Mín lítla sól

    Orð og lag: Trille Bodil Nielsen
    Týtt úr donskum: Hanus Kamban

    1. Millum bilarnar,
    sum strúka alt ov nær,
    við síni nýggju tasku gongur hon og lær.
    Mitt í meldrinum í býnum
    gongur sólin mín og skínur.
    Eg eigi mær eitt akker,
    eg eiti mær eitt tímaglas,
    eg eigi eina sól
    so bjarta.

    2. Leiðin heim tað er ein ferð um ríkir fjar.
    Ja, tú skuldi bara vitað alt, hon sær.
    Gravkýr glepsa eftir henni,
    teir selja fisk á Kongabrúnni.
    Eg eigi…

    3. Tá hon heilskapað úr býnum sloppin er,
    áðrenn av eg veit, hon gjøgnum túnið fer.
    Hon hevur longu mist tveir jakslar,
    hon sigur ongum, hvar hon hevur lagt teir.
    Eg eigi…

    4. Kom, mín lítla sól, og bræð burt móðursút.
    Kom, mítt bryggjubál, sum aldri kólnar út.
    Tú, sum ert kveikt í lívi mínum,
    ja, tað ber til í búki sínum
    at smíða sær eitt akker,
    at stoypa sær eitt tímaglas,
    at tendra eina sól
    so bjarta.

    Børn

    Orð: Bettina Wegner
    Lag: Jóhannus á Rógvu Joensen
    Leysliga týtt úr donskum: Hanus Kamban

    1. Hava smáar hendur,
    smáar fingrar við.
    Ikki mást tú sláa,
    fara so úr lið.

    2. Hava smáar føtur,
    smáar tær hará.
    Ikki mást tú traðka,
    fáa ei gingið tá.

    3. Hava lítil oyru
    varug og so neyv.
    Ikki mást tú goyggja,
    verða av tí deyv.

    4. Hava vakrar munnar,
    alt út tala teir.
    Ikki mást tú læsa,
    tala ikki meir.

    5. Hava eygu klár, sum
    síggja rangt og rætt.
    Ikki binda fyri,
    villast tá so lætt.

    6. Hava smáar sálir,
    opin hvør og frí.
    Ikki mást tú handska,
    spillast lætt av tí.

    7. Hava smáar geislar,
    eygað illa sær.
    Ikki mást tú boyggja,
    kunna støkka av.

    8. Klárar, rankar verur
    bygdu ein fagran heim.
    Tey, ið duga at krúpa,
    ov nógv er av teim.

    Toybil

    Kári P.
    Orð: Hanus Kamban
    Lag: Kári P.

    tá várið verðina víðkar
    og skýmingin heimin lyftir
    so svangur eg gloppi gluggan
    tí mítt sinn er í kyksilvurskifti

    kenst mítt lív sum ein logi ið leingist
    eftir munnum ið varliga blása
    og sum eimur ið fegin vil kykna
    men ongan enn hevur hjá sær

    er verðin eitt hav av lyktum
    sum í býarins kvøldarfriði
    veittra við fevnandi hondum
    og rópa: kom higar kom higar

    og eg hoyri múrarnar rapla
    sniglar krúpa úr skeljum
    skotran og pikkan og pístran
    tí tað brestur í kvøld fyri nevjum

    á lívum ið steinrunnin dvaldu
    men nú vilja bráðna og brosa
    á sálum ið bíðandi nærkast
    hjartanna kyku osmosu

    Til gleðina

    Steen Steensen Blicher
    Orð: Steen Steensen Blicher
    Lag: Knud Vad Thomsen
    Týtt úr donskum: Hanus Kamban

    1. Holli eingil! Fylgisveinur mín,
    tá mín sál var fró, mín fótur lættur.
    Leikbróðir, hoyr, hvar gekk leiðin tín?
    Vinur, sig mær, nær tú kemur aftur?

    2. Tá ei sorgin fanst á mínum veg,
    loyndur vart tú fylgja mín hin bjarta;
    nú eg syngi um og kenni teg.
    Hví fert tú nú undan mínum hjarta?

    3. Minnist dalin tú? Ta grønu lund?
    Blómukransin fram við svølu keldu?
    Drálaði tú har, tá eg við skund
    flýddi, tí meg lagnustormar feldu?

    4. Kelda, er hon ikki ongur klár?
    Lundin grøn? Og hagin gróðrarríkur?
    Flýtt úr ungdóms dølum lívsins vár?
    Ella – eg ei meir mær sjálvum líkur?

    5. Kom! Kom aftur, mildi eingil mín!
    Fyll mín barm hin søti longsulslogi!
    Ganda hjartað seráfsangur tín!
    Leska eygað vónar morgunroði!

    6. Hygg! Eg leiti – fram úr gloymsku rís!
    Hoyr mítt róp – eg vil teg aftur síggja!
    Fylg mær í mítt gamla paradís –
    Ella leið meg skjótt inn í hitt nýggja!

    Sangur um flyting

    Kári P.
    Orð: Hanus Kamban
    Lag: Kári P.

    1. Tað skýmir, mín vinur –
    hví stendur tú her?
    og norðanættin um húsini fer,
    tín hugur er tómur, av møði tað er,
    ryggur tín bogin av sliti,
    – ein finna tú ert í talvinum,
    har pengarnir fólkið flyta.

    2. Tú húsini átti har norði í Líð,
    og bátin og trøðna og børnini trý,
    men tíðirnar skiftu, úr bygd og í bý
    neyðin teg noyddi at flyta
    – tí ein finna tú ert í talvinum,
    har pengarnir fólkið flyta.

    3. Í býnum tú flutti í trongliga lon,
    teg sjálvan tú seldi til Pihl & son,
    til skatt og til leigu varð tikin tín løn,
    til børnini valla ein biti
    – ein finna tú ert í talvinum,
    har pengarnir fólkið flyta.

    4. Tú húsini seldi, tað hungurin beyð,
    onkur tey keypti, sum nú eigur tvey,
    men tú eigur einki, nóg illa til breyð,
    og vilt tú grundina vita?
    – jú ein finna tú ert í talvinum,
    har pengarnir fólkið flyta.

    5. Teir siga, teir elska teg yvir alt,
    teir sum sita í veitslum og gera sær dælt,
    tú slítur teg upp, og teir tøma tín hjall,
    ja, leiva tær valla ein bita
    – teir liva so væl av at styðja tað spæl,
    har pengarnir fólkið flyta.

    6. Um trogið, tú fyllir, teir flokkast hvønn dag,
    teir reiðarar, stjórar og læknar á rað
    teir gjalda ei skatt, og hví skuldu teir tað,
    teir, sum við maktini sita?
    – ein finna tú ert í talvinum,
    har pengarnir fólkið flyta.

    7. Í húsunum tínum nú halda teir frí,
    okkurt akademiskt kommandittkompaní,
    so gott er at sleppa sær burtur úr bý
    at hvíla og hvessa sær vitið
    til næsta leikin í talvinum,
    har pengarnir fólkið flyta.

    Avdeyð gívur nú stunar í barnferð

    Orð: Hanus Kamban
    Lag: Kom og kvøð meðan vónir gerast blíðar
    Viðmerking: Í Tíðartinnum frá 1985 hevur sangurin hesa viðmerking: Yrktur tá “høgrakreftir” fóru at gera um seg av nýggjum í Føroyum.

    1. Avdeyð gívur nú stunar í barnferð,
    og tær fúnaðu ræður fáa lív.
    Deyðar tankar vit síggja í hamferð,
    meðan níðingur hvessir lygiknív.
    Gjøgnum skriðu og skarð
    oman í bóndans garð
    skríða drekar at sorla farm og far.

    2. Teir, sum bórust til skrúð og skorin klæði,
    aftur nokta tí veika skjól og breyð.
    Teir, sum gøddust av annans fong’ og fæi,
    gera krossferð fyri ótrygd og neyð.
    Teir, sum kring um várt land
    bóru fyrr frælsisbrand
    ynskja aftur, tú hevði tunguband!

    3. Og teir lirka við gull’ og grønum skógum,
    og teir gykla tær lívsins happadrátt.
    Og teir lokka: bert tú svíkir tín bróður,
    kanst tú ognast títt egna dreymaslott.
    Aftur hent er dann dorg,
    sum var borin á torg
    í Madrid, í Berlin og Rómaborg.

    4. Lat teir skavast á andans øskudunga,
    lat teir sópa allan søgunnar flór.
    Lat teir dríta á fólk sítt, lat teir munga
    eftir vesælavaldinum, ið fór.
    Traðkið trygd undir fót.
    Er bert maðketin rót,
    býður prúðasta sløkja ikki bót!

    5. Avdeyð gívur nú stunar í barnferð,
    herðið skjøldur og hvessið tí vit.
    Deyðar tankar vit síggja í hamferð,
    veljið støðið og vísið tí lit.
    Enn sum áður hvønn dreyg,
    sum úr frummyrkri skreið,
    móti morgni vit bera út í heyg!

    Summarsins síðsta rósa

    Orð: Thomas Moore
    Lag: John Stevenson
    Týtt: Hanus Kamban
    Upprunaheiti: The Last Rose of Summer

    1. Tað er summarsins síðsta rósa,
    sum so einsamøll blómar har,
    hennar næstringar hava lagt tær
    vøkru kápur og sagt farvæl.
    Eingi skyldfólk eru eftir,
    eingin rósuknubbi hjá
    til at svara hennar suffum,
    spegla roðan á hennar brá.

    2. Ikki, vina mín har á stelki,
    skal tín einsemi vara við,
    tá tey yndisligu sova,
    far og legg teg við teirra lið.
    Tíni bløð tey man eg syndra
    yvir urtagarðsins vøll,
    har ið næstrafólk tíni sova
    uttan anga og lívleys øll.

    3. Sjálvur skal eg brátt tær fylgja,
    tá ið fúna man vinarlag,
    og úr kærleikans bjarta ringi
    loysna gimsteinar slag í slag.
    Tá ið trúføst hjørtu følna,
    vinfólk liggja huld í mold,
    o, sig mær, hvør vildi bygt tá
    einsamallur ta døpru fold?

    Hvørvisjónin

    Orð: Hanus Kamban
    Lag: Bent Jacobsen

    hann fløvar seg við minnini og skonkir sær uppí
    so ikki ov skjótt rennur av
    hann sutlar sær stirðil úr tí farnu tíð
    tá vesturheims sól fer í kav
    tá lýdni var lóg og tey fátæku fús
    ótu molar við ríka mans borð
    tá óttin enn ráddi og kvinnan enn við frið
    aktaði húsbóndans orð

    men sært tú í havsbrúnni vinur mín eitt far
    sum mót tíðini andróður rør
    og hann sum hevur pening og hann sum hevur vald
    har heldur um stýrisvøl

    hygg har glitrar eitt tár og hann spyr seg hvat er hent
    og hvør hevur veitsluna spilt
    at sveittandi stjórum nú verður bara flent
    meðan gomul og veik fáa styrk
    og tey hjálpa og tey hjúkla um slitin og sjúk
    sig mær hvør kennir tjóðskaparyl
    og kvinnan er kræsin og flættast ikki við
    og krevur at brúka sítt skil

    men sært tú í havsbrúnni vinur mín eitt far
    sum mót tíðini andróður rør
    og hann sum hevur pening og hann sum hevur vald
    har heldur um stýrisvøl

    men skulu vit spilluni koma heilt til lívs
    og fáa her frískari luft
    má ókrút sum júkar um javnað og um hjálp
    koppsetast ímóti fornuft
    og vilja tey ikki ja so høgga vit av tá
    og kanska av hælinum við
    og er tað tá ein sonur sum liggur eftirá
    so hava vit tó fingið frið

    og tá stevnir mót landi tað glæsiliga far
    sum mót tíðini andróður rør
    og hann sum hevur pening og hann sum hevur vald
    har hevjar sítt rættvíssvørð

    Amerikakvæðið

    Orð: Hanus Kamban
    Lag: Veronica

    amerika, amerika
    tað var ein signing stór
    tá ið kolumbus gamli um atlantshavið fór
    at byggja mikla borg
    at verja gud & demokratiið

    amerika
    vit uttan ragmagnstól
    og uttan coca-cola aldri sóu frælsissól
    og høvdu ikki superman
    at verja gud & demokratiið

    amerika
    væl bíta tíni svørð
    teir reyðu allar myrdi tú og rændi teirra jørð
    við krossi og við krúti
    fyri gud og fyri demokratiið

    amerika
    eg fagni tær í kvøld
    av blálondum tú førdi hina dimmu trælafjøld
    við koyrli og við leinkjum
    fyri gud og fyri demokratiið

    amerika
    tú mikla frælsisørn
    tú heimsøkti teir gulu teirra vív og teirra børn
    við bíblium og bumbum
    fyri gud og fyri demokratiið

    amerika
    tað fell so væl í lag
    tey óføddu tú kryplaði og brendi fólk og fæ
    við napalm og við eitri
    fyri gud og fyri demokratiið

    amerika ei kálvahjarta
    høvdu kappar teir
    sum royndu góðar gripir móti børnum í my lai
    við hvøssum bajonettum
    fyri gud og fyri demokratiið

    amerika
    tín heiður runga skal
    frá watergate har vesturi til føroya mjørkadal
    tú verjir dollarposan
    og tú verjir gud og demokratiið

    Sangur um lóg og landaskil

    Orð: Hanus Kamban
    Lag: Týskt fólkalag
    Viðmerking: Úr sjónleikinum “Lagnukringla” hjá sjónleikarbólkinum Gríma.

    1. Tá vit vaknaðu við gleði
    á tí fyrsta fagra degi,
    heimsins stova sýntist víð.
    Vermdi sól við sama ljósi
    hann í borg og tann í fjósi.
    Hart, men rættvíst var várt stríð.

    2. Grulvaðu um skitnar gáttir.
    Kveittu út um lágu smáttur.
    Handan rimar svann vár verð.
    Harmur tók í lund at brima,
    tá vit lærdu á at skyna.
    Hetta niðurstøðan er:

    3. Vilt ei sóma tín tú missa,
    vilt ei ríkmanshæl tú kyssa.
    og tú bert í kroysu býr.
    Lógin, klødd í stál og hjálmi,
    dømir vist á Bremarhólmi.
    Upprætt gongd tær roynist dýr.

    4. Hevur granna tín tú hælað,
    royndi falsa tú og stjala,
    lógin skinn títt kannar tá.
    Eigur borgir tú og garðar,
    bert á økslum gull, hon svarar:
    Hasin rádni, drív bert á!

    5. Slík er læra vár um standin.
    Tvinnar lógir eigur landið,
    gjøgnum øldir skornar til:
    ein til hann, sum einki eigur,
    ein til tann, hvørs gylt er reiður.
    Slíkt er, slíkt er landaskil.