Deyði Magnus Heinasonar

    Orð: Poul F. Joensen
    Lag: Hanus G. Johansen

    Siti eg eins og ljónið,
    ið lokkað í fellu er,
    bundin av donskum trælum,
    feldur á sigrandi ferð,
    sakleysur dømdur til deyða,
    – teir lúrdu mong Harrans ár –
    tó um meg sjálvan eg ikki
    felli eitt einasta tár.

    Føroyar, mítt føðiland Føroyar,
    mítt neyðar happaða land,
    hvør skal nú vera tín verja,
    og breðga mót ránsmonnum brand;
    ogn tín av landi er drigin,
    meinslað smábørn og menn,
    hertiknar fjallalands døtur:
    av harmi eg grísli tenn.

    Var bert sjórænarin verstur –
    men verri hin ránsmaður var,
    sum í tíni borg tók valdið
    og sýgur mergin úr tær,
    rakdanin feitilendi
    gjørdi mítt fjallprúða heim,
    tú ert sum ræið, har ravnar
    gorrandi halda gleim.

    Fríborna oyggjaslagið
    traðkað í díkið er.
    Eg vildi okið kvetta,
    tí siti eg bundin her,
    so djúpt er Føroyingur sokkin,
    at landsins álitismenn
    krúpa sum bankaðir hundar –
    vaknið og vísið tenn!

    Teir selja land og seg sjálvar,
    bert Danin rós teimum ber,
    hvørt leggald, ið danskt kann gala
    brátt teirra avgudur er,
    teir látast helvitis kalar
    mót landsmonnum bondskir í gerð,
    men dintil er oman høvdið,
    bert Dani í eygsjón er.

    Aldri eg skomm tær gjørdi,
    hvar eg um heimin var,
    Írarnar heim aftur rak eg
    og stygdi Skotar frá tær;
    virdur í Spanialandi,
    vítt bar eg, Føroyar, títt navn,
    Brittar og Hálandsmenn flýddu,
    orð fleyg av mær havn úr havn.

    Hoyri eg hurðar ríkja,
    hel fyri durum er,
    kundi eg gloymt tín vanda,
    eg fór sum til brúðleypsferð,
    er tað tú, kolsvarti prestur,
    skriftamál mítt tú hoyr,
    lat so Valkendorf frætta,
    hvussu ein Føroyingur doyr.

    Trýrt tú, eg óttist deyðan,
    at tú setir dirvi í meg,
    nei, hálshvíti, gudilig lótir
    rína so lítið við meg.
    Jú, tit tæna kærleikans drotti,
    sum steikja í túsundvís
    frægastu menn og kvinnur
    honum til æru og prís.

    Deyðin ein leikbróðir var mær
    við Grønlands ísbardu strond,
    á Atlants stormgoystu bylgju,
    við sólfevndu Miðalhavs lond.
    Er eitt land handan sýni,
    øll hittast á einum stað,
    men, um so er ella ikki,
    eg fái at vita í dag.

    Lær teg at ganga í deyðan
    eins og til veitslu, sum eg,
    vaktari, lat okkum fara,
    teir skulu ei bíða meg,
    vilt tú meg blinda, bøðil,
    títt neyðardýr, kennir tú meg.
    Hevur tú frætt, at Magnus
    nakrantíð bliknaði?

    Mangan mót deyðanum havi
    eg herjað og veitt honum fong
    av Turkum og Fransum, tá knøttur
    sang brakandi gravarsong;
    rist ei á hondum, trælur,
    tá tú høggur sakleysan mann,
    bið Valkendorf ikki gráta,
    tá hevndin fær kløur í hann.

    Bøðil, flyt meg úr hiemi,
    eg vamlist at liva her,
    hvar trælir seg sleikja til valdið
    eins og nú Valkendorf ger;
    øll míni brøgd og roysni
    Føroyingum vígdi eg.
    Føroyar farvæl, mín móðir,
    eydnan signi tín veg.

    Barnið, bergið og blómurnar

    Orð: Karsten Hoydal
    Lag 1: Hanus G. Johansen
    Lag 2: Jørðin er so undarlig
    Viðmerking: Yrktur í 1934.

    1. Vilt tú finna blómurnar,
    eingin annar eigur,
    gakk so djarvur huga tíns
    brøttu bjargaleiðir.

    2. Sortugrøs og hjálpirót
    út á torvu hanga,
    fagrast eru blómurnar,
    har ringast er at ganga.

    3. Inni djúpt í gjáarskýmd
    har dagur valla røkkur,
    standa og hótta í hálvalýsing
    trøllakampabløðkur.

    4. Óttast ikki deymin har,
    ið fúnað er og modnað,
    óttast ikki tostan har,
    ið hvør er keldan tornað.

    5. Óttast ikki hæddina,
    har hálkaður er klettur,
    lat ei ørast fyri tær,
    at tú oman dettur.

    6. Klívur tú og klintrast tú,
    allar leiðir finnur,
    upp og niður, inn og út,
    størri fong tú vinnur.

    7. Kanska nøgd av blómum tá
    fært tú saman strevað,
    nógvar ferðir fagrari
    enn nakar kann tær geva.

    8. Barn mítt, mangur undan tær
    søkti sama lendið,
    mangur, mangur undan tær
    sum armur aftur vendi.

    9. Men, mítt barn, um blómur tú
    vilt vinna, eingin eigur,
    mást tú klúgva huga tíns
    brøttu bjargaleiðir.

    Áarbylgja klára

    Orð: Gunnar Dahl-Olsen
    Lag 1: Jógvan Waagstein
    Lag 2: Hanus G. Johansen

    1. Áarbylgja klára
    teskar, suffar, tigur ei,
    sig mær, kanst tú svala
    sorg, ið sára sveið?

    2. Kvøð mær, áarbylgja,
    syrgiliga kvæði mítt,
    rura mær til blundar
    alduteskið títt.

    3. Lat í dreymahøllum
    gjøgnum aldubrosið meg
    hoyra hana siga:
    “Sí, eg elski teg -“.

    4. Fevn meg áarbylgja,
    lopin lívsleið legðist mær,
    lat meg millum klettar
    hvíla trygt hjá tær.

    Liljan mín ljósa

    Poul F. JoensenHanus G. Johansen
    Orð: Poul F. Joensen
    Lag 1: Ingun Simonsen
    Lag 2: Hanus G. Johansen

    1. Kom við mær kæra,
    lat okkum fara.
    Alskleikur langur,
    vin, sól og sangur
    fevna teg, kyssa títt dúnmjúka hold.

    2. Minnini yngja,
    fuglarnir syngja –
    blómurnar anga í hásummarsól.
    Bjartasta rósueldfima drósið,
    eg fann, tá vit reiddu á lyngheiðum ból.

    3. Himnasælt kvóðu
    fuglarnir fróu
    lívsins og kærleikans ævigu ljóð.
    Glitrandi anga,
    dupult so mangar
    blómur – hvør tindur í gullglæmu vóð.

    4. Goym fragdarlagið,
    lýð á mítt kvæði,
    gloriukransar av sangum um teg.
    Hvørt spor vit treða,
    minnini læa,
    blómur og fjøll elska teg eins og eg.

    5. Einaferð kæra,
    stormarnir fara,
    oyðandi megi, elskhug og gleim:
    Vit skulu syngja
    sangir sum yngja
    um kærleikans sólgylta lívsglaða heim.

    6. Ver hjá mær drósi
    lilja mín ljósa,
    menn meg, tá heyststormar fara um skørð,
    norðlýsið aldar
    stjørnurnar kaldar,
    og mánagull skyggir á følnaðan svørð.

    7. Deytt ástartosið,
    fryst blómubrosið,
    tá skal eg minnast tín lívsdjarva sang!
    sól mín og uggi,
    aldri ein skuggi. –
    Elskaða, kom set teg her í mítt fang.

    Longsil

    Hanus G. Johansen
    Orð: Tummas Napoleon Djurhuus
    Lag: Hanus G. Johansen

    1. Tú veitst ikki, at mær leingist,
    at hjarta mítt óstilt slær
    um nátt, tá eg liggi eina,
    og myrkrið er tungt og nær.

    2. Tú veitst ikki av, tað hendir,
    at vekraða eyga mítt
    í myrkrinum um meg hómar
    elskaða andlit títt.

    3. Tú veitst ikki av, tað hvørvur,
    tá hond mín kína tí vil
    – tað er einans bleika glæman
    í glugga um degningsbil.

    Kvæðið um Hargarbrøður

    Poul F. JoensenHanus G. Johansen
    Orð: Poul F. Joensen
    Lag 1: Vísulag
    Lag 2: Hanus G. Johansen

    1. Eg gamal siti eina her
    á ársins síðstu nátt,
    men minnini frá bragdartíð
    mær bera nýggjan mátt.
    Tað er sum tit, ið fullu frá
    á miðjum lívsins veg,
    nú vóru her í stovuni
    og tosaðu við meg.

    2. Vit vóru manga vandaferð,
    tá ódn av fjøllum brann
    við kavarok og andróðri,
    og Røstin rísin rann;
    tí ofta løgdu vit í hav,
    tá eingin annar var, –
    um oyggin øll í skúmi vóð,
    vit lendu fullvæl har.

    3. Sat eg við skeytið, dragið tú,
    og hann við stýrisvøl,
    ei tryggari var innanborðs
    í ódn á bátafjøl:
    Av Tormansmið tá brotið bratt
    breyt yvir bát og mann,
    hann snórabeint um aldurøð
    seg næstan tóman rann.

    4. Og hinaferð vit róðu kapp
    í grind ta longu leið
    við rættar menn, vit framdu leik,
    og teir seg eirdu ei:
    Vit løgdu út av Sumbiarmøl
    – ei linnaðu ein vørr –
    so brotið javnt við æsing stóð, –
    og inn á Hvalbiarfjørð.

    5. Tá “Vaagen” fór ta gitnu ferð,
    vit vundu segl á knørr,
    og tríati útróðrarmenn
    vit førdu heim um fjørð.
    Í ódnini fell alt í fátt,
    men bróðir, tú tók ráð,
    stóð róðurbundin ættmál tvey,
    vann inn á Havnarvág.

    6. Tú, yngri bróðir, lesti teg
    til tops á Beinisvørð
    um sjeyti favna meitilberg
    og upp á grønan svørð,
    hálvtriðja hundrað favnar hátt
    tú sá í kolblátt hav,
    tó djarvur, leyshentur tú fór
    ímillum loft og hav.

    7. Við línu, lesningi og stong
    vit intu kappabrøgd:
    har eingin fótur troddi fyrr
    av okkum rás varð løgd;
    vit tóku tjúgu favna loft
    og mjógvar, bert ein tá
    á knaddar kundi krøkjast inn.
    Djúpt undir havið lá.

    8. Vit kendu ei motor og bil,
    so tungt mangt takið var
    við ár av ytstu havmiðum
    og burð um berg og skarð.
    Tó gloymdu vit ei lyst og leik,
    ei kátan veitslufund,
    í øllum førum kvóðu vit,
    sjálvt verstu vandastund.

    9. Nú tosa øll um ítróttsbrøgd
    á vøll’ og fimleikshøll,
    men lívið lærdi okkum leik
    á sjógv, um berg og fjøll.
    Um deyðin fyri eygum stóð
    vit fóru sum til dans,
    vit tonktu ei um blaðmansrós,
    ei steyp og laurberkrans.

    Droymandi teskar áin

    Orð: Bernhard Brim
    Lag: Hanus G. Johansen
    Viðmerking: Yrktur í 1943

    1. Droymandi teskar áin.
    Blídliga dandar vágin.
    Mánin smílandi upp um fjallið kagar,
    minnir meg um fagrar, farnar dagar.

    2. Snípan lystug letur
    eftir harðan vetur.
    Og eg gangi gamlar, kendar gøtur,
    ið minna meg um fagrar, farnar løtur.

    3. Tá vit gingu her eitt kvøld um várið,
    meðan lotið kyldi tær í hold og hári,
    og vit hvørjum øðrum heitar kossir góvu.
    Meðan bygd og fólk so søtan svóvu.

    Marita

    Poul F. JoensenHanus G. Johansen
    Orð: Poul F. Joensen
    Lag: Hanus G. Johansen

    Marita hevði ein fríggjaraflokk,
    hvønn skuldi av teimum hon taka?
    Hvør ein segði: tú skalt njóta alt gott,
    vilt tú hava meg til maka!
    Hvønn morgun til Hanus hon tosaði blítt,
    um dagin hon fjantast við Sørin,
    um kvøldið við Tummas, og ofta og títt,
    hon fær sær ein koss frá øðrum.

    Sjalu varð Hanus, tá slíkt hann sá,
    og Sørini leiddist at fríggja,
    við Tummas sum bað um nei ella ja
    hon segði: eg vil teg ei síggja.
    Og hinir, teir hvurvu so við og við,
    til eina hon gekk millum moyggja.
    Ein dag sá hon brúður við brúðgóms lið:
    tá legði hon seg til at doyggja.

    Jens Jógvansson

    Orð: Robert Burns
    Lag 1: Hanus G. Johansen
    Lag 2: Fólkalag
    Lag 3: Hvør skuldi gamlar gøtur gloymt
    Lag 4: Nú fiskur er á grunnunum
    Týtt úr skotskum: Poul F. Joensen

    1. Jens Jógvansson, mín vinur Jens,
    tá fyrst vit sóust, vit,
    títt hár bar ravnalitur á,
    títt enni uttan slit.
    Nú hvítt sum snjó er hárið, Jens,
    á enni elli kenst.
    Gud signi gamla skøltin tín,
    Jens Jógvansson, mín Jens.

    2. Jens Jógvansson, mín vinur, Jens,
    vit kluvu báðir har
    í fjallinum, og ofta, Jens,
    so ófør frøin var.
    Nú ragga vit á sløttum, Jens,
    og leiðast – hata rensl –
    og sova undir fjallinum,
    Jens Jógvansson, mín Jens.

    Reka skýggj um høga tind

    Hans Andrias DjurhuusHanus G. Johansen
    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag 1: Jacob F.C. Olsen
    Lag 2: Hanus G. Johansen

    1. Reka skýggj um høga tind –
    fýkur ódn um garð –
    ver tú trygt, tú lítla kind –
    eg skal vagga tær.

    2. Risin gongur fram úr gjógv,
    hann vil taka teg –
    flýggjar tó um víðan sjógv;
    risin ræðist meg.

    3. Fýkur ódn um høga tind
    kemur kavaæl –
    óttast ikki kaldan vind –
    sov nú – sov nú væl. –