Tín rødd er eins og kvøldarlotið

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Peter Alberg

    1. Tín rødd er eins og kvøldarlotið,
    ið millum høgu tindar fer,
    títt bros er eins og summarsólin,
    ið sæla signing heimi ber.
    Tá kvøldfrið hugi mín nú kennir,
    um tú vilt heilan unna meg;
    og tá tú brosti, spruttu allar
    tær blómur, sál mín yndaði.

    2. Tín ást er eins og kelduvaðið,
    sum fjallafossin nøra man,
    sum áin, tá hon veg sær brýtur
    til havsins favn og mynnir hann.
    Tí tað, tú vilt, man vera eina
    at geva alla tína sál
    til mín, so megi mín kann nørast,
    vit bæði finna fram á mál.

    Tey standa og vagga og tráa

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag 1: Albert Møller
    Lag 2: Jóhannus á Rógvu Joensen

    1. Tey standa og vagga og tráa
    á akrinum stadnandi øks
    og deila hin bjartoygda dáa,
    ið upp millum teirra vóks.

    2. “Vit áttu at plágað og pínt teg
    og altíð at stungið tær skør,
    vit áttu at køvt teg og týnt teg,
    tú stendur á okkara jørð.

    3. Og alla tøðuna átst tú –
    og royndi at gera mein.
    Og altíð so prangandi stóðst tú
    – tú voldi, at vit eru sein”.

    4. Men dáin stendur í iva,
    og hann hevur ymsan lit:
    “Eg havi væl loyvi at liva
    her líka so væl sum tit”.

    5. Tá verða tey øks at tagna,
    tí tað segði dáin satt:
    hvønn vøkstur Gud hevur fagnað,
    og hvør eigur lívsins rætt.

    Hann glógvar eins og Surturs bjarti logi

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Tjaldursunga beyð hin lagna harða

    1. Hann glógvar eins og Surturs bjarti logi
    og litar hav, hin gylti morgunroði.
    Sum ljóð í silvurstreingjum
    er havsins bárubrot,
    sum suð av stórum veingjum
    kenst unga morgunlot.
    Yvir land fuglaflokkur flýgur,
    fram úr nátt fjallatindur stígur,
    boðar dag.

    2. Men dalur enn í dýrdarfriði svevur,
    og dimmið vald í bygd og býli hevur.
    Tað er so hátt til tindar,
    til havs er leiðin long,
    og sólargeislin blindar,
    og smáttan gerst ei trong.
    Durvar alt tí í tryggum dvala,
    einki lív, – eingir hanar gala.
    Dreymavald.

    3. Tað kvøður frítt um gull og gyltar salir
    og tónar vænt og fagurt gjøgnum dalir –
    tá klárna allar líðir,
    og blonk gerst hvør ein á;
    og morguntímin fríður
    fer fram um gil og lág,
    sveipar sól, sjálvt um minstu túgvu,
    fríðkar tún, skyggir inn at grúgvu,
    vekur menn.

    4. Men dagsins verk er torført fyri mongum
    og vont at halda fram í skorum trongum,
    tí drála mangir; – aðrir
    tó taka tól í hond
    og rudda rás og gøtu,
    nú dagur er í nánd,
    fylkja seg, standa fróir saman,
    síggja, bjørt lýsir morgunglæman,
    vilja verk.

    Brót so stillan, bylgjan blá

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Peter Alberg
    Viðmerking: Yrktur í 1908.

    1. Brót so stillan, bylgjan blá,
    syng mær allar tínar sangir,
    syng, so allir mínir streingir
    stilla seg og lýða á.
    Hjarta mítt er sjúkt av iva,
    og eg troyttist av at liva.
    Syng mær mína hugsótt frá!

    2. Kvøð nú, tjaldur, steini á,
    kvæði títt kann hugin frøa,
    eins og tú kann fáur kvøða.
    Stilla teg, mín sjúka trá,
    lýð á alt, og troyst tú finnur,
    pína enn tey ljósu minni,
    eydnu tína skiltu fá.

    3. Snípa, lát í tíni vrá.
    Sig mær, hví tær vónir bresta,
    sig mær, hví at alt tað besta
    legst so brátt á deyðastrá?
    Sig mær, hví at gleðin svinnur,
    hví tey skýggj, ein føgur finnur,
    dáttligt gerast tung og grá?

    4. Streyma stillan, reina á,
    kunnu tínar bylgjur tala?
    Sig mær, um tær kunnu svala,
    sig mær, veitst tú eingi ráð?
    Tú, sum frítt mót havi streymar,
    gev mær aftur ljósar dreymar.
    Lat meg droyma tær íhjá!

    5. Brosa blíðan, baldursbrá!
    Stillið tykkum, mínir streingir!
    Koma tímar, tungir, langir,
    ljóðið, ljóðið aftur tá!
    Syngið um hitt hulda landið,
    har, sum ei finst sálarvandi,
    har, sum eingi eru smá.

    Hagin og kirkjan

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Peter Alberg

    1. Tú undrast, at eg ei sat í kirkjuni og bíndi,
    meðan sólin í várgleði fjøllunum kíndi;
    kennir tú meg rætt, so veitst tú væl at eg
    má leita mær burtur hagar, himinin er høgur,
    hagar, lotið og fuglurin eitt várkvæði kvøður;
    tí er hagin nógv betri enn kirkjan fyri meg.

    2. Tú veitst væl, at Harrin, sum valdar øllum londum,
    býr ei í templum bygdum av menniskjahondum,
    hann nýtir ei, at menniskjan biður honum bøn.
    Tú finnur hann í lotunum, sum svalliga anda,
    tú finnur hann í blómunum, sum áarbakkan randa.
    Tí fari eg til fjals, tá ið mørkin gerst grøn.

    3. Væl eri eg ei vorðin, eins og menn eru flestir;
    væl veit eg, at eg ei eri góður eins og prestur,
    men trína vit bæði inn um himmalsins grind,
    so sigi eg við Gud uttan stúrandi iva,
    at vit bæði, vit hava elskað og livað,
    so veit eg væl, at Harrin kvittar okkara synd.

    Ungmannasangur

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Brátt lýsir í eystri

    1. Vit livdu í ótta, tí leingi var so,
    at ei funnu skjól vit í neyð,
    og okkara søga ber sárastu boð,
    at ofta var lívsvón sum deyð.
    Vit ræddust hvønn vanda, várt dirvi var veikt.
    Tó nú flýgur ørn yvir heyg.

    2. Og nú er tað so, at hin óttin, ið stjól
    várt dirvi á myrkastu nátt
    og setti seg tryggan í hásætisstól
    og voldi, vit fullu í fátt,
    hann verður at týnast og hvørva av breyt.
    Vit reka tann gest út um gátt.

    3. Tí fylkingin mennist, og merkið er frítt,
    og nú hoyrist treystari lag.
    Tað havgirda landið, ið mítt er og títt,
    skal liva sín fagrasta dag.
    Við ljóðandi lúðrum í ljómandi sól
    stevnir ungmannaliðið av stað.

    4. Tað angar av vári og grør um tín fót,
    tað lýsir av vilja og vón.
    Nú ríða vit reystliga risunum mót’,
    sum ráða teim londum í nón. –
    Nú tváast av andliti roykstovusót,
    og nú setast stórverk á stovn.

    5. Tað dunar í hamri, tað svarar í skor
    so manandi, eggjandi reyst:
    Mest ræður um framferð og minni um orð,
    nú ræður at tola ein brest.
    Tú ríði hvørt fjøtrandi stongsil í sor
    og saðli tín gæsandi hest.

    6. So haldi tú fram og so herji tú á,
    legg knørrin við knarrarborð,
    og víkur so onkur merkinum frá,
    hann sendi tú niður og norð.
    Eins væl bregda brand tín, og Sigmundur brá,
    tá Búa hond reyk fyri borð.

    7. Vit livdu í ótta, várt dirvi var veikt,
    tó nú flýgur ørn yvir heyg,
    og rodnað er andlit, ið áður var bleikt
    av máttloysiskulda og neyð.
    Ein javndøgursstormur fer fram yvir lond,
    og sól rísur glógvandi reyð. –

    8. Við sameindum huga so haldum vær leið
    í gleði av gyltari sól.
    Og sigli nú fram yvir høvini skeið,
    og prýði vár hásætisstól.
    Og skrivi tú søguna, unglingafjøld,
    til tess var tað, landið teg ól.

    Eg veit, nær ið tindarnir rodna

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Eg minnist úr gomlum søgum

    1. Eg veit, nær ið tindarnir rodna,
    og kavin tiðnar eitt bil,
    tað verður, tá hjørtuni orna,
    og menn kenna frælsis yl.
    Tað verður, tá brandarnir hvessast,
    og menn vinna mannakor,
    tá stinnir garparnir sessast
    sum harrar við egið borð.

    2. Og eg vóni, fólkið mítt vinnur
    fram longur og longur á veg
    til tess, at tað aftur finnur
    ætt sína og sjálvan seg.
    Tá verða tær bylgjur at slætna,
    og sól brandar bjørt á vág,
    tá verða tær byrðar at lætna,
    ið tungt hvíla herðum á.

    3. Tá verður tað: – Hjartalagið
    kenst størri og meira frítt,
    tá verður várt egna kvæði
    at ljóða um vøllir vítt.
    Latum tí okkum stevna
    fram leið gjøgnum nátt og ódn
    til tess, at vár móðir kann fevna
    og kenna øll síni børn.

    Róður í hond

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Tú sangst eitt so vakurt
    Viðmerking: Yrktur í sambandi við tilboðið um heimastýri og blokkstuðul, sum føroyingar høvdu fingið frá donsku stjórnini í 1903 og sum í 1906 førdi til politiskt flokkabýti á løgtingi.

    1. Sælt ljóðar eitt boð
    yvir fjallbygdu strond:
    Tak, føroyingur, sjálvur títt róður í hond!
    Sýn øðrum, tú eigur tær treysti og mátt!
    Vind skeiðanna seglið í húnar hátt!

    2. Lat merkini blaktra – nú blæsur hann væl.
    Fram frímenn, fram “krossmenn”, nú muna tað skal.
    Tað, fedrarnir góvu, er halgað og vígt,
    og fagurt er heimið, ið teir hava bygt.

    3. Hoyr, eggjandi ljóð tónar víða um hav:
    Nýt, føroyingur, landið, tær alfaðir gav!
    Ger verkið til fulnar, tær fræls-andi beyð,
    og et ikki longur náðinnar breyð!

    4. Lat dvørgarnar týnast, nú lýsingin er!
    Nú kvøða tær bylgjur um øldgomlu sker.
    Nú suðar um tindar – tað dunar í nánd:
    Tak, føroyingur, sjálvur tær róður í hond!

    Ljós yvir landið og í barmi manna

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag 1: Hans Jacob Højgaard
    Lag 2: Friedrich F. Flemming

    1. Ljós yvir landið og í barmi manna
    lívsfríska megi, so einhvør kann sanna,
    at tað, sum elist upp á Føroya steini,
    treyst fær í beinið.

    2. Saman at halda varð ei okkum givið,
    tí er so lítið burturúr her blivið;
    tí enn vit tala, men ov lítið gera.
    Samhald má vera!

    3. Stóðu vit saman, Føroya synir, sterkir,
    kundu vit útint mangt eitt roysnisverkið,
    kundu vit frama ført til Føroya landið.
    Saman tí standi!

    4. Ljós yvir landið samanhald kann gera,
    tað gevur megi byrðarnar at bera;
    birtið tí brandin fjálga upp at loga.
    Væl man hann duga!

    Hin gamli kennarin

    Hans Andrias Djurhuus
    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Pauli Hansen
    Viðmerking: Yrktur í 1932.

    1. Í ungdómsmegi einaferð,
    nú slitin hann og brotin er
    og gongur heldur bogin.
    Tey áður bjørtu eygu – kám –
    brátt síggja tey bert skýmd og tám –
    so litaleys og sogin.

    2. Hann lærdi ætt, hon ærdi hann,
    á ongum sinni særdi hann,
    men nú er vangin gráur.
    Er skúlastarvið undangjørt,
    tá skínur sól sum áður bjørt,
    hann kennir seg sum áður.

    3. Tá gongur hann á stillum veg
    og prátar fyri sjálvan seg
    um Gud og Halgan Anda,
    tá brosar hann til grøs og strá
    og blomstrini, sum reyð og blá
    tætt fram við gøtu standa.

    4. Tá steðgar hann hjá tjørnini,
    har sær hann spæla børnini
    við smáskip og við bátar.
    Hann stendur kvirrur eina stund –
    og gleða hann í hjartagrund
    tær barnarøddir kátar.

    5. Í ungdómsmegi einaferð.
    Hann eigur sína egnu verð…
    Nú bliknar vesturroðin.
    Hann vendir móti honum sær
    og stendur eina løtu har
    í kvøldarglæmu bogin.

    6. Í ungdómsmegi einaferð.
    At enda gøtan gingin er,
    hvørt sporið kenst at tyngja,
    tí leingist hann í instu lund
    mót teirri sælu friðarstund,
    tá gravarklokkur ringja.

    7. Tá skal hann njóta fullan frið
    og blunda trygt við teirra lið,
    ið frammanundan gingu
    og innan fyri kirkjugarð
    í lívd av kirkju – kirkju nær,
    sær síðsta heimstað fingu.

    8. Í stovu síni situr hann,
    og nógvar bøkur flytur hann
    úr hillini á borðið,
    so lesur hann um stórt og smátt,
    um lívsins ljós og deyðans nátt,
    alt lýst av halgum orði.

    9. Hann leggur saman bøkurnar
    og lítur upp í røkurnar,
    har líragrasið stendur.
    So livandi ein blómufjøld,
    so friðarligt eitt summarkvøld
    hans hug at himni vendir.

    10. So letur upp hann hurðina
    og gongur fram í urðina,
    tað gjørdi hann so mangan.
    So stilt og kvirt, ei minsta lot
    og heldur einki alduskot
    sæst hvíta kring um tangan.

    11. Eitt friðarkvøld, eitthalgikvøld,
    hann gongur gjøgnum blómufjøld,
    har áður aðrir gingu.
    Øll hini sova, sovi tey,
    hann gongur upp um hól og heyg
    við summardýrd í bringu.