Vind op, vind op i rå

    Lag: Skal kvøðast

    Vind op, vind op i rå,
    sæt sejlene til side,
    alt på den bølge blå
    jeg agter nu at sejle.

    Far nu vel, jeg rejser hen,
    jeg kommer snart igen.

    Neptunen er uro,
    han vil så gerne vælte,
    han haver væltet om
    så mange raske helte.

    Alt kjød det er som hø,
    profeterne monne skrive,
    vi skal jo engang dø,
    blive godt, inår det bliver.

    Godt øl og brændevin
    skal altid med os følge,
    ihvor vi rejser hen
    alt på den stolte bølge.

    Så far da alle, farvel,
    jeg eder Gud befaler
    til liv og så til sjæl,
    Han er den, som husvaler.

    Far nu vel, jeg rejser hen,
    jeg kommer snart igen.

    Tulipanærin

    Orð: Tummas Napoleon Djurhuus

    Tað var ein fagran summardag,
    øll lambamæ tey vóru glað,
    á Vaglinum var púra logn,
    og sólin skein á pylsuvogn.

    Við pylsuvognin stóð ein ær,
    tvey smálomb hevði hon við sær.
    Tey vóru svong, tey liðu neyð,
    tí Arni hevði jagstrað tey.

    Tætt við ein gomul kona stóð,
    hon var so tjúkk, hon var so góð.
    Hon vá eitt skippund ella tvey
    og hevði alsk til heimaseyð.

    Tólv hot-dogs keypti hon við skund
    og gav so hesum heitan hund.
    So hugnaligt um Vaglið reyk,
    tá ið tey ótu hund og leyk.

    Tá hetta máltíð liðugt var,
    tey fóru, bæði lomb og ær,
    tí sinnoppur er kryddur sterkt,
    at eta tulipan-dessert.

    Tey ótu tulipanir sjey,
    so nú tey hava onga neyð,
    nú hava øll trý fulla vomb
    – tann neyðars ær og hennar’ lomb.

    Og hetta er eitt fínt bevís,
    at Havnin er eitt paradís
    bæði fyri lomb og ær,
    um bara eingin Arni var.

    Tinganes

    Orð: Ónevndur
    Lag: San Quentin

    Tinganes, eg hati teg,
    fyri alt, tú hevur gjørt við meg,
    eg spilti tríggjar vikur summarfrí,
    bert tí eg aftur dottin var útí.

    Eg veit væl, at eg kendi til,
    tá eg meg setti í mín bil,
    men hví kom politiið akkurát,
    teir síggjast sjáldan tó hjá bil og bát.

    Til Mallorca farið kundi eg,
    og ikki sitið her til spot og spe,
    men munur er á einum bilsjaffør
    og einum lækna ella direktør.
    Tí, Tinganes, eg hati teg.

    Nú siti eg á loftinum hjá tær.
    Á, gævi Skansin aftur var,
    tí eg undan sloppið hevði tá,
    at síggja Esmar ganga til og frá.

    Men, Tinganes, nú flenni eg!
    Nú kanst tú ikki longur ræða meg,
    í Fútagarðin hvør ein rimin fór,
    landsstýrið teg nýtir nú til flór.
    Tí, Tinganes, nú flenni eg.

    Dropin

    Orð: Karsten Hoydal
    Lag: Annika Hoydal

    1. Tók at losna regnið summarlýtt,
    brast á enni mínum fyrsti dropi,
    tá varð hjartað døgg og eygað ljóst,
    hugur livandi sum kvæmur stropi.

    2. Lítið rúmdartekin reint og blankt,
    loyst eitt bil úr vatnsins veldishondum,
    kom av leið ígjøgnum hav og loft,
    birti dag og lív á mínum strondum.

    3. Fon á ferð í mold eitt stokkut bragd
    funnust vit, og alt var ljóst og eldað,
    geislaði mín sál sum tinna í sól,
    innan í mær sungu hav og kelda.

    Havnargentan kvøður

    Orð: John Davidsen
    Lag: Vísulag (Guttorms vísa)

    1. Nú gerast kvøldini myrk og long,
    og lítið eg dugi at spinna,
    og heima har verður stovan ov trong,
    hvar skal eg mær stuttleika finna?
    Frægast man vera at fara í dans,
    heimalambið er har – eg gevi tí ans,
    og í Klubbanum hittist mangt par,
    har man finnast einhvør stakur fyri mær.

    2. So klæði eg meg í mín stutta stakk,
    sum neyvan til kníggja man røkka,
    og silkisokkar og skógvar av lakk,
    ið brádliga sundur munnu støkka;
    skjótt er at greiða mítt dreingjahár,
    so klíni eg smyrsl uppá kyssusár.
    So er “daman í galla og fjong,”
    nú bert tørvar mær ein “heimalambs-drong.”

    3. Mót Klubbanum seti eg mína kós,
    har jass-banda streingirnir grenja.
    Gud gævi, eg fann mær ein fittan matrós,
    sum meg í tí dansi kann venja!
    Eg stígi treystlig um Klubbans gátt,
    eg veit, at eg fái eina stuttliga nátt;
    nú eg síggi ein vakran korporál,
    hann skal verða í kvøld mítt høvuðsmál!

    4. Við blíðum eygum og bros á kinn
    eg tíðum á hann man heita;
    og vakrari drongi í hold og skinn
    tú leingi eftir skalt leita.
    Hann hyggur og brosar yvir móti mær,
    hann kennir, at eg havi hug á sær,
    og nú stígur hann fram, ger eitt bukk:
    “Må jeg be’ om en dans, Frøken Smuk!”

    5. Til jazzbandagrenjan vit fara á flog,
    og fram eftir gólvinum reika,
    og eyguni hittast og bera boð,
    meðan hjartað í ørsku man leika.
    Hann lýðir mær í oyrað: “Vi ta’r os en tur,
    her bliver så trangt som i et fangebur.”
    Og úr Klubbanum hvørva vit brátt,
    fyrst nú byrjar hin stuttliga nátt.

    6. So vinarlig hond í hond,
    vit undan fólkinum renna.
    Steðga forpøst har yviri við Strongd,
    har eingin okkum man kenna.
    Mánin hann skínur yvir Nólsoyarfjørð.
    Hann skínur og glampar so vit verða ør.
    Og teir knappar teir skína sum gull,
    eg av elskhugi verði so full.

    7. Eg kvøði ei meira um hesa nátt,
    eg livdi jú fleiri slíkar.
    Eg drongurin fittur, og veðrið er gott,
    so alt eftir vild seg líkar.
    Hugurin er góður, av besta slag,
    um teir koma aftur ella fara avstað,
    og tá vit ikki longur fáa drong,
    ja so fara vit allar undir kong.

    Flóvin Bænadiktsson

    1. Árla var um morgunin,
    sól tók fagurt at skína:
    Marita snúðist av hallini út
    við fylgismoyggjar sínar.

    Lat meg sova á tínum armi,
    ríka jomfrúa.

    2. Árla var um morgunin,
    roðar fyri sól:
    Marita snúðist av hallini út
    við fylgismoyggjar tólv.

    3. Marita snúðist av hallini út
    við fylgismoyggjar sínar,
    Møtti henni Flóvin Bænadiktsson
    undir so grønar líðar.

    4. Tað var Flóvin Bænadiktsson
    hann tók hana í sín favn:
    “Gud fyriláti tær, søtan mín,
    tú lovaðist øðrum manni!”

    5. “Faðir og móðir meg burt góvu,
    so mínir frændur fleiri,
    tá kom sorgin í mítt bróst
    og ikki gleðin meiri.

    6. Faðir og móðir meg burt góvu,
    so mínir frændir flestu,
    tá kom sorgin í mítt bróst
    og ikki gleðin besta.”

    7. “Hoyr tú, frúgvin Marita,
    lætta av angist og trega!
    eg skal sláa Hermann í hel
    og med teg av landi draga.

    8. Hoyr tú, frúgvin Marita,
    er tað við tín vilja?
    eg skal sláa Hermann í hel
    og teg frá honum skilja.”

    9. “Hoyr tað, Flóvin Bænadiktsson,
    tað er ikki við mín vilja!
    tann sami Gud os saman kom,
    hann kann os best at skilja.”

    10. Marita snúðist haðan burt
    í tí sama orði,
    hon kom ikki fyrr til hallar heim,
    enn Hermann sat yvir borði.

    11: “Hoyr tú, frúgvin Marita,
    hví hava tíni eygu so runnið?
    tú hevur verið við kirkju í dag,
    og Flóvan hevur tú funnið.”

    12. “Eg var meg við kirkju í dag,
    men Flóvan ikki fann,
    har misti eg mínar gullringar burt
    og so mítt reyðargullband.

    13. Hoyr tað, harra Hermann,
    hvat eg beri fyri brósti:
    vegin er mín sæli faðir,
    forðum drongur treystur!”

    14. “Hoyr tú, frúgvin Marita,
    lætta av angist og trega!
    eg skal ríða á markir út
    hans banamann at vega.”

    15. Tann fyrsta píl, í skóginum var skotin,
    hon var gjørd av stáli,
    hon fleyg fyri harra Hermanns bróst,
    hon stansaði hans máli.

    16. Tann onnur píl, í skóginum var skotin,
    hon var skotin av treysti,
    hon fleyg fyri harra Hermanns bróst,
    hann fell av sínum hesti.

    17. Svaraði harra Hermann,
    hann fell av hesti sínum:
    “Harra Gud faðir av himmiríki
    heilsi mær Maritu míni!

    18 Harra Gud faðir av himmiríki
    heilsi mær Maritu míni!
    bæði væl og høviskliga
    behaldi hon ævi sína!”

    19. Gevið ljóð og lýðið á!
    eg kvøði sum eg kann:
    syrgilig bóru tey boðini
    fyri Maritu fram.

    20 Frætti tað Flóvin Bænadiktsson,
    hann sat í búnum talvi:
    deyður er harra Hermann,
    so reystur drongur av alvi.

    21. Tað var Flóvin Bænadiktsson,
    hann sópaði talvið saman,
    biður gott fyri riddarans sál,
    helsti var hann gamal.

    22. “Saðlum várar hestarnar,
    og ríðið undir oy!
    nú skal festa einkjuna,
    eg fekk hana ikki moy!

    23. Saðlum várar hestarnar,
    ríðið gjøgnum lund!
    nú skal festa einkuna
    tað hitt væna sprund.”

    24. Flóvin býður Maritu
    í song við sær at liggja;
    Takk havi frúgvin Marita,
    hon vildi ei tað boð tiggja!

    25. Hon gav seg í nunnukloystur
    við so góða trú,
    onga tíð á ævini
    livir hon sum nú.

    Eitt kvøldið so síðla

    Orð: Annika Hoydal
    Lag: Norskt fólkalag

    Eitt kvøldið so síðla, til hvíldar eg fór
    sorg visti eg meg ei at hava.
    Frá gentu míni tá komu eini boð
    til hennara eg noyddur var at fara.
    Ongan meir enn hana havi eg elskað.

    So gekk eg mær innar í hennara búð
    sum altíð eg var vanur at gera.
    Har stóðu tær moyggjar í stórari sorg:
    gentu mína deyðin hevði tikið.
    Onga meir enn hana havi eg elskað.

    So gekk eg mær út á ta grønu ong
    har hoyrdi eg klokkurnar ringja.
    Eit annað eg kendi – ei øðrum visti av
    enn hjarta mítt sundur fór at støkka.
    Onga meir enn hana havi eg elskað.

    Skúmbananir

    Orð: Gunnar Hoydal
    Lag: Jógvan Telling Joensen

    Á nei, á nei; á nei, á nei,
    tað bleiv so tungt at lova meir,
    á nei, á nei; á nei, á nei,
    hvat er at lova til næsta skeið?

    Eitt berghol, nei. Ein flogvøll, nei.
    Tvær nýggjar ferjur, ein bygdaleið?
    Eitt veðhald, nei. Ein grasvøll, nei.
    Men nú ein dagin eg fekk eitt prei:

    :/: Deo, deo, deeoooo skúmbananir,
    ja, skúmbananir til Føroya Fólk. :/:

    Á ja, á ja; á ja, á ja,
    nú lýsir aftur, nú vaknar tað,
    á ja, á ja; á ja, á ja,
    vit síggja aftur ein nýggjan dag.

    Vit røra glað og lova tað
    at skúma róman úr bløðrubað,
    væl ballað inn í fagurt skinn,
    sum sól og gull er hetta slag:

    :/: Deo, deo, deeoooo skúmbananir,
    ja, skúmbananir til Føroya fólk. :/:

    Á ja, á nei; á ja, á nei,
    við biðja aftur um annað skeið,
    á nei, á ja; á nei, á ja,
    vit skulu skúma, vit lova tað.

    Vit halda fram við sama lag,
    so sum vit gjørdu til denna dag,
    tað lyfti helt og heldur enn,
    vit skúma allir sum rættir menn.

    :/: Deo, deo, deeoooo skúmbananir,
    ja, skúmbananir til Føroya Fólk. :/:

    Tað hevur tókt millum føroyinga gaman

    Jóannes Patursson
    Orð: Jóannes Patursson
    Lag: Vísulag (Frisk op, frisk op, kammerater)
    Viðmerking: Yrktur til føstugangsdans í Keypmannahavn í 1903.

    1. Tað hevur tókt millum føroyinga gaman
    onkuntíð leikti mín fótur so frítt
    í gildiskála at reypa saman;
    leikar mín hindin um vøllir vítt
    tá borin at munni var mjaðarskál,
    tá gjørdist í monnum mannamál,
    leikar hon vítt, leikar hon frítt,
    leikar mín hindin um vøllir vítt.

    2. Tað hava føroyingar hildið sóma,
    meðan teir mundu úr mjørkanum hóma
    ein lítlan glotta framman fyri stavn,
    at díkja tá á til at rógva upp havn.

    3. Tað hevur verið Føroya siður,
    at ongantíð skuldi bindast friður,
    høgga ella stinga, tí leti var last,
    stríða og strembast, til hjartað brast.

    4. Stríð er á sjógvi, og strembing á landi,
    blóðsprongdur mangur á slættum sandi
    sjaggar pøstur til húsa heim,
    spreingir so aftur í dans og gleim.

    5. Dysjadólgin latum vær sova,
    menskir menn lata hurð úr klova,
    fugladúrur er teimum nóg nógv,
    út skal koma innispunnið tógv.

    6. Lat tí av várum útferðum fregnast,
    at vær høvum tílíkum siðum gegnast,
    so gerst heimferðin blíð og bjørt,
    og Føroyum høvum vær hepni gjørt.

    Alment starv

    Orð: Sofus Joensen
    Lag: Barnatro

    Eg havi fingið alment starv
    uttan dikkedar og darv,
    uttan fjas og fjant og váttanir og prógv.
    Hartil fekk eg alt í senn
    fram um tíggju aðrar menn:
    arbeið, trygging, pensjón, pengagullið nógv.
    :,:Alment starv, uttan darv,
    tað er ikki hvør sum helst, ið fær slíkt starv:,:

    Tíggju sótu teir á rað,
    allir væntaðu sær tað,
    allir høvdu lært og slitið seg til sítt.
    Eg sat stillur sum eitt skrín,
    besti trumfurin var mín:
    Eg var umvendur og føddur til alt mítt.
    :,: Rætta trúgv – og feðgaband
    røkka líka inn í høga almansland:,:

    Fyrsti, annar triði, fjórði
    endaðu í sama flóri,
    fimti, sætti, sjeyndi, hinir líka so,
    níggju fekk tó harðan dyst,
    tí hann var vist ein sjalist,
    men hann manglaði ein vong til
    alment flog.
    Vera sjalist er oftast nokk,
    tað er gott at hava valt tann rætta flokk.
    Men viðhvørt krevst tó meir,
    tá ið brøður berjast um breyðið, tá krevst meir.

    Har var hegni, har var vit,
    har var dugur, har var slit,
    men hvat nyttaði tað móti tí hjá mær?
    Lat bert hinar hava knokk,
    eg hevði babba, tað var nokk,
    tað til alment starv í gullstól inn meg bar.
    :,: Sonur eg – og sjalist,
    tá er starvið trygt og sikkurt, tað er vist:,:

    Hinir stríða, streva, sjabba,
    einans eg átti rættan babba,
    sum nóg høgur var at tryggja mær mítt jobb.
    Hvat er hegni, vit, tá vert,
    tá ið babba telur mest
    á tí vektini, sum vigar almenn størv?
    Faðir vár, babba mín,
    komi ríki títt og verði vilji tín.
    Alment starv fer tá í arv
    til sonin uttan dikkedar og darv.