Tá niðan myrka yvir heimin fellur

    Orð og lag: Aage Samuelsen
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tá niðan myrka yvir heimin fellur,
    og fólkasløg øll ráðvill eymka seg,
    tá rísur Dagurin, tá Jesus kemur;
    hvat enn ið hendir, tryggur eri eg!

    Niðurlag: Jerusalem, skjótt tína dýrd eg síggja skal,
    í ævir mettast har skal longsul mín.
    Har eingin sorg og sjúka meir skal plága;
    mær leingist heim, Jerusalem, til tín.

    2. Tað er ein bøn, o, Guð, í mínum hjarta:
    Mær fyrigev, meg hvítan ger sum snjó!
    Lat Orðsins balsam linna trega hjartans,
    meg reinsa heilt í Tínum dýra blóð.

    3. Hvat eigi eg, sum ikki eg kann missa?
    Alt her á jørð forferst og svinnur jú!
    Øll gyklað vón um frið skal slokna, bresta,
    Jerusalem, tó ævigt stendur tú!

    Tá myrkir skuggar falla á mín veg

    Orð: W. Erixson
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tá myrkir skuggar falla á mín veg,
    og sólin setir handan fjall;
    tá dagur aftnar, myrkrið breiðir seg,
    og friður stillur yvir landið fall,
    á himlinum tá klárar stjørnur
    mær lýsa upp leiðina her;
    so lýsa Harrans lyfti mær á leið,
    meg fyllir friður Guðs, av øllum ber.

    2. Um náttin gerst so myrk, at ei eg sá
    eitt ljós hvar enn eg líta man,
    á mínar bønir einki svar man fá’,
    av hvørjum vini gloymdur vera man,
    tá grípi eg míns Faðirs hendur,
    Hann rættir ímóti mær blítt;
    hvør veit, um sólin setti bara tí,
    Hann draga nærri sær vil barnið Sítt?

    3. Um dagur tykist tungur, leiðin long,
    tú óttast tað, er framman goymt;
    er bønin veik, tók mistreystið tín song,
    hav trúgv á Guð, Hann ei teg hevur gloymt.
    Eitt sinn skal Morgunstjørnan rísa
    og jaga burt jarðlívsins nátt;
    eitt frígjørt dýrdarlikam tá tú fært,
    og Frelsar’num tú ævigt prísar hátt.

    Tá lívsins kvalir Himmalin mær fjala

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tá lívsins kvalir Himmalin mær fjala,
    mín trúgv gerst veik, mín vón er vend til sút;
    tá minn meg á, at Tú meg aldri gloymir,
    at Tú ert ljós á myrku nátt, mín Guð!

    Niðurlag: Lat meg Títt andlit síggja, kæri Jesus,
    at gleða meg í Tíni dýrd eg kann!
    Tú segði jú, at Tú mín lut vilt bera,
    tá strongd og einsemi meg níva man.

    2. Mín egni vegur ei til frið meg leiðir,
    og tí mær ofta tap í hendi var.
    Mítt egna “eg” mær steingir allar hurðar,
    og forðar Tær at geva bønarsvar.

    3. Rannsaka meg, á, Harri, um mítt hjarta,
    enn hýsir heimsins tómleika og spæl;
    slít sundur bond um enn tað ber mær pínu,
    av Tíni fyllu tá gerst sál mín sæl.

    Tá Jesus úr Nazaret gekk her á fold

    Orð og lag: Aage Samuelsen
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tá Jesus úr Nazaret gekk her á fold,
    Guðs einborni sonur Hann var;
    Hann grøddi tey lamnu og blind fingu sjón,
    særdu sál gav Hann undurfult svar.

    2. Hin spitalski varð reinur, hin blindi fekk sjón,
    hin deyvi Hans Navni gav prís;
    tey frætt høvdu um Hann sum syndarans vin,
    Hann í frelsuni gjørdi tey vís.

    3. Hvørt sorgbrotið hjarta fekk balsam og troyst,
    hin stummi fekk aftur sítt mál,
    og deyð risu upp og mong nívd vórðu loyst,
    har var grøðing til likam og sál.

    4. Hann livir í dag, grøvin helt Honum ei,
    hin sami sum forðum Hann er;
    Hann gevur teim sjúku hitt livandi breyð,
    og í Anda og kraft er Hann her.

    5. Tú tystandi, hungrandi, søkjandi sál
    í dag kanst tú koma til Hann;
    Hann nøktar tín tørv, allar lutir ger væl,
    kom til Frelsaran, Jesus, Guðs Lamb.

    Tá Jesus hekk á Golgata, Hann lívsins sigur vann

    Orð: Charles M. Fillmores
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tá Jesus hekk á Golgata, Hann lívsins sigur vann,
    og ævigt loyst meg frá tí synd meg bant nú hevur Hann;
    og nú mítt lív í ævir fjalt í Honum altíð er,
    Hann meg til Dýrdarinnar Ríki ber!

    Niðurlag: Mítt mál er Himmalin,
    har synd ei sleppur inn,
    eitt signað land, har sólin altíð sær.
    Guð sjálvur ljós er tá,
    har rennur Lívsins Á;
    á, systkin, øll vit mugu savnast har!

    2. Mín ferð nú móti Himni ber, um mangan hon er svár;
    Guð leiðir meg við hond og turkar milt hvørt sorgartár!
    Um leiðin enn gerst hættislig, Hans hond eg hvíli í,
    í nærveru Hans tagnar heimsins stríð!

    3. Mítt samfelag er Himmalin, mítt Merki kærleikin,
    og Andans gávu Guð mær gav, sum pant uppá mítt Heim!
    Úr Guðs Orðs goymslum ferðavistir fái eg hvønn dag,
    Hans náði fylgir mær til Lívsins Stað.

    Tá ígjøgnum oyðimerkur ber mín leið

    Orð: Herbert Brander
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur í apríl 1999.

    1. Tá ígjøgnum oyðimerkur ber mín leið,
    tagna vil mín songur, hjartað frøist ei;
    men mín andi gleðist, tá eg minnast man:
    Allar mínar keldur víst í Tær eg fann!

    Niðurlag: Allar mínar keldur tær fann eg í Tær,
    skuldi ei mítt hjarta seg glett í mær?
    Friður, gleði, lukka, góðska dýrabar,
    allar mínar keldur eg fann í Tær.

    2. Tá á heimsins torgum ongan frið eg fann,
    og í heimsins glitran onga gleði vann,
    eg til Guð mær vendi, bað í míni trá,
    tá mín sál varð fríað øllum stongslum frá.

    3. Eydnu søkti eg við heimsins gleðistorg,
    men eg fann bert vónbrot, harm og hjartasorg;
    til ein dag við krossin grátandi eg lá,
    har hin Kelda Lívsins sløkti hjartans trá.

    Takkarkvøðan

    Orð: Heri Tróndheim
    Lag: Fjallarósan

    1. Eina takkarkvøðu vit nú senda,
    til foreldur, systkin, vinfólk við,
    nú vit út frá barnaheimi venda
    burt frá tryggu, fjálgu móðurlið.

    2. Systkin havi tøkk for løtur blíðar,
    tá vit stetlaðu um gólvið runt,
    sjálvt um nógv vit grenjaðu til tíðir,
    so rann rossatárið ofta runt.

    3. Góði pápi, tær vit mugu takka,
    fyri okkum stríddist tú og sleit,
    ofta troyttur komst tú heim til húsa,
    eymliga tú tá til okkum leit.

    4. Góða mamma, takk for strev og stríðið,
    sum tú offraði til okkum smá,
    takk for alt tað, sum tú hevur liðið
    undir byrðu sum á herðum lá.

    5. Nú vit ætla sjálv at royna byggja,
    okkum heim, so fitt og fjálgt og gott,
    tankarnir tó heim til tykkum hyggja,
    heim til kæra fjálga barnaslott.

    6. Havi takk, at tit so væl oss lærdu,
    takk for øll góð orð, vit hoyrdu har,
    gævi friður má hjá tykkum verða
    og hjá tykkum, sum vit hava kær.

    Tá ið eg var lítið barn, mamma segði mær

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tá ið eg var lítið barn, mamma segði mær
    um ein djarvan, rættan mann, úr Nazaret Hann var;
    lítið skilti eg jú tá, men nú veit eg vist,
    maðurin, hon segði frá, ja, tað var Jesus Krist!

    Niðurlag: Skjótt vit skulu flyta heim til Jesu sælu dýrd,
    har vit skulu síggja Hann í hvítum klæðum skírd;
    tá vit skulu njóta gott við frelsuverksins borð,
    alt, sum okkum Jesus vann, ei siga kunnu orð!

    2. Síðan varð mær klárt sagt frá: Hann doyði krossi á,
    og at øll vár sjúka, synd og skomm á Honum lá;
    og staðið har Hann doyði kallast Golgata,
    á henda djarva, sterka mann nú trúgv, halleluja!

    3. Tá her væta tár mítt kinn, krossins leið gerst svár,
    sig mær tá frá Jesu stríð og um Hans djúpu sár;
    har vit kunnu hvíla trygt, brotið lógsins krav,
    tí fyri syndarar frívilligur Hann lív Sítt gav!

    Tá hvørjaferð eg síggi stjørnur falla

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Upprunaheiti: Når hver engang jeg ser en stjerne falle
    Viðmerking: Týddur í 2002.

    1. Tá hvørjaferð eg síggi stjørnur falla
    og ikki meira lýsa himli á,
    mín hugur fer til hvørja sál, sum valla
    man syndatyngd og vilst langt heiman frá.

    Niðurlag: Tú falna stjørna sum skein so bjart,
    vend aftur hagar, tú áður vart;
    teg Jesus leiðir á beina kós,
    tá verður aftur tú bjørt og ljós.

    2. Í lívinum so mangan eg man møta
    tí sál, sum áður átti lív og frið,
    men fyri sína synd nú hart má bøta,
    ein fallin stjørna uttan mál og mið.

    3. Men hoyr nú, falna sál, sum friðleys gongur,
    tað er ein leið, sum aftur førir heim;
    tær nýtist ikki vilst at ganga longur,
    hjá Jesusi tú finnur frið og gleim.

    4. Sig, skalt tú verða við í lívsins landi
    har aldri nøkur stjørna fellur meir,
    har allar ævir ei finst fall og vandi,
    í lívsins landi sól ei setur meir.

    Tá fjøll og múrar reisast og køva vilja teg

    Orð: Kajfinn Hammer
    Lag: Av nya tidens flöden din själ er tom och trött / Christina Imsen
    Viðmerking: Yrktur í 1999.

    1. Tá fjøll og múrar reisast og køva vilja teg,
    og andaherlið mikil runt um teg reisa seg;
    tú einsamallur stendur, so fáan stríðsmann sá,
    sum sannleiksorðið hevjar – teir allir viku frá!

    Niðurlag: Um hav og streymar brúsa, fór alt um teg í sor,
    ein útveg tó tær opnar Guðs lyftisríka Orð;
    har rist í Sínar hendur Hann ævigt hevur teg,
    mót tær ei helheims portur og kreftir standa seg!

    2. Tá máttloysi tú kennir um hjartað sígur tjúkt,
    tín trúgv er við at svíkja, tín síðsta megi brúkt;
    ógongdar, djúpar gjáir seg opna fyri tær,
    Mín Guð, mín Guð!, tú rópar, hví fórst Tú, Guð, frá mær?

    3. Tá kær og elskað systkin tær bakið vendu her,
    sum Demas fóru frá tær – so meinlík hesi verð;
    og sundurbrotið hjartað í stúran venar seg,
    ei út úr stríð og mótgongd tú hómar nakran veg.

    4. Tá tap og sjúka hóttir og ikki eira teg,
    tú ongan útveg hómar, úr trongdum ongan veg;
    og tó í bøn tú stríðir er Himmalin sum blýggj,
    tá gloym ei, at sum barn Guðs tú staddur ert í kríggj!

    5. Hann hevur ikki lovað, at tær skal gangast væl,
    men bert, um út tú heldur, tín sál skal gerast sæl!
    Ígjøgnum trongdir kemur í Ríki Guðs ein inn,
    á hetta Orðið dagligt teg sjálvan støðugt minn.

    6. Men eitt Hann hevur lovað: Hann frá tær aldri fer,
    um alt so um teg rapar, ígjøgnum alt Hann ber.
    Hann gevur ikki stein, tá um breyð tú biðja man,
    um øll og alt man svíkja, tó trúfastur er Hann.