So líður mót vári við vætu og sól

    Orð: J.P. Gregoriussen
    Lag: Í Føroyum er hart um vetrartíð

    1. So líður mót vári við vætu og sól,
    kærkomin er tann varmin.
    Tað tiðnar nu aftur, sum frysti um jól,
    nú fjálgast um mannabarmin.

    2. Jørðin kvaklast, og nálin sprettur,
    og mannabarmurin flónar,
    lívliga blóðið í æðrum sprettur,
    eingin á pallinum dovnar.

    3. Har reisist hvør á stinnan legg,
    veturin um er lopin,
    upp fara hurðar á víðan vegg,
    heimurin stendur nú opin.

    4. Bóndin hann breiðir sín víða favn,
    Gud lati ei armarnar lúgvast!
    Unglingar ferðast frá havn til havn,
    skipini út skulu búgvast.

    5. Skipini skulu í havið leggja
    út á tann streymin stríða,
    dugandi menn hvønn annan eggja,
    eingin vil longstur bíða.

    6. Sigla teir út, teir Føroya menn,
    gullið av botninum draga,
    men luft og hav vísa hvassar tenn,
    ymist er ymsum lagað.

    7. Sigla teir víða um Føroya hav
    og royna við Íslands strendur,
    fiskin teir veiða úr djúpum kav’,
    har roynast fimar hendur.

    8. Er ein bundin við havið við bond,
    hugurin víða ferðast,
    stundum í himli, stundum við lond,
    og so um, hvat heima man gerast.

    9. Heima strevast alt fólkið sum best,
    sjálv mamman við barni á armi,
    tó hon skuldi nú ikki orkað mest;
    men lív birtir kærleiksvarmin.

    Her er tað land, sum mær hóvar.

    Hákun í Noregi, konungur vár

    Orð: J.P. Gregoriussen
    Lag: Fólkalag

    1. Hákun í Noregi, konungur vár,
    fór foldum frá.
    Sonurin fell eftir átjanda ár
    á deyðastrá.
    Margreta drotningin Danimørk tengdi;
    ilskin sat týskurin, eyguni rengdi;
    men valdið fekk Danmørk í Føroyum.

    2. Drotningin doyði, tann tíð var eym,
    og pestin gekk,
    Danmørk seg skeyt undir týskan streym,
    so mun tað fekk.
    Føroyingar tráan í landsynning kaga,
    lítil kom hjálpin, men mangt bar til skaða,
    tá danskurin ráddi í Føroyum.

    3. Hjaltland og Orknoyar, Noregs lond av
    av fornu tíð,
    Grønland og Ísland vóru gyrd í bond
    og Føroyar við.
    Hjaltland og Orknoyar fóru í panti,
    landafæ oyddist í ónyttufjanti;
    men valdið helt Danmørk í Føroyum.

    4. Vont var í Føroyum – eg siga vil,
    sum sagt er frá. –
    Fremmandir stýrdu, sum best bar til,
    teir lógu á.
    Jørðum, sum kirkjan og skúlarnir áttu,
    alt fingu prestar og aðrir, sum máttu
    her hjálpt væl til framburð í Føroyum.

    5. So saman við Danmørk vit hoyra enn,
    tað er harvið.
    Mangt gott unna okkum teir donsku menn
    við sína lið.
    Tó lítið vit okkum til danskan sið hevja,
    men móðurmálið vit nýta og krevja,
    tí tað hóskar best her í Føroyum.

    6. Ein var tann tíðin, vit trúðu á gand
    og trøll so smá;
    men nú eru eyguni meira tilvand
    og fult so trá.
    Hví skal alt ljósið í landsuðri liggja?
    Heldur vit runt alla havsbrúnna hyggja;
    harav birtist ljósið í Føroyum.

    Sverra ríma

    Orð: J.P. Gregoriussen
    Lag: Kvæðalag (Hr. Sinklar)

    1. Í Kirkjubø ein skúli stóð,
    á egnar grund var settur,
    so mangan góðan mann uppdró,
    var høgt í heimi mettur.

    Men hvat dugi eg,
    sum alvegis fjónaður eri.

    2. Upp vaks Sverri í Kirkjubø,
    á skúlanum har hann lærdi;
    at skúlin stóð á so tryggum støð,
    tað fáur maður vardi.

    3. Í Kirkjubø ein høgan veg
    á skúlanum Sverri gekk,
    var føroyingur líka sum tú og eg,
    men ólíka læru fekk.

    4. Hann lærdi Vulgatu og brøvini øll,
    latínska lóg og rættir,
    til hermannaleikir hann fór um vøll;
    vit sakna teir dýru skattir.

    5. Hann fór til fjals á høgan knút,
    seg upp um ennir krøkti;
    hann gjørdi bátar og róði út
    og bjargafuglin søkti.

    6. Hann hevði ikki verið av Føroya jørð,
    men so gott hevði hann treysti,
    at hann tók Noregi inn við svørð;
    varð konungur ein hin besti.

    7. Noreg tók hann við harraskjold,
    tað var hann borin at arva,
    og Erling Skakki, sum stýrdi við vold,
    hann mátti nú springa av knarva.

    8. Erlingur Skakki, sum tiltikin var
    so víða, sum kringlan var drigin,
    tá honum saman mót Sverra bar,
    hvørja ferð varð hann sligin.

    9. Í havið leyp Magnus Erlingsson,
    hann skuldi mót Sverra herja,
    og Valdimar Sigur í danskari lon
    ikki var maður at verja.

    10. Hin danska flota við valdum lið
    teir tvær ferð mót Sverra sendu,
    har summir fullu, hann summum gav grið,
    so hámir teir heimaftur vendu.

    11. Tá Magnus og Erlingur høvdu lívið spilt,
    ilt var við at gera,
    hann Svína-Pætur tey boð so snilt
    læt fram í Bjørgvin bera.

    12. Tíðin hon goymdi teir viðgitnu menn:
    Sverra og Svína-Pætur;
    tó nælir her grønskan í Føroyum enn,
    nú grør eftir langan vetur.

    13. Tit føroyingar minnist og gevið ans
    og fedrarnar ikki svíkið,
    í Føroyum ein kongur er vaksin til mans,
    og fáur var hansara líki.

    Men hvat dugi eg,
    sum alvegis fjónaður eri.

    Grøði og gras og angandi urt

    Orð: J.P. Gregoriussen
    Lag: Føroyar er hart um vetrartíð

    1. Grøði og gras og angandi urt
    – fiskin ikki at gloyma –
    alt skal nýtast og fáast turt
    til vetrarføði at goyma.

    Her er tað land, sum mær hóvar.

    2. Fyri góðar gávur fólkini góð
    algóðum gevara takka,
    sum stýrir heilsu, fjøru og flóð
    og upp og niður um bakka.

    3. Grøðin er komin væl undir tak,
    goymdur er allur skattur,
    hugurin ferðast nú aftur um bak:
    Nær koma íslandsmenn aftur?

    4. Hugsandi, hopandi sita nú øll.
    Sjálv omman við silvur í vanga,
    hon loypur á føtur so tungusnjøll,
    bert hon hoyrir hurðarnar ganga.

    5. So samlast alt fólkið aftur um heyst,
    tá nørist upp hjartavarmin,
    børnini fáa sítt tinganest
    og krúpa í faðirbarmin.

    Her er tað land, sum mær hóvar.

    So harður er streymur

    Orð: J.P. Gregoriussen
    Lag: Vísulag (Óla Hvass)
    Viðmerking: Yrktur til fólkafund í Nólsoy jóansøkuaftan í 1895.

    1. So harður er streymur
    í Føroya firði,
    við lúrandi stormi og tvørum byri,
    so leikar í Føroyum;
    tað skiftandi stríð
    herðir ungdómin og ger sinnini frí
    og lívlig í Føroyum.

    2. Her fólkið samlast á fundum fegin,
    her kenningar møtast, her nørist gleðin
    hjá fólki í Føroyum;
    og minnini góð
    berast lættliga fram, gera sinnini fró
    og lívlig í Føroyum.

    3. Firðir og fjøll ei ferðini forða,
    unglingar lættir um heiðarnar spora
    til funda í Føroyum,
    og bátarnir við
    skera rennandi streym, føra fólkalið
    til funda í Føroyum.

    4. Hvør er á fundum so hjartans fegin
    – av kinnum og eygum lýsir gleðin –
    sum gentan í Føroyum?
    Ja, fólkið hon ger,
    sum kundi tað fevnt ta víðu verð,
    so fegið í Føroyum.

    5. Hin gamli, sum fyrr var stirvin og tungur,
    hann verður so lætt, sum var hann ungur,
    á fundum í Føroyum.
    Tað ungdómslív
    ger abbar og ommur sum ungu vív
    so lívlig í Føroyum.

    6. Tí samlist nú hvør, sum samlast kann,
    ung og gomul, kvinna og mann,
    til funda í Føroyum.
    Tað sagt er mær,
    mangt hugnaligt ber hvør aftur við sær
    av fundum í Føroyum.

    7. Sjálvt barnið, sum styðjast við móðurlið,
    førið tit tað á fundir við
    at venjast í Føroyum
    til fólkasið,
    so lærir tað nakað so við og við
    at virka í Føroyum.

    8. Og teir, sum ikki ómakin spara,
    men fúsir um fjøll og firðir fara
    til funda í Føroyum,
    teir fremja tað verk,
    sum birtir ljós, ger evnini sterk
    og lívlig í Føroyum.

    9. Um einhvør er enn, sum á fund ei flytur,
    men stirvin og stúrin heima situr
    av monnum í Føroyum,
    vit hopa tó tað,
    at nú líður fram til kláran dag
    hjá øllum í Føroyum.

    Ja, lív og kærleikur lið um lið

    Orð: J.P. Gregoriussen
    Lag: Í Føroyum er hart um vetrartíð

    1. Ja, lív og kærleikur lið um lið
    so vinaliga framganga,
    og gleðin fer fram í søtum frið’
    hjá føroyskum summars anga.

    Her er tað land, sum mær hóvar.

    2. Ja milt, ja milt her summarið er,
    hvør fjallatindur hann glitrar,
    og pollamjørkin um líðirnar fer,
    og támið við strendurnar titrar.

    3. Gongur tú fram við reyn ella vøll,
    so ljóðar har fuglasongur.
    Lógvin hon titar so bringubrøtt
    og eltir teg, hvar tú gongur.

    4. Neytini vaða mýrar um legg,
    so vatnið um bøgirnar slettir,
    og lambið sleikir ta glinsandi døgg,
    har nálin úr mosanum sprettur.

    5. Seiður og sild um strendur og sker,
    og upsi um grunnarnar springur,
    tann stóri hvalur um sjógvin fer,
    í luft flýgur fuglaringur.

    6. Alt andar lív, natúrin er blíð
    á sjógvi so væl sum á landi.
    Alt gongur so lætt, øll anda so frí
    sum loyst úr tyngsils bandi.

    Her er tað land, sum mær hóvar.

    Við Kaspiska Havið

    Orð: J.P. Gregoriussen
    Lag: Vísulag (Ebbe Skammelsøn)
    Viðmerking: Yrktur til fyrsta fólkafund í Føroyum, sum var á Sandi 2. hvítusunnudag 1894.

    1. Við Kaspiska Havið,
    á fløtunum har
    fram undan Kaukasus fjøllum,
    búði hann Óðin, ásahøvdingi,
    vísastur maður av øllum.
    Hann setti tann kvistin,
    sum útrann á Norðurlanda grundum.

    2. Flutti hann har úr landinum burt
    við fólkinum og síni frú,
    og tá ið tey komu til Sviaríkis,
    í Uppsølum reistu tey bú.
    Tá nørdist tann kvistur,
    sum útrann á Norðurlanda grundum.

    3. Dreingir har nørdust sum furan í líð,
    teir kundu á leikum at renna;
    enn bregður í ætt tað svenska fólkið
    til snildir og listir at kenna.
    So nørdist tann kvistur
    og væl útrann á Norðurlanda grundum.

    4. Av Óðini sjálvum og hansara ætt
    er norðmannarótin útrunnin;
    hon breiddi seg vestur á Føroya land,
    her tógvin grein verður funnin.
    Her trívist tann kvistur,
    sum útrann av norrønum runni.

    5. Teir ferðamenn ferðast av Noregis landi
    og førdu sær vinning í havn,
    teir sjógarpar søktu til oyggjarnar her,
    av teimum fingu føroyingar navn.
    Her festist tann kvistur,
    sum útrann av norrønum runni.

    6. Enn alast upp menn á hesum landi
    við norðmanna blóði í árum,
    so fríir teir fara í fjøll og berg
    og stríðast á søltum bárum.
    Enn livir tann kvistur,
    sum útrann av norrønum runni.

    7. Her fedrarnir stóðu, her standa vit enn,
    her brúsar tað sama havið,
    á sama himli tann sama sól
    hvønn morgun rennur úr kavi.
    Enn blómar tann kvistur,
    sum útrann av norrønum runni.

    8. Lýða vit Gud og lóg og rætt,
    og dyrka vit vísdóms ond,
    tá birtist hjá føroyingum ljósari tíð
    at skína frá strond til strond.
    Tá blómar tann kvistur,
    her útrann av norrønum runni.

    Í Føroyum er hart um vetrartíð

    Orð: J.P. Gregoriussen
    Lag 1: Regin Dahl
    Lag 2: Tá eg verði stórur

    1. Í Føroyum er hart um vetrartíð,
    stormurin spælir um tindar,
    skalvarnir hanga í brattari líð,
    so hvassir leika teir vindar.

    Her er tað land, sum mær hóvar.

    2. Hart er í Føroyum, eg siga má,
    tað nítur í merg á monnum,
    ísurin brakar í hvørjari á,
    hann glitrar á hørðum fonnum.

    3. Við strendurnar er ikki minni hart,
    har báran á lónni brýtur,
    bylgjan kemur við rennandi fart,
    seg høgt upp við berginum skjýtur.

    4. Har millum hamrar, glyvur og gil
    og brim, sum í fjøru brýtur,
    har venjast Føroya unglingar til
    tað verkið, sum dugandi nýtir.

    5. Úti strevast teir hvønn ein dag,
    teir ráman úr havinum súgva.
    Um kvøldið teir fara í vinalag. –
    Í Føroyum er vakurt at búgva.

    6. Tøkk fái knokkur, sum húsini fyrst
    fór opin innan at gera.
    Tá stormurin leikar, og alt er fryst,
    er hugnaligt inni at vera.

    7. Í skemt verður mong ein løtan dvøld,
    og lætt gongur føroyings tunga,
    í dans stíga fólk hvørt halgikvøld,
    har kvæðini lívliga runga.

    8. Har dansa tey fegin kvinna og mann
    saman sum systrar og brøður,
    nei, ikki í sjálvari Keypmannahavn
    so stuttligt er yvirhøvur.

    Her er tað land, sum mær hóvar.

    Gentukæti

    Orð: J.P. Gregoriussen
    Lag: En dejlig ung ridder

    1. Her nógv er at gera, ein fær ikki frið,
    á landsbygd at vera nú leiðist mær við;
    at sópa undan neytum og til at kryvja seið
    og bera tøð og tara, o nei! og nei! o nei!
     
    2. Men Havnin, men Havnin, tann deiliga Havn!
    so fegin eg gevi meg inn í tín favn;
    tú vermir mítt hjarta, eg verði so fjálg;
    á landsbygd alt stinkar av livur og tálg.
     
    3. Til Havnar vit fara við trá’ og við nál;
    at seyma vit læra og til at taka mál,
    vit seyma um dagin, um kvøldið eru frí’ –
    so út at «spasera» runt um tann heila bý.
     
    4. Seks og sjey um kvøldið fer maskinan undir lás;
    so fara vit í handlarnar at keypa okkum stás
    og tyggja sjokolátu, piparmynt og bombom;
    á landsbygd tey eta sýrulegg og hvonn.
     
    5. Á landsbygd har brúka teir kubbarnar enn;
    í Havn ganga unglingar klæddir sum menn
    við hvítum mansjettum og gullknøppum í,
    á landsbygd! á landsbygd, á fý! fý! fý! fý!
     
    6. Á keiini hjá Østrøm har síggja vit tá
    øll skipini tey duffa á Vestaru vág;
    skipsmenninir teir ferðast við bátum út og inn,
    tá ræður um , tá ræður um at halda seg svinn.
     
    7. So møtast vit, so heilsast vit og biðja góðan dag;
    um «fýrin» á Borðuni – so «snakka» vit um tað;
    teir víða hava farið, teir vita alt so væl,
    so lagaligir eru teir í orð og í tal’.
     
    8. So lið um lið vit fara ígjøgnum býin tá,
    har lyktirnar tær lýsa í myrkastu vrá;
    «butikkirnar» um kvøldarnar tær lýsa sum sól,
    í mínum hjarta er tað, sum altíð tað var jól.
     
    9. Ja, eru vit við handlarnar, vit biðja góða nátt,
    so áarvegin taka vit, har vakurt er og gott,
    við Havnarskansa hvíla vit, tað «yndiga» stað,
    vit sita har so fegin til alljósan dag.
     
    10. So seyma vit, so tæna vit, vit gera ditt og datt,
    vit gera einki annað, enn hvat vit finna rætt,
    so hopa vit, so gleðast vit – tann sak er jó klár,
    vit sjálvar verða «frúur» um eini tvey trý ár.
     
    11. Ja, mínir tankar flúgva, teir flúgva víða fram,
    eg veit vist, eg fái alt verðsins stás og kramm,
    ja, perlur og blomstur at seta í mítt hár
    og smáar spælidukkur hvørt einasta ár.