Lagnunnar býli

    Orð og lag: Holgar Jacobsen
    Viðmerking: Tekstrin er skrivaður við íblástri av veruligari hending í Sørvági fyri árum síðani.

    Og lagnunnar býli so tómt og kalt stendur tú
    rópan av ræðslu var aðalmáli títt
    múrar í fjaldu tín skaðandi serk
    deyðaangist í dreiv út títt skakandi verk.

    Og lagnunnar býli ei altíð so tómt sum nú
    synir og døtur burturoyddi tú
    eingin teg kendi, føldu bert tín mátt
    neistan har tú kveikti, birti stóran brand.

    Og lagnunnar býli vit síggja ikki meira teg
    farin í vindin og ond tín helst sama veg
    eingin enn teg kennir, vit leggja neyvan í
    deyðseingil í fjalir, goymur helst teg

    Syneta

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Millun jóla og nýár á kolsvørtu niðu
    kuldi og óveður var har á leið
    Syneta var skipi í rak móti landi
    við brotnum róðri og ongari kraft

    Við eysturstrondina stóðu og stærdu
    hjálparleysir á vanlukkustund
    rokstormur hoyrdist í fjøllinum tala
    og bønin kvaldist av myrkari mátt

    niðurlag

    Djúpt á fjarðarbotni sóðu teir ljósini lysa
    ljós í komu bygdini frá
    umsíðir tey hvurvu í rokinum mikla
    og vón um bjarging svann burtur tá

    Hesa nátt skipi á Skrúður rendi
    ótti og maktloysi tóku alt vald
    í bátarnar komu teir kaldir og troyttir
    tó aldan var náðisleys tók alla vón

    Ì havsins bylgju Harrin mín góði
    druknaðu mennirnir ein eftir ein
    himmal og hav tyktist saman renna
    teirra sísti teinur var rógvin tað nátt

    niðurlag

    Við leiting lík funnust men fimm enn íresta
    í fjóruni aldan bar tey á land
    til hús á børu bornir vóru
    við blánandi liti eftir havsins koss

    Um tú siglir um summari vinur
    og sær við Skrúðin brimbardu sker
    minnist tá teir í lívi her mistu
    og teir fimm í ikki komu á land

    Cleopatra

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Hon kemur smæðin fram á gólvið
    tekur sín fyrsta dans
    mangir hyggja eftir henni
    ynskja sær sama kjans
    Sjálvt um skymligt er í stovu
    royktám skuggar okkar sjón

    Hon dansar løtt og kát er fegin
    Hesa dimmu nátt
    Hvør mann sleppa heim við henni
    hvør man fáa tað gott
    Sjálvt um skymligt er í stovu
    royktám skuggar okkar sjón

    Hon er nútíðarinar Cleopatra
    í trælbindur og niðurleggur sinn
    Hon er framtíðarinar Primadonna
    so von og vøkur okkar hvørvisjón

    Brátt so tónleikurin tagnar
    gólvið verður tómt
    Man hon út á geilar reika?
    Og hvør man sleppa við
    Sjálvt um skymligt er í stovu
    royktám skuggar okkar sjón

    Hon er nútíðarinar Cleopatra
    í trælbindur og niðurleggur sinn
    Hon er framtíðarinar Primadonna
    so von og vøkur okkar hvørvisjón

    Syng góða syng

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Óðveður dukar so hart á mín rút
    Trong er mín stova og eg noyðist út
    Vindarnir blæsa av høgættar leið
    Tað er kalt har sum teir koma frá

    Andana veikleiki er nú á mær
    royni at fjala so eingi tað sær
    innan er sálin eitt innantómt hol
    er ein meining hvar kemur hon frá

    Syng góða syng ein sang fyri mær
    Syng mær um eydnu og ljós
    Eg ei eri mentur-nú alt tykist svart
    Verð verja mín á myrku nátt

    Hvat eg enn royni eg fái ei frið
    har tað er fløvi eg gangi framvið
    daprastu skuggar nú løgdust á meg
    Eg spyrji men fái ei svar

    Hvar er tann leistur í loysa meg kann
    bara eg visti eg fór vegin fram
    Høgættarvindar av fjarari leið
    Tað er kalt har í teir koma frá

    Lívsins útegg

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Her á lívsins útegg standi
    skimist út í tóman heim
    Hoyri ljóð frá duldum fetum
    vil ein fjandi sleppa inn

    Var mítt hugflog kveikt av ímynd
    er mær songin trong og vát
    Dreymar vitja meg á niðu
    vilja ræðslugera lív

    Men eg sløkki smáar eldar
    ið sum devlar reika runt
    vil ein sól mær glæmu senda
    køva teir so alt gerst kvirt

    Tá eg vakni ofta hugsi
    hvat er hetta fyri lív
    Kanska betri var at sova
    hvíla kaldur undir mold

    Saknur

    Orð og lag: Holgar Jacobsen
    Viðmerking: Yrktur 2. juni 2014.

    Beiskt eg sakni sáran, hørð er lívsins gongd
    likamið so stirnað, verður lagt í mold
    ætt um ætt at fella jarðarklótu frá
    vita ei hvør næstur stendur
    gravarbakka á.

    Ofta máttleys spyrja, hví skal vera so
    svarið er sjálvt lívið, tí komu vit á fold
    føðast til at doyggja, tað er lívsins bland
    vónandi ein fagran dag
    vit síggja annað land.

    Vónin er ein neisti, uggar stirdu sál
    spurningin til svarið? Rukku vit á mál
    hvar er hetta málið, er tað kanska til?
    Deyðin tevjar slevjandi
    so tætt við tína lið.

    Slættanes

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Sólin til viða gongur, søkir hav
    Heiðafuglur vanur songur, dagur er av
    Varðarnir føra okkum, trygt fram á mál
    Vit gerast eydnusom og rík í sál

    Har liggur gamla bygdin, avtofta er
    Ringt var at finna hana, í eygsjón nú er
    Varðarnir føra okkum, trygt fram á mál
    Vit gerast eydnusom og rík í sál

    Slættanes her liggur tú, ­so rein og føgur tú er
    Bøurin grønur, fólk búleikaðust her
    Men tíðir broyttust, fólk rýmdu burtur tá
    Men enn her liggur tú og boðar frá

    Tíðarhvarv er burtur runnið, hesaferð
    Talar tú av egnum munni um aðra verð
    Varðarnir førdu okkum ­trygt fram á mál
    Vit gjørdust eydnusom og eym í sál

    Talað við gluggan

    Orð og lag: Bubbi Morthens
    Týtt: Kári P.

    havi staðið við gluggan
    hoyrt hann tala
    um komandi harðveður
    nístandi æl
    aldri sæð hann
    so hugtungan stara
    sum tá tú rýmdi
    og eg skilji hann væl
    summarið er farið
    fryst fast í hyljum
    sum hvítasta lín
    kom so kavin í nátt
    trøstarnir dansa
    á ísaðum línum
    en her hjá mær
    er kvirra og ró
    tú eldur í grúgvunnar tryllandi skugga
    hvar er hon í nátt tú spyrt
    sum von var at halda um høvd títt og rugga
    tí blídliga til alt varð kvirt
    men eg kann ikki
    svara tí

    havi staðið við gluggan
    hoyrt hann tala
    spurt hann ofta um hann sær hvagar tú fert
    taktur rósum
    kaldur vil ikki svara
    um kærleikan til mín tú enn í hjarta bert
    havi staðið við gluggan sæð hann stara
    á norðanvindin í rokinu spæla sær
    viðhvørt hoyrist látur
    í gólvbrettum braka
    hjartað fær hvøkk
    men onki er har
    uttan tú eldur í grúgvunnar tryllandi skugga hvar er hon í nátt tú spyrt
    sum von var at halda um høvd títt og rugga
    tí blídliga til alt var kvirt
    men eg kann ikki
    svara tí

    Eitt kvøldið so síðla

    Orð: Annika Hoydal
    Lag: Norskt fólkalag

    Eitt kvøldið so síðla, til hvíldar eg fór
    sorg visti eg meg ei at hava.
    Frá gentu míni tá komu eini boð
    til hennara eg noyddur var at fara.
    Ongan meir enn hana havi eg elskað.

    So gekk eg mær innar í hennara búð
    sum altíð eg var vanur at gera.
    Har stóðu tær moyggjar í stórari sorg:
    gentu mína deyðin hevði tikið.
    Onga meir enn hana havi eg elskað.

    So gekk eg mær út á ta grønu ong
    har hoyrdi eg klokkurnar ringja.
    Eit annað eg kendi – ei øðrum visti av
    enn hjarta mítt sundur fór at støkka.
    Onga meir enn hana havi eg elskað.

    Munnu trø nú vaksa inn í himmalin

    Orð og lag: Holgar Jacobsen

    Hvar er lívsins gongd uppskrivað
    Hvør er lagnan ið tú fekk
    Eru tár tú ongantíð fekk opinberað
    Er ein tungur burður innaní
    Tú spyr hvar hann kom frá
    Eru tankar tínir farnir fjalda leið

    Kunnu menniskju enn tosa
    Tosa alt ov nógv við hvørt
    Um tann trega í bert hini
    mugu bera
    Eru rósukransar runt um tey
    Ella er tað haturssvørð
    Munnu trø nú vaksa inn í himmalin

    Hvar vil tú fjala teg
    Hvar vil tú standa fram
    Er tokutos títt fjart frá lívsins strond
    Tú neyvan fær tað svar tú ynski
    hevur um
    Munnu trø nú vaksa inn í himmalin

    Um teir køldu vindar blæsa
    Blæsa teir so bert á teg
    Fjaldir tankar,ofta tungt er ok at bera
    Man eitt tokutám tær geva svar
    Er mjørkin vinur tín
    Munnu trø nú vaksa inn í himmalin

    Hvar vil tú fjala teg
    Hvar vil tú standa fram
    Er tokutos títt fjart frá lívsins strond
    Tú neyvan fær tað svar tú ynski
    hevur um
    Munnu trø nú vaksa inn í himmalin