Úr Guds orði skyggir fram ljós sum stjørna bjørt

    Orð: John H. Yates
    Lag: Lewis E. Jones
    Týtt: Jóhan við Neyst
    Upprunaheiti: The old book stands

    1. Úr Guds orði skyggir fram ljós sum stjørna bjørt
    yvir lívsins myrka hav,
    vísir leiðina gjøgnum storm og skýggj so svørt,
    til ta havn, Gud okkum gav.

    Niðurlag: Tað stendur fast,
    Guds orð, so hvast,
    klettafast er, um alt annað brast.
    Bróta bylgjur hátt,
    harðnar stormur brátt,
    orðið, tað stendur fast.

    2. Í Guds bók hvørt lyfti er meira vert enn gull,
    enn hvør djúphavsperla bjørt.
    Opinberað har er Guds frelsuætlan full,
    tað, sum Jesus hevur gjørt.

    3. Í tí dýru bók er hin gamla søga søgd
    um Guds stóra kærleika,
    greitt frá landinum, har øll eru glað og nøgd –
    har í Zions dýrdleika.

    4. Latið okkum tí akta Harrans orð so væl,
    fylgja trúgv tess ráðum her.
    Tá alt stríð er av, Kristi brúður, loyst og sæl,
    inn um perluportrið fer.

    Um á mótgangsdøgum tað vísir seg

    Orð: Jessie Hunter Brown Pounds
    Lag: Henry P. Morton
    Týtt: Hákun Djurhuus
    Upprunaheiti: The touch of his hand on mine

    1. Um á mótgangsdøgum tað vísir seg,
    sum at Jesus ei er í nánd,
    so er hann tó nær,
    og hann fylgir mær,
    og hann leiðir meg hond í hond.

    Niðurlag: :,: Jesus leiðir meg hond í hond, :,:
    gjøgnum freisting, stríð,
    hvørja royndartíð,
    Jesus leiðir meg hond í hond.

    2. Um eg stundum snávi á míni ferð,
    ikki halda mær syndabond.
    Jesus beinir meg inn á rættan veg,
    og hann leiðir meg hond í hond.

    3. Er enn leiðin illgongd, og mótið fer,
    tá ið náttin er myrk og vánd,
    fyri hvørt eitt stig, hann er mær við lið,
    og hann leiðir meg hond í hond.

    4. Tá eg eina verði á skilnaðarstund,
    og eg náa skal ljósu strond,
    deyðaskuggans dal ei eg óttast skal,
    Jesus leiðir meg hond í hond.

    Um náðina, sum fann meg, eg syngi songin mín

    Orð: Levi Joensen
    Lag: Torkil Mørkøre

    1. Um náðina, sum fann meg, eg syngi songin mín,
    um hann, sum kom her niður, dró syndarar til sín.
    Hann kom úr dýrd í Himli til krossins harða deyð
    og sá her heimsins hjørtu í størstu syndaneyð.

    Niðurlag: :,: Ja, náðin fann meg, hon dró meg inn til sín. :,:

    2. Tá loysnaði mín tunga; hon sang eitt gleðilag,
    og stóra syndabyrðin sum døggin svann avstað.
    Eg sá á krossi mannin, sum kærleiksmerki ber,
    sá blóðið úr hans síðu – Guds Lamb í deyðan fer.

    3. Tú lívsins Harri livir, sum ein dag doyði her.
    Nú krúnuna í ævir títt særda høvur ber.
    Eitt gullbelti um bróstið nú prýðir Kongin har,
    sum ein dag hekk á krossi, av øllum svikin varð.

    Um morgunin Maria Magdalena

    Orð og lag: Åge Samuelsen
    Týtt: Gunnvør Justinussen
    Upprunaheiti: Ved dagens gry Maria Magdalena

    1. Um morgunin Maria Magdalena
    syrgin gekk
    til grøvina at finna Harran har.
    Men hon í eysturroðanum
    so greitt at síggja fekk,
    hann uppreisnin og lívið sjálvur var.

    Niðurlag: Áh, sig mær, hví tú grætur,
    tá ið Jesus sigur vann,
    og endurloysing fulla veitti hann.
    Kom, skunda tær til Frelsaran,
    sum skilir teg so væl.
    Hann livir, hann, sum øllum valda skal.

    2. Og Pætur, hann, sum noktað hevði
    Jesu vinalag,
    ein heilsan kom til hansara so blíð.
    Í myrkri skein eitt ljós so bjart,
    hann sanna kundi tað,
    at náðin er óendaliga víð.

    3. Tveir lærisveinar vóru móti Emmaus á veg.
    Teir gingu har og tosaðu um hann.
    Men Jesus læt upp eygu teirra,
    læt teir kenna seg.
    Hann breyðið breyt, og sorgin burtur svann.

    4. Jóhannes græt á Patmos,
    tí at eingin hevði mátt
    at lata upp ta bók, ið skrivað var.
    Tá sá hann Offurlambið, tað,
    sum nú var hevjað hátt,
    sá Leyvuna, sum sigurskransin bar.

    Undurfult navn títt er, Jesus

    Orð og lag: Benjamin A. Baur
    Týtt: Árni Jacobsen
    Upprunaheiti: Wonderful Jesus

    Undurfult navn títt er, Jesus,
    hvør metast kann við teg?
    Undurfult navn títt er, Jesus,
    meiri enn alt tú ert fyri meg.
    Undurfult navn títt er, Jesus,
    sál míni gleði ber.
    Fagrastur tú av øllum,
    Jesus, mín vinur er.

    Um enn sorgir og órógv meg tyngja

    Orð: Liv Olsson
    Lag: M.C. Restorff
    Týtt úr norskum: Svenning av Lofti

    1. Um enn sorgir og órógv meg tyngja,
    og eg kærleika Guds ei kann sjá,
    ferðist fram eg í trúgv og kann syngja:
    Har heima eg hvílu skal fá.

    Niðurlag: Enn skínur Guds sól handan támið,
    og har frammi, ja, har verður klárt,
    enn bleiktra Guds stjørnur á hválvi,
    :,: okkum veittra til heimlandið várt. :,:

    2. Ber mín leið gjøgnum ljós ella myrkur,
    um lægd ella fjallanna rygg,
    og um tað er regn ella turkur,
    er leiðin til heimlandið trygg.

    3. Og krossurin stendur og peikar
    á tann veg, sum til heimlandið ber,
    heimlandstónin í hjartanum leikar:
    Gleð teg, sál mín, skjótt heima tú er.

    Upp úr blundi, Guds fólk, síggið dagur er nær

    Orð: Petur William Háberg
    Lag: Jens Guttesen

    1. Upp úr blundi, Guds fólk, síggið dagur er nær,
    berið lovoffur fram nú til Gud,
    gloymið ei, at av kærleika einans tað var,
    at hann gav okkum son sín í lut.
    Skýggini skiljast, og dagslýsið mennist,
    menniskjasonurin kemur nú brátt,
    um tú á foldum við Frelsaran kennist,
    tekur hann teg til sítt æviga slott.

    2. Sjálvt um eygað er svøvnligt, og høvdið er tungt,
    hygg tó upp til Guds æviga stað,
    er enn likamið gamalt – tað verður sum ungt,
    um tú væntar hin æviga dag.
    Upp við tí frelsta, tí leyskeypta skara
    – saman við teimum, sum fóru í mold –
    skulu til Kristus í skýnum vit fara
    av hesi mangan so nívandi fold.

    3. Virka tí, Harrans fólk, tala, vitna og bið,
    lat øll hoyra hitt lívgandi orð,
    so at mong kunnu hava hin æviga frið,
    tá ið heimurin her fer í sor.
    Tá við teim frelstu í ævir vit syngja:
    „Vert, vert er Lambið til heiður at fá!“
    Tá skal ei byrða, ei sorg okkum tyngja.
    Lat okkum íðin tí virka til tá!

    Upphavsins Harri, tú, sum heimin skapti

    Jógvan við Keldu
    Orð: Árni Jacobsen
    Lag: Jógvan við Keldu

    1. Upphavsins Harri, tú, sum heimin skapti,
    og sum á hválvið ljós og myrkur festi,
    tú yvir øllum skapningum og skaparverki metti,
    at neyðugt var við onkrum, sum til varðveiting tú setti.
    Sum skaparverksins krúnu tú tá skapti eina menniskju.

    2. Upphavsins Harri, tú, sum heimin skapti,
    sást, ei var gott, at maðurin var eina.
    Og av hans egna holdi tá tú kvinnu honum gjørdi
    at veita honum hjálp og ráð, og saman tú tey førdi.
    Og eftir tínum vísa ráði bæði skulu vera eitt.

    3. Upphavsins Harri, tú, sum heimin skapti,
    ert enn tann sami, sum tú vart í forðum.
    Við kærleika tú bindur tvey, so eitt tey kunnu vera,
    tú leiðir, og tú signar tey og gjøgnum alt vilt bera
    og framvegis vilt gera tað og fylgja teimum hvørt eitt stig.

    Um Jesu deyða syng, veit tøkk

    Orð: Isaac Watts
    Lag: Niels Wilhelm Gade
    Týtt úr donskum: Ismar Joensen

    1. Um Jesu deyða syng, veit tøkk.
    Hann fell, men vann tó stórt,
    tí helheimur í ønskran hvøkk
    av rópi hans: Fullgjørt!

    2. Tann krossur, sum hans blóð fleyt á,
    sum ei við svik seg fann,
    er trappa upp til trónuna,
    sum aldri vikast kann.

    3. Syng hátt, Guds fólk, alt er fullgjørt,
    vár Frelsari víst vann!
    Alt vald er í hans hendur ført,
    hvørs blóð á krossi rann.

    4. Navn Jesu ræðir fíggindan,
    hans svørð tey lið fær týnt,
    men síni kæru veittrar hann
    hvørt eitt at fáa krýnt.

    Um lívið tað nýggja so mangan

    Orð og lag: Hans-Inge Fagervik
    Týtt: Arnfinnur Setberg

    1. Um lívið tað nýggja so mangan
    tað sigist, at songur mín er,
    um gleði, um frið og um signing,
    um Hann, sum bert alt gott mær ber.
    Um sorgir meg enn kunnu níva,
    og tað meir enn so henda kann,
    men um enn á nátt og í myrkri,
    tá gleða ein songur meg man:

    Niðurlag: Tað líður mót sumri,
    mót ljósari tíð,
    alt verður betri
    og vakrari hví?
    Um ljósið, tað ræður,
    alt myrkt svinnur brátt,
    vit nærkast tí sumri,
    tá alt verður gott.

    2. Tann vónin, eg eigi, meg styrkir,
    um trupult enn alt tykist – hví?
    – eg veit eitt – at tá tað er myrkast,
    ber aftur mót ljósari tíð,
    um náttin enn long er, so havi
    eg fingið eitt lyfti um tað
    – Jesus er ljósið –
    og ljósið skal sigra ein dag.

    Niðurlag: Tað líður mót sumri,
    mót ljósari tíð,
    alt verður betri
    og vakrari hví?
    Um ljósið tað ræður,
    alt myrkt svinnur brátt,
    vit nærkast tí sumri,
    tá alt verður gott.

    3. Tað líður mót sumri,
    mót ljósari tíð,
    alt verður betri
    og vakrari hví?
    Um Jesus, Hann ræður,
    alt myrkt svinnur brátt,
    vit nærkast tí sumri,
    tá alt verður gott.