Tá ið myrkast var náttin, ódnin herjaði á

    Orð og lag: Mosie Lister
    Týtt: Meta av Fløtum
    Upprunaheiti: ‘Til the storm passes by

    1. Tá ið myrkast var náttin, ódnin herjaði á,
    eg mítt andlit tá fjaldi, einki skjól var at sjá.
    Eg úr storminum rópti: „Harri, aldri tú svav,
    varða meg, inntil ódnin er av.

    Niðurlag: Inntil svunnin er náttin, inntil ódnin horvin er,
    blikalogn er um land og víða hav,
    halt mær tætt við títt bróst,
    inntil aftur verður ljóst,
    varða meg, inntil ódnin er av.

    2. Mangan Satan meg treingir: „Hví vilt tú halda á?
    Tí ei enda vil sorgin, eingin vón er at sjá.“
    Men eg veit, tú ert við mær, og brátt flyta eg skal,
    har í ævirnar alt verður væl.

    3. Tá ið náttin er liðin, ódnin horvin so vánd,
    eg tín nærleika njóti á tí friðfullu strond,
    har ei stormarnir ýla, og ei sól fer í kav,
    nær hjá tær, tá ið ódnin er av.

    Nánd

    Orð: Arna Paasche-Aasen
    Lag: Kurt Foss og Reidar Bøe
    Týtt: Thomas Michael Smith

    1. So rótleyst er sinnið títt, altíð á ferð
    tað tykist sum gloymir tú virðini her.
    Hví droymir tú heldur um fjarskotin lond
    enn síggja tað vakra, sum er í nánd?

    2. Tær tykir at lívið er keðiligt – grátt,
    hvønn er tað tú saknar – hví falla í fátt?
    Tá aldri tú unnir tær hvíld ella frið,
    fæst onki at grógva við tína lið.

    3. Far innar í stovuna, um hon er trong
    og lurta – hon syngur ein stillan song;
    hon rúmar tó nakað, sum tú leggur í
    har vantar bert tað – at tú varnast tí.

    4. Tann eydnan, tú hómar um blánandi fjøll,
    hvør sigur hon finst ei í heimahøll?
    Tú átti ei friðleysur leita so fjart,
    men lært teg at elska tað, sum tú sært.