Tú lítur um bak og minnist svunnin ár

    Orð: Zacharias Zachariassen
    Lag 1: Jens Guttesen
    Lag 2: Gunnar Justinussen

    1. Tú lítur um bak og minnist svunnin ár,
    tú sært, hvussu tíðin fer.
    Skjótt hádagur svann og lívsins ungdómsvár,
    brátt lívskvøld títt komið er.

    Niðurlag: Enn roðar sólin á fjøll so blíð,
    líðandi søkkur hon dimmið í.
    Tak móti Jesusi, enn er tíð
    – og sál tín er frelst og frí.

    2. Tú minnist til sorg og minnist vandamál,
    tú kennir til trongd og neyð.
    Tú hugsar um dóm, áh, kæra, tyngda sál,
    um tilveru, lív og deyð.

    3. Nú náttin er nær, og kvøldið dimmist brátt,
    tín lívssól til viðar fer.
    Var fortíðin svár, so fell tó ei í fátt,
    tí framtíðin vón tær ber.

    4. Vend eyganum upp og gloym ta svunnu tíð,
    og ogna tær Frelsaran.
    Hann bar tína synd, títt myrkur og títt stríð,
    tær æviga sælu vann.

    Av lívinum lítið tú lærdi

    Orð: Steingrím Niclasen
    Lag: Gunnar Justinussen

    Av lívinum lítið tú lærdi
    um ikki tú lærdi tað
    næstanum hond at rætta
    áðrenn hann bønandi bað

    Av lívinum lítið tú skilti
    um tú – tá ið sól fer í kav
    einki av øllum tær untist
    neyðstædda næstanum gav

    Av lívinum lítið tú skilti
    um tú teg í yvirflóð
    klæddi í purpur og visti
    at næsti tín nektaður stóð

    Av lívinum einki tú skilti
    um tú tá ið nátt ber á
    frá vøgguni át teg mettan
    og næsti tín matleysur lá

    Av lívinum einki tú lærdi
    um løtu á tindinum stóð
    men hómaði ikki næstan
    sum niðri í fjøruni vóð

    Av lívinum einki tú skilti
    um borin á tindar eitt bil
    og lætst har í øllum tú gjørdi
    sum var ikki næsti tín til

    Men lærdi teg lívið at rógva
    við næstanum streymharðan sjógv
    tá kannst av sonnum tú siga
    at lívið tað lærdi teg nógv

    Góða mamma, kom nú

    Orð: Marius Johannessen
    Lag: Hans Jacob Højgaard
    Viðmerking: Yrktur veturin 1942-43.

    1. Góða mamma, kom nú og set teg her hjá mær,
    sig mær eina søgu og syng so fyri mær,
    tel um trøll og huldufólk, um skip og stóra hval,
    og syng um sól og summardá’, um fugl og grønan dal.

    2. Hví er grasið grønt, mamma, hví er luftin blá?
    Summardáin hvítur og døgg á hvørjum strá?
    Hví er kalt, tá kavi er, og heitt, tá sólin skín’?
    Og sig mær, mamma, hví er tú so góð vid beiggja tín?

    3. Legg teg nú og sov, góða lítla barn hjá mær,
    droym um summardáar og eingilin hjá tær,
    sov so, lítli beiggi, Jesus pápi signi teg,
    hann verji og hann styrki teg á øllum tínum veg.

    Lívið er ov stutt til klandur

    Martin Joensen
    Orð og lag: Bob McDill
    Týtt/umyrkt til føroyskt: Martin Joensen
    Upprunaheiti: We Believe in Happy Endings
    Viðmerking: Týddur/umyrktur í juni 2012.

    Hvat var tað, sum festi í?
    Særdar kenslur, heljarstríð.
    Sita syrgin, spyrja hví,
    tú og eg.

    Stríða okkum upp á slætt.
    Gloyma brátt, hvør hevði rætt.
    Skjótt gerst lagið aftur lætt,
    – friður er.

    Lívið er ov stutt til klandur,
    skjótur rennur tíðarsandur.
    Bjartast brennur vinarbrandur,
    – lat grøða sár.

    Og so byrja vit av nýggjum,
    sveima høgt á ástarskýggjum.
    Anda djúpt í loti lýggjum
    og tað er vár.

    Alt, ið krevst, er eittans orð,
    ósemjan tveitt fyri borð.
    Tó stríðið setur síni spor
    í tær og mær.

    Kærleiksssólin aftur sær,
    stoltleiki úr sinni far.
    Ástarbandið sterkast var,
    – okkum bar!

    Luossabiddarin

    Orð og lag: Dan Andersson
    Týtt: Martin Joensen

    Rundan um Luossabiddaran sat fólkið alt í ring,
    og hann sang ímeðan legubálið brann,
    – kvað um biddarar og skøndlar og um vársins berjalyng,
    um sín longsul sang hann meðan náttin rann:

    Har er nakað handan fjallið, handan blómurnar og sangin.
    Har er nakað handan stjørnur, handan heita hjartað mítt.
    Og eg hoyri okkurt teskar, – okkurt lokkar meg og biður:
    Kom til okkum, tí at henda jørðin er ei ríkið títt!

    Tit, eg hoyrdi mjúkar aldur sláa mót sjóvarstrond,
    um tað østa havsins hvíld havi eg droymt,
    og í andanum eg flutti til tey formleysu lond,
    har tað kærasta, vit kendu, verður gloymt.

    Til ein drúgvan, villan longsul bórust vit av mammum bleikum
    og úr óttans burðarverkum okkum eymkan fall í lut.
    Sleptust vit í fjallalíðum, lærdust upp í lívsins leikum
    og vit spældu leyvur, oksar, tjøldur, biddarar og Gud.

    Tigandi eg sat hjá unnustu, hvørs hjarta var sum mítt,
    og við mjúkum hondum reiddi hon várt ból.
    Tá eg hoyrdi hjartað rópa: tað, tú eigur, er ei títt,
    og meg andin leiddi burt til friðarskjól.

    Alt, eg elski, er nú hult mær og væl goymt í fjarum dimmi,
    og mín rætta leið er høg og undurbær.
    Og eg leggi meg í meldrinum at biðja móti himni:
    Tak burt jørðina, – tað eingin, eingin eigur gev tú mær!

    Fylg mær, bróður, yvir fjallið, har við svalar løkir ró er,
    har, ið havið loksins hvílur trygt í bjargakrýndu song.
    Onkustaðni handan himin er mítt heim, har er mín móður,
    klødd í rósustakki bíðar hon á kámu summarong.

    Svalkast fepurreyðir kinnar tá av søltum, svørtum sjógvi,
    – gævi, innan morgunin er fullur, farin eru vit.
    Ei av hesum heimi var eg, einans Gud veit hvussu nógv eg
    trongdur var av stúran, ótrúgv og av heitum kærleika.

    Har við skeljaskrýddar strendur reisist døggtungt rósuportur,
    og har hvíla troyttar snekkjur, gamalmenni finna frið.
    Og har ljómar nýggjur sangur, ljóð, ið aldri áður hoyrt er,
    vit sum sælubørn i ævir undir hválvi fáa grið.