Kom til Jesus, særda hjarta

    Orð: Hanus S. Hansen
    Lag: Franskt fólkalag

    1. Kom til Jesus, særda hjarta,
    grætst tú um eitt vónleyst stríð.
    Ikki sást tú dagin bjarta,
    ikki gjørdist eydnan blíð.
    Fast hann sló og særdi teg,
    lógarinnar hamari;
    mong í tali stríðið kenna,
    vónleys eftir eydnu renna.

    2. Ikki fanst tú sanna gleði,
    fekst ei sannan sálarfrið,
    um tú nýtti alla megi,
    dugnaskap og vilja við.
    Mannaverk alt dálkað er,
    aldri nakran reinan ger,
    tað av Gudi vrakað verður –
    bloytir ei, men hjartað herðir.

    3. Kristus kom, og alt við honum
    gjørdist nýtt ein páskadag.
    Aftanfyri dómur, deyði,
    rættvísgering kom í lag.
    Nú er frelsa rein og frí,
    júst í dag er náðitíð.
    Kom til hann, og tú skalt síggja
    ljósið birtast – dagin nýggja!

    4. Tá skal ljóða gleðisongur,
    lov og tøkk úr tíni sál,
    nú vár Harri, lívsins Kongur,
    vísti tær á rætta mál,
    kveikti ljós á dimmu nátt,
    nú er sólskin, ljóst og gott,
    vónin bjørt um mál at náa.
    Harrin alla tøkk skal fáa.

    Eg eri, Harri, sum tú sær

    Orð: Ókend/ur
    Lag 1: Johan Henrik Nebelong
    Lag 2: Týskt fólkalag um 1640
    Týtt úr donskum: Hanus S. Hansen

    1. Eg eri, Harri, sum tú sær,
    ein fremmandur og gestur;
    leið tú meg tí og ver mær nær.
    Tú ert mín vinur besti.

    2. Eg stundi eftir hjálp frá tær
    og troyst, sum tú vilt senda,
    tí um eitt lítið bil kanst tú
    til gleði sorgir venda.

    3. Og um ein neyð her niðri man
    út hond til aðra rætta,
    so veit eg, Harri, hondin tín
    kann hvørja bylgju slætta.

    4. Gev tú mær her ein halgidóm
    á hesum turra vegi,
    har eg so troyttur hvíla kann
    og finna teg, mín gleði.

    5. Tá vil eg æra navnið títt,
    tær tøkk og prís fram bera,
    til eg har heima síggi teg
    og skal tær líkur vera.

    Takk, Harri, fyri hvørt stig

    Orð: Hanus S. Hansen
    Lag: Ókendur

    1. Takk, Harri, fyri hvørt stig,
    ljósið og skuggarnar við.
    Síggja eg kann gjøgnum tað,
    hond tín meg leiðir hvønn dag.

    Niðurlag: Prís fái tú,
    Harri mín, nú.
    Tú ert mítt ljós
    á míni kós.
    Tú gavst mær frið,
    náði og grið
    og hvíluna við tína lið.

    2. Um mangan dimm var mín leið,
    ókendar gøtur eg steig,
    tú mær tá vísti tann veg,
    Harri, at kalla á teg.

    3. Og tá eg rópti til tín,
    Harri og Frelsari mín,
    sendi tú hjálp, sum ein sær
    koma kann eina frá tær.

    4. Dimmið brátt lætti, og tá
    kundi eg sólina sjá,
    sum tú av sonnum mær ert,
    ljósið og hitan mær bert.

    Fyrr ófriður sál mína nívdi

    Orð: Hanus S. Hansen
    Lag: Jens Guttesen

    1. Fyrr ófriður sál mína nívdi,
    eg friðleysur gekk mangan dag,
    tann hugsan: Tín sál livir ævigt!
    Hvat skuldi eg gera við tað?
    Her stendur tú stutt, eins og blóman,
    tú følnar og fellur ein dag!
    Hvør verður tín lagna í ævir,
    títt ókenda framtíðarstað?

    2. Vár Faðir í Himli er góður
    og vil hvørjum syndara væl.
    Á krossinum Sonur hans bløddi,
    hans kærleiki vinna teg skal!
    Ein ránsmann hann frelsti tann dagin
    og bað fyri fíggindum frið.
    „Tey vita ei, hvat ið tey gera,
    eg ynski at frelsa tey við!“

    3. Eg sá hetta elskandi hjarta,
    tað eyma og sorgtunga brá,
    eg fall har í náðinnar armar,
    so glaður eg takkaði tá:
    Mín Vinur, tú ert fram um allar,
    tí tú gavst títt alt fyri meg.
    Títt prís vil eg glaður fram bera,
    í undran eg tilbiði teg!