Úr Himli til jarðar í fornari tíð

    Orð: Judson W. Van DeVenter
    Lag 1: Judson W. Van DeVenter
    Lag 2: Hans Hergarð Mortensen
    Týtt úr norskum: Victor Danielsen
    Upprunaheiti: The heart that was broken for me

    1. Úr Himli til jarðar í fornari tíð
    kom Jesus við boðum um frið,
    men heimurin vildi ei kennast við hann,
    ei virdi tey boð, hann kom við.

    Niðurlag: Við tornum tey krýndu hans sakleysa høvd,
    og á krossin tey negldu hann fast,
    og hans elskandi hjarta, tað píndist hin dag,
    hitt hjartað, sum fyri meg brast.

    2. Til síni hann kom – tey, sum hann hevði kær,
    tann seyð, ið av leið vilstur var.
    Tey hoyrdu hann ei, tey bert vanvirdu hann
    og róku hann burtur frá sær.

    3. Hvør fuglur, hann hevur sítt reiður á fold,
    hvør revur sær holu her fær;
    men Frelsarin sjálvur fekk ikki ein blett,
    har hann kundi hvíld finna sær.

    4. Eg kann ikki vanvirða Frelsaran meir,
    sum á krossinum ofraði seg.
    Við fót hans eg leggi meg við míni synd,
    og blóð hans frá synd reinsar meg.

    Niðurlag: Við síðu hans nú eg vil fylgjast á fold,
    til í eystri skjótt morgunin sæst.
    Einans hann gevur frið, við hans hjarta er hvíld,
    hitt hjarta, sum fyri meg brast.

    Vetur var í mínum hjarta

    Victor Danielsen
    Orð: Lina Sandell
    Lag 1: Wolfgang Amadeus Mozart
    Lag 2: Hans Hergarð Mortensen
    Týtt: Victor Danielsen

    1. Vetur var í mínum hjarta,
    liðin summardagur var,
    tagnaður var gleðisongur,
    fryst og deyð hvør rósa har,
    skuggarnir, teir dimmu, longdust,
    náttin yvir degi vann,
    sorgarinnar eiturpílur
    djúpt í hjartarótum brann.

    2. Nú til Gud eg vildi koma,
    men tó ikki, sum eg var,
    ikki armur, skuldarbundin,
    ei við byrðini, eg bar;
    ikki mína synd eg vildi
    leggja fyri Harrans fót,
    heldur mína dygd og lýdni,
    mína iðran, bøn og bót.

    3. Men alt djúpari varð myrkrið,
    í mær, um meg, alt var nátt,
    og í náttini eg hoyrdi
    dómsins storm og toruslátt;
    synd var alt, sum fyrr eg hevði
    roknað gott og stórt og sterkt,
    hjartað, sum eg gott helt vera,
    bar nú deyðans ávøkst bert.

    4. Men tá niðri við hans føtur
    sum ein syndari eg lá,
    hann ósigiliga mildur
    eymt í náði á meg sá;
    lívið nýtt kom í mítt hjarta,
    og hann tók meg í sín favn,
    gav mær frið og fyrigeving,
    barnarætt og barnanavn.