Tá Jesus hin dag móður

    Orð: Sámal á Toftini
    Lag 1: Sámal á Toftini
    Lag 2: Hallgrim Miðberg

    1. Tá Jesus hin dag móður
    við brunnin hvílu fekk
    og talaði við hana,
    sum eftir vatni gekk,
    hann henni beyð at drekka
    tað vatn, ið rennur frá
    tí keldu, kláru, reinu,
    til ævigt lív at fá.

    Niðurlag: Tað er ein á, ið rennur,
    sum aldri torna kann,
    ein kelda, full av náði,
    til tann, sum hana fann.
Hann er hin á, ið rennur,
    og aldri torna kann,
    :,: hin kelda, full av náði,
    til tann, sum hana fann. :,:

    2. Hon drakk av lívsins keldu
    og kendi tá við eitt
    ein kærleika so reinan,
    eitt hjarta eymt og heitt.
    Hon legði sína byrði
    við Jesu føtur tá,
    og glað um hjartað fór hon
    at siga øðrum frá.

    3. Bið tú tí, eins og kvinnan,
    um lívsins vatn at fá.
    Úr kelduni tí reinu
    skal streyma náði tá.
    Tá fært tú nýggja megi,
    tí alt hann gjørdi væl.
    Tín sál skal finna gleði,
    í ævir frelst og sæl.

    Tá Jesus her til jarðar kom

    Orð og lag: Hallgrim Miðberg

    1. Tá Jesus her til jarðar kom,
    konganna kongur var,
    men tó her var ei rúm at fá,
    tey í eitt fjós hann fjálgaðu tá
    – Jesus, kongasonin!

    2. Hann rann upp sum planta veik,
    straffin varð løgd á hann,
    við sárum hans vit vórðu grødd,
    nú hvílu fá kann sálin mødd
    – Jesus, kongasonur!

    3. Tann rósan millum tornir var,
    av tornum køvdist ei,
    hon góðan anga Gudi bar,
    á jørð hann hevur blómugarð
    – Jesus, kongasonur!

    Ein hvíla trygg í Himli er

    Orð og lag: Hallgrim Miðberg

    1. Ein hvíla trygg í Himli er,
    har sálin hevur ró.
    Til lyftislandið leiðin ber,
    lat brenna kærleiksglóð!
    Ein stokkut tíð, so heima har,
    ei meir vit skiljast tá;
    meg Jesus tekur inn at sær,
    í ævir honum hjá.

    2. Eitt betri land, ein betri ogn,
    har einki verður mist!
    Um tap er her, í ódn sum logn,
    tær hjálpir Harrin Krist.
    Sum móðir uggar barnið sítt,
    hann troysta okkum skal!
    Tá lívsins sjógvar bróta hátt,
    hann verjir okkum væl.

    3. So gleð teg, sál, og fegnast um
    Guds stórverk her á fold,
    at Gud til jarðar kom sum barn
    og klæddi seg í hold.
    Hann doyði her, av grøv upp stóð,
    hann fyri øllum bað;
    her fleyt Guds Sonar dýra blóð,
    hann doyði í mín stað!

    Jesus, mín bøn er, at eg kann sjá

    Orð og lag: Kristin Voll Tesdal
    Týtt úr svenskum: Hallgrim Miðberg

    1. Jesus, mín bøn er, at eg kann sjá,
    meiri mín veikleik, meir mína synd.
    Tú gerst størri, eg skal minka,
    mær tørvar hjálp, og tú sigur við meg:

    Niðurlag: „Kom til mín, tú sum strevar,
    kom til mín og fá frið,
    kom til mín og fá hvílu.“

    2. Jesus, mítt lív eg geva vil,
    so eg kann tæna tær alla tíð.
    Nýt meg sum amboð í tíni hond,
    so eg kann bera tey boðini út:

    Niðurlag: Far til hann, tú, sum strevar,
    far til hann og fá frið,
    far til hann og fá hvílu!

    Far, far bert til Harran, tín Gud, tú í bøn

    Erik Gustaf Geijer
    Orð: Jákup Olsen
    Lag 1: Erik Gustaf Geijer
    Lag 2: Hallgrim Miðberg
    Upprunaheiti: Far bert til Harran

    1. Far, far bert til Harran, tín Gud, tú í bøn,
    og lít tú hans trúfesti á,
    tí aldri hann segði við barnið sítt nei,
    sum trúliga ásjón hans sá.
    Hann við hin spitalska jú segði: „Eg vil“.
    Halt á bert í bønini, tí um eitt bil
    hann tær svarar.

    2. Hin stóri og ríki og algóði Gud
    í orðinum gevur tær vón.
    Tí biður í neyð tíni her tú um breyð,
    hann gevur tær ei skorpión.
    Nei, alt, sum tær tørvar,
    hann gevur tær væl
    og bøn tíni svarar, við Andanum skal
    hann teg fylla.

    3. Og verður enn gøtan tær torfør og trong,
    so minst: Hann tær stendur við lið.
    Og um tú í royndum og vandanum ert,
    hans lyfti ber hjartanum frið.
    Halt á tí, sum Harrin tær beyð, ja, halt á,
    tí eingin, sum trúliga andlit hans sá,
    verður svikin.

    Tá eg kom til Jesus, tá gav eg upp alt

    Orð og lag: Dottie Rambo
    Týtt: Hallgrim Miðberg
    Upprunaheiti: Prisoner of love

    1. Tá eg kom til Jesus, tá gav eg upp alt
    og leit honum lív mítt í hond.
    Tað var ikki óttin, ið dró meg til hann,
    hans kærleiki loysti øll bond.

    Niðurlag: Eg av kærleika nú eri bundin til Jesus,
    eg liva vil nú fyri hann, sum meg vann.
    Eg fann ongan frið í heiminum her,
    men Jesus eg fann,
    skjótt mítt eyga skoðar hann.

    2. Eg eri nú tryggur, hann heldur mær fast,
    eg tæna vil honum hvønn dag.
    Í gleði og friði eg hvíla nú kann,
    mín sál hevur frelsuna sæð.

    Troytta sál, sum tú gongur á lívsvegnum her

    Orð og lag: Charles York
    Týtt: Hallgrim Miðberg
    Upprunaheiti: He goeth before you (He knoweth the way)

    1. Troytta sál, sum tú gongur á lívsvegnum her,
    skjótt tær gøtan kann gerast ov hál.
    Jesus teg sær, hann vegin væl kennir,
    hann leiða teg kann á mál!

    Niðurlag: Hann vegin væl kennir,
    hann er tær við lið,
    tá hann leiðir fót tín, tú fert ei á glið.
    Vandarnar framman tú óttast skalt ei!
    Hann vegin væl kennir, hann gekk hesa leið.

    2. Tá tú fert gjøgnum dalar, ver sterkur í trúgv,
    hóast fjøllini høgu tú sær.
    Ivast ei tá, hann vegin væl kennir,
    í stormi heldur hann tær.

    Sum Kristi brúður dýrt keypt til Gud vit eru nú

    Orð og lag: Hallgrim Miðberg

    1. Sum Kristi brúður dýrt keypt til Gud vit eru nú;
    í Himlinum til reiðar hann gera skal mær búð;
    sum arvingar vit stevna til sælu himnaborg,
    langt burt frá jarðar stríði, frá sjúku, neyð og sorg.

    Niðurlag: Áh, undurfagra heimland, dýrt ert tú mær,
    mín Frelsari er sólin, sum lýsir uppi har.
    Áh, undurfagra heimland, í dýrd og ljóma hátt;
    har Jesus sjálvur lýsir, har verður eingin nátt.

    2. Sum hveitin verður reinsað og dumban skild burt frá,
    ei korn til jarðar fellur, sum hann í náði sá.
    Um heimurin og Sátan í sáldið rista við,
    Guds sterka hond skal leiða teg fram hvørt lívsins stig.

    3. Tá Jesus kemur aftur í dýrd og ljóma hátt,
    er stríðið alt her vunnið og svunnin deyðans nátt;
    vit lova skulu Gudi øll, bæði smá og stór,
    og syngja halleluja – eitt veldigt himmalskt kór.

    Fagrari sang eg skal syngja enn nú

    Orð: Hans J. Glerfoss
    Lag: Hallgrim Miðberg

    1. Fagrari sang eg skal syngja enn nú,
    tá ið mín sál verður frí
    úr hesum fongsli, sum rópast mín búð,
    og kemur Himmalin í.
    Trúgv mín er tann, at eg møta skal har
    øllum, eg elskaði her
    og eru kallað her heim undan mær
    inn í Guds heilagu verð.

    2. Dagarnir fara, men tíðin hon er
    ævig, óbroytandi sonn,
    og tað, sum kemur, skal við tí, sum fer,
    órørt av hennara tonn,
    savnast alt saman hin seinasta dag
    og berast aftur til Gud –
    hansara æra er ogn fyri tað,
    at hann gav lív í mín lut.

    Alt tað, ið eg havi, sum hjartað ger glatt

    Orð og lag: Dottie Rambo
    Týtt: Hallgrim Miðberg
    Upprunaheiti: Remind me, dear Lord

    1. Alt tað, ið eg havi, sum hjartað ger glatt,
    tað er Harrans, hann eigur hvønn lut.
    Gud meg letur tað njóta til gleði og gagns,
    minn meg á tað, minn meg á tað, Gud!

    Niðurlag: Meistarans kærleika minn meg altíð á,
    vís mær, hvat eg eri frelstur til og frelstur frá.
    Vit menniskju gloyma, ja, gloyma so skjótt,
    minn meg á tað, minn meg á tað, Gud!

    2. Einki gott gjørt eg havi at ognast Guds Son,
    sum varð særdur og straff mína bar.
    Út á Golgataheyggin hann gekk fyri meg,
    áh, so stórur hans kærleiki var.