Sterkstolta Havn

    Orð: Edvard Nyholm Debess
    Lag: Jóannes Petersen

    Himmalin bláur
    og sólin í eystri rísur
    kínandi hús og gamlar gøtur
    bilarnir hurra og alt vaknar meir og meir
    eg vakni og sleppi mær á føtur.
    Á Havnin, á Havnin tann deiliga Havn
    eg gleðist yvir her um leið at búgva
    so fegin eg sigi títt sterkstolta navn
    tað nógv í mínum hjarta upp man rúgva.
    Komin á gøtuna, andi eg luftina,
    sum inn av fjørðinum so frísk man koma.

    Bussarnir steðga og fólk hevur skund,
    nú tey hoyra skipasmiðjulúður ýla.
    Skyldkona rennandi kemur framvið,
    er ov sein, so hon setir seg at hvíla.
    Oman í Vágsbotn, ein feril av tjøruroyki
    slær mínum andliti ímóti.
    Niðan á Reyn, út á nesið hitt gamla,
    har fyrr sum nú teir fólkavaldu sótu.
    Skip verða lossað og smábátar stima
    framvið Sandagerðinum, har smábørn spæla.

    Tórshavn tú Føroyalands miðstøða ert
    og tað er vanlig hugsan millum manna.
    Havnin skal skína tað vita vit øll,
    og vit hugsa hvussu kann hon gera annað.
    Blómandi liggur tú Tórshavn og lýsir
    á víðari leiðir fyri landið
    andar og livir í nútíðar dámi
    tó í tær býr ein fornur andi.
    Øldirnar fóru framvið, tú stóð stinn og sterk
    tú prógva skalt, hvat so ein framtíð bjóðar.

    Kvøldið er farið og náttin seg framá tekur,
    eg hómi angandi garðar.
    Skipini duffa á vestaru vág,
    kvøldið er lýtt og turt, so leingi tað nú varar.
    Dagurin fór, sólin kíndi tað heila –
    á Tinghúsvølli grøna sótu ungfólk lið um lið.
    Seinni niðan Gundadal vit vunnu onkur treiv í
    “Eitt sunnukvøld í plantasjuni”.
    So eitt stendur fast, júst sum Rasmus á Vagli
    Havnin er tað allarbesta her á jørð

    Havnin er tað allarbesta her á jørð.

    Hin gamla krambúðin

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag 1: Regin Dahl
    Lag 2: Petur Háberg Jacobsen

    1. Ein gomul kista av kamfertræ,
    ið minnir um Hongkong og Kina,
    og bambusleggir í longum rað,
    tann kistan kann longsulin linna.
    Fólk fara út og fólk koma inn,
    fólk sum keypa og selja,
    hann stendur við skivuna hond undir kinn
    og letur tey vraka og velja.

    2. Hann setist á kistu av kamfertræ
    og minnist á sigling um Hornið.
    Teir komu úr Shanghai og rundaðu tað
    snimma á jóladagsmorgni.
    Seglini dúkaðu, hallandi rann
    “Maria av Hamburg” um aldu;
    “Maria” átti ein stýrimann,
    sum teir frammi á bakkanum valdu.

    3. Sólin skínur á tekjustrá
    og turkar døggina burtur,
    anga í krambúð av og á,
    kanel og indiaurtir.
    Vágin er øll so sløtt sum spegl,
    friður er úti og inni.
    Hann situr og seymar bátasegl
    og livir í hálvgloymdum minni.

    4. Gongin lýsir í morgunsól,
    tað skróvar í tómum tunnum,
    niðri á Sandi er barnagól
    og kvaggan av sutlandi dunnum.
    Nú gloppar hann hurðina, stendur so
    og hyggur í havsbrúgv suður;
    havið er havið, og havið ber boð,
    um enn er í manninum dugur.

    5. Sjálvsaman anga av kamfertræ,
    rosinum og finskari tjøru
    haldi eg vera enn dagin í dag;
    tó nú gongur eingin í fjøru.
    Nýggj tíð er komin og bryggjusporð’:
    tó tað, ið er farið, tað andar
    sum aldudráttur um tjørað borð,
    meðan farið vaggar og dandar.


    Ein firvaldur í góðum lag

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Sámal Petersen

    1. Ein firvaldur í góðum lag
    fleyg heim av mýru summardag
    og vildi flugu hitta.
    Hann hevði frætt og fregnað tað,
    at hon var fljóðið fitta.

    2. Hann setti seg á køstagarð.
    Í stundini var flugan har:
    »Hvør trevil á tær skínur,
    og onkur hevur bustað tær.
    Hvat vilt tú her so fínur?«

    3. »Eg komi her at hitta teg,
    og vilt tú ikki eiga meg
    og fylgja mær í mýru
    tá døggin fellur, flákri eg
    um sóljukopp og sýru.

    4. Mítt lív er leikur, frítt og bjart,
    og um tú saman við mær vart,
    nógv bjartari tað gjørdist;
    tí snýði títt tað er mær kært,
    av tí eg higar førdist.«

    5. Men flugan svarar fyri seg:
    »Nei, eg vil ikki eiga teg,
    eg rúki røst av tvøsti.
    Far burtur frá mær, flúgv tín veg,
    tú unnast ei í køsti.«

    6. Firvaldur gjørdi, sum hon beyð,
    hann aftur heim í mýri fleyg;
    tó sárur kendist tokkin;
    men flugan hevði onga neyð –
    hon fór til grindalokkin.

    7. Tí líka børn tey leika best,
    tað vita fólk og flugur flest,
    og slíkt er gott at vita;
    tí hann man altíð missa mest,
    ið annað fram vil flyta.

    8. Ein grindalokkur hann er so,
    at fluguni hann sendir boð;
    tey liva ei av sýrum.
    Firvaldur sýgur smæru, og
    hann unnast best á mýrum.