Ein fjórðingsøld – tað er eitt skeið, ið spennir

    Orð: Petur William Háberg
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    1. Ein fjórðingsøld – tað er eitt skeið, ið spennir
    frá lívsins vári út í lívsins heyst,
    vit undrast á, so skjótt, ið tíðin rennur,
    ein dag sum henda sæst tað eina best.
    So stutt tað tykist, síðan hesi bæði
    so glað og vónrík birtu hjúnalag.
    Nú annað lið tey blómandi man prýða,
    og triðja lið í vøkstri er í dag.

    2. Av sonnum er tað tí ein merkisdagur,
    og tí vit fagna vilja teimum her.
    Vit ynskja hvørjum gesti, at hann glaður
    og lívgaður til húsa aftur fer.
    Lat góðan anda hesa veitslu leiða,
    og silvurhjúnunum skal ynskjast tað,
    at Harrin náðiveingir sínar breiða
    skal yvir tey til lívsins evsta dag.

    Tey, ið fylgjast frá vársins tíð

    Orð: Ókendur
    Lag: Hans Jacob Højgaard
    Týtt úr donskum: Jákup Dahl

    1. Tey, ið fylgjast frá vársins tíð
    og inntil grasið følnar,
    kenna skulu á hvørji stund,
    at kærleiki aldri kólnar,
    men líðirnar grønkast hvørt einasta ár.

    2. Tey, ið trúliga heyst og vár
    fast líta hvørt á annað,
    síggja skulu, at vermandi sól
    skal fannarkava burt bræða,
    og líðirnar grønkast hvørt einasta ár.

    3. Tey, ið halda, at sælari hjún
    á foldum livdu ei saman,
    kenna skulu hvønn dag, ið fer,
    at eftir er besta gmaan,
    tí líðirnar grønkast hvørt einasta ár.

    Ljós yvir landið og í barmi manna

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag 1: Hans Jacob Højgaard
    Lag 2: Friedrich F. Flemming

    1. Ljós yvir landið og í barmi manna
    lívsfríska megi, so einhvør kann sanna,
    at tað, sum elist upp á Føroya steini,
    treyst fær í beinið.

    2. Saman at halda varð ei okkum givið,
    tí er so lítið burturúr her blivið;
    tí enn vit tala, men ov lítið gera.
    Samhald má vera!

    3. Stóðu vit saman, Føroya synir, sterkir,
    kundu vit útint mangt eitt roysnisverkið,
    kundu vit frama ført til Føroya landið.
    Saman tí standi!

    4. Ljós yvir landið samanhald kann gera,
    tað gevur megi byrðarnar at bera;
    birtið tí brandin fjálga upp at loga.
    Væl man hann duga!

    Minni um Jákup Dahl

    Orð: Karsten Hoydal
    Lag 1: Eyðun Sørensen
    Lag 2: Hans Jacob Højgaard

    1. Her løgdu frægir inn av nýggjum,
    teir gjørdu garðar, reistu búgv;
    hjá teim, sum upp úr nýggjum brutu,
    tað stóð um tolni, stóð um trúgv.

    2. Í einsemi teir bygdu landið,
    og tíðan verk var illa lønt,
    tann gleðin ikki untist mongum
    at síggja gerðið fagurgrønt.

    3. Men tú, sum arvar dyrkað lendi,
    minst til, hvør grønur teigur er
    ein ogn, sum lívið í tær eigur,
    tað veldst um teg, um bøur ber.

    Várt móðurmál

    Orð: Jóhan Carl Joensen
    Lag 1: Hans Jacob Højgaard
    Lag 2: Danskt fólkalag

    1. Várt móðurmál tað hevur so ringa lagnu havt,
    men einki annað eigur sum tað so stóra kraft
    til føroyingar at samla og halda saman fast,
    :/: so leingi hjartatónin í teimum ikki brast. :/:

    2. Til fjals og so til fjøru í Føroyum hoyrdist tað
    frá avgomlum tíðum og inntil henda dag;
    væl er tað nú úr kirkju og skúla burturbeint,
    :/: men aftur vil tað koma, um tíðliga ella seint. :/:

    3. Úr Føroyum fór so mangur ta víðu jørð umkring
    at hoyra aðrar tungur og síggja onnur ting;
    men kom hann ikki aftur, tí lívið var ov stutt,
    :/: honum longdist tó at hoyra sítt móðurmál til slutt. :/:

    4. Í kvøld vit vilja drekka tilsaman eina skál
    til æru fyr okkara gamla Føroya mál,
    at tað má altíð liva – vit goyma Føroya skatt –
    :/: til tað eitt sinn í tíðini kann koma til sín rætt. :/:

    O, móðurlandið!

    Orð: Olivar á Ryggi
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    1. O, móðurlandið! Eg elski teg;
    frá barnaárum eg alskin kendi;
    við dygd og stimbri tú aldi meg,
    at himli eyga mítt vendi.

    2. Til Gud eg biði av sinn og sál
    við móðurmáli, eg havi fingið,
    hann betur skilir mítt móðurmál
    enn høgir harrar á tingi.

    3. Av insta hjarta eg takki tær;
    takk fyri málið, tú hevur givið,
    og móðurlandið, tú skapti mær,
    takk fyri lívið, eg livi.

    4. Um Føroya landið eg kvøða vil,
    og Føroya málið eg vil upp byggja,
    sum Harrin gevur mær evni til,
    tó eg í vanda man liggja.

    5. Ja, Føroya heimið, ja, tað er frítt,
    við grønum fjøllum á summardegi;
    í vetrarbjálva tað stendur hvítt,
    tað fyllir hjartað við gleði.

    6. Sum Føroya tindar so treyst og frítt
    upp móti himli frá foldum peika,
    so vendir skaparin andlit blítt
    til alt, á foldum man leika.

    7. Ja, slættur dalur og grøna líð,
    silvurblonk á, sum til strandar rennur,
    og brattar skorar við seyði í,
    alt eittans lagið her kennir.

    8. Í Føroya dølum, í Føroya líð
    best trívast vit allir Føroya synir
    og Føroya døtur um alla tíð,
    hvar helst vit semjast sum vinir.

    9. Fullvæl alt skaptist av faðirhond,
    so fagurt alt her man hóska saman,
    um brimið øðisligt slær mót strond,
    alt vendist aftur til gaman.

    10. Tí, móðurlandið, eg elski teg;
    altíð sum áður so enn eg biði,
    at himna drottur vil styðja teg,
    teg verja við sínum liði.

    11. “Tær, móðurlandið, eg unni væl,”
    so kvøður hvør, sum av sonnum kennir,
    at føroyskt er enn og verða skal
    alt blóð, at hjartanum rennur.

    Føðilandið

    Orð: Olivar á Ryggi
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    1. Mítt føðiland, ið liggur her í norði
    so frítt, at fólk her landi byggja á,
    mítt móðurland, tað er tað dýra orðið,
    ið eigur alsk mín og mín’ heitu trá,
    tað er tað land, hvar vøggan mundi standa,
    sum barn eg hvíldi móðurarmi á,
    tað er tann sól, ið hesar oyggjar brandar,
    tað er títt hav, meg knýtir móður hjá.

    2. So fagurt krýnt tú stígur upp úr havi,
    mítt føðiland, í vetrar ódnum vígt,
    teg vil eg elska alla mína ævi,
    ei nakað annað kann eg elska slíkt,
    tú fríða land, ið fedrar várir nomu,
    hitt stolta far teir bar um brattan sjógv;
    tað sama land og oyggjarnar tær somu,
    ið rísur hátt við aldubrot á lógv.

    3. O, fagra land og føgru føðioyggjar,
    so einsligt her frá øðrum londum statt,
    tú hevur fostrað vænar menn og moyggjar,
    ið trúfast goymdu mangan dýran skatt:
    Várt móðurmál hitt forna, aðalborið,
    ein perla dýr, væl goymd í føroyings barm’,
    norrøn er tungan, føroyskt er tað orðið,
    ið hevjar meg í gleði og í harm’.

    4. Gud signi teg, mítt land, á hvørjum degi,
    og fólk, á hesum oyggjum reistu bú,
    og veit tú teimum áræði og megi,
    í ferðalagi sjálvur veri tú,
    á hvørjum havi ferðist knørrur fríði,
    við Íslands jøklar og um Grønlands sker,
    og gev tú teimum fong og byrin blíða,
    og slætta tú á vandafullu leið.

    Mítt vakra heim høgt móti norð

    Rasmus Christoffer EffersøeChristoph Ernst Friedrich Weyse
    Orð: Rasmus Effersøe
    Lag 1: Hans Jacob Højgaard
    Lag 2: Christoph Ernst Friedrich Weyse

    1. Mítt vakra heim høgt móti norð
    í havinum man finnast;
    har lærdi eg tað dýra orð,
    sum altíð eg vil minnast;
    tað er tað dýra Føroya navn;
    frá vøgguni til síðstu havn
    :,: tað skal mín fylgja vera :,:

    2. Har veksur ikki eik og fur,
    ei búnast hveitiakrar,
    men har við bjørg og gráu urð
    tú finnur vøllir vakrar;
    har grasið vakurt grógva man,
    sum seyðin væl uppala kann,
    :,: so har fullvæl hann trívist :,:

    3. So ógvuligar aldur har
    ímillum oyggja fara,
    nógv livandi tú ferðast sær
    ímillum sker og tara;
    og fuglarnir um summartíð
    við fjørð og sund og bratta líð
    :,: ta deyðu jørð upplíva :,:

    4. Ímeðan grasið vakurt grør,
    og sjógvurin hann brúsar,
    eg elski mína móðurjørð
    og alt tað, sum hon húsar,
    so leingi heitt mítt hjarta slær,
    í Føroyum vil eg ynskja mær,
    :,: tí her er gott at vera :,:

    Fagurt ert tú, fosturlandið

    Orð: Jacob Hansen
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    1. Fagurt ert tú, fosturlandið,
    tá um kvøld við gyltum brandi
    fjallatindur fevndur er,
    álvarsamt mót himni peikar,
    vónbros undir brúnum leikar,
    nú hann kvøldsins krúnu ber.

    2. Fagurt ert tú, fosturlandið,
    tá ein mjúkur, svalur andi
    streymar havinum ífrá;
    blíðar heilsur til mín ber hann,
    sveimandi um fjallið fer hann,
    kyssir blómur foldum á.

    3. Fagurt ert tú, fosturlandið,
    og tí havi ástarbandið
    eg í trúgv fast at tær knýtt;
    ynski eg, alt sólin skínur,
    tær, at eingin lív títt týnir,
    kæra fosturlandið mítt!

    Eg oyggjar veit, sum hava fjøll og grøna líð

    Orð: Fríðrikur Petersen
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    Eg oyggjar veit, sum hava fjøll og grøna líð,
    og taktar eru tær við mjøll um vetrartíð;
    og áir renna vakrar har og fossa nógv;
    tær vilja allar skunda sær í bláan sjógv.
    Gud signi mítt føðiland Føroyar.

    Og tá ið veðrið tað er gott um summardag,
    og havið er so silvurblátt um sólarlag,
    so spegilklárt og deyðastilt og himmalreint –
    tað er ein sjón, eg veit, tú vilt væl gloyma seint.

    Men tá ið stormur spælir lag um fjallatind,
    og bylgjurnar tær rúka av stað sum skjótasta hind,
    og brimið stórar klettar ber langt upp á møl –
    tá bát at temja gaman er við stýrisvøl’.

    Mítt føðiland tað fátækt er, eg veit tað væl –
    ei gullsand áin við sær ber um fjaladal;
    men meðan líðin elur seyð og havið fisk,
    so fæst við Guds hjálp dagligt breyð á føroyings disk.

    Mítt føðiland tað er ei stórt sum onnur lond,
    men so væl hevur Gud tað gjørt við síni hond,
    at alla tíð tað til sín dregur hjarta mítt;
    tí rúm tað best í Føroyum hevur at sláa frítt.

    Mítt føðiland! Tað ynski mær í hjarta er,
    at lukkan góð má fylgja tær á tíni ferð,
    so leingi sólin roðar í fjøll um morguntíð,
    og skuggi fer um grønan vøll og bratta líð.
    Gud signi mítt føðiland Føroyar.