Títt navn

    Orð og lag: Paul Baloche
    Týtt: Terje B. Vestergaard

    Sum morgun byrjar nýggjan dag
    birtist í mær lovsangslag
    sum stígur upp til hjarta Títt
    og dýrdargerð Títt navn

    Títt navn – er ein borg ið livd mær gevur
    Títt navn – er ein vernd meg at sær dregur
    Títt navn – lat tað hátt um heimin ljóða
    at einki annað navn frelsa kann
    bert Títt navn

    Í Tínum navni biðja nú
    at hjørtu vári fyllir Tú
    meg styrk at liva fyri Teg
    og dýrmeta Títt navn.

    Tit nú lyfti hava givið

    Orð: Terje B. Vestergaard
    Lag: The Rose – Bette Midler

    Tit nú lyfti hava givið,
    hava sagt hvør øðrum ja.
    Hjúnarband nú hava bundið,
    ferðast saman frá í dag.
    Kærleiksband, ið tykkum knýtti,
    aldrin sundur slítast skal,
    ja, at elska og at æra,
    lat tað verða dagligt val.

    Lívsleið nýggj í dag er byrjað,
    lívskós saman hava sett.
    Tá tit heim nú skulu byggja,
    lat tað byggja á tann klett,
    Hann, sum yvir øllum ræður,
    leggið alt í Hansar hond.
    Ja, tá tryggur er hvør dagur,
    til tit náa himnastrond.

    Góði Faðir, vit teg biðja,
    hesi tvey varða væl,
    so hvønn dag í friði, gleði,
    at tey kunnu liva sæl,
    og í lívd av tínum krossi,
    teirra heim Tú tryggja skal,
    Tá á Teg tey vilja byggja,
    veit eg, at tey byggja væl.

    Tokið

    Orð og lag: Blátt Gras

    Eg vakni upp við kaldan dreym – ein floyta vakir meg.
    Eg hyggi gjøgnum vindeygað, men einki síggi eg,
    tí har er tómt nú, og eg veit væl hví.
    Ja, har er tómt nú, og eg veit væl hví.

    Tokið tað er farið – tað koyrir bert ein veg.
    Tokið koyrir undan, og her standi eg.

    Uppaftur eg hoyri floyt, langt burtur frá tað er,
    ljóðið er frá tokinum, sum hevur staðið her,
    men tað er vekk nú, og tað koyrir við ferð.
    Tokið er vekk nú, tokið koyrir við ferð.

    Tokið hevur staðið her í yvir 100 ár.
    Eg minnist, at á skeltinum har stóð: „verið klár”.
    Og eg var klárur, men bara ikki í dag.
    Ja, eg var klárur, men nú fór tokið avstað.

    Eg leypi upp á føtur og renni út í tún,
    Enn stendur tokið og enn er tað rúm.
    Og nú eg varnist, at alt ein dreymur bert var.
    Ja, eg varnist, at tokið bíðar eftir mær.

    Tokið stendur enn – eg fái djúpan frið.
    Tokið startar nú og eg farið við.

    Tann Gud, sum í upphavi grundvøllin legði

    Orð: Hanus M. Hansen
    Lag: Fólkalag (Eg elski hitt gamla, hitt brimbarda býlið)

    1. Tann Gud, sum í upphavi grundvøllin legði
    úr moldini myndaði livandi sál.
    Tá Ádam við lið sína kvinnuna hevði,
    við skapanarverki var komið á mál.

    2. Hvønn livandi skapning, hvør stjørna, hvør vera,
    og sólin, og mánin, ja, dagur og nátt,
    úr ongum hann skapti – til einkis skal gera.
    Hvør skilir hans vísdóm, hvør kennir hans mátt?

    3. Við Skaparans vilja er lív várt so háttað,
    at maður til kvinnuna finnur sær leið.
    Á hátíðarløtu tey trúskap sín vátta
    – sum maður og kona tá byrja sítt skeið.

    4. Tá Ábram á sinni sín tænara sendi,
    við kelduna stóð hann, tá sól fór í kav,
    men árla á morgni hann heim aftur vendi
    – Rebekka var troystin, Gud Ísaki gav.

    5. Í Hásongi vakra vit brúðrina finna,
    men kærleikans vegur óskiljandi er.
    „Sig, hvat er tín vinur, tú vakrasta kvinna?“
    „Mín vinur er søtur, av túsund hann ber.“

    6. Her brúður og brúðgómi vilja vit fagna
    í ungdómsins blóma, av vilja so sterk.
    Við framtíðarvónum – tó ókend er lagna.
    Gud kraft tykkum gevi og ídni til verk.

    7. Tá signing og gleði skal leið tykkar’ fylgja,
    um stundum á ferðini tit gerast móð.
    Um slættur er sjógvur – um hóttandi bylgja
    – hann skjól tykkum veri og verndarborg góð.

    Tykist ferðin mangan tunglig niðri her

    Meta av Fløtum
    Orð og lag: Lewis E. Jones
    Týtt: Meta av Fløtum
    Upprunaheiti: We shall see the King some day

    1. Tykist ferðin mangan tunglig niðri her,
    skjótt vit skulu Kongin sjá;
    áh, hin sæla stund, hvørt skýggj tá horvið er,
    skjótt vit skulu Kongin sjá.

    Niðurlag: Skjótt vit skulu Kongin sjá,
    fagnaðarsong vit syngja tá;
    í tí gyltu høll
    tey frelstu savnast øll,
    skjótt vit skulu Kongin sjá.

    2. Har er eingin pína, stúran ella stríð,
    skjótt vit skulu Kongin sjá;
    eru loyst og glað í endaleysa tíð,
    skjótt vit skulu Kongin sjá.

    3. Stríðið tá er strítt, og sigur vunnin er,
    skjótt vit skulu Kongin sjá;
    hvør ein ótti burt, tá sólin sett er her,
    skjótt vit skulu Kongin sjá.

    4. Við tí frelsta skara á tí gyltu strond,
    skjótt vit skulu Kongin sjá;
    sorg er vend til gleði, eingi slitin bond,
    skjótt vit skulu Kongin sjá.

    Tá eg til Himmals komi

    Orð: Maiken Ekman
    Lag: Elsa Emanuelson
    Týtt: Olaf Olsen
    Upprunaheiti: I himlen är jag väntad

    1. Tá eg til Himmals komi,
    har roknað er við mær,
    til reiðar einglar standa
    at taka meg inn har.
    Tá stendur hann, sum leiddi
    meg inn til song og gleim,
    og tekur meg í favnin:
    „Eg ført teg havi heim.“

    Niðurlag: Tey vænta meg í Himli
    tann dag, eg fái boð,
    har eigi eg nú heima,
    við vissu er tað so.

    2. Ja, elskaður í Himli,
    Guds barn eg eri nú,
    mítt hjarta har er heima,
    eg kenni Staðin jú.
    Eg kenni hvørja gøtu,
    mín vinur, tí at tað
    á jørðini varð sagt mær
    um Himmals Gud og Stað.

    3. Í Himli til eg hoyri,
    ei meir á veg hartil,
    eg eigi pláss við borðið,
    og rúm er gjørt mær til,
    og Harrin Jesus sjálvur
    vælkomnum býður mær.
    Gloymt havi eg tá grátin
    og pínuna, ið var.

    Tá ið Ábraham á sinni sendi tænaran avstað

    Orð og lag: Ókendur
    Týtt úr enskum: Zacharias Zachariassen
    Upprunaheiti: Oh, get ready! Evening shadows fall

    1. Tá ið Ábraham á sinni sendi tænaran avstað,
    tí hann visti, at skjótt endað var hans lív.
    Við kamelum sínum lýðin Eliezer fór tann dag
    langa leið at finna Ísaki eitt vív.

    Niðurlag: „Ver til reiðar, sál, ver endurfødd!“
    Hoyrir tú ei Eliezers rødd!
    „Brátt Lambsins stóra brúdleyp byrja skal í gleði, gleim,
    tá á kvøldi ferðafylgið kemur heim!“

    2. Tá ið komið var at kvøldi við ein eysturlendskan brunn,
    Eliezer tók kamelafylgi sítt
    og til Ísak eina brúður – millum eik og tornarunn –
    fann hann, tá Rebekka gav sítt ja-orð blítt.

    3. So tók tænarin Rebekku – prýdd við skart og silvurlín –
    heim til Ábrahams og Ísaks lyftisland.
    Og tey elskaðu hvørt annað – Ísak hana tók til sín,
    og tey eydnusæl har knýttu hjúnaband.

    4. Eins og tænarin hjá Ábrahami, Andin sendur er
    út at finna eina brúður til Guds Son,
    tí í Himli stendur bústaður til brúður hans í gerð,
    allan kærleik hans og dýrd har eigur hon.

    5. Vit frá fedrahúsi fóru, søgdu heiminum farvæl,
    og nú ferðast vit til dýrdarinnar stað.
    Og skjótt brúðgómur og brúður andlit har til andlits sæl
    njóta dýrdina hin ævilanga dag.

    Tá eg gangi á rættferðarvegi

    Orð: Johnson Oatman
    Lag: William Edie Marks
    Týtt: Flóvin Tyril
    Upprunaheiti: The last mile of the way

    1. Tá eg gangi á rættferðarvegi,
    og mín leið móti dýrdini ber,
    skal eg skoða mín kong har við gleði,
    tá ið skeið mítt á fold runnið er.

    Niðurlag: Tá ið skeið mítt á fold runnið er –
    og um dagsetur endar mín ferð,
    skulu hvíld mær og lívsæla bíða,
    tá ið skeið mítt á fold runnið er.

    2. Lat meg boðskapin glaða nú bera
    teimum burt vilstu sálunum her,
    so mín frøi kann fullkomin vera,
    tá ið skeið mítt á fold runnið er.

    3. Her tey dýrastu bond mugu støkka,
    sorgin beiska hvønn dag um seg ger,
    men ei grátur, ei suff meg kann røkka,
    tá ið skeið mítt á fold runnið er.

    4. Og um trúfastur virkað eg havi,
    gingið sannleikans leiðir í verð,
    tvífalt fegnast eg skal alla ævi,
    tá ið skeið mítt á fold runnið er.

    Tá Jesus so eina má standa

    Orð og lag: F.F. Dawdy
    Týtt: Hákun Djurhuus
    Upprunaheiti: He tenderly looked at me

    1. Tá Jesus so eina má standa,
    vinirnir sviku hann,
    og Pætur hann avnoktar, sigur:
    Eg kenni ei tann mann,
    tá sær hann Frelsaran hyggja
    á seg so eymliga,
    hann mintist, hvat Jesus segði,
    fór og græt beiskliga.

    Niðurlag: Hann hugdi so eymt á meg,
    hann hugdi so eymt á meg,
    hann dró meg kærleiksfult til sín,
    og hann hugdi so eymt á meg.

    2. Langt burtur frá Gudi var eg
    – vilstur í myrku nátt,
    á syndahavinum villa
    lýsti eitt ljós so brátt,
    ein kærleiksrødd kom til mín:
    „Eg doyði fyri teg!“
    Og Frelsaran tá sá eg
    hyggja so eymt á meg.

    3. Teir førdu mín Frelsara kæra
    til Golgata hin dag,
    og negldur hann varð til krossin,
    bløddi út í mín stað,
    har sá eg Jesus stríðast,
    opna til Himmals veg,
    hann dró meg kærleiksfult til sín,
    hugdi so eymt á meg.

    Tá ið dagur mín á fold fer at halla

    Orð og lag: C. Austin Miles
    Týtt: Hákun Djurhuus
    Upprunaheiti: As the day breaks

    1. Tá ið dagur mín á fold fer at halla,
    og eg síggja skal hin sólljósa dag,
    Harrin Jesus sjálvur heim meg skal kalla,
    hvør ein gleði verður tað.

    Niðurlag: Halleluja mítt eg Jesusi nú syngja vil,
    skjótt hann kemur, skjótt hann kemur.
    Brátt tað lýsa skal í eystri, og eg fari heim,
    hvør ein gleði verður tað.

    2. Lambsins songur undurfagurt skal ljóða,
    ei Guds einglar hava hoyrt tílíkt lag,
    inn í dýrdina mær Jesus skal bjóða,
    hvør ein gleði verður tað.

    3. Eg við Jesusi í ævir skal vera,
    og eg hitta skal tey frelstu ein dag,
    lov og tøkk eg tá skal Jesusi bera,
    hvør ein gleði verður tað.