Tá eg til Himmals komi

    Orð: Maiken Ekman
    Lag: Elsa Emanuelson
    Týtt: Olaf Olsen
    Upprunaheiti: I himlen är jag väntad

    1. Tá eg til Himmals komi,
    har roknað er við mær,
    til reiðar einglar standa
    at taka meg inn har.
    Tá stendur hann, sum leiddi
    meg inn til song og gleim,
    og tekur meg í favnin:
    „Eg ført teg havi heim.“

    Niðurlag: Tey vænta meg í Himli
    tann dag, eg fái boð,
    har eigi eg nú heima,
    við vissu er tað so.

    2. Ja, elskaður í Himli,
    Guds barn eg eri nú,
    mítt hjarta har er heima,
    eg kenni Staðin jú.
    Eg kenni hvørja gøtu,
    mín vinur, tí at tað
    á jørðini varð sagt mær
    um Himmals Gud og Stað.

    3. Í Himli til eg hoyri,
    ei meir á veg hartil,
    eg eigi pláss við borðið,
    og rúm er gjørt mær til,
    og Harrin Jesus sjálvur
    vælkomnum býður mær.
    Gloymt havi eg tá grátin
    og pínuna, ið var.

    Tá ið Ábraham á sinni sendi tænaran avstað

    Orð og lag: Ókendur
    Týtt úr enskum: Zacharias Zachariassen
    Upprunaheiti: Oh, get ready! Evening shadows fall

    1. Tá ið Ábraham á sinni sendi tænaran avstað,
    tí hann visti, at skjótt endað var hans lív.
    Við kamelum sínum lýðin Eliezer fór tann dag
    langa leið at finna Ísaki eitt vív.

    Niðurlag: „Ver til reiðar, sál, ver endurfødd!“
    Hoyrir tú ei Eliezers rødd!
    „Brátt Lambsins stóra brúdleyp byrja skal í gleði, gleim,
    tá á kvøldi ferðafylgið kemur heim!“

    2. Tá ið komið var at kvøldi við ein eysturlendskan brunn,
    Eliezer tók kamelafylgi sítt
    og til Ísak eina brúður – millum eik og tornarunn –
    fann hann, tá Rebekka gav sítt ja-orð blítt.

    3. So tók tænarin Rebekku – prýdd við skart og silvurlín –
    heim til Ábrahams og Ísaks lyftisland.
    Og tey elskaðu hvørt annað – Ísak hana tók til sín,
    og tey eydnusæl har knýttu hjúnaband.

    4. Eins og tænarin hjá Ábrahami, Andin sendur er
    út at finna eina brúður til Guds Son,
    tí í Himli stendur bústaður til brúður hans í gerð,
    allan kærleik hans og dýrd har eigur hon.

    5. Vit frá fedrahúsi fóru, søgdu heiminum farvæl,
    og nú ferðast vit til dýrdarinnar stað.
    Og skjótt brúðgómur og brúður andlit har til andlits sæl
    njóta dýrdina hin ævilanga dag.

    Tá eg gangi á rættferðarvegi

    Orð: Johnson Oatman
    Lag: William Edie Marks
    Týtt: Flóvin Tyril
    Upprunaheiti: The last mile of the way

    1. Tá eg gangi á rættferðarvegi,
    og mín leið móti dýrdini ber,
    skal eg skoða mín kong har við gleði,
    tá ið skeið mítt á fold runnið er.

    Niðurlag: Tá ið skeið mítt á fold runnið er –
    og um dagsetur endar mín ferð,
    skulu hvíld mær og lívsæla bíða,
    tá ið skeið mítt á fold runnið er.

    2. Lat meg boðskapin glaða nú bera
    teimum burt vilstu sálunum her,
    so mín frøi kann fullkomin vera,
    tá ið skeið mítt á fold runnið er.

    3. Her tey dýrastu bond mugu støkka,
    sorgin beiska hvønn dag um seg ger,
    men ei grátur, ei suff meg kann røkka,
    tá ið skeið mítt á fold runnið er.

    4. Og um trúfastur virkað eg havi,
    gingið sannleikans leiðir í verð,
    tvífalt fegnast eg skal alla ævi,
    tá ið skeið mítt á fold runnið er.

    Tá Jesus so eina má standa

    Orð og lag: F.F. Dawdy
    Týtt: Hákun Djurhuus
    Upprunaheiti: He tenderly looked at me

    1. Tá Jesus so eina má standa,
    vinirnir sviku hann,
    og Pætur hann avnoktar, sigur:
    Eg kenni ei tann mann,
    tá sær hann Frelsaran hyggja
    á seg so eymliga,
    hann mintist, hvat Jesus segði,
    fór og græt beiskliga.

    Niðurlag: Hann hugdi so eymt á meg,
    hann hugdi so eymt á meg,
    hann dró meg kærleiksfult til sín,
    og hann hugdi so eymt á meg.

    2. Langt burtur frá Gudi var eg
    – vilstur í myrku nátt,
    á syndahavinum villa
    lýsti eitt ljós so brátt,
    ein kærleiksrødd kom til mín:
    „Eg doyði fyri teg!“
    Og Frelsaran tá sá eg
    hyggja so eymt á meg.

    3. Teir førdu mín Frelsara kæra
    til Golgata hin dag,
    og negldur hann varð til krossin,
    bløddi út í mín stað,
    har sá eg Jesus stríðast,
    opna til Himmals veg,
    hann dró meg kærleiksfult til sín,
    hugdi so eymt á meg.

    Tá ið dagur mín á fold fer at halla

    Orð og lag: C. Austin Miles
    Týtt: Hákun Djurhuus
    Upprunaheiti: As the day breaks

    1. Tá ið dagur mín á fold fer at halla,
    og eg síggja skal hin sólljósa dag,
    Harrin Jesus sjálvur heim meg skal kalla,
    hvør ein gleði verður tað.

    Niðurlag: Halleluja mítt eg Jesusi nú syngja vil,
    skjótt hann kemur, skjótt hann kemur.
    Brátt tað lýsa skal í eystri, og eg fari heim,
    hvør ein gleði verður tað.

    2. Lambsins songur undurfagurt skal ljóða,
    ei Guds einglar hava hoyrt tílíkt lag,
    inn í dýrdina mær Jesus skal bjóða,
    hvør ein gleði verður tað.

    3. Eg við Jesusi í ævir skal vera,
    og eg hitta skal tey frelstu ein dag,
    lov og tøkk eg tá skal Jesusi bera,
    hvør ein gleði verður tað.

    Tú, Gud, sum skapti fyrsta mann

    Orð: Mary Bowly Peters (fyrra ørindi) og Petur William Háberg (seinna ørindi)
    Lag: Philipp Nicolai
    Týtt: Victor Danielsen (fyrra ørindi)

    1. Tú, Gud, sum skapti fyrsta mann
    og leiddi brúður fram til hann
    og beyð teim eitt at vera,
    í náði hygg á hetta stað,
    á hesi bæði, sum í dag
    pakt hvørt við annað gera,
    so tey
    í neyð
    sum í gleði
    á tí vegi,
    tú tey leiðir,
    liva tær til prís og heiður!

    2. Tey ja-orð góvu hjartansglað,
    vælsigna teirra hjúnalag,
    Gud, miskunnsami Faðir!
    Nú varði tey tín verndarhond,
    nú halgi tú tey kærleiksbond,
    so dagar gerast glaðir!
    Í trúgv
    sítt búgv
    lat tey byggja,
    hjá tær tryggja
    dag frá degi!
    Signa tey í sorg og gleði!

    Tá Gud við Anda sínum mítt stolta sinn fekk felt

    Orð: Ismar Joensen
    Lag: Martin Simonsen

    1. Tá Gud við Anda sínum
    mítt stolta sinn fekk felt,
    tá veðraðist alt burtur,
    eg áður stórbært helt,
    og sjónin lyftist hægri
    – upp um tey dimmu skýggj.
    Mær opnaðist ein onnur verð
    so undurføgur, nýggj.

    2. Eg sá í høgum sali
    við Alvalds høgru hond
    Guds Elskuliga sita
    og skoða heimsins lond.
    Sum logar vóru eygu hans,
    tó heiløg, rein og bjørt,
    tey kannaðu øll hjartans ráð
    og alt, eg hevði gjørt.

    3. Tá fell eg á mítt andlit
    og bæði græt og bað,
    um mína synd og heimsins synd
    eg sannførdist tann dag.
    Eg skilti tá, hví Sonur Guds
    í krossins deyða fór,
    tað eina var, tí synd mín var
    í eygum hans so stór.

    4. Tað var mær áður gátuført,
    men nú var tað mær greitt,
    at Sonur Guds, hin heilagi,
    mær náði hevði veitt,
    við tað at hann á krossinum
    tók synd og dóm á seg,
    og hetta stóra offurverk
    var reinsan fyri meg.

    Tá skuggar leingjast, og dagur fer

    Orð og lag: Ira Forest Stanphill
    Týtt: Hákun Djurhuus
    Upprunaheiti: We’ll talk it over

    1. Tá skuggar leingjast, og dagur fer,
    eg vil ei spyrja, hvar leiðin ber,
    tí orðið sigur, vit kenna ei
    Guds vísu hugsan, hans ráð og leið.

    Niðurlag: Vit tala saman á tí ljósu strond,
    har Jesus rættir mær vinarhond,
    eg vil hann spyrja, hann gevur svar,
    tá vit tala saman, saman uppi har.

    2. Hann meg ei svíkur, hann leiðir væl,
    á myrkum gøtum, um skuggadal,
    eg fylgi honum og lýði hann,
    um bert eitt stig fram eg síggja kann.

    3. Um sorgin nívir, er hjartað møtt,
    tá Jesus leiðir, er byrðin løtt,
    tá síðsta stigið er endað her,
    ein ævig hvíla har heima er.

    Tíðin fer

    Orð: Hans Jacobsen (Hans á Bakka)
    Lag: Terje B. Vestergaard

    Sum áarstreymur tíðin fer
    So mangan harður strongur
    Og nærri fossinum tað ber
    Tess skjótari tað gongur

    Tað farna eingin broyta kann
    Og orð sum vórðu talað
    Ei heldur nakað megna mann
    At fáa ørv at snara

    Bert dagurin eg fekk í dag
    Tann einasti eg eigi
    Í honum alt mítt eyga sær
    Á rættan veg meg leiði

    Tá signað verið alt mítt verk
    Um hetta eg kann skoða
    At dagurin eg frá tær fekk
    Til onnur meg kann náa

    Sum áarstreymur tíðin fer
    Og harður strongur vunnin
    Tá verið tað ein sigursferð
    Og skeiðið er fullrunnið

    Bert dagurin eg fekk í dag
    Tann einasti eg eigi
    Í honum alt mítt eyga sær
    Á rættan veg meg leiði

    Títt lív er mítt lív, Harri Jesus

    Orð: Ernst C. Homburg
    Lag 1: Peter P. Bilhorn
    Lag 2: Alfred P. Gibbs
    Týtt: Zacharias Zachariassen
    Upprunaheiti: A thousand thanksgivings

    1. Títt lív er mítt lív, Harri Jesus,
    tín krossdeyði deyði mín var.
    Tín pína var mín og tín angist,
    og mín vegna dómin tú bar.
    Av kærleika krossin tú toldi,
    og fyri meg bløddi tú har.
    Tí túsundtals, túsundtals tøkkir
    eg beri nú, Frelsari tær.

    2. Tú fyri meg skommina toldi,
    alt hatur og spott og alt háð,
    vart særdur og stungin, ja, sligin,
    húðflongdur Pilatusi hjá.
    At leyskeypa meg undan dómi,
    tú deyðan leið krossinum á.
    Tí túsundtals, túsundtals tøkkir
    eg bera tær, Frelsari, má.

    3. Áh, Harri, av hjarta eg sigi
    tær tøkk fyri alt, sum tú leið,
    at negldur í hendur og føtur
    í deyðan tú fyri meg steig,
    so eg allar ævir skal liva
    í dýrdini, Jesus, tær hjá.
    Ja, túsundtals, túsundtals tøkkir
    eg beri tær, Frelsari tá!