Skuggatám

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Tá ið fjáltur er á sálum
    og eitt duldarljóð so hvølt.
    Er tú tá eitt skuggatám.
    Tá ið hurðar latast aftur
    kenslan rystir í tín heim
    er tað tá títt kensluspæl.

    Yvir heimin streymar luftin
    gevur mátt í hvørja gøgn.
    Tó er tú eitt skuggatám.
    Inn hon kemur ”er tú Eros”
    kendur máttur kemur frámm
    er tað tá títt lagnuspæl.

    Niðurlag

    Tað var tú ið søkti vandan
    var á myrkurs dreymaferð
    trælur tín í hafti handa
    sá ei lysing fyri stavn

    Verða varðar tínir vardir
    her í verðøld trúgv tí ei.
    Tú er bert eitt skuggatám.
    Hvat í eftirtíðin metir
    tú kanst neyvan líta á
    men í kvøld er alt so fjalt.

    Framman tromina

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Har tú stendur framman styrisvøl
    Og hyggur fram um stavn
    Tað tykist sum tú leitar tær í havn
    Men hvar eru tíni virði
    og hvar er tín kabal
    Tú spyrjandi har stendur
    Og knýtur saman hendur
    um tey virði ið tú eigur
    Vilja hjálpa tær á mál

    Nú tú lítur á ta farnu tíð
    Og alt tað tú fekk gjørt
    Tú í hugaheimi heldur verða stórt
    Men hvar eru tó tey virði
    ið trælbinda títt mál
    Tú spyrjandi har stendur
    Og knýtir saman hendur
    Um tey virði ið tú eigur
    vilja hjálpa tær á mál

    Er nú sessur tín á tromuni títt mál
    Eg trúgvi ei -eg trúgvi ei
    er tín hugsjón sokkin langt
    av lívsins leið
    Tú trýrt tí ei-tú trýrt tí ei

    Er nú mammon vorðin kongur tín
    er lívsleið tín so trygg
    men hvat hjálpir hetta tíni stirdu sál
    Tí undir høvdapútu lívsins
    Ein bankabók so stór
    tú spyrjandi tá stendur
    Og rættir upp tær hendur
    Um tey jarðarinar virði
    Vilja hjálpa tær á mál

    Yvir havið

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Vit líta fjallatindar á
    og spegilsblanka hav
    Og gleðast yvir skapanarverk
    ið Harrin okkum gav
    Ùr fjarðum londum flytifuglar
    koma langa leið
    yvir havið tey finna sær heim

    Hygg líðirnar so grønar
    himnaloftið vakurt blátt
    Ein angi er av gróðri
    og ein sól av himni hátt
    Og fólkið kemur søkjandi
    sum fuglurin á ferð
    Yvir havið tey finna sær heim

    Vit eru mannabørn eg og tú
    Hvør ert tú,og hvør eri eg
    Er eitt havdýpi millum her
    Tað er tó bara okkara verð

    Er menniskjan ov torskild
    ella verðin alt ov stór
    Vit stemba eftir ókendum
    og syngja ei í kór
    Men náa vit tó nakað
    lagnan er so kensluleys
    Yvir havið tey leita sær heim.

    Sveima

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Sveima gjøgnum djúpan dal
    eina tú og eg
    veðrið er so fagurt, eg veit tú elskar meg
    fuglurin reiðrast her skamt okkum frá
    hygg síggj mín góða ja luftin er blá

    Eymliga eg kíni tær
    taki væl í teg
    hesa stillu løtu eg veit tú elskar meg
    tankarnir sveima og lyndi lætt er
    best tú av øllum er í hesu verð

    Dimmi skjótt vil leggja seg
    yvir grønu ong
    enn vit bæði drála tó, heimleiðin er long
    kyss meg mín góða halt hond fast í meg
    tá altíð ja altíð eg vil elska teg

    Lagnunnar býli

    Orð og lag: Holgar Jacobsen
    Viðmerking: Tekstrin er skrivaður við íblástri av veruligari hending í Sørvági fyri árum síðani.

    Og lagnunnar býli so tómt og kalt stendur tú
    rópan av ræðslu var aðalmáli títt
    múrar í fjaldu tín skaðandi serk
    deyðaangist í dreiv út títt skakandi verk.

    Og lagnunnar býli ei altíð so tómt sum nú
    synir og døtur burturoyddi tú
    eingin teg kendi, føldu bert tín mátt
    neistan har tú kveikti, birti stóran brand.

    Og lagnunnar býli vit síggja ikki meira teg
    farin í vindin og ond tín helst sama veg
    eingin enn teg kennir, vit leggja neyvan í
    deyðseingil í fjalir, goymur helst teg

    Syneta

    Orð: Bubbi Morthens
    Lag: Martin Hoffman
    Týtt: Holgar Jacobsen

    Millun jóla og nýár á kolsvørtu niðu
    kuldi og óveður var har á leið
    Syneta var skipi í rak móti landi
    við brotnum róðri og ongari kraft

    Við eysturstrondina stóðu og stærdu
    hjálparleysir á vanlukkustund
    rokstormur hoyrdist í fjøllinum tala
    og bønin kvaldist av myrkari mátt

    niðurlag

    Djúpt á fjarðarbotni sóðu teir ljósini lysa
    ljós í komu bygdini frá
    umsíðir tey hvurvu í rokinum mikla
    og vón um bjarging svann burtur tá

    Hesa nátt skipi á Skrúður rendi
    ótti og maktloysi tóku alt vald
    í bátarnar komu teir kaldir og troyttir
    tó aldan var náðisleys tók alla vón

    Ì havsins bylgju Harrin mín góði
    druknaðu mennirnir ein eftir ein
    himmal og hav tyktist saman renna
    teirra sísti teinur var rógvin tað nátt

    niðurlag

    Við leiting lík funnust men fimm enn íresta
    í fjóruni aldan bar tey á land
    til hús á børu bornir vóru
    við blánandi liti eftir havsins koss

    Um tú siglir um summari vinur
    og sær við Skrúðin brimbardu sker
    minnist tá teir í lívi her mistu
    og teir fimm í ikki komu á land

    Cleopatra

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Hon kemur smæðin fram á gólvið
    tekur sín fyrsta dans
    mangir hyggja eftir henni
    ynskja sær sama kjans
    Sjálvt um skymligt er í stovu
    royktám skuggar okkar sjón

    Hon dansar løtt og kát er fegin
    Hesa dimmu nátt
    Hvør mann sleppa heim við henni
    hvør man fáa tað gott
    Sjálvt um skymligt er í stovu
    royktám skuggar okkar sjón

    Hon er nútíðarinar Cleopatra
    í trælbindur og niðurleggur sinn
    Hon er framtíðarinar Primadonna
    so von og vøkur okkar hvørvisjón

    Brátt so tónleikurin tagnar
    gólvið verður tómt
    Man hon út á geilar reika?
    Og hvør man sleppa við
    Sjálvt um skymligt er í stovu
    royktám skuggar okkar sjón

    Hon er nútíðarinar Cleopatra
    í trælbindur og niðurleggur sinn
    Hon er framtíðarinar Primadonna
    so von og vøkur okkar hvørvisjón

    Syng góða syng

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Óðveður dukar so hart á mín rút
    Trong er mín stova og eg noyðist út
    Vindarnir blæsa av høgættar leið
    Tað er kalt har sum teir koma frá

    Andana veikleiki er nú á mær
    royni at fjala so eingi tað sær
    innan er sálin eitt innantómt hol
    er ein meining hvar kemur hon frá

    Syng góða syng ein sang fyri mær
    Syng mær um eydnu og ljós
    Eg ei eri mentur-nú alt tykist svart
    Verð verja mín á myrku nátt

    Hvat eg enn royni eg fái ei frið
    har tað er fløvi eg gangi framvið
    daprastu skuggar nú løgdust á meg
    Eg spyrji men fái ei svar

    Hvar er tann leistur í loysa meg kann
    bara eg visti eg fór vegin fram
    Høgættarvindar av fjarari leið
    Tað er kalt har í teir koma frá

    Lívsins útegg

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Her á lívsins útegg standi
    skimist út í tóman heim
    Hoyri ljóð frá duldum fetum
    vil ein fjandi sleppa inn

    Var mítt hugflog kveikt av ímynd
    er mær songin trong og vát
    Dreymar vitja meg á niðu
    vilja ræðslugera lív

    Men eg sløkki smáar eldar
    ið sum devlar reika runt
    vil ein sól mær glæmu senda
    køva teir so alt gerst kvirt

    Tá eg vakni ofta hugsi
    hvat er hetta fyri lív
    Kanska betri var at sova
    hvíla kaldur undir mold

    Saknur

    Orð og lag: Holgar Jacobsen
    Viðmerking: Yrktur 2. juni 2014.

    Beiskt eg sakni sáran, hørð er lívsins gongd
    likamið so stirnað, verður lagt í mold
    ætt um ætt at fella jarðarklótu frá
    vita ei hvør næstur stendur
    gravarbakka á.

    Ofta máttleys spyrja, hví skal vera so
    svarið er sjálvt lívið, tí komu vit á fold
    føðast til at doyggja, tað er lívsins bland
    vónandi ein fagran dag
    vit síggja annað land.

    Vónin er ein neisti, uggar stirdu sál
    spurningin til svarið? Rukku vit á mál
    hvar er hetta málið, er tað kanska til?
    Deyðin tevjar slevjandi
    so tætt við tína lið.