Á gøtunum í Sao Paulo, har liva børn í neyð

    Týtt: Hanus M. Hansen

    1. Á gøtunum í Sao Paulo, har liva børn í neyð
    og teljast fleiri hundrað túsund, sum ikki eiga breyð.
    Men alt, sum eg kann gera, so lítlan mun tað ger.
    Tað tykist sum ein dropi, í stóra havið fer.

    Niðurlag: Trupult er neyð at lætta,
    øllum tó býðst eitt høvi
    hjálpandi hond at rætta.
    Egið sinni legg í støvið,
    trupult at hjálpa,
    øllum tó býðst eitt høvi.

    2. Um samverjan vit kunnu lesa, sum falna mannin fann.
    Og Jesus sigur, at vit skulu vera eins og hann.
    Hann hjálpti hesum eina, sum staddur var í neyð,
    og syrgdi fyri, at hann fekk innivist og breyð.

    3. Tað lítla, sum vit kunnu gera, tað gerast má í dag,
    menniskju í angist rópa, og tíðin fer avstað.
    Um bert eitt glas av vatni ein neyðstaddur her fær,
    so sigur Harrin sjálvur: „Tað gjørt er móti Mær“.

    Tann Gud, sum í upphavi grundvøllin legði

    Orð: Hanus M. Hansen
    Lag: Fólkalag (Eg elski hitt gamla, hitt brimbarda býlið)

    1. Tann Gud, sum í upphavi grundvøllin legði
    úr moldini myndaði livandi sál.
    Tá Ádam við lið sína kvinnuna hevði,
    við skapanarverki var komið á mál.

    2. Hvønn livandi skapning, hvør stjørna, hvør vera,
    og sólin, og mánin, ja, dagur og nátt,
    úr ongum hann skapti – til einkis skal gera.
    Hvør skilir hans vísdóm, hvør kennir hans mátt?

    3. Við Skaparans vilja er lív várt so háttað,
    at maður til kvinnuna finnur sær leið.
    Á hátíðarløtu tey trúskap sín vátta
    – sum maður og kona tá byrja sítt skeið.

    4. Tá Ábram á sinni sín tænara sendi,
    við kelduna stóð hann, tá sól fór í kav,
    men árla á morgni hann heim aftur vendi
    – Rebekka var troystin, Gud Ísaki gav.

    5. Í Hásongi vakra vit brúðrina finna,
    men kærleikans vegur óskiljandi er.
    „Sig, hvat er tín vinur, tú vakrasta kvinna?“
    „Mín vinur er søtur, av túsund hann ber.“

    6. Her brúður og brúðgómi vilja vit fagna
    í ungdómsins blóma, av vilja so sterk.
    Við framtíðarvónum – tó ókend er lagna.
    Gud kraft tykkum gevi og ídni til verk.

    7. Tá signing og gleði skal leið tykkar’ fylgja,
    um stundum á ferðini tit gerast móð.
    Um slættur er sjógvur – um hóttandi bylgja
    – hann skjól tykkum veri og verndarborg góð.

    Djúpt í hjarta tínum víst ein longsil býr

    Orð og lag: C. Austin Miles
    Týtt: Hanus M. Hansen
    Upprunaheiti: Look for me

    1. Djúpt í hjarta tínum víst ein longsil býr
    um at náa Himmalin,
    fyri har at síggja øll tey frelstu, sum
    undan okkum fóru inn.

    Niðurlag: Spyr tá eftir mær, eg verði har,
    verði har, verði har.
    Spyr tá eftir mær, eg verði har
    av Guds náði bert.

    2. Tá við vinum tú ígjøgnum staðin fert,
    dýrar skattir síggja fært,
    og tú skoðar landið, tað sum her á fold
    mangan tyktist tær so fjart.

    3. Tá tú hoyrir songin frá teim frelstu, sum
    runt um Lambsins trónu stá,
    og tú hoyrir tónarnar teir vøkru, tá
    tey tær gyltu hørpur slá.

    4. Tá tú fyri Jesusi har boyggir knæ,
    hann, sum Kongur konga er,
    tá í undran tú hans andlit skoðar har,
    sum sítt blóð læt flóta her.

    Kanst tú minnast enn ta tíð

    Orð og lag: Herbert E. Brander
    Týtt: Hanus Hansen

    1. Kanst tú minnast enn ta tíð,
    tú ei longur livir í,
    tá tú sat á móðurknæ,
    og sum barn tú eyðmjúkt bað:

    Niðurlag: Guð, sum øllum valdar her,
    elskar meg, sum lítil er;
    eydnan kemur, eydnan fer,
    tann Guð elskar, sælur er!

    2. Men skjótt varnaðist tú við,
    heimurin gav ongan frið;
    tá hann pínu beyð í løn,
    mintist tú tá hesa bøn?:

    3. Kom til Frelsaran í dag,
    og tín sál skal verða glað;
    hvíld og frið tú tá skalt fá,
    aftur kanst tú biðja tá:

    Í Himlinum mangt vakurt er, eg síggja skal ein dag

    Orð og lag: John W. Petterson
    Týtt: Hanus Hansen
    Upprunaheiti: I want to see my Saviour first of all

    1. Í Himlinum mangt vakurt er, eg síggja skal ein dag,
    so vakurt, sum á fold ei hugsast kann!
    Men, tá eg síggi Staðin og í dýrd har stígi fram,
    mítt ynski er at síggja Jesus fyrst!

    Niðurlag: Mítt ynski er at síggja, Jesus, Teg;
    á Golgata Tú doyði fyri meg!
    Í allar ævir har
    eg gleðast skal í Tær,
    mítt ynski er at síggja, Jesus, Teg!

    2. Mær leingist síggja Perluportrið, gøturnar av gull,
    mær leingist til mítt nýggja vakra heim.
    Til Lívsins Træ og Ánna, sum har rennur klár og rein,
    men Frelsaran eg ynski síggja fyrst!

    3. Mær leingist til tey kæru, sum nú bíða uppi har,
    vit minnast ei ta tíð á foldum var.
    Mær leingist heim til teirra, sum her fóru undan mær,
    men Frelsaran eg ynski síggja fyrst!

    Handan skýggini har stendur Harrin Jesus

    Orð og lag: Erik J. Rollings
    Týtt: Hanus M. Hansen
    Upprunaheiti: “Standing somewhere in the shadows You’ll find Jesus”

    Ber tín leið gjøgnum myrkur og royndir?
    Er gleði tín følnað og deyð?
    Er tað eingin, sum troystar í sorgum,
    og eingin, sum sær tína neyð?

    Handan skýggini har stendur Harrin Jesus,
    miss ei mótið, tí at eyga hans tað sær.
    Hygg bert upp og hoyr hann milt til tín at
    teska: “Tínar byrðar út á Golgata eg bar.”

    Er hvør blóma og rósa nú følnað,
    tín dagur sum myrkasta nátt?
    Tykist alt tær so dapurt og vónleyst
    og ljósið at sløkna nú brátt?

    Kanska skýggini sólina fjala,
    tín framtíð so døpur at sjá.
    Kanska beiskur, tí dreymarnir brustu,
    teir dreymar um lukku at fá.

    Mong tey klaga um veður og vind

    Orð og lag: Arne Höglund
    Týtt: Hanus M. Hansen

    1. Mong tey klaga um veður og vind,
    onnur klaga um klæðir og mat,
    men eg vil ikki vera ein av teim,
    milliónir ei hava mat og heim.

    Niðurlag: Fyri allar gávur lær at siga takk,
    fyri allar gávur lær at siga takk,
    mong droyma bert um tað,
    sum vit njóta dag um dag,
    fyri allar gávur lær at siga takk.

    2. Mong tey klaga um útsjónd og vekt,
    onnur klaga um arbeiði og løn,
    men eg vil ikki vera ein av teim,
    milliónir ei hava mat og heim.

    Aldri, aldri fati eg

    Orð og lag: Merle Haggard
    Týtt: Hanus M. Hansen

    Niðurlag: Harri, leið tú meg hvørt stig,
    hjálp mær navn títt kennast við,
    um enn freistingar her møta mær.
    Tá ið ferðin møðir meg,
    styrk meg, Harri, biði eg,
    til ein dag eg skal síggja teg har.

    1. Aldri, aldri fati eg,
    at so Gud meg elskaði,
    tá hann sendi sín Son niður her,
    til at bjarga tær og mær,
    Harrin Jesus dómin bar,
    nei, størri kærleiki á fold ei er.

    2. Nú í Himlinum hann er
    og mær stað til reiðar ger,
    og skjótt ein dag eg andlit hans skal sjá.
    Halleluja tóna skal
    gjøgnum fagra himmalsal,
    av hvørjum munni skal hann heiður fá.