Til at ganga eftir

    Orð: Hans Michael Jacobsen
    Lag: Jeg vil sjunge om en helt
    Viðmerking: Yrktur til 50 ára minnisrit Klaksvíkar Ítróttarfelags.

    1. Ítróttin so íðkast skal,
    at vit limir venja væl,
    so vit fótafim og lætt
    ganga bæði bratt og slætt.

    2. Ítrótt er tí bert ei spæl,
    kroppin skal hon venja væl,
    so hann sterkur vera má,
    vakur til at líta á.

    3. Gaman tykir okkum tað,
    tá vit fró og hjartaglað
    ganga kunnu reystliga,
    leika kunnu treystliga.

    4. Vit tí fús og hugagóð
    vilja bæði glað og fró
    kroppin okkum venja her,
    tað okkum gagnligt er.

    Við Jesu kross har sál mín trygg kann vera

    Orð: H.M. Jacobsen

    1. Við Jesu kross har sál mín trygg kann vera,
    har kann ei nakað ónt mær skaða gera,
    har fæst tann hvíld, sum mær er tørvur á,
    tí vil eg Jesu krossi vera hjá.

    2. Við Jesu kross har kann eg tryggur vera,
    tí Jesus vildi mínar syndir bera;
    ei annan veg til frelsu veit eg mær
    enn tann, at Jesus mínar syndir bar.

    3. Við Jesu kross má illimaður dvína,
    har líti einki eg á megi mína,
    men bert á Jesu verk, sum fullgjørt er,
    sum reinan meg í Jesu blóði ger.

    4. Við Jesu kross, bert har kann eg meg verja,
    tá synd mín dømandi vil á meg herja;
    tað skýli er, sum væl man líva mær:
    at skuldabræv mítt neglt á krossin var.*

    5. Við Jesu kross er trygdarhavnin góða,
    av náði syndarum til frelsu bjóðað;
    um synd og deyði bæði leika óð,
    við Jesu kross er trygdarhavnin góð.

    6. Tú, frelsari, sum krossin vildi bera,
    títt navn vælsignað skal um ævir vera;
    tú sigur yvir synd og deyða vanst,
    tú ert tann, neyðarstøddum bjarga kanst.

    Til Jeriko fór maður ein

    Orð: Hans Michael Jacobsen
    Lag: Hvar Gud vil, glaður fari eg

    1. Til Jeriko fór maður ein,
    men ránsmenn honum møttu,
    teir slógu hann, so hann fekk mein,
    hann eftir lá og bløddi.
    So kom ein prestur sama veg,
    hann læt tað ikki nerva seg,
    hvat neyðardýrið líður.

    2. Leviturin á ferð var við
    og sá hin særda liggja,
    hann fór sín beina veg í frið,
    ei vildi til hann hyggja.
    Men fremmandur, sum var á ferð,
    hann eymkaðist og hjálpti her
    tí neyðar særda manni.

    3. Hann bindur til hans djúpu sár,
    á vín og olju hellir,
    hann turkar burt av kinnum tár,
    sum neyðardýrið fellir,
    til sætis á sítt egna djór
    hann fekk og heim við honum fór
    til gistihúsið góða.

    4. Har góða røkt hin særdi fær,
    so hann kann grøddur verða,
    hin fremmandi sær leggur nær
    mót honum gott at gera;
    tá hann ei longur dvaldist har,
    tveir peningar hann verti fær
    for særdan væl at røkta.

    5. Á heimsins veg er vandafult,
    har ránsmenn ofta lúra,
    mangt illmenni har liggur dult;
    tó batar ei at stúra.
    Tí armur Guðs er sterkur enn
    og kann væl verja veikar menn,
    ið trygt á hann seg líta.

    6. Á egnan mátt og valdið sítt
    teir heimsins kappar líta;
    men ei eg vildi við tað býtt;
    Guð vil ei styrk mær sýta.
    Um leiðin mín er myrk og trong,
    um neyðin tykist tung og long,
    Guð vil ei barn sítt gloyma.

    7. So hevja hátt teg, sálin mín,
    upp, upp um alt tað lága,
    lat Guð bert vera skjøldur tín,
    lat hann for borgum ráða,
    Guð Harrin eigur enn tann mátt,
    hann allar tíðir hevur átt.
    Hann verja tín vil vera.

    Tað lið er trongt, tann gøtan smøl man vera

    Orð: H.M. Jacobsen

    1. Tað lið er trongt, tann gøtan smøl man vera,
    sum ber til lívs, so hevur sannur mælt.
    Ei kunna vit ta gøtu breiða gera,
    um enn vit royna megn og vitið alt.
    Bert einans leið til lívið ber,
    og trongt er liðið, smøl tann rætta gøtan er.

    2. So mangur vísur royndi her sítt snildi
    at finna lættan veg til ljósins land;
    men einki hjálpti, einki bata vildi,
    tað hús, hann bygdi, grundað var á sand,
    tí fell tað brátt, tá ódn brast á,
    og sorlað sundur mikla vísdómsverk hans lá.

    3. Um smøl er gøtan, sum til lívs man bera,
    hon er tó gongd, um hann vit líta á,
    sum kann og vil hvørs hjálparmaður vera,
    sum ikki fram við egnan mátt kann ná.
    Hon ógongd er, um ikki vit
    á Harran Jesus Kristus seta alt álit.

    4. Lov, tøkk og prís tú fái, Jesus góði;
    títt verk er stórt, tað vert at prísa er,
    tú bjarging vanst við tínum halga blóði
    til hvønn, sum sær, at bjarging neyðug er;
    tú vegur ert til lívsins land,
    og hagar annar vegur aldri bera kann.

    Stýr míni skútu í ódn og logn

    Orð: H.M. Jacobsen

    1. Stýr míni skútu í ódn og logn,
    stýr tú í ljósum og niðu,
    stýr tú, eg vera vil tín ogn,
    stýr tú mær, Jesus, eg biði.

    2. Stýr míni skútu, tí tú kanst best
    stýra, tá sjógvarnir ýla,
    ógreið er gøtan og veður sum verst,
    stýr tú mær tíðliga og síðla.

    3. Stýr míni skútu og bjarga mær
    burtur úr øllum vanda,
    stýr tú, eg ræðið gevi tær,
    stýr míni skútu til landa.

    4. Stýr míni skútu, tí best tú kanst
    stýra, tá ilt er at finna,
    altíð tú rættu leiðina fanst,
    stýr tú og heim lat meg vinna.

    5. Stýr míni skútu á síðstu stund,
    tá ið meg deyðin man hótta,
    stýr tú tá yvir um deyðans sund,
    rek tú tá burt frá mær ótta.

    Sál mín, troytt, av sorgum mødd

    Orð: Hans Michael Jacobsen
    Lag: Freylinghausen (Hirði góði, halt tú meg)

    1. Sál mín, troytt, av sorgum mødd,
    Jesus, til tín kemur,
    bert hjá tær hon verður grødd,
    mektug verk tú fremur;
    hvíld teim troyttu gevur tú,
    Jesus, Jesus, hoyr meg nú,
    gev mær hvíld og ugga!

    2. Syndin mær so bágin er,
    ring er løn, hon gevur;
    náði tín meg frían ger,
    bjargað mær tú hevur.
    «Far í frið og fróur ver,
    synd tín fyrigivin er!»
    ljóðar rødd tín blíða.

    3. Jesus, takk for troystarorð,
    meg tey ugga kunna;
    fjandin royndi sálarmorð,
    tú vilt lív mær unna.
    Tær, sum eigur alla makt,
    veri lov um ævir sagt
    fyri lív av náði!

    Náttin myrka horvin er

    Orð: H.M. Jacobsen

    1. Náttin myrka horvin er,
    ljósi dagur aftur komin;
    fyrsta verk, hvør kristin ger,
    er at takka, prísa honum,
    sum á Golgata hin dag
    sigur vann á krossins træ.

    2. Tøkk nú havi Drottur tú,
    sum í nátt meg varðveitt hevur.
    Byrja vil eg dagsverk nú,
    men um tú ei signing gevur,
    lítið batar starv mítt tá.
    Lat tú verk mítt signing fá!

    3. Legg tú, Harri, til mítt stríð
    signing tína hvørja løtu,
    ver tú hjálp mín alla tíð,
    leið meg á tí rættu gøtu,
    styrk og styðja tú meg væl,
    so at verk mítt eydnast skal!

    Mikli Drottur, gev mær megi

    Orð: H.M. Jacobsen

    1. Mikli Drottur, gev mær megi,
    so at eg á hvørjum degi
    strevi nærri meg at tær,
    so at eg, sum stundir líða,
    tolin fram á mál man stríða
    við tí hjálp, tú veitir mær.

    2. Um enn tungur gerst mín róður,
    og um skjótt eg verði móður,
    hjálp tú mær at halda á;
    lat tú meg av sonnum kenna,
    veikan mann tú væl vilt menna,
    so hann ikki lúgvast má.

    3. Tá ið vónbrotin eg eri,
    tí ei eydnast tað, eg geri,
    og eg falla vil í fátt,
    lat meg altíð á tað minnast:
    Verkið skal av tær útinnast,
    og tú eigur allan mátt.

    Kom, andi Guðs, vís okkum vegin

    Orð: Hans Michael Jacobsen
    Lag: Henrik Rung (Nú skínur sól í dýrd og mæti)

    1. Kom, andi Guðs, vís okkum vegin,
    fylg okkum, so vit ganga fegin,
    halt okkum smala vegnum á,
    so óskadd heim vit kunnu ná.
    Kom, andi Guðs, og okkum leið,
    so at vit burtur villast ei.

    2. Kom, andi Guðs, og køv hvønn neista,
    sum vil til illgerð okkum freista,
    ger sorgtyngt hjarta frískt og lætt,
    stýr okkum, so vit virka rætt.
    Kom, andi Guðs, ger okkum sterk
    og fús at fremja góða verk.

    3. Kom, andi Guðs, lat myrkrið dvína,
    lat okkum kenna megi tína,
    rek syndamyrkrið okkum frá,
    lat ljós títt skína okkum hjá.
    Kom, andi Guðs, og okkum lýs,
    ger okkum sonn, ger okkum vís.

    4. Kom, andi Guðs, við makt og veldi,
    fyll okkum heilt við halgum eldi,
    so fús títt verk vit fara til
    og virka so, sum Guð tað vil.
    Kom, andi Guðs, birt ljósið bjart,
    lat síggjast, tú við okkum vart.

    Er byrðin stór og møðir teg

    Orð: H.M. Jacobsen
    Lag: Hugh Wilson

    1. Er byrðin stór og møðir teg,
    so tung tær gerast spor,
    eg veit tó eitt, sum frøir teg,
    lýð bert á Jesu orð!

    2. O, lýð tú á tey sælu orð,
    tey ljóða jú til tín;
    tær Jesus bjóðar bestu kor,
    hann bjóðar tær til sín.

    3. «Kom higar, tú, sum byrði bert,
    eg hvíld vil geva tær,
    kom higar, tú, sum troyttur ert,
    kom hvíl teg væl hjá mær.»

    4. Tað er jú tær, hann bjóðar frið
    og sæla hvíld hjá sær,
    tað er jú teg, hann meinar við,
    ver kvikur, til hann far!

    5. Tí honum leingist eftir tær,
    hann vil tær altíð væl,
    hann vil tær fagna væl hjá sær,
    hjá honum hvíld er sæl.

    6. Kann betri nakar bjóða her,
    enn Jesus bjóðar tær?
    Tveit byrðina, sum ov tung er,
    og glaður til hann far!