Ei var hann sovandi funnin hin dag

    Orð: Brynleif Hansen
    Lag: William F. Sherwin

    1. Ei var hann sovandi funnin hin dag,
    tá í Getsemane hann lá og bað:
    „Er hetta, Faðir, vilji tín við mær!
    – reisist eg hiðani og fylgi tær!“

    2. Tryggir hans vinir har nú hvíldu seg,
    einsamur stríddi hann tá fyri meg.
    Hann visti væl, hvat menniskjum býr í,
    reistist – og fullførdi hitt tunga stríð.

    3. Freistarin sterkur var, tó bønin vann.
    „Vakið og biðið altíð“, lærdi hann,
    „nú er hann nær, hann, sum vil svíkja meg,
    reisist og komið! Lív mítt gevi eg!“

    4. Synd mína har hann sá, so sum hon var,
    ikki hann longur kundi bíða har.
    Sál hans í angist deyðanum var av,
    Jesus – tú reistist tó og lív títt gav!

    Djúpt í míni sál ein songur er

    Orð og lag: Luther B. Bridgers
    Týtt: Árni Jacobsen (ørindini) og Brynleif Hansen (niðurlagið)
    Upprunaheiti: There’s within my heart a melody

    1. Djúpt í míni sál ein songur er,
    Jesus sigur milt við meg:
    „Óttast ei, eg hjá tær vera skal,
    hvat ið enn skal hótta teg.“

    Niðurlag: Jesus, Jesus, Jesus,
    besta navn og ogn.
    Fyllir hjartans longsil,
    broytir lívsins ódn til logn.

    2. Lív mítt lagt í oyði var av synd,
    hjarta mítt í ótta lá.
    Jesus slitnar streingir aftur bant,
    nýggir tónar hoyrdust tá.

    3. Um hann gjøgnum skugga leiddi meg,
    og um gøtan ósløtt var,
    gangi eg tó treystur á tí leið,
    Frelsarin gekk undan mær.

    4. Skjótt vælkomnum Jesus býður mær
    heim í dýrdina hjá sær,
    og sum ljóð av mongum vøtnum tá
    songurin skal ljóða har.

    Á, sál, ert tú mótleys og byrðað?

    Orð og lag: Helen H. Lemmel
    Týtt: Brynleif Hansen

    1. Á, sál, ert tú mótleys og byrðað?
    Ei ljós tú í náttini sært?
    Tað er ljóst, bert tú hyggur á Jesus,
    og lív tú í yvirflóð fært.

    Niðurlag: Vend títt eyga á Jesus,
    hygg inn í Hans andlit so kært,
    og øll heimsins gleði vil fána burt
    í tí náði og dýrd, tú har sært.

    2. Hann sigur tær vann gjøgnum deyðan,
    og Honum bert sigra vit við.
    Ei syndin kann á okkum valda,
    Hann vann okkum fullkomnan frið.

    3. Hans Orð og Hans lyfti ei svíkja,
    bert trúgv teimum, hvussu ið fer.
    Far so út í heimin hin myrka
    og frelsunnarboðskapin ber.

    Her glaður eg ferðist

    Orð: Brynleif Hansen
    Lag: Poul Færø

    1. Her glaður eg ferðist á ungdómsins veg,
    tí eg eigi Jesus og Hann eigur meg. 

    Ja, Jesus meg elskar, seg sjálvan Hann gav, 

    og synd mína søkti í djúpasta hav.

    2. Ja, glaður eg ferðist við Jesusi her,
    Hann vegurin, lívið og sannleikin er. 

    Bert eina ferð sært tú ta ungdómsins tíð.
    Á, kom tí til Jesus, kom kallinum lýð.

    3. Her glaður eg ferðist mót himmalsins strond,
    og eingin meg rívir úr Frelsarans hond,
    tann hondin, sum særd var, hon eisini ber
    til staðin, sum Jesus til reiðar mær ger.

    4. Um portrið av perlum eg stíga skjótt skal 

    og síggja av sonnum, Hann leiddi meg væl. 

    Har sólin ei setur, eg krúnu skal fá
    og fylgjast við Jesusi gullgøtum á.

    Dagur er liðin

    Týtt: Brynleif Hansen
    Lag: J. M.

    1. Dagur er liðin, sólin fer í kav,
    í myrkrið smoyggir sær hitt milda lotið.
    Hjarta mítt nígur djúpt í bøn til Gud
    og takkar fyri alt tað hevur notið.

    2. Gud, fyrigev mær míni brot og brek,
    og fjal tey undir dagsins ríku náði.
    Sjálvræði burt úr hjarta mínum rek,
    og vilja Tín við mær Tú altíð fái.

    3. Tá verður náttarhvílan trygg og góð;
    vit verða knýttir fast við vinarbondum.
    Aldri vit skiljast, Tú mær brýtur slóð
    og heldur míni hond í Tínum hondum.

    Mánin

    Orð: Brynleif Hansen
    Lag: M.C. Restorff

    1. Mánin, tú fornaldar likam so fegið,
    kveitir til jarðar um heyggjar og skørð.
    Friðin tú átti frá fyrndanna degi,
    er ikki at finna um alvíðu jørð.
    Tú kvirruni hýsir, við friði tú lýsir
    til jarðar, har foldin er skelkað og ør.

    2. Mánin, tá einglar um rúmdanna fjørð
    stigu niður við boðunum: “Friður á jørð”,
    tá hugdi tú bilsin at vakrastu sjón
    og hoyrdi teir boða hirðunum vón.
    Tú kundi ei fata Høvdingan mæta,
    men lýsti bert fagur á dimmastu lón.

    3. Høvdingi friðarins krossfestur hongur,
    mánin í sorgbúna tungliga gongur.
    “Fyrigev Faðir,” Friðfúrstin biður,
    friðleysir skapningar rópa: “Kom niður!”
    Í einum glotta sær mánin teir spotta;
    fjøllini nøtra, men Faðirin tigur.

    4. Mánin, so fagurt tú lýsti í tjúgundu øld
    og sást, hvussu jørðin var friðleys og køld.
    Tá knappliga tykjast øll eyga at bína
    at jarðbúgvum tveimum, sum inn á teg trína.
    “Vit bera tær frið, kæri máni, o, hoyr,
    vit koma frá foldum, har hatrið ei doyr,
    hygg hendan háborna friðarins kvøða
    frá teimum, sum ræna og drepa og bløða.”

    5. Fagrasti máni, tú mást ikki grína
    at okkum tápum, halt áfram at skína.
    Friðin hin forna vit rændu, men tó
    send okkum kortini fjøru og flóð.
    Ja, gloym okkum dagin – vit komu við dravi,
    tá friðin vit brutu á Kvirrunnar havi.

    6. Tú máni skal skína til ásetta tíð,
    tá havnaði Friðfúrstin kemur í ský.
    Tá missur tú skinið, tú smílir ei longur,
    tú eldist sum klæði, tú hvørvur, forgongur.
    Men Frelsari, Tú sum hjá monnum tók bú,
    Tú verður í ævir konganna Kongur.

    Eg sendi tykkum út at virka, líða

    Orð: Edith Margaret Clarkson
    Lag: John W. Peterson
    Týtt: Brynleif Hansen
    Upprunaheiti: So Send I You

    1. Eg sendi tykkum út at virka, líða,
    ólønt, ódámd, ókend, óynskt, ólýdd,
    at bera háð, at líða spott og hatur;
    eg sendi tykkum út í virki mítt.

    2. Eg sendi tykkum – særdum sálum bjargið,
    ja, vakið, virkið, grátið yvir teim,
    og berið byrðar teirra falnu, gloymdu,
    eg sendi tykkum út í allan heim.

    3. Eg sendi tykkum – einsom og forfjónað,
    við hjørtum byrðað fyri heimsins neyð,
    at lata hús og kærar vinir fara,
    eg sendi tykkum – elskið inntil deyð.

    4. Eg sendi tykkum – sleppið lívsins tráan,
    tín eginvilja, ynski dýr og kær;
    ja, haldið á at elska tey, sum hata,
    eg sendi tykkum bert at tæna mær.

    5. Eg sendi tykkum út til tey, sum gráta,
    at bera blindum sálum frelsuna;
    til hjørtu herd av øvund og av hatri,
    eg sendi tykkum – smakkið Golgata.

    Eins og Faðir sendi meg,
    eg sendi teg!

    Zions land mítt stavnhald er

    Orð: Jennie Bain Wilson
    Lag: J. Lincoln Hall
    Týtt: Brynleif Hansen

    1. Zions land mítt stavnhald er,
    glaður í Guds stóru frelsu.
    Friður fylgir mær á ferð,
    glaður í Guds stóru frelsu.

    Niðurlag:
    Glaður, glaður,
    syngjandi hvønn dag
    ferðist eg avstað.
    Glaður, glaður,
    glaður í Guds stóru frelsu.

    2. Álit er mítt sigursprógv,
    glaður í Guds stóru frelsu.
    Sigli mangan vandasjógv,
    glaður í Guds stóru frelsu.

    3. Skjótt eg hómi heimlandsstrond,
    glaður í Guds stóru frelsu,
    syngi ævigan fagnaðarsong,
    glaður í Guds stóru frelsu.

    Lovið Gudi, øll Guds børn

    Orð og lag: Andrew L. Skoog
    Týtt: Brynleif Hansen

    1. Lovið Gudi, øll Guds børn,
    gevið æru til vár Kong!
    Tit í sterka hválvi hans,
    gevið Gudi heiðurssong!

    Niðurlag:
    Komið, alt, ið hevur andadrátt,
    lovið Gudi, gevið honum mátt,
    latið takkarsongin ljóma hátt,
    ærið Gud, halleluja!

    2. Lovið Gudi fyri verk
    so veldig, rík og góð.
    Fyri stóru dýrd og tign,
    latið hoyrast takkarljóð!

    3. Lovið Gudi við basún
    og við hørpu, sitara!
    Latið ljóma streingjaleik
    til vár Gud og Skapara!