Takk, Harri, fyri hvørt stig

    Orð: Hanus S. Hansen
    Lag: Ókendur

    1. Takk, Harri, fyri hvørt stig,
    ljósið og skuggarnar við.
    Síggja eg kann gjøgnum tað,
    hond tín meg leiðir hvønn dag.

    Niðurlag: Prís fái tú,
    Harri mín, nú.
    Tú ert mítt ljós
    á míni kós.
    Tú gavst mær frið,
    náði og grið
    og hvíluna við tína lið.

    2. Um mangan dimm var mín leið,
    ókendar gøtur eg steig,
    tú mær tá vísti tann veg,
    Harri, at kalla á teg.

    3. Og tá eg rópti til tín,
    Harri og Frelsari mín,
    sendi tú hjálp, sum ein sær
    koma kann eina frá tær.

    4. Dimmið brátt lætti, og tá
    kundi eg sólina sjá,
    sum tú av sonnum mær ert,
    ljósið og hitan mær bert.

    Fyrr ófriður sál mína nívdi

    Orð: Hanus S. Hansen
    Lag: Jens Guttesen

    1. Fyrr ófriður sál mína nívdi,
    eg friðleysur gekk mangan dag,
    tann hugsan: Tín sál livir ævigt!
    Hvat skuldi eg gera við tað?
    Her stendur tú stutt, eins og blóman,
    tú følnar og fellur ein dag!
    Hvør verður tín lagna í ævir,
    títt ókenda framtíðarstað?

    2. Vár Faðir í Himli er góður
    og vil hvørjum syndara væl.
    Á krossinum Sonur hans bløddi,
    hans kærleiki vinna teg skal!
    Ein ránsmann hann frelsti tann dagin
    og bað fyri fíggindum frið.
    „Tey vita ei, hvat ið tey gera,
    eg ynski at frelsa tey við!“

    3. Eg sá hetta elskandi hjarta,
    tað eyma og sorgtunga brá,
    eg fall har í náðinnar armar,
    so glaður eg takkaði tá:
    Mín Vinur, tú ert fram um allar,
    tí tú gavst títt alt fyri meg.
    Títt prís vil eg glaður fram bera,
    í undran eg tilbiði teg!