Tit búgv tykkum reisið á orðsins hellugrund

    Orð: Jakob Peter Mynster Paulli
    Lag: Johan Peter Emilius Hartmann
    Týtt: Christian Matras og Petur William Háberg
    Upprunaheiti: Jert hus skal I bygge

    1. Tit búgv tykkum reisið á orðsins hellugrund,
    tá vikast ei veggur í lívsins ódnarstund,
    um samlívið er í lívd av krossins træ,
    vil heimið vera vart undir tryggasta lað.
    Ei myrkrið fær makt,
    stendur krossurin vakt.

    2. Hvør gerð verði signað í bønar sterka bað,
    hvør langtan og vón vend mót himmalsins stað,
    um sól rennur upp, um kvøldið legst um lond,
    lat bønarbrúgv stíga mót heimlandsins strond.
    Har bønin fær makt,
    standa einglarnir vakt.

    3. Til hann, sum í brúdleyp í Kána boðin varð,
    sum tíðirnar skifta, tit haldið tykkum nær.
    Vælsignað hvør lon, sum Jesus kallar sín’,
    har Harrin vil dvølja, kann vatn vera vín
    og friðarsins vakt
    verja hjartnanna pakt.

    4. Gud skjól tykkum verði, til lívssól niður fer,
    tað lýsir á veg, at Gud kærleiki er,
    hann leiði tá fet í kongaborg um stund,
    har eingin skal skiljast, sum kemur á fund.
    Tá fullgjørd er sátt
    við Guds kærleikans mátt.

    Neytakonur

    Orð: Christian Matras
    Lag: Knút Olsen
    Viðmerking: Yrktur í 1932.

    1. Neytakonurnar ganga nú
    sunnan úr høgum
    við biðum á baki og móðar í knøum.
    Skvatlar mjólk í biði, og prikar undir iljum
    lyngurin á heiði og eyrurin í giljum.

    Heima liggur lítlin og svevur.

    2. Neytakonurnar ganga nú
    sunnan at gørðum,
    ganga á træðri og líkjast fjallavørðum,
    sum fóru til gongu, tá dimmið kom á heiði.
    Nú opnast teimum grindin og bygdarvegur breiði.

    3. Neytakonurnar knugga nú
    tungt gjøgnum bøin.
    Kettan har heima stundar trátt á løgin,
    leggur gjøgnum grasið, tá neytakonan kemur
    við nátt á baki og biðinum á tremur.

    Móðurmálið

    Orð: Christian Matras
    Lag: Regin Dahl
    Viðmerking: Yrkingin vígd føroyskum studentum

    1. Eg fann teg í kvæðum,
    sum fólksins varrar
    lyftu úr øld í øld,
    eg fann teg í søgum og sagnatali,
    har fólksins brøgd vóru tøld,
    eg fann teg í mjúkum barnaljóði,
    sum sungið varð vetrarkvøld.

    2. Eg fann teg í orðum, sum møður mæltu
    stákandi inni við eld,
    eg fann teg í teimumh yggjuráðum,
    í orðatøk vóru telgd,
    eg fann teg í teimum føgru nøvnum
    á fjøllu, áum og deld.

    3. Eg fann teg hjá einsligum stórmennum,
    ið festu teg fyrst á blað,
    eg fann teg í tí væna ljóði,
    sum skaldið um oyggjarnar kvað
    – eg fann teg nú aftur, nú andi tín
    teg loysa úr fjøtrum bað.

    Upp alt, ið Harrin hevur gjørt

    Orð: Brorson
    Týtt: Christian Matras

    1. Upp alt, ið Harrin hevur gjørt,
    hans dýrd og tign at prísa,
    hans minsta skaparverk er stórt
    og kann hans megi vísa.

    2. Og gingu kongar fram á rað
    og vístu megi mesta,
    teir megnaðu ei minsta blað
    á notulegg at festa.

    3. Tey minstu grøs eg undrist á,
    í skóg og dølum næla,
    hvar skuldi eg tann vísdóm fá
    um tey við skil at tala?

    4. Hvat gat eg sagt, tá eg man sjá
    alt lív í skógum yðja,
    hvønn fuglaleik um heyg og lág
    mær gleðisøgur siga.

    5. Hvat gat eg sagt, tá eygað sær
    á blómurnar um eingir,
    og fuglasongur samfelt slær
    sum túsund harpustreingir.

    6. Hvat gat eg sagt, tá ið mítt sinn
    í havsins djúp og grunnar
    so lítið bert kann kaga inn
    og sær so nógvar munnar?

    7. Hvat gat eg sagt, tá eygað sær,
    hvør stjørnuherar leiftra,
    hvør allir brosa blítt at mær
    og sál at himni veittra?

    8. Hvat gat eg sagt, tá upp eg við
    til Guðs í ond man fara
    og síggi fylkjast lið í lið
    hin blíða einglaskara?

    9. Hvat gat eg sagt? Ja, málið mítt,
    o Guð, ei megnar mæla,
    hvør ríkt er kærleiksundur títt
    og vís tín stjórn og tala.

    10. Upp samfelt lov tú Drotni ber,
    tú heimsins mannaskari:
    Halleluja! Guð mikil er!
    og himin: Amen! svari.

    O, vart tú har, sum gjóstur stóð

    Robert BurnsFelix MendelsohnChristian Matras
    Orð: Robert Burns
    Lag: Felix Mendelsohn-Bartholdy
    Týtt: Christian Matras

    1. O, vart tú har, sum gjóstur stóð
    um køldu líð, um køldu líð,
    eg kvikur kappan um teg sló
    mót vindaríð, mót vindaríð;
    og stóð vanlukku-stormur um
    tín lívsins veg, tín lívsins veg,
    var bygt í míni bringu skjól
    at verja teg, at verja teg.

    2. Og var eg burt í oyðimørk,
    ei gras at sjá, ei gras at sjá,
    var oyðan sum eitt paradís,
    um tú vart hjá, um tú vart hjá;
    og var eg kongur mikla heims,
    og fekk eg tín, og fekk eg tín,
    skein eingin tignargripur so
    sum drotning mín, sum drotning mín.

    Berjasunnudagur

    Orð: Christian Matras
    Lag: Pauli Hansen

    1. Har er ein dalur handan fjøll,
    sum einki hús er í
    – og likkan eitur klokkan tann,
    sum gongur undir ský.

    2. Og skurar sita á vatninum,
    og seyður fer framvið
    – men uppi móti grótinum
    fær haran ikki frið.

    3. Tí har er fólk við berjalyng
    nú tólvta sunnudag,
    og alt er børn, tó sumt er stórt,
    og hevur sama lag.

    4. Tey brellast eftir fongi enn,
    tó nú er vørrin blá
    – so stoytir sumt at vatninum,
    og summi halda á.

    5. Tá aftnar dagur fara tveir
    um kamb og gjøgnum gjógv,
    teir klintrast eftir hjálpirót
    – og síggja beint í sjógv.

    6. Teir ganga gjøgnum røkurnar
    og bera heim við sær
    ei almikið av berjanøgd,
    men annars alt, ið var.

    Fólkafundur

    Christian Matras
    Orð: Christian Matras
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    1. Nú ferðast fólk fyri nesini
    og sigla inn undir Eið
    – ganga so gjøgnum grønan haga
    ta longu fundarleið.

    2. Ymiskur er tann húsroykur,
    ið hongur uppi við fólk
    – og ymisk er gongd og húgvuburður,
    har tey tyrpast í bólk.

    3. Og lyndið er dæmt av heimalívi
    slíkan dag sum nú
    – og innan kot og knappatroyggju
    býr ymisk trá og trú.

    4. Mong eru tey í rúgvuni,
    sum smæðast seg sjálv og øll,
    tí hetta er vaksna manna spæl
    ímillum tey høgu fjøll.

    5. Tey standa tí sum í kirkjuni
    rundan um talarastól,
    meðan smálomb jarma so sunnudagsmælt
    undir heitari fundarsól.

    6. Men summi hvørva í ungari ást
    burtur í grøna lág
    – og summir vekja ella drepa dreym
    við at ganga og smakka sær á.

    7. Ein hálvvaksin drongur hentar alt
    í hugan á sínari leið
    – fundarhátíð og lomb og gras
    og dreymar við Gøtueið.

    8. Seinni fer hann burtur í lond,
    førdur av lagnu og trá
    – tá livnar í onkrari løtu alt,
    á Gøtueiði hann sá.

    Tit hús tykkum byggið á orðsins klettagrund

    Orð: J. Paulli
    Lag: Johan Peter Emilius Hartmann
    Týtt: Christian Matras

    1. Tit hús tykkum byggið á orðsins klettagrund,
    tá vikast ei veggur í lívsódnarstund,
    og árnurin er í lívd av krossins træ,
    tá búgvið er skýlt undir tryggasta lað;
    har krossur berst hátt,
    missir myrkrið sín mátt.

    2. Hvør ítrótt skal signast í bønar sterka bað,
    hvør langtan fullskírast og vón hevjast glað;
    um sóldagur rís, um kvøldið legst um lond,
    lat bønar dúgvu boða úr bú frá tykkar hond;
    har bøn hevur mátt,
    standa einglar við gátt.

    3. Og hann, sum var boðin í Kána brúðarferð,
    sum tíðirnar skifta, hann fylgd tykkar ver!
    Vælsignað hvør lon, sum Jesus kallar sín’,
    har Harrin vil dvøljast, kann vatn verða vín,
    og friður holvir hátt
    yvir hjartnanna sátt.

    4. Guð skjól tykkum gevi, til lívssól niður fer,
    tað ljómar á veg, at Guð kærleiki er!
    Hann leiði tá fet í kongaborg um stund,
    har eingin skal skiljast, sum kemur á fund,
    har fullgjørd er sátt
    við Guðs kærleika mátt.

    Hann Janus

    Jeppe AakjærCarl NielsenChristian Matras
    Orð: Jeppe Aakjær
    Lag: Carl Nielsen
    Týtt: Christian Matras

    1. Hvør situr aftan skjólið
    og hevur vavt um hond,
    við leðri fyri eyga,
    og ber um skógvar bond,
    tað er hann sjálvur Janus,
    sum av tí naknu neyð
    við hamri lýtur skapa
    úr hørðum gróti breyð.

    2. Og vaknar tú á morgni
    við fyrsta hanagal
    og hoyrir hamarsljóðið
    at glinta sum eitt spæl,
    tað er hann sjálvur Janus
    við síni gomlu bein,
    sum slær við neistaroki
    hin morgunváta stein.

    3. Og ekur tú til bíggjar
    á ríka manna hátt
    og møtir ellismanni,
    hvørs eyga tykist vátt –
    tað er so víst hann Janus,
    ber hálm um bein og knæ,
    hann neyvan veit at finna
    mót frosti lívdarstað.

    4. Er ælingur og vindur,
    tá heim ber leiðin tín,
    og kvøldsins stjørna kulsin
    í útsynningi skín,
    og ljóðar hamarshøggið,
    tá vagnur tín er nær –
    tað er so víst hann Janus,
    sum situr enn og slær.

    5. So slættaði hann gøtur
    hjá øðrum við hvørt bil,
    men tá ið leið mót jólum,
    tá segði armur til;
    tað var hann sjálvur Janus,
    sum misti hamar brátt;
    teir bóru hann um heiðar
    ta køldu vetrarnátt.

    6. Á kirkjugarði stendur
    eitt gamalt fúnað træ,
    er halt og illa málað,
    sum onkur hevur sæð.
    Har liggur sjálvur Janus.
    Hans lívsleið lá um stein,
    men tá ið hann var deyður,
    gav eingin honum ein.

    Viðoy

    Christian Matras
    Orð: Christian Matras
    Lag: Dan J. Højgaard

    1. Sigl, oyggj, fram úr mjørka,
    nú ert tú eitt skip
    og tindarnir siglutrø,
    tú stevnir í veldiga heimin út
    við høgum og fjallarøð.

    2. Nú brýtur frá stevni við Enniberg,
    og við Nánestanga er hvítt.
    Enn liggur tú fremst í skipaheri,
    har streymurin rennur strítt.

    3. Og líta vit upp at mastratræ,
    har lýsir við tind og røð.
    Nú tekur at lætta við helluna
    og um brekkur og fjálggrønan bø.

    4. Og fuglaringar um stavn og bógv
    teir lívga upp urð og skor.
    Og fólk og fæ og spógvamál
    er hin dýri famur um borð.