Send tínar streymar av náði

    Orð: Daniel Webster Whittle
    Lag: James McGranahan
    Týtt: Edmund í Garði
    Upprunaheiti: Showers of blessing

    1. Send tínar streymar av náði,
    Gud, yvir tystandi jørð!
    Letur tú upp tínar goymslur,
    lívið brátt sprettur og grør.

    Niðurlag: Streymar, streymar av náði,
    kærleika, gleði og frið’,
    send ei bert dropar av náði,
    send okkum streymarnar við!

    2. Send tínar streymar av náði,
    send okkum vekingarond!
    Leið oss í angur við tárum,
    slít sundur fjøtur og bond!

    3. Send tínar streymar av náði
    til hvørja tystandi sál!
    Lívga tey troyttu og veiku,
    birt okkum kærleikans bál!

    4. Send tínar streymar av náði,
    Harri vár, send teir í dag!
    Fyll oss við kraft frá tí høga,
    tætt til tín kross okkum drag!

    Sært tú krossin har reistan á heygnum

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Sært tú krossin har reistan á heygnum?
    Sært tú mannin, sum hongur har á?
    Hoyrir røddina kærleiksfult tala:
    Alt er fullgjørt, tú frelsu kanst fá’?

    Niðurlag: Fyri synd, fyri skomm tína bløðir,
    fyri teg har Hann soraður varð!
    Móti myrkursins maktum Hann stríðir,
    fyri frelsu og lív vinna tær!

    2. Hoyrir tú Hann í kvøl Síni rópa:
    “Á, Eg tysti” frá Golgata heyg?
    – Á, Hann tystir títt hjarta at eiga,
    tú, sum staddur av synd ert í neyð!

    3. Sært tú Forhangið Heilaga skrædnar,
    tá Hann útbløddur andan upp gav?
    Til Guðs Trónu Hann opnaði vegin,
    tína synd stoytt í gloymskunnar Hav!

    Sig mær at eg droymi

    Orð og lag: Petur Háberg Jacobsen

    Siti her og hugsi hvat og hví
    Hvar bleiv tíðin av
    Dagur farin náttin hvørvur við
    Eg hyggi út morgun aftur er

    Sig mær at eg droymi
    Sig mær at lívið enn er nær
    Sig mær at tit enn eru har
    Og løturnar og lívið enn er nær

    Tá ið tokan lættir stilli er
    Síggi kláran dag
    Lívið gav mær teg og míni børn
    Í gleðini tíðin fer sín veg

    Alt tað tú mær gevur her á fold
    Taki eg við mær
    Til ein stað har tíðin stendur still
    Men dagur enn er og lív er í míni verð

    Stórur Harri mín er

    Orð og lag: Matt Redman
    Týtt: Árni Jacobsen
    Upprunaheiti: 10000 reasons

    Til nýggjan dag rísur sól úr kavi,
    eg aftur sang tín syngi tá.
    Hvat enn fór um bak ella fyri framman liggur,
    á kvøldi sama sang eg syngja má.

    Stórur Harri mín er,
    stórur hann er.
    Prísið hans stóra navn.
    Tí sum ongantíð fyrr
    sál mín skal prísa hans stóra navn

    Tín miskunn stór er og rík tín náði,
    stórt er títt navn og æru vert.
    Tín góðska fær sál mína lovsong tín at syngja
    og takka, at tú mær so dýrur ert.

    Tá so ein dag her mín máttur viknar,
    og endin nær – eg fara má,
    í Himmalsins dýrd við teim dýrakeyptu skarum
    eg sama sang í ævir syngi tá.

    Sæð eg havi Guðs Son, mannin úr Galile

    Orð: Aage Samuelsen
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Upprunaheiti: Han har sonet min synd, Han tok straffen på Seg

    1. Sæð eg havi Guðs Son, mannin úr Galile’,
    havi kent Hans guddómligu makt;
    eygu míni upplæt Hann og nú síggja kann eg:
    Tað er satt, tað sum Hann hevur sagt.

    Niðurlag: Mína synd Jesus bar,
    fyri meg særdur varð,
    so at liva eg kann fyri Hann.
    Aldri fata eg kann
    tað, sum Jesus mær vann,
    men eg veit, hvat í Honum eg fann.

    2. Sum ein ránsmann teir krossfestu Jesus, mín vin,
    men í deyðanum sigur Hann vann;
    í Guðs kraft reis Hann upp, galilearin hin,
    á, hvør Meistari stórur er Hann.

    3. Tá í iva og mistreysti sál mín er stødd,
    vegin hylur eitt myrkur so stórt,
    djúpt í sál míni kenni eg tá Harrans rødd,
    og eg minnist hvat Hann hevur gjørt.

    4. Ein dag standi eg har á tí Himmalsku strond
    síggi Jesus – og kend andlit mong
    Honum prísa, sum frelsti og loysti øll bond,
    Honum syngi eg tá henda song:

    Skuggatám

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Tá ið fjáltur er á sálum
    og eitt duldarljóð so hvølt.
    Er tú tá eitt skuggatám.
    Tá ið hurðar latast aftur
    kenslan rystir í tín heim
    er tað tá títt kensluspæl.

    Yvir heimin streymar luftin
    gevur mátt í hvørja gøgn.
    Tó er tú eitt skuggatám.
    Inn hon kemur ”er tú Eros”
    kendur máttur kemur frámm
    er tað tá títt lagnuspæl.

    Niðurlag

    Tað var tú ið søkti vandan
    var á myrkurs dreymaferð
    trælur tín í hafti handa
    sá ei lysing fyri stavn

    Verða varðar tínir vardir
    her í verðøld trúgv tí ei.
    Tú er bert eitt skuggatám.
    Hvat í eftirtíðin metir
    tú kanst neyvan líta á
    men í kvøld er alt so fjalt.

    Syng Evangeliið um Jesus

    Orð: Philip Phillips
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Syng Evangeliið um Jesus
    so einfalt og greitt sum tú kanst;
    syng um tann æviga friðin,
    sum tú á Golgata fanst.

    Niðurlag: Syng, ja, syng Evangeliið
    fyri hvørjari sál her í verð!
    Syng fyri tí, sum vil hoyra
    tað Orðið, sum frelsu teim ber.

    2. Syng Evangeliið um Jesus,
    frelsa og lív er í Tí.
    Syng um hitt blóð, sum kann reinsa
    ta sál, sum seg tváar í Tí.

    3. Syng Evangeliið um Jesus,
    við sangi tú náa kanst mong!
    Syng um ta frelsandi náði,
    lat ljóða um Jesus tín song.

    4. Syng Evangeliið um Jesus,
    breið út hetta signaða Navn.
    Syng um ta ævigu gleði,
    sum bíðar í friðarins havn.

    5. Syng Evangeliið um Jesus,
    tað frøir ta frígjørdu sál.
    Syng um tann sigur Hann vann tær,
    um blóðið sum førir á mál.

    6. Syng Evangeliið um Jesus,
    lyft upp hetta signaða Navn.
    Syng um hitt æviga ríkið
    har ævigt ein finna kann havn.

    Svunnin er døggin og náttmyrkrið tjúkt

    Orð og lag: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Yrktur í 1994.

    1. Svunnin er døggin og náttmyrkrið tjúkt,
    dropar í grasinum hanga,
    fram dagar sólin og lotið kenst mjúkt,
    blómurnar friðfullar anga;
    løtt eins og lambið, ið spælir á ong,
    reinlynt og góð millum garða
    yndisligt leiðandi gentu og drong
    síggi eg ásttikin fara.
    Skjótt summar man halla og heystið í hond,
    – hvør veit, ævinleikin í nánd?

    2. Ríkur av barndómsins leiki sum hvarv
    glaður tú fert til títt yrki,
    vinnur tær útbúgving, pening og starv,
    lítur á ungdómsins styrki;
    unnustu eina tú fanst tær til vív,
    einki er óført, ov strævi;
    aldri gav gætur, at: – Víst er mítt lív
    einans eitt lán, sum eg havi!
    Hygg, heystið er farið og summarið við,
    frá Guði tú ert bert eitt stig!

    3. Sorgleysur, lættur í sinni tú er,
    kennir at gott er at liva,
    djúpt tó í brósti ein spurning tú ber,
    sum mangan teg fyllir við iva:
    Hvagar fer sál mín, um eg hesa nátt
    fara skal frá hesum lívi?
    Frelsan? – hon haldi eg bíða kann gott
    inntil eg gamalur blívi!
    Tó, heystið er farið og summarið við,
    men enn hevur tú ei vent við!

    4. Árini fara og følnað mong vón,
    vinabond dragna og slitna;
    hárini grána og kámað gerst sjón,
    at lívið so stutt er, tey vitna!
    Fuglur er flogin til lýggjari støð,
    eftir er bert onkur stari;
    í huga tú reikar um strendur og bø,
    hugsar um tað, sum er farið!
    Ja, heystið er farið og summarið við,
    men enn hevur tú ei vent við!

    5. Mangan tú hoyrdi og kendi Guðs kall
    virkaði í tínum hjarta;
    tá ið ein vinur í lívsstríðnum small
    seig um teg vónloysið svarta.
    Kvett vórðu náðileyst eymastu bond,
    hugur at Himli man bera;
    avger enn einaferð í tíni ond,
    at nú, ja, nú skal tað vera!
    Men heystið er farið og summarið við,
    og enn hevur tú ei vent við!

    Sum ungur eg møtti Guðs kalli so sterkt

    Orð: Kajfinn Hammer
    Lag: Tað finnast so mong, sum ei fata tað fá
    Viðmerking: Yrktur í 1994.

    1. Sum ungur eg møtti Guðs kalli so sterkt
    til frelsu, til Guðs ríkis stríð,
    at siga farvæl til eitt lív einki vert,
    eitt lív, eingin meining var í.

    Niðurlag: :,:Enn ljóðar hitt rópið so hvølt,:,:
    eitt hvølt “Maran ata!” djúpt í míni sál;
    enn ljóðar hitt rópið so hvølt!

    2. Hvat eggjandi, dragandi, stórsligið róp,
    eitt hvølt “Maran ata!” tað var;
    tað minti meg á hin bíbilska dóp
    og dró meg og kravdi eitt svar!

    3. Vit vóru ein flokkur, sum mannaðu garð,
    eitt fólk, sum ei kendi til frykt!
    Várt herróp var: Út, út um Tilhaldið far!
    Eitt fólk út úr eldinum rykt!

    4. Men Slangan hin gamla hon høvdið fram stakk,
    og vónbrot tey komu so mong;
    tað áræðið stjól og mótið tað sakk,
    stríðskappin lá skræddur á ong!

    5. So beisk kendist rótin, hin spillandi urt,
    sum røtur skeyt í mongum sinn’;
    Guðs Andi frá sjálvsøkn og svik tók seg burt,
    ístaðin kom kvamsvísi inn!

    6. Tó, sløgini, sligin av vinanna hond,
    ei køvt fingu neistan í mær;
    nei, tað var mín egna og sjálvkæra ond,
    sum innan í mær hetta bar!

    7. Tá rørdi Guð við meg, eitt møti eg fekk,
    sum lekti tey svíðandi sár;
    eg kendi, ein kraft út frá Honum tá gekk,
    í olju fleyt høvur og hár!

    8. Nú sálmar og lovsangir, ja, alt Guðs Orð,
    av nýggjum nú fyllir mítt sinn!
    Ja, tungur og týðing og kunnskaparorð
    meg føra í dýpdir Guðs inn!

    9. Á, hoyr, “Maran ata!” nú ljóðar so sterkt
    og birtir av nýggjum til stríð!
    Á, reis teg Guðs fólk, slepp øllum, tú bert,
    Hann kemur skjótt skýggjunum í!

    Sveima

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Sveima gjøgnum djúpan dal
    eina tú og eg
    veðrið er so fagurt, eg veit tú elskar meg
    fuglurin reiðrast her skamt okkum frá
    hygg síggj mín góða ja luftin er blá

    Eymliga eg kíni tær
    taki væl í teg
    hesa stillu løtu eg veit tú elskar meg
    tankarnir sveima og lyndi lætt er
    best tú av øllum er í hesu verð

    Dimmi skjótt vil leggja seg
    yvir grønu ong
    enn vit bæði drála tó, heimleiðin er long
    kyss meg mín góða halt hond fast í meg
    tá altíð ja altíð eg vil elska teg