Skuggatám

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Tá ið fjáltur er á sálum
    og eitt duldarljóð so hvølt.
    Er tú tá eitt skuggatám.
    Tá ið hurðar latast aftur
    kenslan rystir í tín heim
    er tað tá títt kensluspæl.

    Yvir heimin streymar luftin
    gevur mátt í hvørja gøgn.
    Tó er tú eitt skuggatám.
    Inn hon kemur ”er tú Eros”
    kendur máttur kemur frámm
    er tað tá títt lagnuspæl.

    Niðurlag

    Tað var tú ið søkti vandan
    var á myrkurs dreymaferð
    trælur tín í hafti handa
    sá ei lysing fyri stavn

    Verða varðar tínir vardir
    her í verðøld trúgv tí ei.
    Tú er bert eitt skuggatám.
    Hvat í eftirtíðin metir
    tú kanst neyvan líta á
    men í kvøld er alt so fjalt.

    Syng Evangeliið um Jesus

    Orð: Philip Phillips
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Syng Evangeliið um Jesus
    so einfalt og greitt sum tú kanst;
    syng um tann æviga friðin,
    sum tú á Golgata fanst.

    Niðurlag: Syng, ja, syng Evangeliið
    fyri hvørjari sál her í verð!
    Syng fyri tí, sum vil hoyra
    tað Orðið, sum frelsu teim ber.

    2. Syng Evangeliið um Jesus,
    frelsa og lív er í Tí.
    Syng um hitt blóð, sum kann reinsa
    ta sál, sum seg tváar í Tí.

    3. Syng Evangeliið um Jesus,
    við sangi tú náa kanst mong!
    Syng um ta frelsandi náði,
    lat ljóða um Jesus tín song.

    4. Syng Evangeliið um Jesus,
    breið út hetta signaða Navn.
    Syng um ta ævigu gleði,
    sum bíðar í friðarins havn.

    5. Syng Evangeliið um Jesus,
    tað frøir ta frígjørdu sál.
    Syng um tann sigur Hann vann tær,
    um blóðið sum førir á mál.

    6. Syng Evangeliið um Jesus,
    lyft upp hetta signaða Navn.
    Syng um hitt æviga ríkið
    har ævigt ein finna kann havn.

    Svunnin er døggin og náttmyrkrið tjúkt

    Orð og lag: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Yrktur í 1994.

    1. Svunnin er døggin og náttmyrkrið tjúkt,
    dropar í grasinum hanga,
    fram dagar sólin og lotið kenst mjúkt,
    blómurnar friðfullar anga;
    løtt eins og lambið, ið spælir á ong,
    reinlynt og góð millum garða
    yndisligt leiðandi gentu og drong
    síggi eg ásttikin fara.
    Skjótt summar man halla og heystið í hond,
    – hvør veit, ævinleikin í nánd?

    2. Ríkur av barndómsins leiki sum hvarv
    glaður tú fert til títt yrki,
    vinnur tær útbúgving, pening og starv,
    lítur á ungdómsins styrki;
    unnustu eina tú fanst tær til vív,
    einki er óført, ov strævi;
    aldri gav gætur, at: – Víst er mítt lív
    einans eitt lán, sum eg havi!
    Hygg, heystið er farið og summarið við,
    frá Guði tú ert bert eitt stig!

    3. Sorgleysur, lættur í sinni tú er,
    kennir at gott er at liva,
    djúpt tó í brósti ein spurning tú ber,
    sum mangan teg fyllir við iva:
    Hvagar fer sál mín, um eg hesa nátt
    fara skal frá hesum lívi?
    Frelsan? – hon haldi eg bíða kann gott
    inntil eg gamalur blívi!
    Tó, heystið er farið og summarið við,
    men enn hevur tú ei vent við!

    4. Árini fara og følnað mong vón,
    vinabond dragna og slitna;
    hárini grána og kámað gerst sjón,
    at lívið so stutt er, tey vitna!
    Fuglur er flogin til lýggjari støð,
    eftir er bert onkur stari;
    í huga tú reikar um strendur og bø,
    hugsar um tað, sum er farið!
    Ja, heystið er farið og summarið við,
    men enn hevur tú ei vent við!

    5. Mangan tú hoyrdi og kendi Guðs kall
    virkaði í tínum hjarta;
    tá ið ein vinur í lívsstríðnum small
    seig um teg vónloysið svarta.
    Kvett vórðu náðileyst eymastu bond,
    hugur at Himli man bera;
    avger enn einaferð í tíni ond,
    at nú, ja, nú skal tað vera!
    Men heystið er farið og summarið við,
    og enn hevur tú ei vent við!

    Sum ungur eg møtti Guðs kalli so sterkt

    Orð: Kajfinn Hammer
    Lag: Tað finnast so mong, sum ei fata tað fá
    Viðmerking: Yrktur í 1994.

    1. Sum ungur eg møtti Guðs kalli so sterkt
    til frelsu, til Guðs ríkis stríð,
    at siga farvæl til eitt lív einki vert,
    eitt lív, eingin meining var í.

    Niðurlag: :,:Enn ljóðar hitt rópið so hvølt,:,:
    eitt hvølt “Maran ata!” djúpt í míni sál;
    enn ljóðar hitt rópið so hvølt!

    2. Hvat eggjandi, dragandi, stórsligið róp,
    eitt hvølt “Maran ata!” tað var;
    tað minti meg á hin bíbilska dóp
    og dró meg og kravdi eitt svar!

    3. Vit vóru ein flokkur, sum mannaðu garð,
    eitt fólk, sum ei kendi til frykt!
    Várt herróp var: Út, út um Tilhaldið far!
    Eitt fólk út úr eldinum rykt!

    4. Men Slangan hin gamla hon høvdið fram stakk,
    og vónbrot tey komu so mong;
    tað áræðið stjól og mótið tað sakk,
    stríðskappin lá skræddur á ong!

    5. So beisk kendist rótin, hin spillandi urt,
    sum røtur skeyt í mongum sinn’;
    Guðs Andi frá sjálvsøkn og svik tók seg burt,
    ístaðin kom kvamsvísi inn!

    6. Tó, sløgini, sligin av vinanna hond,
    ei køvt fingu neistan í mær;
    nei, tað var mín egna og sjálvkæra ond,
    sum innan í mær hetta bar!

    7. Tá rørdi Guð við meg, eitt møti eg fekk,
    sum lekti tey svíðandi sár;
    eg kendi, ein kraft út frá Honum tá gekk,
    í olju fleyt høvur og hár!

    8. Nú sálmar og lovsangir, ja, alt Guðs Orð,
    av nýggjum nú fyllir mítt sinn!
    Ja, tungur og týðing og kunnskaparorð
    meg føra í dýpdir Guðs inn!

    9. Á, hoyr, “Maran ata!” nú ljóðar so sterkt
    og birtir av nýggjum til stríð!
    Á, reis teg Guðs fólk, slepp øllum, tú bert,
    Hann kemur skjótt skýggjunum í!

    Sveima

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Sveima gjøgnum djúpan dal
    eina tú og eg
    veðrið er so fagurt, eg veit tú elskar meg
    fuglurin reiðrast her skamt okkum frá
    hygg síggj mín góða ja luftin er blá

    Eymliga eg kíni tær
    taki væl í teg
    hesa stillu løtu eg veit tú elskar meg
    tankarnir sveima og lyndi lætt er
    best tú av øllum er í hesu verð

    Dimmi skjótt vil leggja seg
    yvir grønu ong
    enn vit bæði drála tó, heimleiðin er long
    kyss meg mín góða halt hond fast í meg
    tá altíð ja altíð eg vil elska teg

    Sum ein tjóvur á nátt, kemur Jesus so brátt

    Orð: Finnbjørn Hansen

    1. Sum ein tjóvur á nátt, kemur Jesus so brátt,
    tá ið dagur á jørð fer at halla!
    Inn í okkara tíð, sæst Hann koma í ský,
    øll tey frelstu til Himmals at kalla!

    2. Tá skal mangur, sum nú situr tryggur í búð,
    seg í vónloysi seta at stara;
    tí tá løtan upprann, sum galt lív fyri hann,
    var hann ikki til reiðar at fara!

    3. Hygg, teir stóru á jørð, hava drigið sítt svørð,
    skjótt ein altjóða vígvøll vit skoða!
    Alt tað hatur og bann, sum í hjørtunum rann,
    skal tá tendrast í alljósan loga!

    4. Tey, sum liva í dag, skulu ásanna tað,
    at hvør stuðul hjá teimum skal falla!
    Tey, sum tá søkja frið, fáa ei meir vent við,
    tí Guðs Andi er givin at kalla!

    5. Sum ein tjóvur á nátt, kemur Jesus so brátt
    fyri tann, sum ei vakir og biður!
    Tó er vón enn eitt bil, fyri hvønn tann, sum vil;
    vel tí Hann áðrenn sólin fer niður!

    Stundum mín sál tørvar hvílu

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur í oktober 1999.

    1. Stundum mín sál tørvar hvílu,
    hvar skal eg venda mær tá?
    Skal eg bert óttast og ivast?
    Nei, Jesus eg líta vil á!

    Niðurlag: Ta einastu vón, sum eg eigi,
    hana eigi eg, Jesus, í Tær.
    Bert frið finni eg
    í trúnni á Teg,
    í tí blóði, sum rann fyri meg.

    2. Stundum eg kenni til trega,
    vónbrot mær falla í lut;
    vónin, sum Golgata gevur,
    hvílu tó ber mær í Guð’.

    3. Fullkomna lukku eg eigi,
    friður í hjartanum býr.
    Hvílu ber Golgataverkið
    til hvørja sál, sum tí trýr.

    Syneta

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Millun jóla og nýár á kolsvørtu niðu
    kuldi og óveður var har á leið
    Syneta var skipi í rak móti landi
    við brotnum róðri og ongari kraft

    Við eysturstrondina stóðu og stærdu
    hjálparleysir á vanlukkustund
    rokstormur hoyrdist í fjøllinum tala
    og bønin kvaldist av myrkari mátt

    niðurlag

    Djúpt á fjarðarbotni sóðu teir ljósini lysa
    ljós í komu bygdini frá
    umsíðir tey hvurvu í rokinum mikla
    og vón um bjarging svann burtur tá

    Hesa nátt skipi á Skrúður rendi
    ótti og maktloysi tóku alt vald
    í bátarnar komu teir kaldir og troyttir
    tó aldan var náðisleys tók alla vón

    Ì havsins bylgju Harrin mín góði
    druknaðu mennirnir ein eftir ein
    himmal og hav tyktist saman renna
    teirra sísti teinur var rógvin tað nátt

    niðurlag

    Við leiting lík funnust men fimm enn íresta
    í fjóruni aldan bar tey á land
    til hús á børu bornir vóru
    við blánandi liti eftir havsins koss

    Um tú siglir um summari vinur
    og sær við Skrúðin brimbardu sker
    minnist tá teir í lívi her mistu
    og teir fimm í ikki komu á land

    Stóri Guð, vit prísa Tær

    Orð: Olaf Hillestad
    Lag: Almáts Guð, vit prísa Tær
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Stóri Guð, vit prísa Tær!
    Land og hav og atmosfera,
    sól og stjørnur og alt lív
    lov og prís hvønn dag Tær bera,
    vitna um ta skaparmakt,
    Tær so sjónsk er undirlagt.

    2. Rúmdin øll man bera boð
    um Títt verk og skapargleði;
    kosmos vitnar: Tú ert Guð!
    Allar staðir sæðst Tín megi,
    fyllir evni, rúmd og tíð,
    hvílir Tínum hondum í.

    3. Fjart í duldu andaverð
    Tær nú prísa einglar allir,
    fyri eygum vísra fjalt
    uttanfyri hugans hallir;
    eyðmjúkt stígur upp við frið
    songur teirra frelstu við.

    4. Sjónligt komst til henda heim
    Tú, sum skapað alt jú hevur,
    gavst Títt lív og frelsu vann
    og frá deyða uppreisn gevur;
    valdið er í Tíni hond
    Faðir, Sonur, Halga Ond.

    Stóra navnið Jesus, er nakað navn sum tað

    Orð: Kajfinn Hammer
    Lag: Violer til mor
    Viðmerking: Yrktur í 1987.

    1. Stóra navnið Jesus, er nakað navn sum tað?
    Nei, og aftur nei, ei finnist eitt!
    Eingin vísa kann á eitt annað tílíkt navn,
    sum so stóra frelsu til heimin hevur veitt!
    Tað ber vilstum frelsu, Tað ber tyngdum frið,
    ævigt lív Tað gevur teim sum venda við;
    tann, sum á Tað kallar frá hjartans djúpu grund,
    hann skal skjótur sanna Tess kraft í somu stund.

    Niðurlag: Jesus, Jesus, Jesus, heimsins Frelsar’navn,
    møddum sálum ert Tú hin sanna hvíldarhavn;
    balsam fyri pínu í sorg og neyð og sút,
    eina Jesu Navnið frá synd kann fría út!

    2. Sál, sum sorgleys gongur og tekur lívið lætt,
    líkasæl, men veitst tó hvat er rætt!
    Hugsar aldri um at ein dagur koma skal,
    tá tú ævigt siga skal víst hesi verð farvæl.
    Hvar ið enn tú leitar, hvar ið enn tú fer,
    aldri henda leitan teg til málið ber;
    eitt er í at velja, ja, einans, einans eitt:
    Trúgv á Navnið Jesus, sum frelsu hevur veitt.