Við Gudi ferðist eg um fríðar fløtur

    Orð og lag: I.B. Sergei og Austris A. Withol
    Týtt: Zacharias Zachariassen
    Upprunaheiti: My God and I

    1. Við Gudi ferðist eg um fríðar fløtur,
    sum vinir fylgjast vit um bø og ong.
    :,: Við gleðirómi fyllast hesar løtur,
    sum hond í hond vit ferðast fram við song’! :,:

    2. Hann sigur mær frá farnu tíð og øldum,
    tá ætlan hans við mær til reiðar lá,
    :,: tá virkaður eg varð í jarðartjøldum,
    og tá sum fostur dagsins ljós eg sá. :,:

    3. Við Gudi ferðist eg, sum øldir renna,
    sum hjartavinir altíð fylgjast vit.
    :,: Alt svinna skal, sjálvt jørð og himmal brenna,
    men Gud og eg, vit fylgjast uttan slit! :,:

    Við trúgv á Kristi blóð

    Orð: Zacharias Zachariassen
    Lag: Jens Guttesen

    1. Við trúgv á Kristi blóð
    eg rættvísgjørdur varð,
    og eg, sum fyrr fordømdur stóð,
    nú standi Gudi nær.

    2. Sum barn títt, Gud, hvønn dag
    eg heilaggerist nú
    við Andans hjálp og Orðsins bað
    og verði eins og tú.

    3. Skjótt dýrdargjørdur við
    í Himli verði eg.
    Eg loystur tá við tína lið
    í ævir skoði teg.

    4. Vit rættvísgjørd og glað,
    ja, heilaggjørd og sæl,
    nú prísa tær, sum skjótt ein dag
    oss dýrdargera skal.

    Veðrið varð lýggjari

    Veðrið varð lýggjari,
    fjøllini fríðari,
    grasið varð nýggjari,
    áin varð blíðari.

    Fyrst komu snípurnar,
    tjøldrini, láirnar,
    so mýrifípurnar,
    fittar um snáirnar.

    Hønurnar gákandi,
    skrukka so tvørliga,
    kettan kom spákandi,
    brosar so smørliga.

    Við bryggjuna liggur eitt ferðaskip nýtt

    Orð: Jóhan Við Neyst
    Lag: Olof Åhlström

    1. Við bryggjuna liggur eitt ferðaskip nýtt,
    so prýðiligt, vakurt tað er.
    Á bryggjuni undrandi mannfjøldin blítt
    mangt fagnaðarorðið fram ber,
    tí hetta ótrúliga skip er so bygt,
    at als einki søkka kann tað.
    Og stolt dreymaskipið nú stevnir so trygt
    úr havnini stillu avstað.

    2. Rík ferðafólk njóta tað vakra umborð
    og fyllast av undran so fró.
    Tey skipinum geva mangt breggjandi orð
    og gleðast um handaverk góð.
    Tey drekka og eta í marglætishøll
    og varnast ei deyðsvandans svørð.
    Men knappliga, óvæntað koma tey øll
    at sanna, at náttin er hørð.

    3. Alt meðan tey sigla við fullari ferð,
    ísfrásagnir ávara tá,
    at ísfjøll, tey eru á leiðini her,
    tó – skipið við ferð heldur á,
    men tað alt í einum sítt banasár fær
    av ísfjalsins bláfrystu trom
    og hjálparleyst søkkur í bládýpið har
    og aldri í havnina kom.

    4. Á, ferðast tú, vinur, á myrkursins vág
    og ert líkasælur um tað,
    so brátt deyðans armur kann taka teg tá
    í ævigt fortapingarstað.
    Skalt tú náa fram til ta himmalsku strond,
    so hoyr hesi tíðindi góð.
    Fá tær ferðaseðil úr frelsarans hond,
    hann skrivaður er við hans blóð.

    Vit minnast aftur á ta tíðina, ið fór avstað

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    1. Vit minnast aftur á ta tíðina, ið fór avstað,
    ímillum vinir hollar gott var vinalag.
    Mangan heit var hond,
    sterk vóru kærleiksbond,
    tá sálin stimbrað varð – í trúnni styrkt og glað.
    Tær løtur signaðu – vit aldri kunnu gloyma tær,
    tá vitnað varð við frímóði um Frelsaran.
    Og vit gleddust tá
    um øll, ið søgdu frá
    teim undurverkum, eina Jesus gera kann.

    Niðurlag: Gamlar gøtur, dýrar løtur,
    tá vit saman leitaðu á fund.
    Gamlar gøtur, friður søtur,
    minni rík um manga farna stund.

    2. Við megi sangurin um Harran mangan ljómaði,
    tá vit av hjarta sungu, alt vit vóru ment
    um tann sæla lut
    at eiga frið við Gud,
    ið er tann størsta signingin, vit hava kent.
    So broyttist tilveran, og ymisk gjørdist lívsins leið,
    men signað er, at Jesus kennir okkum væl.
    Og vit ynskja her,
    at hann, sum var og er,
    við endurnýggjan okkum aftur vitja skal.

    Niðurlag: Gamlar gøtur – við hans føtur,
    har kann sálin aftur vera glað.
    Gamlar gøtur, Harrin møtir
    tær og mær í kærleika í dag.

    Við songarstokkin móður

    Orð: Zacharias Zachariassen
    Lag: Eyðun á Lakjuni

    1. Við songarstokkin móður
    eitt kvøldið settist eg,
    tá lívsins harði róður
    við ótta fylti meg.
    Men barn og móðir lógu
    – áh, yndisliga sjón –
    so friðfult har og svóvu
    – ein mynd, ið gav mær vón:

    2. Mítt lítla barn har svevur
    sín søta náttarblund,
    og hvílu Gud tí gevur
    í likam, sál og lund.
    Fullnøktað, trygt tað hvílir,
    væl vart við móður lið,
    tað stilt í dreymi smílir
    og nýtur fullan frið!

    3. Meg henda myndin lærdi:
    Eg óttast nýttist ei,
    tí Harrin meg jú vardi,
    hvørt stig mín fótur steig.
    Sum barnið nú eg hvíli
    við Harrans egnu lið,
    mót framtíðini smíli
    og njóti, Gud, tín frið!

    Ver eitt himmalljós í heimi

    Týtt: Flóvin Tyril

    Ver eitt himmalljós í heimi,
    skín sum viti kletti á!
    Ver eitt himmalljós í heimi,
    í treysti halt framá,
    til úr Himli Harrin kemur
    og sigur við teg: Gott!
    Ver eitt himmalljós í heimi,
    skín hátt, skín hátt, skín hátt!