Í dalinum hugtungur gekk eg

    Orð: Sámal á Toftini
    Lag: Hallgrím Miðberg

    1. Í dalinum hugtungur gekk eg
    og hugsaði um, hvat var hent,
    um gleðina, friðin so søtan,
    sum hjarta mítt fyrr hevði kent.
    Eg mintist tær signaðu løtur,
    tá Jesus, eg fylgdist við tær,
    so lættar mær kendust tær gøtur,
    alt fagurt og ljóst tú vart mær.

    2. Men heimurin lokkandi dró meg,
    og høvdingi hans dugdi væl.
    „Hygg alt tað, sum hjarta títt krevur,
    tað er her, tú eiga tað skal.
    Tær nýtist ei hugsa um annað
    enn bara at hava tað gott.“
    Men eitt var, hann ikki mær segði,
    at einaferð ævig er nátt.

    3. Og longri og longri burt fór eg,
    í syndum og lystum eg svav
    og royndi at skúgva tað frá mær,
    at lív títt tú fyri meg gav.
    Men myrkrið bert seig meira um meg,
    tí syndin, hon helt mær so fast,
    tá brádliga skein gjøgnum myrkrið
    av Himlinum ljósið so bjart.

    4. Tá talaði Harri, tú, við meg
    og vísti mær hæddina á.
    Tú baðst meg at hyggja upp hagar
    og siga tær, hvat ið eg sá.
    Eg eygunum vendi mót Himli,
    sá tindrandi, stjørnufult hav
    og hválvið, so fagurt av litum –
    ein forsmakk av dýrdini gav.

    5. Har uppi, áh, Jesus, tú goymir
    ein ævigan bústað til mín,
    tí við tínum blóði tú keypti
    tey burtvilstu aftur til tín.
    So trygt og so væl tú skalt leiða
    tey fram fyri Faðirin har.
    „Hygg øll tey, tú gavst mær at eiga,
    um ævir tey verða mær nær.“

    Undrast eg má, at mín sál er Gudi kær

    Orð og lag: Hallgrim Miðberg

    1. Undrast eg má, at mín sál er Gudi kær,
    tó meir og meir eg grundi, eg kenni hetta svar;
    hans kærleiki er høgur, ei skilja vit tað her,
    hans kærleiki er djúpur, og falnum vón hann ber.

    Niðurlag: Tað hjarta so kært, sum seg ei hevur spart,
    hann ofraði seg fyri teg og fyri meg.
    Eg kenni nú her hesa náði, sum ber
    og meg varðar hvønn dag niðri her.

    2. Sum vakrir tónar hans kærleiki mær er,
    hann talar og meg dregur, so óttin burtur fer.
    Hans kærleiki sum keldan er fyri tysta sál,
    úr hesi kærleikskeldu tú fylla kanst títt mál.

    Harrin, hann skoðar úr Himlinum niður

    Orð: Evald Samuelsen
    Lag 1: Hallgrim Miðberg
    Lag 2: Ira David Sankey

    1. Harrin, hann skoðar úr Himlinum niður,
    hyggur, um her nakar vitigur er,
    nakar, ið leitar til Gud – hoyr, hann sigur:
    Øll eru vilst, hvør sín egna veg fer.

    Niðurlag: Teg tó so elskaði Gud, at hann sendi
    einborna Son sín til Golgata træ,
    har hann vann sigur á deyða og vendi
    okkara armóð til signing tann dag.

    2. Burtur av leið mannaættin øll liggur;
    øll eru spilt, eingin rættvísur er;
    beiskleiki, ófriður, hvar hann enn hyggur,
    friðarins veg bert so fá kenna her.

    3. Men hin krossfesti um heimin nú gongur,
    eftir fortaptum hann tráandi spyr:
    „Blóð mítt rann fyri teg, hví fert tú longur?“
    spyr hann og bankar á syndarans dyr.

    4. „Trúgv á hin upprisna, himmalska Drottin“!
    Faðirin bønar hvønn syndara her:
    „Sál, sum á undirgangsvegi ert dottin,
    kom tó til Jesus og frelstur nú ver.“

    Tá Jesus hin dag móður

    Orð: Sámal á Toftini
    Lag 1: Sámal á Toftini
    Lag 2: Hallgrim Miðberg

    1. Tá Jesus hin dag móður
    við brunnin hvílu fekk
    og talaði við hana,
    sum eftir vatni gekk,
    hann henni beyð at drekka
    tað vatn, ið rennur frá
    tí keldu, kláru, reinu,
    til ævigt lív at fá.

    Niðurlag: Tað er ein á, ið rennur,
    sum aldri torna kann,
    ein kelda, full av náði,
    til tann, sum hana fann.
Hann er hin á, ið rennur,
    og aldri torna kann,
    :,: hin kelda, full av náði,
    til tann, sum hana fann. :,:

    2. Hon drakk av lívsins keldu
    og kendi tá við eitt
    ein kærleika so reinan,
    eitt hjarta eymt og heitt.
    Hon legði sína byrði
    við Jesu føtur tá,
    og glað um hjartað fór hon
    at siga øðrum frá.

    3. Bið tú tí, eins og kvinnan,
    um lívsins vatn at fá.
    Úr kelduni tí reinu
    skal streyma náði tá.
    Tá fært tú nýggja megi,
    tí alt hann gjørdi væl.
    Tín sál skal finna gleði,
    í ævir frelst og sæl.

    Tá Jesus her til jarðar kom

    Orð og lag: Hallgrim Miðberg

    1. Tá Jesus her til jarðar kom,
    konganna kongur var,
    men tó her var ei rúm at fá,
    tey í eitt fjós hann fjálgaðu tá
    – Jesus, kongasonin!

    2. Hann rann upp sum planta veik,
    straffin varð løgd á hann,
    við sárum hans vit vórðu grødd,
    nú hvílu fá kann sálin mødd
    – Jesus, kongasonur!

    3. Tann rósan millum tornir var,
    av tornum køvdist ei,
    hon góðan anga Gudi bar,
    á jørð hann hevur blómugarð
    – Jesus, kongasonur!

    Ein hvíla trygg í Himli er

    Orð og lag: Hallgrim Miðberg

    1. Ein hvíla trygg í Himli er,
    har sálin hevur ró.
    Til lyftislandið leiðin ber,
    lat brenna kærleiksglóð!
    Ein stokkut tíð, so heima har,
    ei meir vit skiljast tá;
    meg Jesus tekur inn at sær,
    í ævir honum hjá.

    2. Eitt betri land, ein betri ogn,
    har einki verður mist!
    Um tap er her, í ódn sum logn,
    tær hjálpir Harrin Krist.
    Sum móðir uggar barnið sítt,
    hann troysta okkum skal!
    Tá lívsins sjógvar bróta hátt,
    hann verjir okkum væl.

    3. So gleð teg, sál, og fegnast um
    Guds stórverk her á fold,
    at Gud til jarðar kom sum barn
    og klæddi seg í hold.
    Hann doyði her, av grøv upp stóð,
    hann fyri øllum bað;
    her fleyt Guds Sonar dýra blóð,
    hann doyði í mín stað!

    Jesus, mín bøn er, at eg kann sjá

    Orð og lag: Kristin Voll Tesdal
    Týtt úr svenskum: Hallgrim Miðberg

    1. Jesus, mín bøn er, at eg kann sjá,
    meiri mín veikleik, meir mína synd.
    Tú gerst størri, eg skal minka,
    mær tørvar hjálp, og tú sigur við meg:

    Niðurlag: „Kom til mín, tú sum strevar,
    kom til mín og fá frið,
    kom til mín og fá hvílu.“

    2. Jesus, mítt lív eg geva vil,
    so eg kann tæna tær alla tíð.
    Nýt meg sum amboð í tíni hond,
    so eg kann bera tey boðini út:

    Niðurlag: Far til hann, tú, sum strevar,
    far til hann og fá frið,
    far til hann og fá hvílu!

    Far, far bert til Harran, tín Gud, tú í bøn

    Erik Gustaf Geijer
    Orð: Jákup Olsen
    Lag 1: Erik Gustaf Geijer
    Lag 2: Hallgrim Miðberg
    Upprunaheiti: Far bert til Harran

    1. Far, far bert til Harran, tín Gud, tú í bøn,
    og lít tú hans trúfesti á,
    tí aldri hann segði við barnið sítt nei,
    sum trúliga ásjón hans sá.
    Hann við hin spitalska jú segði: „Eg vil“.
    Halt á bert í bønini, tí um eitt bil
    hann tær svarar.

    2. Hin stóri og ríki og algóði Gud
    í orðinum gevur tær vón.
    Tí biður í neyð tíni her tú um breyð,
    hann gevur tær ei skorpión.
    Nei, alt, sum tær tørvar,
    hann gevur tær væl
    og bøn tíni svarar, við Andanum skal
    hann teg fylla.

    3. Og verður enn gøtan tær torfør og trong,
    so minst: Hann tær stendur við lið.
    Og um tú í royndum og vandanum ert,
    hans lyfti ber hjartanum frið.
    Halt á tí, sum Harrin tær beyð, ja, halt á,
    tí eingin, sum trúliga andlit hans sá,
    verður svikin.

    Tá eg kom til Jesus, tá gav eg upp alt

    Orð og lag: Dottie Rambo
    Týtt: Hallgrim Miðberg
    Upprunaheiti: Prisoner of love

    1. Tá eg kom til Jesus, tá gav eg upp alt
    og leit honum lív mítt í hond.
    Tað var ikki óttin, ið dró meg til hann,
    hans kærleiki loysti øll bond.

    Niðurlag: Eg av kærleika nú eri bundin til Jesus,
    eg liva vil nú fyri hann, sum meg vann.
    Eg fann ongan frið í heiminum her,
    men Jesus eg fann,
    skjótt mítt eyga skoðar hann.

    2. Eg eri nú tryggur, hann heldur mær fast,
    eg tæna vil honum hvønn dag.
    Í gleði og friði eg hvíla nú kann,
    mín sál hevur frelsuna sæð.

    Troytta sál, sum tú gongur á lívsvegnum her

    Orð og lag: Charles York
    Týtt: Hallgrim Miðberg
    Upprunaheiti: He goeth before you (He knoweth the way)

    1. Troytta sál, sum tú gongur á lívsvegnum her,
    skjótt tær gøtan kann gerast ov hál.
    Jesus teg sær, hann vegin væl kennir,
    hann leiða teg kann á mál!

    Niðurlag: Hann vegin væl kennir,
    hann er tær við lið,
    tá hann leiðir fót tín, tú fert ei á glið.
    Vandarnar framman tú óttast skalt ei!
    Hann vegin væl kennir, hann gekk hesa leið.

    2. Tá tú fert gjøgnum dalar, ver sterkur í trúgv,
    hóast fjøllini høgu tú sær.
    Ivast ei tá, hann vegin væl kennir,
    í stormi heldur hann tær.