Lítið yvir Føroyaland

    Hans Andrias Djurhuus
    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Gunnar Mikkelsen

    Lítið yvir Føroyaland,
    gloymið ikki minsta blettin!
    Korki skrýðir hamarsklettin,
    aldan fevnir møl og sand.
    Lítið land við høgum tindum,
    brýnt av brotum, bart av vindum,
    kínt av fleyri, kyst av sól,
    okkum hetta landið ól.

    Viðoy, Borðoy, lið um lið,
    Fugloy, Svínoy, eystanfyri,
    prógva síni søguvirði,
    tað man Bispur gera við.
    Vestan vøkur Kalsoy liggur.
    Kallur eftir konu hyggur,
    Kunoy góð í royndarstund
    lítur yvir Haraldssund.

    Eysturoy er Streymoy næst,
    Sundalagið skilir báðar.
    Handan Vestmannsund er’ Vágar,
    Mykines í vestri sæst.
    Hestur eftir Koltri rennur,
    Nólsoy ryggin úr sær spennir,
    stendur stinn – so long og mjá,
    verjir fyri Havnarvág.

    Sandoy grøn og heldur lág,
    gras á nærum hvørjum bletti,
    Trøllhøvd sær til prýðis setti,
    Skúvoy liggur henni hjá –
    – Dímunarnar – brattar, smáar,
    líta suðureftir báðar –
    Suðuroyggin nes við nes –
    síðst av øllum Munkafles.

    Streymurin ígjøgnum sund
    skolar fram við nes og flúrar,
    berg, ið eins og virkismúrar
    standa reyst úr havsins grund,
    grýtug reyn og gráar gjáir,
    tjarnir, vøtn og smáar áir,
    fannablot og kelduvað
    kvøða landsins væna lag.

    Lítið land – tó okkum kært –
    her vit sóu sólareyga
    gyrða tind við gulli reyða,
    sóu mjørkan gera svart.
    Her vit hoyrdu stormin stuna,
    fossar duna, aldur runa,
    her vit kenna lægsta nes,
    hægsta tind og minstu fles.

    Her vit hoyrdu móðurrødd,
    bórust her á móðurarmi,
    lógu trygt at móðurbarmi,
    vóru bæði fødd og klødd.
    Her í broddi og í íðu
    bardust vit við streymar stríðu,
    lærdu lívsins beisku kor
    innan fyri bátaborð.

    Meðan kavin klæddi strond,
    norðljós brann og stjørnur brunnu,
    mangan vit í kæti funnu
    leiðina til søgulond.
    Men tá grasið spratt í líðum,
    og tað leið at summartíðum,
    skip var búgvið, siglt av stað
    yvir Ægis víða vað.

    Best er heimið fyri meg;
    er tað vesaligt og lítið,
    heimið eg ei burtur býti,
    sjálvt um sett varð nógv í veð.
    Móðir mín – um klødd í klodda –
    gjørdi mær mín fyrsta kodda,
    gav mær trúgv og yndi sítt –
    kæra móðurlandið mítt.

    Lítið yvir Føroyaland.
    Gloymið tað á ongum sinni,
    goymið tað í hjarta inni
    fjalli frá til fjørusand.
    Knúkur hvør og hvør ein túgva
    læri hugin hátt at flúgva.
    Um vit eru fá og smá,
    kunna mið tó gerast há.

    Várt land er alfagurt

    Orð: Jákup Dahl
    Lag 1: Gunnar Mikkelsen
    Lag 2: Hin tíðin, ið rann
    Viðmerking: Yrktur til fólkafund við tingstaðin Uppi millum Stovur í Øravík í 1902.

    1. Várt land er alfagurt
    og frítt er várt heim,
    og fagrastar miðsummarløtur,
    tá blómurnar spretta, tað angar av teim,
    og fragdarljóð fuglanna hoyrist við gleim
    yvir fjall, yvir fjørð, yvir føtur.

    2. Her forfedrar fríir fyrr komu á fund,
    teir kendu ei bindandi fjøtur;
    teir egið búgv reistu á egnari grund,
    tí fríur var sveinur og frí vóru sprund
    yvir fjall, yvir fjørð, yvir fløtur.

    3. Men trælkast so langt mítt fólk æviskeið,
    tá grasgrógva gamlar tinggøtur;
    ei hómaðist mið, ei ferðin var greið,
    og tigandi tungur fór hvør sína leið
    yvir fjall, yvir fjørð, yvir fløtur.

    4. Men aftur skal frælsislag birtast um lond
    – tí enn eigast lívssterkar røtur;
    og skapast skal virkandi, byggjandi ond,
    og kvæðið frítt, treystligt skal duna við strond,
    yvir fjall, yvir fjørð, yvir fløtur.

    Rennið dreingir!

    Orð: Louis Zachariasen
    Lag: Gunnar Mikkelsen

    Rennið dreingir, yvir eingir
    mennið tykkum við hvønn keik,
    snarur fótur, tankar fljótir
    gerast við hvønn dystarleik.
    Sýnið so at dreingir duga,
    fremjið leik av fullum huga:
    Fyri B36, fyri B36!

    Dystur gongur, eingin longur
    skilir hvussu stendur til.
    Spark á grundum, eydnan stundum
    báðar vegir fara vil.
    Spælið dreingir, siðiliga,
    standið væl og manniliga:
    Fyri B36, fyri B36!

    Harðnar leikur, siðsti keikur,
    mannamúgvan gongur kyk.
    Dreingir renna, æðrar spenna
    til at taka síðsta dik.
    Aftur fram teir bóltin senda,
    jú, tað gekk – og leikin henda:
    Vann B36, vann B36!

    Fuglar flestallir teir fóru avstað

    Orð: Jákup Dahl
    Lag 1: Gunnar Mikkelsen
    Lag 2: Regin Dahl

    1. Fuglar flestallir teir fóru avstað,
    so hvørt sum teir kendu vetrarins lag;
    men tú vart her við frið, vildi ongan veg fara,
    tí takki eg tær, lítla, trúfasta stara!

    2. Tú víst manst her hava so lítið gott,
    her kalt er og vindsamt og ilsligt og vátt,
    meðan myrk og long liggur náttin um landið,
    og ódnirnar leika, og mikil er vandi.

    3. Tó tolin tú balast á degi og nátt,
    tú missir ei vón og ei fellur í fátt;
    og lættir í ælið og lýsir av degi,
    tá fróur tú ert og tú syngur av gleði.

    4. So mangan tú væl hevur uggað meg,
    tá ið eg var troyttur av tungum veg,
    og eg sá teg glaðan á mønuni sita
    ella ídnan í flokki á bønum tita.

    5. Lær meg at tola og bíða sum tú,
    at starvast og stríðast í vón og í trú,
    at lætta av trega og syngja av gleði,
    tá tað lættir í ælið og lýsir av degi!

    Summarminnir VIII

    Hans Andrias Djurhuus
    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Gunnar Mikkelsen

    1. Enn minnist meg tey høgu fjøll
    á summarstund,
    so grøn og føgur vóru øll,
    meg minnist hól og vakran vøll
    og stálblátt sund.
    Í lofti róku sólský gylt,
    og summarlýkkan mynti milt
    ta grønu grund.

    2. Í fjøru hoyrdist fuglaljóð
    og áarmál –
    og út og inn seg aldan dró;
    tað væna lagið djúpt seg gróv
    í míni sál.
    Eg hoyrdi tað, eg hoyri enn
    hitt reysta lag um havsins menn
    og vitans bál.

    3. Meg minnist fleyr og mjørkalín
    um djúpu gjógv,
    har kópur svam til hvølpin sín,
    eg róði lítla bátin mín
    um slættan sjógv.
    Og hjartað var so ungt og frítt,
    hvørt taravaksið sker var mítt.
    Eg átti nógv.

    4. Meg minnist, og eg síggi alt
    sum á tí stund;
    ei minsta vet er burtur fjalt.
    Nú fýkur snjógvur, blæsur kalt
    um stálblátt sund.
    Nú leikar ódn við havsins sand,
    og horvið er mítt summarland
    av heimsins grund.

    Móðurmynd

    Orð: Svenning av Lofti
    Lag: Gunnar Mikkelsen (Dýrd á vík og vág)
    Viðmerking: Svenning yrkti sangin í 1998, tá mamma hansara fylti 90 ár.

    Móðurmyndin er
    vakrast her í verð.
    Bróstabarnið ongantíð hon gloymir,
    tekur tað at sær,
    trygt tað hvílir har
    til tað burt í annan heim seg droymir.

    Móðirin hon er
    tann, sum munin ger
    tá á barnaárum ilt kann hótta.
    Stillar barnasinn,
    kínir milt á kinn.
    Barnið gloymir burtur allan ótta.

    Kvæmi ungdómstíð,
    móðir mild og blíð
    fjálgaði og menti unga sinnið
    til so við og við
    styrktust lívsins stig.
    Eygnustundir festu seg í minnið.

    Nú er middagssól
    farin handan hól,
    andlit títt nú vesturskinið prýðir.
    Ongantíð sum nú
    yndislig ert tú.
    Kvøldarroðin gyllir lívsins líðir.

    Nú hjarta mítt má syngja

    Orð og lag: Gunnar Mikkelsen

    1. Nú hjarta mítt má syngja –
    í míni sál er vár –
    meg einki meir man tyngja,
    Gud grøddi míni sár.
    Eg syngi songin sæla,
    alt gloymi eg, sum var.
    Lat Orðið til mín tala,
    ver trygd og troyst hjá mær.
    Lat Orðið til mín tala,
    ver trygd og troyst hjá mær.

    2. Nú sál mín glað man kenna,
    Gud loysti míni bond,
    hann eld sín letur brenna,
    meg leiðir Harrans hond.
    Úr sálardýpi sendi
    eg takkarbøn til hann,
    sum tonkum mínum vendi,
    so frelsuna eg vann.
    Sum tonkum mínum vendi,
    so frelsuna eg vann.

    3. Tú, Gud, sum hevur givið
    mær Andans lív og ljós,
    við tær eg einans livi
    og gangi tína kós.
    Eg kendi tína megi,
    og sálarfrið eg fann.
    Tær prís á hvørjum degi
    eg fróur syngja kann.
    Tær prís á hvørjum degi
    eg fróur syngja kann!

    Dýrd á vík og vág

    Orð: Jens Dam Jacobsen
    Lag: Gunnar Mikkelsen

    1. Dýrd á vík og vág.
    Rúmdin føgur blá.
    Snjóhvítt summardáalak um eingir.
    Grasið leiftrar frítt.
    Lotið kennist lýtt.
    Mýrisnípan spennir sínar veingir.

    2. Rodna rók og røð.
    Búnast blómubløð.
    Smálomb spæla sær á grønum slætta.
    Ornar urðargrót.
    Haran fim og fljót
    spelar sum eitt fok á reyni bratta.

    3. Unglingar og sprund
    virka nú við skund:
    Hann við líggja, hon við síni rívu.
    Hennar brá og bros –
    hansar’ skemt og tos –
    ber bert boð um tvey, ið líka lívið.

    4. Fagra fjálga stund!
    Silvitni um sund.
    Fróir flúgva fuglar millum fjalla.
    Teirra káta mál
    berst um vall og vál.
    Gævi dagur aldri fór at halla.