Við songarstokkin móður

    Orð: Zacharias Zachariassen
    Lag: Eyðun á Lakjuni

    1. Við songarstokkin móður
    eitt kvøldið settist eg,
    tá lívsins harði róður
    við ótta fylti meg.
    Men barn og móðir lógu
    – áh, yndisliga sjón –
    so friðfult har og svóvu
    – ein mynd, ið gav mær vón:

    2. Mítt lítla barn har svevur
    sín søta náttarblund,
    og hvílu Gud tí gevur
    í likam, sál og lund.
    Fullnøktað, trygt tað hvílir,
    væl vart við móður lið,
    tað stilt í dreymi smílir
    og nýtur fullan frið!

    3. Meg henda myndin lærdi:
    Eg óttast nýttist ei,
    tí Harrin meg jú vardi,
    hvørt stig mín fótur steig.
    Sum barnið nú eg hvíli
    við Harrans egnu lið,
    mót framtíðini smíli
    og njóti, Gud, tín frið!

    Ver eitt himmalljós í heimi

    Týtt: Flóvin Tyril

    Ver eitt himmalljós í heimi,
    skín sum viti kletti á!
    Ver eitt himmalljós í heimi,
    í treysti halt framá,
    til úr Himli Harrin kemur
    og sigur við teg: Gott!
    Ver eitt himmalljós í heimi,
    skín hátt, skín hátt, skín hátt!

    Við Jesu føtur at lýða á

    Orð: Rodmundur í Liða
    Lag: Norskt fólkalag

    1. Við Jesu føtur at lýða á
    Guds orð so dýrt er, Guds Son at sjá,
    at velja lutin, ið góður er,
    sum ber av øllum í hesi verð.

    2. Við Jesu føtur, tá tyngir sorg,
    er besta, tryggasta lívd og borg,
    tá sjúka, skilnaður níva svárt,
    og sálin troytt er og hjartað sárt.

    3. Við Jesu føtur tá fylt er ond
    við tí, mær gevur Guds kærleikshond,
    og bera aftur eg honum kann
    tað, eg við føtur hans sá og fann.

    4. Við Jesu føtur í Himli hátt,
    har alt er fullkomið, sára gott,
    vit níga niður, hann lovsong fær
    í undran, dýrd og tilbiðjan har.

    Vandaleys er eingin løta

    Orð: Lina Sandell
    Lag: Ókend/ur
    Týtt: Símun Absalonsen
    Upprunaheiti: Aldrig är jag utan fara

    1. Vandaleys er eingin løta,
    trygg tó kennist lívsins gøta.
    Altíð hóttir neyð – men tó,
    Frelsarin við lið mær stóð.

    2. Aldri loyst frá syndastríði,
    Gud er troyst mín, tá eg líði,
    stútt er stríð við mína lið,
    aldri sakni eg Guds frið.

    3. Mangan trongd og ræðslutikin,
    aldri tó av Gudi svikin.
    Mangan uttan kraft og ráð,
    aldri uttan hjálp og náð.

    4. Ei eg Faðirs sinn kann skilja,
    hann meg sær við góðum vilja.
    Altíð finnast brek við mær,
    sæla einans er í tær.

    5. Sorg og gleði ferðast saman –
    stundum tregi, stundum gaman.
    Søtt og beiskt er lutað mál,
    drekka má eg lívsins skál.

    6. Tá ið tár á kinn mær renna,
    Jesus, lat meg troyst tá kenna.
    Gleðin, hóast synd og deyð,
    vigar meir enn sorg og neyð.

    Við Jordans á mítt eyga sær

    Orð: Samuel Stennett
    Lag: Amerikanskt
    Týtt: Símun Absalonsen
    Upprunaheiti: I am bound for the promised land

    1. Við Jordans á mítt eyga sær
    við langtan Kána’ansland.
    Við Jesus og tey kæru har
    er knýtt eitt ævigt band.

    Niðurlag: Eg stevni mót tí føgru strond.
    Áh, kemur tú við mær?
    Vit knýta bróðurfelagsbond,
    ævig sæla bíðar har.

    2. Og aldri dagur enda fær
    tí sæla landi í,
    og Sonur Guds er kongur har
    um endaleysa tíð.

    3. Ei neyð og nakað ilt kann ná
    tað dýrdarríka land;
    um sorg og sjúku her eg sá,
    har finst ei trældómsband.

    4. Skjótt standi eg á heimlandsstrond
    og síggi Jesus, teg.
    Títt andlit kært, ta særdu hond
    í ævir skoði eg.

    Vatn gav Jesus henni

    Orð og lag: J.H. Stringer
    Týtt: Árni av Reyni
    Upprunaheiti: Hun fik vand af Jesus

    1. Vatn gav Jesus henni,
    sum søkti heimsins brunn,
    og hon drakk av keldu
    frá Harranum.
    Hon sælan frið kendi
    og øðrum bendi
    tá til Harran Jesus
    at drekka lívsins vatn.

    2. Vatn tær Jesus gevur,
    tær nýtst ei heimsins brunn,
    drekk av lívsins keldu
    frá Harranum.
    Tú reinu flóð finnur
    og frelsu vinnur,
    um tú fert til Jesus
    og drekkur lívsins vatn!

    Vit menniskjabørn eru sett her á fold

    Orð: Meta av Fløtum
    Lag: Andrew Thomsen

    1. Vit menniskjabørn eru sett her á fold,
    eins og blómur í Guds urtagarð,
    hóast ymisk vit eru, í upphavi Gud
    okkum skapti í mynd síni væl.

    2. Í garðinum ymiskar blómur vit sjá,
    sera vakrar, ei gera tær mein,
    og í marglittum búnum tær prýða um vøll,
    ja, so serstøk er blóman, hvør ein.

    3. Og menniskjabarnið er serstakt, hvørt eitt,
    ja, av sonnum tað dýrabart er,
    og vit øll hava rætt til mannsømilig kor,
    tí vit líka nógv verd eru her.

    4. Komið, saman tí standið, tað styrki jú ber,
    komið, hjálpið hvør øðrum á ferð,
    kanska lívið hjá onkrum tá ljósari gerst,
    og nógv lættari byrðin tá er.

    Vit prísa tær, Gud, sum skapti

    Orð og lag: Andrew Berghamar

    1. Vit prísa tær, Gud, sum skapti
    alheimin, land og hav.
    Takk fyri lívsins gávur
    – við orðinum, tú gav.
    Øll náttúran vitnar,
    ja, himmallikam mong,
    bjørg og brim og bylgjur
    tær bera fagnaðarsong.

    2. Vit prísa tær, Gud, sum frelsir
    ta ætt, sum fallin var.
    Sonur tín kom av Himli,
    og vára straff hann bar.
    Hann gav sítt blóð á krossi
    og synd út strikaði,
    Jesus, vár loysnari dýri
    og øll vár rættvísi.

    3. Vit prísa tær, konga Kongi.
    Tú vanst á deyðans nátt.
    Vit nú av Himli teg vænta,
    títt fólk tú heintar brátt.
    Harri, tú ert um ævir,
    seg boyggja skal hvørt knæ,
    skjótt skulu heima vit vera
    – tær prísa loyst og glað.