Um eg kann bara síggja

    Orð og lag: Dottie Rambo
    Týtt: Heine Lützen
    Upprunaheiti: Don’t let me walk too far from calvary

    1. Um eg kann bara síggja, har hann hongur krossi á,
    doyr har millum ránsmenn tveir og tolir spott og háð.
    Um eg bert síggi blóðið, sum úr Jesu sárum rann,
    tá kann eg fáa nærri samfelag við hann.

    Niðurlag: Legg ei mín veg ov fjart frá Golgata.
    Vís mær Getsemane, alt, ið píndi teg.
    Kom, minn tú meg á tín deyða fyri meg.
    Eg biði teg,
    legg ei mín veg
    ov fjart frá Golgata.

    2. Um eg kann minnast hamarssløg og særdu síðuna,
    hann hyggur fyrigevandi at mær í kærleika.
    Um eg kann kenna tárini – hann tók á seg mítt bann –
    tá kann eg fáa nærri samfelag við hann.

    Undir veingjaskugga Harrans finnur sál mín lívd og læ

    Orð: Ellen Lakshmi Goreh
    Lag 1: George Coles Stebbins
    Lag 2: Hákun Djurhuus
    Týtt: Hákun Djurhuus
    Upprunaheiti: The secret of his presence

    1. Undir veingjaskugga Harrans finnur sál mín lívd og læ,
    lærir sannleikar so dýrar, hon ei áður hevur sæð.
    Tá ið heimsins royndir tyngja, við hans bróst eg leggi meg,
    og tá Satan vil meg freista, har eitt skýli finni eg.

    2. Er mín sál enn tyst og hungrað, mína svongd hann mettar tá,
    og eg sløkkja kann mín tosta við ta krystallkláru á,
    Jesus hjá mær er, og njóta vit eitt samfelag so søtt.
    hann er øll mín troyst og gleði, og hann lívgar hjartað møtt.

    3. Tá eg sigi honum frá tí trongd og sorg, ið níva meg,
    lurtar hann í tolni eftir mær og lýsir upp mín veg.
    Hevði hann meg ikki rættleitt, víst á synd og brek hjá mær
    og meg aldri hevði hartað, eingin vinur hann tá var.

    4. Vilt í einsemi tú fegin vera Harra tínum nær,
    set teg niður við hans føtur, signing hans í løn tú fær;
    tá so hvørja ferð tú reisist hesum dýra staði frá,
    skal títt andlit spegla ljóman, ið tú finnur honum hjá.

    Undrast eg má á tín kærleika, Gud

    Orð og lag: Sidney E. Cox
    Týtt úr enskum: Zacharias Zachariassen
    Upprunaheiti: I am amazed

    1. Undrast eg má á tín kærleika, Gud,
    at Sonur tín ofraði seg!
    Frá upphavi sást tú, hvat virði var í
    fallin at frelsa og ónd eins og meg!

    Niðurlag: Undrast eg má, at tú doyði og leið
    í mín stað og synd mína bar,
    at frelsast við krossverki tínum eg kann
    – og ikki av verkum hjá mær!
    Tað er satt, ja, satt,
    so gamalt, tó nýtt – ger tað hjarta mítt glatt!
    Undrast eg má, at tú doyði og leið
    í mín stað og synd mína bar!

    2. Undrast á náðina má eg, áh, Gud,
    eitt himmalskt, eitt undurfult orð!
    Hin falna í synd tú her reisa kanst upp,
    náðinnar rættir tú setir á borð!

    3. Undrast eg má, tá eg minnist Guds Son:
    Úr dýrd – inn í deyðan hann steig!
    Guds vreiði og dóm tók hann sjálvur á seg
    – prís fái hann fyri alt, ið hann leið!

    Undurfult er navnið, sum Jesus ber

    Orð: James Rowe og P.J. Sondervan
    Lag: M.L. Yandell
    Týtt: Páll á Lakjuni
    Upprunaheiti: Wonderful is Jesus

    1. Undurfult er navnið, sum Jesus ber,
    undurfult at prísa tí navni er.
    Undurfult at eiga tann vinin her,
    hann, sum er við mær á ferð.

    Niðurlag: Ja, við á ferðini er Jesus,
    hann so undurfullur er,
    undurfullur er,
    undurfullur er!
    Leiðir okkum – glað vit eru –
    syngja gleðisong.
    Harrin Jesus gjørdi okkum frí,
    ja, frí um allar ævir.
    Undurfulla frelsu Jesus býður tær í dag,
    býður tær í dag,
    býður tær í dag,
    undurfult er navnið, sum meg leiðir dag um dag,
    undurfult, undurfult. Undurfullur er hann mær.

    2. Undurfulli Jesus, sum koma skal!
    Tilbiðjan og tøkk fram vit bera sæl:
    „Lambið verdigt er – alt í ævir væl“,
    syngur skari uttan tal.

    Upp móti himli leitar mín andi

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    1. Upp móti himli leitar mín andi,
    upp til mín Faðir, sum kennir mín veg.
    Tí at í hesum skugganna landi
    ofta eg fremmandan kenna kann meg.
    Heimurin kann hin kristna ei fata,
    trilvandi fram ganga kvinnur og menn.
    Náði tað er, at eg havi sæð tað
    ljósið, sum dult fyri mongum er enn.

    2. Gleðast eg kann í Frelsara mínum,
    mangan tó undrist á hansara leið.
    Hjarta kann nøtra, óttast í stríðnum,
    men eitt eg veit, at hann sleppir mær ei.
    Signað tað er, tá Andi Guds blæsur
    lív í tann lovsang, ið Harrin mær gav.
    Tónar, ið fáa rúmari ræsur
    heima frá Gudi, tá stríðið er av.

    3. Jesus, tín hond ei sleppa mær letur,
    styðjar meg, tá ið eg falli í fátt,
    Orð títt meg leiðir, kósina setur,
    mennir meg, gevur mær megi og mátt.
    Verk títt í lívi mínum tú fremur,
    gevur mær kraft til hvønn komandi dag,
    til tú í skýnum brádliga kemur,
    heintar meg heim til hin himmalska stað.

    Úr Himli til jarðar í fornari tíð

    Orð: Judson W. Van DeVenter
    Lag 1: Judson W. Van DeVenter
    Lag 2: Hans Hergarð Mortensen
    Týtt úr norskum: Victor Danielsen
    Upprunaheiti: The heart that was broken for me

    1. Úr Himli til jarðar í fornari tíð
    kom Jesus við boðum um frið,
    men heimurin vildi ei kennast við hann,
    ei virdi tey boð, hann kom við.

    Niðurlag: Við tornum tey krýndu hans sakleysa høvd,
    og á krossin tey negldu hann fast,
    og hans elskandi hjarta, tað píndist hin dag,
    hitt hjartað, sum fyri meg brast.

    2. Til síni hann kom – tey, sum hann hevði kær,
    tann seyð, ið av leið vilstur var.
    Tey hoyrdu hann ei, tey bert vanvirdu hann
    og róku hann burtur frá sær.

    3. Hvør fuglur, hann hevur sítt reiður á fold,
    hvør revur sær holu her fær;
    men Frelsarin sjálvur fekk ikki ein blett,
    har hann kundi hvíld finna sær.

    4. Eg kann ikki vanvirða Frelsaran meir,
    sum á krossinum ofraði seg.
    Við fót hans eg leggi meg við míni synd,
    og blóð hans frá synd reinsar meg.

    Niðurlag: Við síðu hans nú eg vil fylgjast á fold,
    til í eystri skjótt morgunin sæst.
    Einans hann gevur frið, við hans hjarta er hvíld,
    hitt hjarta, sum fyri meg brast.

    Undrast eg má, at mín sál er Gudi kær

    Orð og lag: Hallgrim Miðberg

    1. Undrast eg má, at mín sál er Gudi kær,
    tó meir og meir eg grundi, eg kenni hetta svar;
    hans kærleiki er høgur, ei skilja vit tað her,
    hans kærleiki er djúpur, og falnum vón hann ber.

    Niðurlag: Tað hjarta so kært, sum seg ei hevur spart,
    hann ofraði seg fyri teg og fyri meg.
    Eg kenni nú her hesa náði, sum ber
    og meg varðar hvønn dag niðri her.

    2. Sum vakrir tónar hans kærleiki mær er,
    hann talar og meg dregur, so óttin burtur fer.
    Hans kærleiki sum keldan er fyri tysta sál,
    úr hesi kærleikskeldu tú fylla kanst títt mál.

    Úr Guds orði skyggir fram ljós sum stjørna bjørt

    Orð: John H. Yates
    Lag: Lewis E. Jones
    Týtt: Jóhan við Neyst
    Upprunaheiti: The old book stands

    1. Úr Guds orði skyggir fram ljós sum stjørna bjørt
    yvir lívsins myrka hav,
    vísir leiðina gjøgnum storm og skýggj so svørt,
    til ta havn, Gud okkum gav.

    Niðurlag: Tað stendur fast,
    Guds orð, so hvast,
    klettafast er, um alt annað brast.
    Bróta bylgjur hátt,
    harðnar stormur brátt,
    orðið, tað stendur fast.

    2. Í Guds bók hvørt lyfti er meira vert enn gull,
    enn hvør djúphavsperla bjørt.
    Opinberað har er Guds frelsuætlan full,
    tað, sum Jesus hevur gjørt.

    3. Í tí dýru bók er hin gamla søga søgd
    um Guds stóra kærleika,
    greitt frá landinum, har øll eru glað og nøgd –
    har í Zions dýrdleika.

    4. Latið okkum tí akta Harrans orð so væl,
    fylgja trúgv tess ráðum her.
    Tá alt stríð er av, Kristi brúður, loyst og sæl,
    inn um perluportrið fer.

    Um á mótgangsdøgum tað vísir seg

    Orð: Jessie Hunter Brown Pounds
    Lag: Henry P. Morton
    Týtt: Hákun Djurhuus
    Upprunaheiti: The touch of his hand on mine

    1. Um á mótgangsdøgum tað vísir seg,
    sum at Jesus ei er í nánd,
    so er hann tó nær,
    og hann fylgir mær,
    og hann leiðir meg hond í hond.

    Niðurlag: :,: Jesus leiðir meg hond í hond, :,:
    gjøgnum freisting, stríð,
    hvørja royndartíð,
    Jesus leiðir meg hond í hond.

    2. Um eg stundum snávi á míni ferð,
    ikki halda mær syndabond.
    Jesus beinir meg inn á rættan veg,
    og hann leiðir meg hond í hond.

    3. Er enn leiðin illgongd, og mótið fer,
    tá ið náttin er myrk og vánd,
    fyri hvørt eitt stig, hann er mær við lið,
    og hann leiðir meg hond í hond.

    4. Tá eg eina verði á skilnaðarstund,
    og eg náa skal ljósu strond,
    deyðaskuggans dal ei eg óttast skal,
    Jesus leiðir meg hond í hond.

    Um náðina, sum fann meg, eg syngi songin mín

    Orð: Levi Joensen
    Lag: Torkil Mørkøre

    1. Um náðina, sum fann meg, eg syngi songin mín,
    um hann, sum kom her niður, dró syndarar til sín.
    Hann kom úr dýrd í Himli til krossins harða deyð
    og sá her heimsins hjørtu í størstu syndaneyð.

    Niðurlag: :,: Ja, náðin fann meg, hon dró meg inn til sín. :,:

    2. Tá loysnaði mín tunga; hon sang eitt gleðilag,
    og stóra syndabyrðin sum døggin svann avstað.
    Eg sá á krossi mannin, sum kærleiksmerki ber,
    sá blóðið úr hans síðu – Guds Lamb í deyðan fer.

    3. Tú lívsins Harri livir, sum ein dag doyði her.
    Nú krúnuna í ævir títt særda høvur ber.
    Eitt gullbelti um bróstið nú prýðir Kongin har,
    sum ein dag hekk á krossi, av øllum svikin varð.