ÍF, vit rópa ÍF

    Orð: Sámal Matras Kristiansen
    Lag: Regin Toftegaard og Eyðun Larsen

    Nú syngja vit aftur her í kór.
    Hjørtuni reyð. ÍF er liðið, vit elska.
    Altíð er hendan løtan stór.
    Saman vit minnast tað, ið fór.
    ÍF, vit rópa ÍF hvønn dag.
    ÍF, vit syngja øll tað sama lag.
    Róp og skrál, geva lív og sál.
    Skora mál, mál, mál, á rað.

    ÍF – tú vilt altíð vera fyrst.
    Standa vit saman, so skulu vit vinna.
    Ár eftir ár, dyst eftir dyst
    saman vit skapa fótbóltslist.

    ÍF, vit rópa ÍF hvønn dag.
    ÍF, vit syngja øll tað sama lag.
    Róp og skrál, geva lív og sál.
    Skora mál, mál, mál, á rað.

    Ringar tíðir,
    men vit vinna gjøgnum alt,
    tí vit hava
    hetta liðið valt.

    ÍF, vit rópa ÍF hvønn dag.
    ÍF, vit syngja øll tað sama lag.
    Róp og skrál, geva lív og sál.
    Skora mál, mál, mál, á rað.

    Nú jólini nærkast

    Orð: Bárður á Lakjuni og skúlabørn úr Fuglafirði
    Lag: Bárður á Lakjuni

    Nú jólini nærkast, vit eru so spent,
    jólapynt gera, so litfagurt pent
    tað angar av dunnu og køku og grann
    í gjárkvøldið sóu vit ein jólamann.

    Men tað besta er, at Jesus varð føddur,
    at Frelsarin borðin í Betlehem varð
    og stjørnan sum lýsti so blonk og so bjørt
    ger av hjarta vit ynskja tær gleðilig jól!

    Kvøld

    Hans Andrias DjurhuusChristoph Ernst Friedrich WeyseBárður á LakjuniEyðun á LakjuniSunleif Rasmussen
    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag 1: Christoph Ernst Friedrich Weyse
    Lag 2: Bárður á Lakjuni
    Lag 3: Eyðun á Lakjuni
    Lag 4: Sunleif Rasmussen

    1. So líðandi rennur áin,
    og hvør ein ætt verður kvirr;
    so vøkur er baldursbráin,
    sum aldri nakra tíð fyrr.

    2. Vatnið tað seyrar í ørgum,
    og døggin drívur um hógv –
    og sólin hon goymist í bjørgum –
    einsliga letur ein lógv.

    3. Einki meg nervar og harmar,
    mín sál er so still og glað;
    tí hevji eg upp mínar armar
    við tøkk fyri ljós og dag.

    Bønarfólkið

    Orð og lag: M.C. Restorff

    Mong gomul og aldrandi fólk okkum signingar bera.
    Gjøgnum eitt inniligt bønarlív tey sjálvi ein signing verða.
    Minnist, eg vitjaði gamlan mann, sum lítlan førleika kendi;
    hjartanemandi tóktist mær, at til Harran hann ofta sær vendi.

    Aldrandi bønarfólk Guds á jørð,
    tey ávøkstur bera øll somul.
    Stinn rógva tey um sín fjørð
    í bønini birg elligomul.

    Gráa hárið krýna man, sum væl sømist,
    tó teirra holla bønarkar – ongantíð tað tømist.
    Fyri næstrinum stígur bøn og móti hvørjum vanda –
    um alla foldina fevna tey í ídnum bønaranda.

    Aldrandi bønarfólk Guds á jørð…

    Havi tíðum undrast á, at Gud letur børn síni bíða,
    tó teimum so tráliga leingist heim til sælu blíða.
    Nú eg kenni loyndardóm um bøn, sum bøn man eita,
    og tørvur er á bønunum – eg av sonnum veit tað.

    Aldrandi bønarfólk Guds á jørð…

    Stormur

    Orð: Mikkjal á Ryggi
    Lag: Bárður á Lakjuni

    Harðliga hann ríður fram
    yvir hav og hagar,
    grenjandi sum bjørnin gramm,
    svørðin sundur tægar.

    Trokar treystur gjøgnum skørð;
    einki honum forðar;
    flettir flag av føstu jørð,
    grót úr homrum sorar.

    Oysir sand og saltan sjógv
    yvir dal og mýrar;
    øsir brimið hátt á lógv,
    knasar borð og spírar.

    Øðimikið fjalladun:
    trøll í víggi standa! –
    millum hvirlur tunglig stun:
    særdir risar anda! –
    Veggir skelva. Høga høll
    brakar hart og brestur.
    Tekjur tveitast vítt um vøll.
    Slíkt er strangur gestur.

    Tó! Var altíð logn og sól,
    og var lívið leikur,
    lýkkan mót og megi stjól,
    maður gjørdist veikur.

    Stormur! er enn strong tín ferð,
    tykist ilt at balast,
    bragdarhug tú monnum ber,
    høvd og hendur stælast.

    Sólstrálan

    Orð og lag: Bárður á Lakjuni
    Viðmerking: Yrktur á vári í 2008.

    Tú ert ein sólstrála,
    tú gevur gleði, lív.
    Ein gáva, send av Himli,
    so frísklig, fitt og fríð.
    Tú ert ein sólstrála,
    fjálgar og lívgar meg,
    gevur mær djúpar kærleikskenslur,
    lívsgleði og vón.

    Nú dagur dimmist, sova summardáar.
    Eg biði, Gud má varða føtur smáar.

    Tú ert ein sólstrála,
    tú gevur gleði, lív.
    Ein gáva, send av Himli,
    so frísklig, fitt og fríð.

    Nú dagur dimmist, svevur sólin bjarta.
    Eg biði, Gud má varða lítla hjartað.

    Tú ert ein sólstrála,
    tú gevur gleði, lív.
    Ein gáva, send av Himli,
    so frísklig, fitt og fríð.
    Ja, tú ert ein sólstrála,
    fjálgar og lívgar meg,
    gevur mær djúpar kærleikskenslur,
    lívsgleði og vón.

    Tú ert ein sólstrála.

    Meir heilagan ger meg

    Orð: Philip Paul Bliss
    Lag 1: Philip Paul Bliss
    Lag 2: George Coles Stebbins
    Lag 3: Bárður á Lakjuni
    Týtt: Victor Danielsen
    Upprunaheiti: More holiness give me

    1. Meir heilagan ger meg,
    meir ódeildan við,
    meir tolnan í stríði,
    meir elskandi frið,
    meir fastan í trúnni,
    meir lítlan í mær,
    meir ídnan í verki,
    meir sterkan í tær!

    2. Meir frímóð tú gev mær,
    meir prís við títt borð,
    meir tøkk, sum eg átti,
    meir hug til títt orð,
    meir sýni á Jesus,
    meir hvíld í hans favn,
    meir stilli í sinni,
    meir bøn í hans navn!

    3. Meir eyðmjúkan ger meg,
    meir fúsan til stríð,
    meir vaknan til bønir,
    meir sparnan við tíð!
    Meir fyltan av Anda,
    meir vísan ger meg,
    meir vendan mót Himli,
    meir, Jesus, sum teg!

    Er Jesus nær, tá mín sál er sjúk

    Orð: Frank E. Graeff
    Lag 1: J. Lincoln Hall
    Lag 2: Bárður á Lakjuni
    Týtt: Victor Danielsen
    Upprunaheiti: Does Jesus care

    1. Er Jesus nær, tá mín sál er sjúk,
    so at songurin tagna má,
    tá ið mótið svann,
    tá ið grátur rann,
    og eg veit ei veg ella ráð?

    Niðurlag: Áh, ja, hann er nær,
    eg veit, hann er nær,
    hans eyma hjarta er rørt!
    Tá ið náttin long er,
    og leiðin trong, er
    við hjálp hans armur nær.

    2. Er Jesus nær, tá ið nátt er myrk,
    og yvirhond ræðslan vann,
    tá á trongu kós
    ikki sæst eitt ljós,
    meðan ódnin ýlir – sær hann?

    3. Er Jesus nær, tá eg veik og fall
    fyri freisting, eg stríddi mót?
    Sær hann míni tár,
    míni djúpu sár,
    vil hann styðja snávandi fót?

    4. Er Jesus nær, tá eg havi mist
    tað, á foldum mær dýrast var?
    Er hann tá ein borg
    í tí djúpu sorg,
    elskar hann meg tá, er hann nær?

    Komið, treingjandi og fátæk

    Orð: Joseph Hart
    Lag: Jean-Jacques Rousseau, Paul Ami Bost, William Walker, Bárður á Lakjuni
    Týtt: Victor Danielsen

    1. Komið, treingjandi og fátæk,
    veik og sligin, sjúk og sár!
    Jesus eigur mátt og vilja,
    hoyrir róp og sær hvørt tár.
    Nú, tú armi, ver vælkomin!
    Kom og vinn tær sælan lut!
    Einfalt álit á Guds Soni,
    tað er leiðin fram til Gud.

    2. Ivast ikki, ver ei ræddur,
    einki bøt, kom, sum tú ert!
    Alt, ið tú kanst ofra Gudi,
    er eitt brotið hjarta bert.
    Komið, syndafull og fallin,
    niðurboygd av tungum stríð!
    Bíða ei, til tú ert betri!
    Tá tú kemur onga tíð.

    Tey siga mær, søgan er gomul og kend

    Orð: Daniel W. Whittle
    Lag: May Whittle Moody
    Týtt: Victor Danielsen
    Upprunaheiti: They tell me the story of Jesus is old

    1. Tey siga mær, søgan er gomul og kend,
    siga: Talið tó nú okkurt nýtt!
    Tí orðið um krossin er ov lítið nú,
    nú ið kunnskapur røkkur so vítt!

    Niðurlag: Aldri gomul hon er, aldri gomul hon er,
    talað øld eftir øld, talað ferð eftir ferð;
    har deyði og synd hava óbrotið vald,
    er søgan um Jesus ei nóg mangan tald.

    2. Jú, søgan er gomul, sum sólskinið er,
    men tó nýggj hvønn ein morgun sum tað;
    hon kveikir sum sólin í heiminum ljós,
    ger í sálunum alljósan dag.

    3. Hvør lyftir hin vónleysa syndaran upp
    uttan Jesus, sum leið fyri hann?
    Og hvør veitir troyst í tí seinastu stund
    uttan hann, sum á deyðanum vann?

    4. Tí venda vit frá teimum vísu við sorg
    til teirra, sum eru í neyð;
    hjá teimum hin søgan ei gomul er enn
    um Jesus, hans kross og hans deyð.