Barnið, bergið og blómurnar

    Orð: Karsten Hoydal
    Lag 1: Hanus G. Johansen
    Lag 2: Jørðin er so undarlig
    Viðmerking: Yrktur í 1934.

    1. Vilt tú finna blómurnar,
    eingin annar eigur,
    gakk so djarvur huga tíns
    brøttu bjargaleiðir.

    2. Sortugrøs og hjálpirót
    út á torvu hanga,
    fagrast eru blómurnar,
    har ringast er at ganga.

    3. Inni djúpt í gjáarskýmd
    har dagur valla røkkur,
    standa og hótta í hálvalýsing
    trøllakampabløðkur.

    4. Óttast ikki deymin har,
    ið fúnað er og modnað,
    óttast ikki tostan har,
    ið hvør er keldan tornað.

    5. Óttast ikki hæddina,
    har hálkaður er klettur,
    lat ei ørast fyri tær,
    at tú oman dettur.

    6. Klívur tú og klintrast tú,
    allar leiðir finnur,
    upp og niður, inn og út,
    størri fong tú vinnur.

    7. Kanska nøgd av blómum tá
    fært tú saman strevað,
    nógvar ferðir fagrari
    enn nakar kann tær geva.

    8. Barn mítt, mangur undan tær
    søkti sama lendið,
    mangur, mangur undan tær
    sum armur aftur vendi.

    9. Men, mítt barn, um blómur tú
    vilt vinna, eingin eigur,
    mást tú klúgva huga tíns
    brøttu bjargaleiðir.

    Vetrarljóð

    Orð: Steintór Rasmussen
    Lag: Eyðun Nolsøe
    Týtt: Valgeir Skágfjörð

    Mjöllin fellur mjúk á furugreinar
    fyr en varir hvítt er yfir mó
    Drifa svifur, sest á hár og herðar
    heilsar mér nú myrkur vetur
    sest í hjarta mér,
    sakna, þrái og elska
    sakni, þrái og elska þig

    Eins fagurt tré í fölvum skógi
    í fimmbukulda biður eftir sól
    Veit að ávalit þiðnar allt um siðir
    aftur koma vökunætur
    skilja mína sorg
    sakna, þrái og elska
    sakna, þrái og elska þig

    Skildu mína angist
    sakna þrái og elska
    sakna, þrái og elska eina þig

    Ganga á góðum gøtum – Arabiska várið

    Orð: Steintór Rasmussen
    Lag: Eyðun Nolsøe

    Ganga á góðum gøtum um landið slóða spor
    sum spakar friðardúgvur heinta ótald sannleiksorð
    tú kanska hoyrir sorgarløg ein sang úr míni verð
    tað er lætt at sýna dirvi har ið ongin vandi er

    Tey stríðast fyri lívinum í stórbýum í kvøld
    har pínufullir sangir savna mikla mannafjøld
    tagna túsund røddir brátt og blómur missa krans
    ongin trínur óttaleysur fólksins frælsisdans

    Sita í heitum stovum og ljós tey brenna út
    ein illa farin songfuglur brestur á mín rút
    fjart frá mínum heimi og uttan nakran mátt
    eg fari út í myrkrið og út í ta deyðu nátt

    Men undir heiðum himli eg fái ongan frið
    mín samvitska og líkasæla ganga lið um lið
    í huga mínum smáfuglar og rovfuglar við klóm
    og sangurin um rættvísi kærleika og vón

    Saman mót sigrinum

    Orð og lag: Eyðun Nolsøe
    Viðmerking: Í 2011 skrivaði Fótbóltssamband Føroya út kapping um at gera nýggjan sang til føroyska landsliðið og vinnarin gjørdist “Saman mót sigrinum”.

    1. Her búgva garpar og vænastu sprund
    Virka og leita til ástar á fund
    Tá fløggini veittra um vøllir og lond
    Hjørtuni banka á brimbardu strond

    Niðurlag: Viljin í verki
    At umboða Merkið
    Landið og fólkið á klettunum býr
    Við styrki og megi
    Huga og gleði
    Saman mót sigrinum byggja vit brýr

    2. Fuglur og fiskur, seyður og neyt
    Stimbra hvønn vødda á ítróttarbreyt
    So fagnið og gleðist hvør livandi sál
    Tá okkara leikarar røkka á mál

    3. Við ítróttaranda og vinnaraglóð
    Brennur í barmi at verja vár tjóð
    So manna við garðin um tykkara verk
    Saman um vøllin tá standa vit sterk

    Þau dansa eins og skuggar

    Orð: Steintór Rasmussen
    Lag: Eyðun Nolsøe
    Týtt til íslendskt: Valgeir Skágfjörð
    Føroysk týðing

    Þau dansa eins og skuggar á daggarköldum múrum
    þau syngja eins og fuglar – fjötraðir í búrum
    Þau hrópa út í myrkrið á mannréttindi og frið
    Þau innan veggja borgar – biðja um frelsi og grið

    Þvi ykkar söngvar lifa hjá ekkjum jáfnt sém börnum
    Og ykkar heillavvonir enn halda uppi vörnum
    fyrir málsins frelsi og andagift og ást
    og leyfi að eiga Guði sem líkna þeim sem þjást

    Í sorg þið dætur dansið uns aftur vaknar gleði
    og synir drótt með sóng nú rísið upp af beði
    Hvað annað ber að gera en berjist fyrir því
    Þú fangi alheims átt okkur að í Amnesti

    Tey dansa eins og skuggar

    Orð: Steintór Rasmussen
    Lag: Eyðun Nolsøe
    Viðmerking: Yrktur til songkapping hjá Føroyadeildini hjá Amnesti International. Førdur fram ST-dagin 1990.
    Íslendsk týðing

    1. Tey dansa eins og skuggar
    ímóti køldum múrum,
    tey syngja eins og fuglar
    fjøtraðir í búrum,
    tey rópa út í myrkrið
    um rættindi og grið,
    tey bøna hesar veggir
    um lív og amnesti

    2. Tí tykkar sangir liva
    í børnum og í einkjum
    og tykkar sterku vónir
    í sveitta og í leinkjum,
    frítt at kunna tala,
    frítt at taka lut,
    frítt at kunna skapa
    og velja sær sín Gud.

    3. Døtur skulu dansa
    sorgina til gleði,
    synir skulu syngja
    máttloysi til megi.
    Hvat annað kann eg gera
    enn krevja amnesti,
    tú ert ein alheims fangi,
    og tær eg fylgi við.

    Juanita

    Orð og lag: Svøríki Björn Afzelius
    Týtt: Steintór Rasmussen

    O, Juanita, hon var vøkur sum ein roði
    Tá tey møttust í Madrid í farnu tíð
    Fyri frælsi komu hundraðtals til landið
    Eins og hann í bardaga og stríð
    Juanita, fór á frontin við teimum
    Og hennar glóð gav dirvi og gav vón
    Hon sang við til gittarspæl um kvøldið
    Um fólkið og ta framtið, sum hon um neyðugt
    Gav sítt unga liv

    O, Juanita, hann teg altíð fer at eiga
    Tí í honum er ein partur enn av tær
    O, Juanita, um hann ei teg kundi fáa
    Vil hann minnast hvussu sterk og góð tú var

    Teir máttu lúta fyri kúgandi fascistum
    Hann við sút og trega slapp sær vekk
    Og Juanita niðan fjøllini, hon flýddi
    Hóast brøv onki svar frá henni fekk
    Men ein vón livir millum gamlar hetjur
    At tey ungu vilja føra teirra strið
    Hann fekk vív, bæði synir og døtrar
    Og meir og meir ein dreymur bleiv – Juanita
    Og ein farin tíð

    Til Barcelona fóru synirnir eitt summar
    Á hotell til marglæti og sól
    Eftir veitslu framvið strondini teir gingu
    Seint á kvøldi, har ein eldri kona stóð
    Teir høvdu prátað um seg sjálvar og landið
    Og um pápan, sum ungur fór í stríð
    Tá breyt hon av, segði: Hann eg havi elskað
    Her vála tit og stuðla teim, hann var ímóti
    Og váðaði sítt lív

    So far avstað! Eg eri troytt av tykkar lótum
    Hvat við frælsi – ei tit kveikja nakran brand
    Tit burdu vita – tykkar útlendsku pengar
    Bert forsøta teir, ið kúga hetta land

    Sjalusi

    Orð: Steintór Rasmussen
    Lag: Eyðun Nolsøe

    Í huganum eitt lognbrá
    Har dansa tey í nátt
    Elskar hon ein annan
    Hví rýmdi hon so brátt
    Sum mánin dansar eina
    Inn í myrku náttarskýggj
    Vallar tú aleina
    Á beinum tung sum blýggj

    Við vegin liggur húsið
    Og kamarsljósið brann
    Ein silvurgráur Audi
    Hvør man eiga hann
    Tú hevur roynt at ringja
    Men hornið liggur av
    Tú vendir tær í seingini
    Hvør nú hjá henni svav

    Ja, hennar varrar kennir tú og hennar mjúku lið
    Hvønn er tað sum hon kyssir nú og sum hon kelast við

    At tíðin lekir sárini
    At lívið heldur fram
    Kanska tú ein dagin
    Eina aðra finna kann
    Og kanska koma dagar
    Tá alt er vorðið gott
    Kanska men hvat nyttar tað
    Í hesi myrku nátt

    Nei ikki fært tú sovið fyri einglunum í frið
    Av hjartans hugi kvøða teir um ást og sjalusi

    Løtan svarar fyri seg

    Orð: Steintór Rasmussen
    Lag: Eyðun Nolsøe

    Og eg hoyrdi títt kvøldarlag
    sum tú sang fyri mær
    brotin tøgn
    lívsins søgn
    allatíð, mína tíð
    sum eg kann geva tær

    Og eg hoyrdi títt náttarlag
    sum tú sang fyri mær dagur dróg
    hjartað slóg
    farin tíð, ongantíð
    lívið gevur tær

    Og tá vit stundum spyrja
    hvat ið lívið gav
    og tá vit mangan undrast
    hvar dagar blivu av
    er tað løtan sum svarar fyri seg

    Og eg hoyrdi títt morgunlag
    sum tú sang fyri mær
    enn ein stund
    leika lund
    vænatíð, øll tann tíð
    sum eg fekk frá tær

    Og tá vit stundum spyrja…