Hátíðarlag var á himli og fold

    Orð: Ismar Joensen
    Lag: Eyðun á Lakjuni

    1. Hátíðarlag var á Himli og fold.
    Jesus, Guds Sonur, til jarðar var stigin,
    klæddist í menniskjalíki og hold
    gudskaptum sálum at veita tann friðin,
    sum teimum dyggasti tørvur var á.
    Guds var tað ráð.

    2. Einglar, Guds sendiboð, sungu um hann,
    sum higar niður til vesaldóms tráddi.
    Ljómandi dýrd yvir jarðknøtti brann,
    songur Guds eingla at hjartarót náddi
    jødiskum hirðum, sum lýddu har á.
    Guds var tað ráð.

    3. Fóru so hirðar, sum eingil teim beyð,
    oman í staðin at fregnast og vita,
    hvørt hetta boðið var satt ella leyg;
    títt mundu hjørtu og føturnir tita.
    Funnu Guds Son, har í krubbu hann lá.
    Guds var tað ráð.

    4. Fullu til kníggja og tilbóðu hann,
    skiltu, at Harrin sítt fólk hevði vitjað.
    Hjarta hvørt einstakt tá brendi og brann
    eftir at kunna tey tíðindi flytja,
    sum tey nú vistu sær fullgreiðu á.
    Guds var tað ráð.

    5. Tá ið so hirðarnir hildu avstað
    aftur í hagan, har fylgini lógu,
    bóru teir Gudi tøkk fyri tað,
    sum teir ta náttina hoyrdu og sóu.
    So ger ein sál, sum kann frelsuna sjá.
    Guds er tað ráð.

    Eg kenni hann, og hann kennir meg

    Orð: Ismar Joensen
    Lag: Eyðun á Lakjuni

    1. „Eg kenni hann, og hann kennir meg“
    – tann størsta lukka, ein sál kann náa.
    Hann sjálvur leitaði á mín veg
    og hevur reinan frá synd meg tváað.

    2. Ei so at skilja, at eg í dag
    júst eri reinur í mannaeygum,
    men tá eg komi inn í Guds stað,
    er skikkjan fullrein í blóði reyðum.

    3. Tað blóð, sum tváar vanhalgar menn,
    tað rann á Golgataheyggi niður
    og er mín reinsan og tváttur enn,
    sum Gud í orðinum sjálvur sigur.

    4. Ja, tað er rós mítt og heiður mín,
    at blóð Guds Sonar er loysigjaldið.
    Við tí vann Jesus stórsigur sín
    á deyðahøvdingans ónda valdi.

    5. Hav trúgv tí, sál mín, á krossins blóð,
    so ber tað framá á halgum vegi.
    Við tí tú stinn kanst tær bróta slóð
    og standa óskemd á evsta degi.

    6. So lat bert háða og spotta teg
    teir menn, sum líta á lærdómssnildi;
    nógv størri er, at Gud kennir meg
    og blóðsins vegna mær vísir mildi.

    7. Sjá, tað er náðin frá Harrans hond,
    er sigurskraftin, sum ber av øllum,
    er vísdómskeldan, er lív og ond,
    er tað, sum reisir meg upp av føllum.

    Tú Føroya tjóð

    Orð: Ismar Joensen
    Lag: Ludvig Mathias Lindeman

    1. Tú Føroya tjóð,
    skal framtíðarlagna tín vera tær góð,
    set lít tín til Harran, sum landið tær gav
    og skapaði jørðina, himmal og hav,
    har alt tað, sum livir, stórt ella smátt,
    ber prógv um hans mátt.

    2. Ei vignast tær man
    at fjóna, burttulka og mistýða hann,
    sum spámonnum sínum gav sjónir og orð
    at rættleiða fólkið og betra tess kor.
    Hann Son sín til Frelsara gav tær enntá,
    at bjargast tú má.

    Trúnna, sum bert eitt eiti er

    Orð: Ismar Joensen
    Lag: Ludvig Mathias Lindeman

    1. Trúnna, sum bert eitt eiti er,
    líkar ei Gudi at síggja.
    Trúgvin, sum mannin sælan ger,
    er á Guds sáttmála nýggja.
    Sálin má verða loyst og grødd,
    nýskapað, frelst og endurfødd
    gjøgnum gudsofrið hitt dýra.

    2. Lít ei á mannaverk og ráð,
    sum frá Guds sannleika víkja.
    Alt tað, sum honum víkur frá,
    kann eina sálina svíkja.
    Alt tað, sum stríðir Gudi mót,
    verður ein dag uppskrykt við rót.
    Ógras er tað í Guds akri.

    3. Takka tí Gudi, sál mín glað,
    at hann tær náði nú vísir,
    lívið á fold, lít honum tað,
    honum, sum Himmalin hýsir.
    Hann er tín Gud og Frelsari,
    styrki og sannur ráðgevi,
    ljós, sum á leiðini lýsir.

    Um Jesu deyða syng, veit tøkk

    Orð: Isaac Watts
    Lag: Niels Wilhelm Gade
    Týtt úr donskum: Ismar Joensen

    1. Um Jesu deyða syng, veit tøkk.
    Hann fell, men vann tó stórt,
    tí helheimur í ønskran hvøkk
    av rópi hans: Fullgjørt!

    2. Tann krossur, sum hans blóð fleyt á,
    sum ei við svik seg fann,
    er trappa upp til trónuna,
    sum aldri vikast kann.

    3. Syng hátt, Guds fólk, alt er fullgjørt,
    vár Frelsari víst vann!
    Alt vald er í hans hendur ført,
    hvørs blóð á krossi rann.

    4. Navn Jesu ræðir fíggindan,
    hans svørð tey lið fær týnt,
    men síni kæru veittrar hann
    hvørt eitt at fáa krýnt.

    Lær meg av hjarta at biðja

    Orð: Britt Gerda Hallquist
    Lag 1: Sven-Eric Johanson
    Lag 2: Carl-Bertil Agnestig
    Týtt úr svenskum: Ismar Joensen
    Upprunaheiti: Lär mig att bedja av hjärtat

    1. Lær meg av hjarta at biðja,
    ikki í kvøld bert – men nú!
    Hjálp mær at gera tín vilja,
    ikki í morgin – men nú!

    2. Hjálp mær at elska mín næsta,
    ikki langt frá mær – men her!
    Nú, ið hann biður meg hjálpa,
    nú, hann til ónáðir er.

    3. Hjálp mær at trúgva tær, Faðir,
    ei bert í Himli – men her,
    í hesi ráðvillu verøld.
    Tá prís mítt hjarta tær ber!

    Tá Gud við Anda sínum mítt stolta sinn fekk felt

    Orð: Ismar Joensen
    Lag: Martin Simonsen

    1. Tá Gud við Anda sínum
    mítt stolta sinn fekk felt,
    tá veðraðist alt burtur,
    eg áður stórbært helt,
    og sjónin lyftist hægri
    – upp um tey dimmu skýggj.
    Mær opnaðist ein onnur verð
    so undurføgur, nýggj.

    2. Eg sá í høgum sali
    við Alvalds høgru hond
    Guds Elskuliga sita
    og skoða heimsins lond.
    Sum logar vóru eygu hans,
    tó heiløg, rein og bjørt,
    tey kannaðu øll hjartans ráð
    og alt, eg hevði gjørt.

    3. Tá fell eg á mítt andlit
    og bæði græt og bað,
    um mína synd og heimsins synd
    eg sannførdist tann dag.
    Eg skilti tá, hví Sonur Guds
    í krossins deyða fór,
    tað eina var, tí synd mín var
    í eygum hans so stór.

    4. Tað var mær áður gátuført,
    men nú var tað mær greitt,
    at Sonur Guds, hin heilagi,
    mær náði hevði veitt,
    við tað at hann á krossinum
    tók synd og dóm á seg,
    og hetta stóra offurverk
    var reinsan fyri meg.

    Stilla hørpu mína, Gud

    Orð: Ismar Joensen
    Lag: George Frederick Root

    1. Stilla hørpu mína, Gud,
    so eg syngi um tann lut,
    tú mær gav, tá frelsugleðin gjørdist mín;
    stilla hjartans streingir so,
    at teir allir bera boð,
    at í lívi mínum broyttist vatn til vín.

    Niðurlag: Syng, syng, syng, mín sál, um náði,
    syng um Harrans kærleika,
    syng um eydnuríka stund,
    tá eg fekk við Harran fund
    og fann frið og heilsu fyri sálina.

    2. Ei á fremmandari grund
    eg vil dvølja nakra stund,
    ei eg heingja hørpu mína vil frá mær,
    nei, á Harrans vegi eg
    fegin vildi hildið meg
    og, mín Gud og Harri, altíð prísað tær.

    Tá jólastjørnan blaktrar

    Orð: Betty Ehrenborg-Posse
    Lag: Týskt
    Týtt úr donskum: Ismar Joensen
    Upprunaheiti: När juldagsmorgon glimmar

    1. Tá jólastjørnan blaktrar,
    eg leiti mær á fund,
    :,: har Sonur Guds svav søtan svøvn
    á krubbu náttarstund. :,:

    2. Hvør stórt, at tú, áh, Jesus,
    til jarðar komst ein dag.
    :,: Um frið tín og um frelsuna
    eg syngi gleðilag. :,:

    3. Mær tørvar teg, Guds Sonur,
    barngóði vinur mín,
    :,: varðveit tú meg, áh, Jesus Krist,
    mær fylgi náði tín. :,:

    4. So skal eg, Himnadrottur,
    við gleði fagna tær.
    :,: Takk fyri jólagávuna,
    sum við tær givin var. :,:

    Menniskjum bórust boð so góð

    Orð: Ismar Joensen
    Lag: Christoph Ernst Friedrich Weyse

    1. Menniskjum bórust boð so góð
    av einglamunni til jarðar,
    og hátt bóru Gudi fagnaðarljóð
    óteljandi himlanna skarar.
    „Frelsari føddur tykkum er,
    í Dávids bygd tit hann finna.“
    Tey boð bórust hirðum einaferð,
    um tey er enn vert at minna.

    2. „Lovaður Gud á hæddini,“
    so sungu teir einglar í flokki,
    „og friðurin valdi foldini,
    í menniskjum góður tokki.“
    Henda var heilsanin Himli frá
    og ynskið, einglarnir bóru,
    sum gjørdi, at hirðarnir allir tá
    at finna Frelsaran fóru.

    3. Funnu teir hann á krubbustrá
    og tilbóðu hann av hjarta,
    tí hirðum í barmi birtist tá
    hitt himmalska ljósið bjarta.
    Lovandi Gudi hildu teir
    avstað tá, fullir av gleði.
    Ta gleði vil Gud, at fleir og fleir
    her finna á sínum vegi.

    4. Um tú vilt ganga Andans leið,
    sum forðum hirðarnir gingu,
    so skal tær hin gleði svitast ei,
    sum hesir seyðamenn fingu.
    Jesus er enn at finna hjá
    tí sál, sum til hann vil leita.
    Hann stilla vil hjartans trongd og trá
    við Anda síns samfundi heita.