Er tín leið løgd mót himlinum bjarta

    Orð og lag: Kittie Louise Suffield
    Týtt: Heri Tróndheim
    Upprunaheiti: God is still on the throne

    1. Er tín leið løgd mót himlinum bjarta,
    er frá heiminum vent alt títt sinn?
    Fann Guds Andi sær veg til títt hjarta,
    bart tú tøkk, tá hann vegin fann inn?
    Sært tú tey, sum ta leiðina gingu,
    geva upp, ert tú stúrin, o, sál?
    Lít tí framá, o, sál,
    mót tí himmalska mál’.
    Gud enn á trónuni er.

    Niðurlag: Gud enn á trónuni er,
    og hann minnist børn síni her.
    Um svárt gerst tær stundum,
    tað er tó eitt undur,
    at aldri tú einsamur ert.
    Gud enn á trónuni er,
    og hann minnist børn síni her.
    Hoyr hans lyfti til mín,
    eg skal minnast til tín.
    Gud enn á trónuni er.

    2. Kæra sál, ert tú mótleys og stúrin,
    kennist leiðin tær møðsom og tung,
    ert tú dagliga syrgin og kúrin,
    ei ein lýsandi glotti um sýn?
    Far í bøn til tín faðir á Himli,
    legg á hann alt, sum tyngir teg her.
    Tá tú biður í loynd,
    kanst tú gera ta roynd:
    Gud enn á trónuni er.

    3. Um tú búði í borg ella smáttu
    og av menniskjum virdur ei var,
    Gud ein bústað til tín letur byggja
    í tí himmalska staði hjá sær.
    Alt, hann har hevur gjørt tær til reiðar,
    eingin menniskja fata tað kann.
    Alt hann gjørdi til tín,
    kæri frelsari mín.
    Gud enn á trónuni er.

    Mildi Jesus, tú sum segði

    Orð: F.M. Franzén / Nordahl Rolfsen
    Lag 1: J.J. Rosseau
    Lag 2: B. Cramer
    Týtt: Heri Tróndheim

    1. Mildi Jesus, tú sum segði:
    «Lat tey smáu koma her!»
    Hendurnar tú á tey legði,
    enn vælsignar teirra ferð,
    sjálvur vart í Harrans tempul,
    borin móðurarmi á.
    Lær meg tær at fylgja eftir,
    ganga tíni gøtu á!

    2. Tú til dópin lætst meg bera,
    meðan eg so lítil var.
    Einki kann mær skaða gera,
    tekur tú í hond á mær.
    Hjálp, at tíðliga eg kann læra
    her at lýða tíni orð,
    so eg kann við mínum kæru
    boyggja knø við altarborð!

    3. Tá eg út í heimin fari,
    aldri eina gangi eg.
    Ver tú hjá mær, Harri kæri,
    leið meg á tí rætta veg.
    Lat mítt lív til gleði vera
    fyri faðir, móður við,
    so vit saman kunnu bera
    lov og tøkk við tína lið!

    Eg rósu upp sá næla

    Orð: Ókendur
    Lag: Heri Tróndheim
    Týtt: Jákup Dahl
    Viðmerking: Upprunaliga týskur sálmur úr 15. øld.

    1. Eg rósu upp sá næla
    úr tí glerstoyttu grund,
    sum okkum um var talað
    til troystarforna stund.
    Tann rósan spretti fram
    á køldum, miðjum vetri
    á nátt við Betlehem.

    2. Um rósuna kappkvøði
    eg nú við himins her,
    ein jomfrú var hans móðir,
    Maria rein og skær.
    Í honum ljós skein fram
    á myrkum, miðjum vetri
    á nátt við Betlehem.

    3. Tann rósan von og føgur
    so reinan anga ber,
    hon lyftir upp sítt høvur,
    tí myrkrið hvørvur her.
    Úr syndum og úr neyð
    Guð hevur okkum bjargað,
    oss himmiríkið beyð.