Tá eg standi við Kristusar dómstól

    Orð og lag: Martha Snell Nicholson
    Týtt: Arnfinnur Setberg
    Upprunaheiti: When I stand at the judgement seat of Christ

    1. Tá eg standi við Kristusar dómstól,
    ætlan hans á teldu gekk,
    ja, tann ætlan, sum hon kundi verið,
    um hann tá sín vilja fekk
    – legði hindring her, sáddi iva har
    – ei mín vilja boygdi eg
    – verður tá í Frelsarans eygum sorg
    – og tó – enn hann elskar meg.

    Niðurlag: Áh, Harri, tey ár, tú enn gevur mær,
    tær í hond tey gevi eg,
    tak meg og brót meg, evna meg
    til ta mynd, tú ætlaði.

    2. Ríkdóm rætti mær, fátæk standi eg,
    nakin – tó í náði hans,
    minni jagstra meg oman gøtuna,
    har at venda – ongan kjans,
    tá mítt hjarta einsama nærum brast
    í tár, sum ei eyga fær,
    vil mítt andlit fjala við tómu hond,
    boyggja ókrýnt høvur har.

    Tá vit hittast við vøllin

    Tað er sunnudagur og øll hava frí
    fótbóltsdystur er og klokkan hon er trý
    vit fara niðan á vøllin, øll eru glað
    vóna at KÍ vinnur í dag

    Tá vit hittast við vøllin er gloymt alt stríð
    tá standa øll saman og rópa á KÍ

    Eg finni mær eitt pláss so eg kann fylgja við
    rópi og skráli á KÍ mítt lið
    og meðan sólin skínur á okkar’ vakra bý
    rópa øll í felag koyrið á KÍ

    Tá vit hittast við vøllin er gloymt alt stríð
    tá standa øll saman og rópa á KÍ

    Hygga síggj nú fekk KÍ aftur eitt mál
    tað gleðir mítt hjarta og mína sál
    tað gott er at síggja at øll eru glað
    nú vóna vit at vinna hetta fleiri ferð á rað

    í trýssjunum vóru KÍ altíð best
    og vit hava vunnið FM heiti flest
    gott er at vita at ungir taka við
    sum stríðast sum úlvar fyri síni lið

    Tá vit hittast við vøllin er gloymt alt stríð
    tá standa øll saman og rópa á KÍ

    Dómarin bríkslar, dystur lokin er
    mannahópur stórur inn á vøllin fer
    at heiðra okkar’ unga, góða lið
    sum enn einaferð hevur fingið tvinni stig

    Tá vit hittast við vøllin er gloymt alt stríð
    tá standa øll saman og rópa á KÍ

    Tá eg kom til Jesus, tá gav eg upp alt

    Orð og lag: Dottie Rambo
    Týtt: Hallgrim Miðberg
    Upprunaheiti: Prisoner of love

    1. Tá eg kom til Jesus, tá gav eg upp alt
    og leit honum lív mítt í hond.
    Tað var ikki óttin, ið dró meg til hann,
    hans kærleiki loysti øll bond.

    Niðurlag: Eg av kærleika nú eri bundin til Jesus,
    eg liva vil nú fyri hann, sum meg vann.
    Eg fann ongan frið í heiminum her,
    men Jesus eg fann,
    skjótt mítt eyga skoðar hann.

    2. Eg eri nú tryggur, hann heldur mær fast,
    eg tæna vil honum hvønn dag.
    Í gleði og friði eg hvíla nú kann,
    mín sál hevur frelsuna sæð.

    Tá ið Jesus kemur, verður neyðin stór um heimin her

    Orð og lag: James Milton Black
    Týtt: Veitst tú, hvør hevur týtt tekstin til føroyskt, so boða okkum frá umvegis teldupost.

    1. Tá ið Jesus kemur, verður neyðin stór um heimin her,
    tí Guds børn tá eru horvin, og tá ei
    nakar frelsast kann – mín vinur, ei ta vanlukku tær ger,
    at tú enn Guds frelsuboði sigur nei.

    Niðurlag: Enn í dag hann náði býður,
    trúgv á hann, og tú ert fríur,
    skjótur ver, tí tíðin líður.
    Ja, í morgin kanska verður tað ov seint.

    2. Ja, tann neyð, tað vónloysi, ið verður tá, ei sigast kann,
    fleiri heim tá standa tóm – tey fóru øll
    heim við Jesusi, tí øll tey høvdu trúð á hann, og nú
    tók hann tey við sær inn í Guds føgru høll.

    3. Onnur heim har verða eftir bert tað eina ella tvey,
    áh, tann ræðsla, um tað, vinur, verður tú,
    sum skalt leita eftir húski tínum og ei finna tey,
    tí at Jesus tók tey heim í gylta búð.

    4. Men tíverri verður mangt eitt heim, har eingin sleppur við,
    tey mót Jesusi ei vildu taka her,
    og nú finst ei náði longur, ei Guds vitni boða frið,
    men bert dómur Guds og vónloysi tá er.

    5. Hetta alt skjótt er ein veruleiki, vinur, hugsa tær,
    hvat tað kosta kann at bíða enn ein dag
    við at taka mót Guds soni – hann jú syndir tínar bar,
    tá á krossinum hann doyði – trúgv bert tað.

    Títt navn

    Orð og lag: Paul Baloche
    Týtt: Terje B. Vestergaard

    Sum morgun byrjar nýggjan dag
    birtist í mær lovsangslag
    sum stígur upp til hjarta Títt
    og dýrdargerð Títt navn

    Títt navn – er ein borg ið livd mær gevur
    Títt navn – er ein vernd meg at sær dregur
    Títt navn – lat tað hátt um heimin ljóða
    at einki annað navn frelsa kann
    bert Títt navn

    Í Tínum navni biðja nú
    at hjørtu vári fyllir Tú
    meg styrk at liva fyri Teg
    og dýrmeta Títt navn.

    Tit nú lyfti hava givið

    Orð: Terje B. Vestergaard
    Lag: The Rose – Bette Midler

    Tit nú lyfti hava givið,
    hava sagt hvør øðrum ja.
    Hjúnarband nú hava bundið,
    ferðast saman frá í dag.
    Kærleiksband, ið tykkum knýtti,
    aldrin sundur slítast skal,
    ja, at elska og at æra,
    lat tað verða dagligt val.

    Lívsleið nýggj í dag er byrjað,
    lívskós saman hava sett.
    Tá tit heim nú skulu byggja,
    lat tað byggja á tann klett,
    Hann, sum yvir øllum ræður,
    leggið alt í Hansar hond.
    Ja, tá tryggur er hvør dagur,
    til tit náa himnastrond.

    Góði Faðir, vit teg biðja,
    hesi tvey varða væl,
    so hvønn dag í friði, gleði,
    at tey kunnu liva sæl,
    og í lívd av tínum krossi,
    teirra heim Tú tryggja skal,
    Tá á Teg tey vilja byggja,
    veit eg, at tey byggja væl.

    Tokið

    Orð og lag: Blátt Gras

    Eg vakni upp við kaldan dreym – ein floyta vakir meg.
    Eg hyggi gjøgnum vindeygað, men einki síggi eg,
    tí har er tómt nú, og eg veit væl hví.
    Ja, har er tómt nú, og eg veit væl hví.

    Tokið tað er farið – tað koyrir bert ein veg.
    Tokið koyrir undan, og her standi eg.

    Uppaftur eg hoyri floyt, langt burtur frá tað er,
    ljóðið er frá tokinum, sum hevur staðið her,
    men tað er vekk nú, og tað koyrir við ferð.
    Tokið er vekk nú, tokið koyrir við ferð.

    Tokið hevur staðið her í yvir 100 ár.
    Eg minnist, at á skeltinum har stóð: „verið klár”.
    Og eg var klárur, men bara ikki í dag.
    Ja, eg var klárur, men nú fór tokið avstað.

    Eg leypi upp á føtur og renni út í tún,
    Enn stendur tokið og enn er tað rúm.
    Og nú eg varnist, at alt ein dreymur bert var.
    Ja, eg varnist, at tokið bíðar eftir mær.

    Tokið stendur enn – eg fái djúpan frið.
    Tokið startar nú og eg farið við.

    Tann Gud, sum í upphavi grundvøllin legði

    Orð: Hanus M. Hansen
    Lag: Fólkalag (Eg elski hitt gamla, hitt brimbarda býlið)

    1. Tann Gud, sum í upphavi grundvøllin legði
    úr moldini myndaði livandi sál.
    Tá Ádam við lið sína kvinnuna hevði,
    við skapanarverki var komið á mál.

    2. Hvønn livandi skapning, hvør stjørna, hvør vera,
    og sólin, og mánin, ja, dagur og nátt,
    úr ongum hann skapti – til einkis skal gera.
    Hvør skilir hans vísdóm, hvør kennir hans mátt?

    3. Við Skaparans vilja er lív várt so háttað,
    at maður til kvinnuna finnur sær leið.
    Á hátíðarløtu tey trúskap sín vátta
    – sum maður og kona tá byrja sítt skeið.

    4. Tá Ábram á sinni sín tænara sendi,
    við kelduna stóð hann, tá sól fór í kav,
    men árla á morgni hann heim aftur vendi
    – Rebekka var troystin, Gud Ísaki gav.

    5. Í Hásongi vakra vit brúðrina finna,
    men kærleikans vegur óskiljandi er.
    „Sig, hvat er tín vinur, tú vakrasta kvinna?“
    „Mín vinur er søtur, av túsund hann ber.“

    6. Her brúður og brúðgómi vilja vit fagna
    í ungdómsins blóma, av vilja so sterk.
    Við framtíðarvónum – tó ókend er lagna.
    Gud kraft tykkum gevi og ídni til verk.

    7. Tá signing og gleði skal leið tykkar’ fylgja,
    um stundum á ferðini tit gerast móð.
    Um slættur er sjógvur – um hóttandi bylgja
    – hann skjól tykkum veri og verndarborg góð.

    Tykist ferðin mangan tunglig niðri her

    Meta av Fløtum
    Orð og lag: Lewis E. Jones
    Týtt: Meta av Fløtum
    Upprunaheiti: We shall see the King some day

    1. Tykist ferðin mangan tunglig niðri her,
    skjótt vit skulu Kongin sjá;
    áh, hin sæla stund, hvørt skýggj tá horvið er,
    skjótt vit skulu Kongin sjá.

    Niðurlag: Skjótt vit skulu Kongin sjá,
    fagnaðarsong vit syngja tá;
    í tí gyltu høll
    tey frelstu savnast øll,
    skjótt vit skulu Kongin sjá.

    2. Har er eingin pína, stúran ella stríð,
    skjótt vit skulu Kongin sjá;
    eru loyst og glað í endaleysa tíð,
    skjótt vit skulu Kongin sjá.

    3. Stríðið tá er strítt, og sigur vunnin er,
    skjótt vit skulu Kongin sjá;
    hvør ein ótti burt, tá sólin sett er her,
    skjótt vit skulu Kongin sjá.

    4. Við tí frelsta skara á tí gyltu strond,
    skjótt vit skulu Kongin sjá;
    sorg er vend til gleði, eingi slitin bond,
    skjótt vit skulu Kongin sjá.

    Tá eg til Himmals komi

    Orð: Maiken Ekman
    Lag: Elsa Emanuelson
    Týtt: Olaf Olsen
    Upprunaheiti: I himlen är jag väntad

    1. Tá eg til Himmals komi,
    har roknað er við mær,
    til reiðar einglar standa
    at taka meg inn har.
    Tá stendur hann, sum leiddi
    meg inn til song og gleim,
    og tekur meg í favnin:
    „Eg ført teg havi heim.“

    Niðurlag: Tey vænta meg í Himli
    tann dag, eg fái boð,
    har eigi eg nú heima,
    við vissu er tað so.

    2. Ja, elskaður í Himli,
    Guds barn eg eri nú,
    mítt hjarta har er heima,
    eg kenni Staðin jú.
    Eg kenni hvørja gøtu,
    mín vinur, tí at tað
    á jørðini varð sagt mær
    um Himmals Gud og Stað.

    3. Í Himli til eg hoyri,
    ei meir á veg hartil,
    eg eigi pláss við borðið,
    og rúm er gjørt mær til,
    og Harrin Jesus sjálvur
    vælkomnum býður mær.
    Gloymt havi eg tá grátin
    og pínuna, ið var.