Havið, havið

    Orð: Harry Birtilíð

    Havið, havið, glaðan og brótan,
    tað er sjómanslagnan.
    Vindur, stormur, ódnir og skútan,
    tað vil hann altíð fagna.
    Ferðast hann so um víðu verð,
    leitar um høv og um lond.
    Altíð hugur hans leitar her,
    heim til sín’ føðilands strond.

    Sjómanslívið, tað er baldrut, mangan strævið,
    ikki altíð løtur ljósar hevur hann.
    Men tá heim hann kemur heilsan, tá er brævið
    eins og var tað allarbesta, sum hann fann.

    Vindur blæsur, stormarnir ýla,
    tað er sjómanslívið.
    Høgt tað brýtur, ei kann hann hvíla,
    snimma tað er ella síðla.
    Altíð hann vera má varur við,
    sjógvurin taka hann kann.
    Heima har situr hans kæra í frið,
    hana, tað besta hann fann.

    Nú skal eg aftur fara

    Orð: Harry Birtilíð
    Lag: Hermann Jacobsen

    1. Nú skal eg aftur fara
    út á tann langa veg.
    Sig mær farvæl, mín kæra,
    sig, at tú elskar meg.

    2. Tað er ei við mín vilja,
    havið er náðileyst,
    aftur tað skal meg skilja
    frá tær til næsta heyst.

    3. Sáran mítt hjarta grætur,
    sjálvt um mín muður lær,
    tráandi, dagar og nætur
    leingist eg eftir tær.

    4. Tímin er nær, mín kæra,
    skipið er klárt, eg má
    siga farvæl og fara,
    tak meg í favn tín tá.

    5. Tak meg í favn tín, søta,
    sig at tú elskar meg,
    enn er ein lítil løta,
    áðrenn eg fari mín veg.

    Sjómansgentan

    Orð og lag: Harry Birtilíð

    Tað brýtur um flúrar, um flesjar og sker
    og aldurnar duna so hart.
    Tú mási, ið nú út frá landinum fer
    eg hoyrdi tað boð tú mær bart.
    Á, mási, hvat heldur tú nú,
    stevnir skipið mót heimastrond nú?
    Tann besti av øllum á ferðini er
    mín hugur til hann eina ber.

    Nú bíði eg eftir tær, følin og bleik,
    tí hann er mítt alt her í verð,
    og bangin eg lýði á stormanna leik –
    á, flúgv og mítt boð til hann ber.
    Á, mási, eg líti á teg,
    er tað satt, er nú skipið á veg?
    Um ódnin enn leikar og stormurin fer,
    so veit eg, at nær hann nú er.

    Nú tendrast ein stjørna á himinum hátt,
    men tú droymir várdreym sum eg.
    Eg seti eitt ljós her í gluggan í nátt,
    tað lýsir og vísir tær veg.
    Á, mási, tú flúgv nú avstað,
    sig so honum, hvat tú hevur sæð,
    frá mínum kærleika, frá míni ást,
    ja heilsa og sig, hvat tú sást.

    Seinasta vaktin

    Orð: Harry Birtilíð
    Lag: Amerikanskt fólkalag

    Alt hann átti á fold var ein koyggja,
    og hann kendi seg heima umborð;
    hann var gamal og lá til at doyggja,
    og hann teskaði eymt hesi orð:

    “Leið meg eina ferð enn út á dekkið,
    lat meg ganga ta seinastu vakt,
    lat meg stýra tað seinasta strekkið,
    áðrenn skipið til kai hevur lagt.”

    Hetta far var mítt heim gjøgnum lívið,
    og tað bar meg í suður og norð
    Nú til hvíldar eg ruraður blívi,
    mína seinastu frívakt umborð.

    Tá mín deksvakt er komin at enda,
    og mítt tørn til at stýra er av
    Kann eg ongantíð út aftur venda
    á tað stóra og brúsandi hav.

    Tann vinurin kæri

    Orð og lag: Harry Birtilíð

    Tann vinurin kæri, hon elskar meg ei,
    sum brádliga meg mundi gloyma,
    um aldri á jørð eg hana síggja skal meir,
    nei, aldri eg elska vil fleir.

    Eg trúði hon elskaði meg yvir alt,
    og dreymanna borgir eg bygdi.
    Fyri hana mítt hjarta eg ofraði alt,
    men nú hennar hjarta er kalt.

    Nei, aldri ein onnur mítt hjarta kann fá;
    eg aldri kann elska eina aðra,
    neim aldri eina aðra eg líta kann á,
    tað besta er tikið mær frá.

    Og tú nú vil eg søkja tað brúsandi hav,
    mín kærleika til tín at sløkkja.
    Og vóna eg vil, at tað verður mín grøv,
    tí her vil eg siga farvæl.

    Farvæl, tú mín elskaða genta, farvæl,
    eg elski teg líka til deyðan.
    Vit møtast tó aftur í Guds himnasal,
    mín elskaða genta farvæl.

    Tvey, ið eru góð

    Orð: Harry Birtilíð
    Lag: Hermann Jacobsen

    Nú skal eg aftur fara
    út á tann langa veg,
    sig mær farvæl, mín kæra,
    sig, at tú elskar meg.

    Tað er ei við mín vilja,
    havið er náðileyst.
    Aftur tað skal meg skilja
    frá tær til næsta heyst.

    Sáran mítt hjarta grætur,
    sjálvt um mín muður lær.
    Tráðandi dag og nætur,
    leingist eg eftir tær.

    Tímin er nær mín kæra,
    skipið er klárt, eg má
    siga farvæl og fara,
    tak meg í favn tín tá.

    Tak meg í favn, tín søta,
    sig at tú elskar meg.
    Enn er ein lítil løta,
    áðrenn eg fari mín veg.

    Síðsta vakt

    Orð: Harry Birtilíð
    Lag: Amerikanskt fólkalag
    Viðmerking: Yrktur ti minnis um Tummas (Boys) Johansen í Miðvági, sum var abbi høvundan.

    1. Alt hann átti á fold, var ein koyggja,
    og hann kendi seg heima umborð;
    hann var gamal og lá til at doyggja,
    men hann teskar tó enn hesi orð:

    2. “Leið meg einaferð enn út á dekkið,
    lat meg ganga ta seinastu vakt,
    lat meg stýra tað seinasta strekkið,
    áðrenn skipið til kai hevur lagt.

    3. Hetta skip var mítt heim gjøgnum lívið,
    og tað bar meg í suður og norð.
    Nú til hvíldar eg ruraður blívi
    mína seinastu frívakt umborð.

    4. Tá mín deksvakt er komin at enda,
    og mítt tørn til at stýra er av,
    vil eg ongantíð út aftur venda
    á tað stóra og brúsandi hav.

    5. Leið meg einaferð enn út á dekkið,
    lat meg ganga ta seinastu vakt,
    lat meg stýra tað seinasta strekkið,
    áðrenn skipið til kai hevur lagt.”

    Mamma mín

    Orð: Harry Birtilíð
    Lag: Águst Pétursson

    1. Góða mamma, tú íð lívið gav mær,
    aftur koma barndómsdagar ei,
    men tey ljósu minni, eg fekk frá tær
    vilja lýsa mær á lívsins leið.

    2. Mangar mammur syrgnar heima sita
    tí ein sonur gloymdi burtur tær.
    Men mín góða mamma tú skalt vita,
    at tú stendur hjarta mínum nær.

    3. Meðan tú enn livir, vil eg veita
    hesa hjartans heitu tøkk til tín,
    og av sonnum skalt tú altíð eita:
    Heimsins besta mamma, mamma mín.

    4. Tá tú burt ert farin, vil tín andi
    høgt av himli fylgja míni ferð,
    hvar eg sigli, gangi ella standi,
    veit eg, tú við mína síðu er.

    5. Tá ið lívsins stormar á meg herja
    og eg óttafullur standi her,
    veit eg, tú við bønum meg vilt verja
    – móðireygað vekjur yvir mær