a disappointment

    1. Roynt eg havi heimsins brunnar,
    vatnið, sum úr teimum rann;
    tosta mín teir ikki sløktu,
    brostnar brunnar bert eg fann!
    Allar keldur, sál mín royndi,
    nøktaðu ei hjartans trá.
    Kristus eina tostan sløkti,
    frið fekk hjartað honum hjá!

    Niðurlag: Kristus ongan ger til skammar!
    Gleði, frið mær gevur hann.
    Hjartans djúpa longsil stillar
    – hvílu hann bert veita kann!
    Roynt eg havi hann og sannað:
    Alt í øllum mær hann var!
    Kristus ongan ger til skammar!
    – Meir enn alt hann roynist mær!

    2. Heimsins stuttleika eg royndi,
    stuttur, stokkutur hann var,
    svikafull var henda njótan,
    ikki gagnlig var hon mær.
    Allir brunnar gjørdust turrir,
    lívið tómt og sálin svong!
    Men nú Jesus hjartans streingir
    stemmar mær til nýggjan song!

    3. Freistaður at ivast var eg,
    tí mær alt ímóti gekk!
    Men hann bíðaði í tolni,
    góðsku hans eg kenna fekk.
    Hjartadyrnar læt eg upp og
    royndi lyfti hans og fann:
    Kristus ongan ger til skammar,
    sum seg lítur fult á hann!

    Rúsur

    Orð og lag: Petur Háberg Jacobsen

    1. Lívið er herligt murri eitt lag
    Droymi at skíggini flúgva avstað
    Eina og trilvandi í míni verð
    Rúsurin leiðir meg á síni ferð

    2. Tað regnar á bøin tað regnar á meg
    Í tokuni fjaldur hvar endi nú eg
    Tystur eg kyssi teg vátt er mítt hár
    Doyvi míni spiltu ár

    3. Eitt ørviti ráðar veik er mín sál
    Merki teg rúsur hvar er mítt mál
    Vónríkur var eg og felli í fátt
    Úr steypi eg drekki á degi á nátt

    Rein, klár markleysa áin

    Jóhan við Neyst
    Orð og lag: Thomas T. Barratt
    Týtt: Jóhan við Neyst
    Upprunaheiti: Dyp, bred, hellig og mægtig

    1. Rein, klár markleysa áin
    vellir Golgata krossi av.
    Frísk, rík, undurfull náðin
    streymar eins og eitt hav.
    Sálin drekkur glað og frí,
    søkkur lívsins sorg har í.
    Synd, dóm, deyða og sút,
    alt Frelsarin strikar út.

    2. Kraft, lív, keldan hin reina,
    fyllir likamið, sál og ond.
    Her í Anda Guds eina
    knýtast sterkastu bond.
    Her tú elskar Harran frítt,
    hann, sum hevur stríðið strítt.
    Fram, fram, heilaga flóð! –
    tað er jú Guds sonar blóð.

    3. Nýt tær gávur, tú eigur,
    veri lívsleið tín rein og skær.
    Íðin gakk, hann teg leiðir,
    alt hann veitir nú tær,
    ognir, æru, lív og kraft,
    lívsins bestu hjartasaft!
    Jesus ofraði seg,
    meg allan nú gevi eg!

    Róður í hond

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Tú sangst eitt so vakurt
    Viðmerking: Yrktur í sambandi við tilboðið um heimastýri og blokkstuðul, sum føroyingar høvdu fingið frá donsku stjórnini í 1903 og sum í 1906 førdi til politiskt flokkabýti á løgtingi.

    1. Sælt ljóðar eitt boð
    yvir fjallbygdu strond:
    Tak, føroyingur, sjálvur títt róður í hond!
    Sýn øðrum, tú eigur tær treysti og mátt!
    Vind skeiðanna seglið í húnar hátt!

    2. Lat merkini blaktra – nú blæsur hann væl.
    Fram frímenn, fram “krossmenn”, nú muna tað skal.
    Tað, fedrarnir góvu, er halgað og vígt,
    og fagurt er heimið, ið teir hava bygt.

    3. Hoyr, eggjandi ljóð tónar víða um hav:
    Nýt, føroyingur, landið, tær alfaðir gav!
    Ger verkið til fulnar, tær fræls-andi beyð,
    og et ikki longur náðinnar breyð!

    4. Lat dvørgarnar týnast, nú lýsingin er!
    Nú kvøða tær bylgjur um øldgomlu sker.
    Nú suðar um tindar – tað dunar í nánd:
    Tak, føroyingur, sjálvur tær róður í hond!

    Rura, rura barnið

    Orð: Ókendur
    Viðmerking: Yrktur undir læknastríðnum í Klaksvík.

    Rura, rura barnið
    Fischer liggur í jarni.
    Krákan pikkar Marshall-korn,
    Olgar blæsur í NATO-horn.
    Kampmann pentar gulli uppá barnið.
    Vil ikki barnið tiga
    tak ein stokk
    slá í knokk
    so skal barnið tiga.

    Reinur sum kavi

    Orð og lag: Ókendur
    Týtt: Hjørleif Poulsen

    1. Reinur sum kavi, frelsu eg havi
    fingið við Jesu Kristusar blóð.
    Orðið mær sigur, at nú er friður
    fingin, tí lambið fíggindan slóð.
    Frelstur eg eri, sælur, bert tí
    Jesus, Guds sonur, deyðan gekk í.
    Frelstur frá dómi, himin eg hómi.
    Amen, halleluja.

    2. Hugsa eg mundi, at Gud ei kundi
    náði mær veita, júst sum eg var.
    At skula líða, berjast og stríða
    stóð mær for eyga livandi nær.
    Hart gjørdist stríð mær, møði og neyð,
    og eg bert fann har máttloysi, deyð.
    Hann hevur vunnið, blóðið er runnið!
    Amen, halleluja!

    3. Í øllum váða eg tó kann fáa
    náði, tí Jesus frelsu mær vann.
    Hann mátti líða, berjast og stríða,
    í fylling tíðar sigraði hann.
    Reystur eg renni, hoyr mína rødd:
    Syndin er strika, sálin er grødd.
    Gud blítt mær sigur, at nú er friður!
    Amen halleluja!

    Ruthsvísa

    Jónleif Johannesen
    Orð: Jónleif Johannesen

    1. Brúðarfólk góðu lýðið á
    Tað eg úr Halgubók sigi frá.

    Niðurlag: Alt meðan lindin hon stendur væl,
    tað stendur ein lind í mín faðirsgarð,
    hon er sær í rósum væl,
    alt meðan lindin hon stendur væl.

    2. Nomi giftist í onnur lond
    synir har knýttu kærleiksbond.

    3. Harrin hann lagaði lagnuna so
    manni og synum sendi boð.

    4. Teir grivnir vóðu í døkka mold,
    so syrgnar einkjur stóðu á fold.

    5. Nomi pakkar eigi sítt
    Eg fari aftur til heimland mítt.

    6. Stillan Ruth pakkar við hennara lið
    har tín leið gongur, eg fylgi við.

    7. Tungt var at liva sum einkja á fold
    og ei eiga annað enn egið hold.

    8. Bóas bóndi átti gull og fæ
    har til eitt hjarta á røttum stað.

    9. Hann sá tey fátæku svong og móð.
    Hann átti føði í yvirflóð.

    10. Bóas til fólk sítt sigur so:
    “Tit hoyri og lýðið míni boð”.

    11. Í morgin tá tit akurin skera,
    mikið skal har eftir vera.

    12. Í morgin tá akurin savnast skal
    tit savni saman, men leivi væl.

    13. Tit bundini bindi, men ei ruddi bø
    Tit níggju binda og eitt verður sløð.

    14. Um kvøldið Ruth í bøin fór
    hon sankar saman og byrðan gerst stór.

    15. Bóas hann møtir henni á leið.
    hon fall til jarðar for honum neig.

    16. Statt upp kæra kvinna og svara mær.
    er nakar maður ætlaður tær?

    17. Eg hevði ein mann, sum Harrin tók sær.
    síðan eingin er ætlaður mær.

    18. Hjarta mítt leikar, sum toran slær.
    Tað sigur greitt, tú ert ætlað mær.

    19. Ruth hugdi í hansara eygu fríð
    tey vístu, at sálin var rein og blíð.

    20. Bønliga Ruth eg tali til tín
    Vil tú verða kona mín.

    21. Ja, svarar Ruth, so fegin eg vil
    sum kona hoyra hús títt til.

    22. Kvøldið legðist um slignan hól
    Tey fevndust í roða av setandi sól.

    23. Úr teirra kærleika spretti hann
    sum sigur yvir syndum vann.

    24. Kærleikin gongur sína leið,
    Ein løtan fløkt ein onnur greið

    25. Rík og fátæk har ganga í lag.
    Um aldur ei hann spyr um tað.

    26. Megi størstu hann byggir á
    Heldur tá alt fellur frá.

    Regn

    Orð: Heri Nolsøe
    Lag: Magni Husgaard
    Viðmerking: Yrktur í juli 2013.

    Regnið regnar – streymar strítt í kvøld
    Aftur liggur tokan tjúkk um fjallatindarnar
    Rangvørg mynd og rondin randarleys
    Uttan teg er vónleyst – flóðin kom.

    Nú regnar tað illa
    Eg felli tár
    Tín rødd er klár – teskar blítt
    Regnið – streymar-strítt.

    Leingist vinna inn í tína sál
    Koyra burtur tankaloysi tómt og uttan mál
    Berast vit á veingjum – sveimandi
    Meðan okkar’ gøta fánar burt í regninum.

    Nú regnar tað illa
    Eg felli tár
    Tín rødd er klár – teskar blítt
    Regnið – streymar-strítt.

    Reytt, blátt og hvítt

    Orð: Heri Nolsøe
    Lag: Jógvan Olsen

    Føroyar góvu Eysturríki ein vals.
    Tað hoyrdist úr Wien og heilt til Mikladals.
    Í heimspressu Føroyar bara fingu rós,
    tá eystríkar snávaðu heilt út av kós.

    Kempaðu, bardust teir allir sum ein,
    máltalva Føroya var hildin rein,
    stríddust her garpar við vilja av stál’
    og førdu til sigurs Føroyar á mál.

    Merkið reytt og blátt og hvítt,
    veittrar frítt um heimin vítt.
    Fjøllini, fólkini stolt standa rætt,
    Dávid her feldi Goliat.
    Dávid her feldi Goliat.

    Koyrið á…
    Koyr á Føroyar…

    Brimbardar oyggjar og fólk gingu kyk,
    frásøgumenn róptu megnaravrik,
    Føroyar tær skulvu í botn og í grund,
    sigursrúsur um dalar og sund.

    Merkið reytt og blátt og hvítt,
    veittrar frítt um heimin vítt.
    Fjøllini, fólkini stolt standa rætt,
    Dávid her feldi Goliat.
    Dávid her feldi Goliat.

    Koyrið á…
    Koyr á Føroyar…

    Í Norðurírlandi húsini grá,
    í Jugoslavia luftin so blá,
    tá leikararnir syngja “Tú alfagra land mítt”,
    Føroyar tær bylgjast í barminum blítt.

    Merkið reytt og blátt og hvítt,
    veittrar frítt um heimin vítt.
    Fjøllini, fólkini stolt standa rætt,
    Dávid her feldi Goliat.
    Dávid her feldi Goliat.

    Koyrið á…
    Koyr á Føroyar…

    Reytt og svart

    Orð og lag: Heri Nolsøe

    Vit halda við HB, vit fylgja við tær,
    til Havnina ofta tú sigurin bar,
    í rokmiklum dystum tað mangan stóð á,
    á máltalvu tíðum tó sigurin sá.

    Tí reytt, svart er okkum kært,
    til sigurs hava ofta seg bart,
    í kappingum ovast á tindunum vart,
    vónandi framtíðin lýsir tær bjart.

    Ítróttarandin hann hevjast skal hátt,
    tá HB á leikvøllum vísir sín mátt,
    og viðhaldsfólk rópa og geyla so snjøll,
    tey hoyrast í bygdum um dalar og fjøll.

    Tí reytt, svart er okkum kært,
    til sigurs hava ofta seg bart,
    í kappingum ovast á tindunum vart,
    vónandi framtíðin lýsir tær bjart.

    Og nú út í heimin teir fara á flog,
    ein nýggj tíð er byrjað, tað ber okkum boð,
    at altjóða kapping hon krevur sín mann,
    í hjørtunum HB-kyndilin brann.

    Tí reytt, svart er okkum kært,
    til sigurs hava ofta seg bart,
    í kappingum ovast á tindunum vart,
    vónandi framtíðin lýsir tær bjart.

    Vit halda við HB vit fylgja við tær,
    til Havnina ofta tú sigurin bar,
    í rokmiklum dystum tað mangan stóð á,
    á máltalvu tíðum tó sigurin sá.

    Tí reytt, svart er okkum kært…