Tveir vegir fyri framman – ein ganga tú má

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tveir vegir fyri framman – ein ganga tú má’,
    vel rætt nú meðan tíð er, um málið tú vilt ná’!
    Til Himmalin fer annar, hann førir heim til Guð,
    á hinum ævigt myrkur og kvøl tú fært í lut!

    Niðurlag: Hvat velur tú so, hvat velur tú so?
    Tveir vegir fyri framman – hvønn gongur tú á?
    Hvat velur tú so, hvat velur tú so?
    Vel rætt, nú meðan tíð er, skal Himmalin tú ná’!

    2. Tvær gøtur einans eru, ein mjá og ein breið,
    á hini fyrru Jesus víst fylgir tær á leið.
    Hin gøtan er so skýmlig, tú veitst ei hvar hon fer,
    í myrkri mást tú ganga, hon mangan snudd tær ber.

    3. Hin fyrra hon er illgongd, men styrki tú fær’,
    og Andans kraft tú kennir, tí Jesus er tær nær.
    Tú møtir mongum roynslum á henni tað er vist,
    men sigur altíð veitir tær Harrin Jesus Krist.

    Tú, Tú ert í ævir

    Orð og lag: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Yrktur í mai 2012.

    1. Tú, Tú ert í ævir,
    Tú, Tú ert mín Guð,
    Tú, Tú øllum ræður,
    Tú, mín Frelsari og Guð.

    Niðurlag: Tær í ævir eg skal prísa,
    syngja Mósesar og Lambsins song.
    Tá hvør tunga skal ásanna
    Jesus Teg sum Harra, Guð og Kong.

    2. Tú, Tú ert mín Klettur,
    Tú, mítt lív, mítt starv;
    Tú, Tú stendur eftir
    um hvør stjørna svann og hvarv.

    3. Tú, Tú ert mín Hirði,
    Tú, Tú ert mítt ráð,
    Tú ert míni virði,
    Tær øll signing kemur frá.

    4. Tú, Tú ert mín Kongur,
    Tú, Tú ert mín borg,
    Tú, Tú ert mín songur,
    Tú, mín Guð í gleði, sorg.

    6. Tú, Tú ert mín skýggi,
    Tú, Tú ert mín sól,
    Tú – í neyð mín uggi,
    Tú – á deyðans stund mítt skjól.

    Tú, systir og bróðir, her yvir títt lív

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tú, systir og bróðir, her yvir títt lív
    seta kanst tey mest lívsælu orð
    um undrið, ið hendi, tá tú fríað vart út:
    Tað gjørdi Guð, tað gjørdi Guð!

    Niðurlag: Hann leinkjurnar loysti av
    og Lívsins Anda mær gav;
    ein skínandi skrúð tá mín sál fekk í lut,
    – tað gjørdi Guð!

    2. Lá um Tabors hæddir her mangan tín leið
    og er skýfríur himmal tín her,
    tú aldri mást gloyma, men tóna tað út:
    Tað gjørdi Guð, tað gjørdi Guð!

    3. Tá einaferð náa tú skalt Lívsins Land
    og skalt standa við Glarhavsins strond,
    tá sál tín í ævir skal glað tóna út:
    Tað gjørdi Guð, tað gjørdi Guð!

    Tú, sum stundum kennir, at tú ei sló til

    Orð og lag: Ókendur
    Týtt úr svenskum: Kajfinn Hammer

    1. Tú, sum stundum kennir, at tú ei sló til,
    at tín dag tú ikki fekk at bera til,
    hvørt eitt vindeyga og hvørja hurð lat upp
    og lat sól og summar inn!

    Niðurlag: :,:Lat nú sól og summar inn,:,:
    hvørt eitt vindeyga og hvørja hurð lat upp,
    lat Guðs náði streyma inn!

    2. Tá títt hjarta tyngt av kvøl og trega er,
    farnar hendingar og gerðir ilt tær ger,
    hvørt eitt vindeyga og hvørja hurð lat upp
    og lat sól og summar inn!

    3. Tú, sum klagar tí tín leið bleiv tung og svár,
    tí tú ei gav Guði tíni ungdómsár,
    hvørt eitt vindeyga og hvørja hurð lat upp,
    lat Guðs náði streyma inn!

    4. Tú, sum hevur mist í dag tín frið við Guð,
    tú kanst nú í honum aftur fáa lut,
    hvørt eitt vindeyga og hvørja hurð lat upp,
    lat Guðs náði streyma inn!

    5. Og tá Freistarin frá tær vil stjala alt,
    og tú fall í freisting, tá ið mest tað galt,
    hvørt eitt vindeyga og hvørja hurð lat upp,
    lat Guðs náði streyma inn!

    6. Hóast heimsins myrkur, hóast lívsins stríð,
    tú Guðs frið kanst kenna tínum hjarta í,
    hvørt eitt vindeyga og hvørja hurð lat upp
    og lat sól og summar inn!

    7. Hóast myrkir skuggar kunnu reisa seg,
    ver tó glaður og vís øðrum á Guðs veg;
    sýn tú teimum Heimsins Ljós og á tey minn:
    Lat Guðs náði streyma inn!

    8. Vilt tú vera eydnusamur her á ferð,
    vilt tú kenna sæluna, Guðs sól tær ber,
    hvørt eitt vindeyga og hvørja hurð lat upp
    og lat sól og summar inn!

    Tú spyrst um mína lukku og hvar hon stavar frá

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Upprunaheiti: O, underbara Golgata, där Jesus göt sitt blod / They’re underneath the blood of the cross of Calvary

    1. Tú spyrst um mína lukku og hvar hon stavar frá,
    hoyr her: Mín synd hon hvarv!
    Um onnur mína gleði og frímóð undrast á,
    eg veit, mín synd hon hvarv!

    Niðurlag: Á, undurfulla Golgata, har Jesus gav sítt blóð,
    har gjørdist sál mín frí, og synd mín hvarv
    í gloymskuhavið djúpa, í náðarinnar flóð,
    hygg, har mín synd hon hvarv!

    2. Við Guðs Orðs gamla altar har náði Guðs eg sá,
    eg veit, mín synd hon hvarv!
    Mín Harri vann mítt hjarta og Satan flýggja má,
    eg veit, mín synd hon hvarv!

    3. Tá Satan vil meg freista og taka vil mín frið,
    eg veit, mín synd hon hvarv!
    Um iva hann vil sáa um frelsu mína við,
    eg veit, mín synd hon hvarv!

    4. Mítt eitt og alt er Jesus, mín friður nátt sum dag,
    eg veit, mín synd hon hvarv!
    Av hjarta eg nú syngi til Hann eitt takkarlag:
    Eg veit, mín synd hon hvarv!

    Tú pápi, mamma, tit, sum eiga børn

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tú pápi, mamma, tit, sum eiga børn,
    hvønn veg her leiða tit væl tykkar’ børn,
    – hin breiða vegin, sum til glatan fer
    ella hin smala, sum til frelsu ber?

    2. Ein dagur kemur, skjótt mót honum ber,
    tá heystað verður tað, ein sáddi her;
    tá tit so skulu hesum heimi frá,
    sig, hvør skal bjarga sálum tykkar’ tá?

    3. Og børnini? Sig, hvat við teimum tá
    um pápi, mamma, eru fallin frá?
    Um heima tey ei hoyrdu eitt Guðs Orð
    og aldri bøn og takk við tykkar’ borð?

    4. Sig, skulu tykkar’ børn, Guð hevur skapt,
    fyrst leiðast vill og fara so fortapt,
    í myrkri ævigum so verða huld?
    Og kanska hetta alt var tykkar’ skuld?

    5. Á, pápi, mamma, søkið Guð í dag,
    og lesið Orðið, so tey hoyra tað!
    Og livið soleiðis, at Frelsaran
    í tykkar’ lívi klárt tey síggja Hann.

    6. Tá so er rógvið stríða lívsins hav,
    og pápi, mamma, seta frá sær stav,
    tá børnini til Guð sær venda glað:
    Á, Harri før oss heim til sama stað!

    Tú Ljós frá fjarum rúmdum, Tú Morgunstjørna klár

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tú Ljós frá fjarum rúmdum, Tú Morgunstjørna klár,
    sum leiðir bát mín yvir myrka dýpið
    mót føgru, nýggju verð millum boðabrot og sker,
    á Guðs Orðs tryggu kós ígjøgnum myrkrið.

    Niðurlag: Og bylgjurnar tær bróta og skýggjut hválvið er,
    og vilstir fuglar flúgva inn mót landi,
    men fram í mínum báti eg stríði meg á mál;
    Tú Stjørna, leið mín bát mót Himnastrondum.

    2. Tú Himins vakra Stjørna, hvør signað er Títt ljós,
    sum kveikir vón hjá mongum vilstum sálum!
    Tú blítt mær vísir vegin til Ævinleikans dýrd,
    mítt hjarta tyngt av sorg og neyð Tú grøðir.

    Tú, Lívsins Guð, sum miskunn, náði gevur

    Orð: Reidar Holberg
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tú, Lívsins Guð, sum miskunn, náði gevur,
    Tú gavst Tín Son, sum offur fyri meg;
    tað blóð, sum rann, mær lívið givið hevur,
    á Golgata Tú opnar lívsins veg.

    Niðurlag: Av tí, Tú livir, skal eg altíð liva,
    sjálvt um eg doyggi, livi eg við Tær!
    Av tí, Tú livir, skal eg altíð liva,
    at takka Tær, sum krossin tunga bar.

    2. Tú, Jesus, sum reis upp hin Páskamorgun,
    ber vón og troyst hvønn tungan sorgardag.
    Eitt ljós varð tendrað mitt í djúpum sorgum:
    Tú livir, Tú, sum doyði í mítt stað!

    3. Tú livir, Tú, sum valdið hevur fingið,
    Tú sigrað hevur synd og deyða, grøv;
    Tú vegurin, uppreisnin er og lívið,
    eg takki Tær, Tú ævigt lív mær gav.

    Tulkast ei kann hvat ið skoðað eg havi

    Orð og lag: Kajfinn Hammer

    1. Tulkast ei kann hvat ið skoðað eg havi:
    Frelsunnarverkið á Golgata heyg!
    Røkkur til skýggja, er djúpt eins og havið,
    frelsa kann sálir frá glatan og neyð.

    2. Síggja eg fekk, øll tey frelstu tilbóðu
    Lambið hitt slaktaða, fagnaðu Tí;
    ótaldir skarar, Tað keypti við blóði,
    Tí skulu prísa til æviga tíð.

    3. Aldri, nei, aldri, eg sál mína selji
    til tað, sum ikki á Orðið er bygt!
    Sjónin, eg sá, ger at heldur eg velji
    læru ápostlanna – standi har trygt!

    4. Øll tey sum himpraðust sjónfátæk fóru,
    fóru við Lot til hin lokkandi dal;
    eg vil tó søkja tær hæddir, sum bóru
    skriftfastar sjónir – og tikið mítt val!

    5. Ei meir mót Sodomoslættanum líti,
    sjónin, eg sá, mangan bjartari er!
    Læru ápostlanna aldri eg býti
    við tað sum óbíbilskt kemur og fer.

    6. Skjótt lættir tokan og skýggini rivna,
    Jesus, Yahshua, í skýggjunum sæst;
    tey, sum í Kristusi doyðu, tá livna,
    sjónin eg sá stóð, tá alt annað brast!

    7. Skuldi Hann drála og deyðin hin sterki
    fyrstur á gátt meg vitjaði her,
    fari eg trygt undir Frelsarans merki,
    – sjónin, eg sá, ævigt upprunnin er!

    Trúgv á Guð Faðir, eitt undur Hann ger

    Orð og lag: Ókendur
    Upprunaheiti: Ha tro til Gud / Have faith in God

    1. Trúgv á Guð Faðir, eitt undur Hann ger;
    Frelsarin, Jesus, tað Navnið Hann ber!
    Andar, teir skelva, í trúgv nú fram trín;
    í Hansar’ Navni er sigurin tín!

    Niðurlag: Hav trúgv á Guð, hav trúgv á Guð;
    hav trúgv á Guð um eitt undur,
    hav trúgv á Guð!

    2. Trúgv á Guðs allmakt, eitt undur Hann ger,
    Frelsarin, Jesus, tað Navnið Hann ber;
    útheltur Andin sum olja og vín,
    í Hansar’ Navni er sigurin tín!

    3. Trúgv á Guðs várkunn, eitt undur Hann ger;
    Frelsarin, Jesus, tað Navnið Hann ber!
    Tú, sum ert máttleysur, fyri Hann trín,
    í Hansar’ Navni er sigurin tín!

    4. Trúgv á Guðs góðsku, eitt undur Hann ger;
    Frelsarin, Jesus, tað Navnið Hann ber!
    Tú, sum ert særdur, ei sit meir og bín,
    í Hansar’ Navni er sigurin tín!

    5. Trúgv á Guðs veldi, eitt undur Hann ger;
    Frelsarin, Jesus, tað Navnið Hann ber!
    Trong teg nú fram, trúgv og fullvissu sýn,
    í Hansar’ Navni er sigurin tín!